III SA/Wa 1779/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran, sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia na majątku podatnika należności podatkowych oddala skargę 1. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. określił Spółce i. S.A. z siedzibą w W. (Skarżąca, Strona, Spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2013 r. oraz określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.) za luty, marzec i kwiecień 2013 r. Od ww. decyzji Spółka złożyła odwołanie. 2. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (Organ drugiej instancji, Dyrektor) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. 3. Wnioskiem z dnia 16 listopada 2018 r. Spółka i. S.A. zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (Naczelnik, Organ pierwszej instancji) o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. Do ww. wniosku dołączony został wniosek o przyjęcie zabezpieczenia wykonania zobowiązania oraz kopia gwarancji bankowej z dnia 30 października 2018 r. do łącznej maksymalnej wysokości 15.155.448 zł z datą ważności do dnia 29 października 2019 r. 4. Z uwagi na fakt, że przedmiotowe zabezpieczenie nie pokrywało w całości zobowiązań Spółki, w dniu 4 grudnia 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. przyjął do dnia 29 października 2019 r. zabezpieczenie wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. w części dotyczącej należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r. oraz za maj 2013 r. w kwocie 4.063.753,21 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1.875.784,06 zł w postaci gwarancji bankowej nr [...] wystawionej przez Bank S.A. w dniu 30 października 2018 r., ze zmianami do maksymalnej kwoty 15.155.448 zł, z terminem ważności do dnia 29 października 2019 r. 5. W dniu 7 grudnia 2018 r. do Naczelnika wpłynął wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora z dnia [...] listopada 2018 r. wraz z wnioskiem o przyjęcie określonego w art. 33d § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej także "O.p.") zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. w części dotyczącej należności z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2013 r. w kwocie należności głównej 514.578,79 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz w całości dotyczącej należności głównej z ww. tytułu za czerwiec 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Do ww. pisma pełnomocnik Strony dołączył gwarancję bankową nr [...] wystawioną przez Bank S.A. z dnia 7 grudnia 2018 r. na kwotę 1.905.000 zł, z terminem ważności do dnia 29 października 2019 r. 6. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Strony, Naczelnik postanowieniem z dnia 17 grudnia 2018 r. przyjął zabezpieczenie wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. w części dotyczącej należności z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2013 r. w kwocie należności głównej 514.578,79 zł i odsetek za zwłokę w wysokości 238.990 zł oraz w całości dotyczącej należności głównej z ww. tytułu za czerwiec 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę, w postaci gwarancji bankowej nr [...] wystawionej przez Bank S.A. w dniu 7 grudnia 2018 r., do maksymalnej kwoty 1.905.000 zł, z terminem ważności do 29 października 2019 r. 7. Następnie Spółka pismem z dnia 24 października 2019 r. wniosła o przedłużenie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. oraz przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia. Jednocześnie Strona przedłożyła dokument pod nazwą "Zmiana Nr 4 do Gwarancji bankowej nr [...]" wystawiony przez Bank S.A. w dniu 22 października 2019 r. potwierdzający, że gwarancja wystawiona przez Bank S.A. jest ważna do dnia 29 października 2020 r. w maksymalnej wysokości do łącznej kwoty 15.155.448 zł. Ponadto Spółka pismem z dnia 25 października 2019 r. wniosła o przedłużenie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. określającą zobowiązania Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2013 r. oraz przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia. Jednocześnie Strona przedłożyła dokument pod nazwą ,,Zmiana Nr 1 do Gwarancji bankowej nr [...]" wystawiony przez Bank S.A. w dniu 22 października 2019 r. potwierdzający, że gwarancja wystawiona przez Bank S.A. jest ważna do dnia 29 października 2020 r. w maksymalnej wysokości do łącznej kwoty 1.905.000 zł. 8. Naczelnik po rozpatrzeniu ww. wniosków postanowieniem z dnia 29 października 2019 r. 1472-SEW- 1.4253.30.2019.2MS przedłużył termin ważności przyjętego od Spółki zabezpieczenia wykonania należności ww. organu podatkowego wynikających z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. 9. Spółka pismem z dnia 6 listopada 2019 r. wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika z uwagi na ścisłe powiązanie z postanowieniem dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji organu drugiej instancji do dnia 29 października 2020 r. W piśmie Strona wniosła o uchylenie postanowienia nr 1472-SEW- 1.4253.30.2019.2MS z dnia 29 października 2019 r. w części, w jakiej organ podatkowy ustalił wysokość odsetek od zaległości podatkowych, przyjmując za okres naliczania odsetek za zwłokę cały okres trwania postępowania kontrolnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. 10. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia 16 lipca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. 11. Pismem z dnia 20 sierpnia Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora i wniosła o uchylenie postanowienia w części w jakiej dla celów przyjęcia zabezpieczenia określono wysokość odsetek za zwłokę na podstawie art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (dalej zwana "u. k. s."), zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych oraz na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej także "P.p.s.a.") o rozpatrzenie skargi na posiedzeniu niejawnym. Strony zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 24 ust. 5 oraz ust. 6 ustawy u. k. s. w zw. z art. 239f § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędne przyjęcie, iż za okres prowadzonej kontroli podatkowej należy naliczyć odsetki za zwłokę, a w konsekwencji przyjęcie od Skarżącej zabezpieczenia w wysokości większej od należnej, - art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną wykładnię przepisów prawa polegającą na nieuwzględnieniu przepisów Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w interpretacji art. 24 ust. 5 i ust. 5 u. k. s., w szczególności art. 41 ust. 1 oraz art. 47 Karty, - art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść Skarżącej istniejących wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, - art. 210 § 4 i § 6 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewskazanie wyczerpującego i przekonywującego uzasadnienia przyjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Strona wskazała, że w sprawie niniejszej zastosowanie winien znaleźć art. 24 ust. 5 u.k.s., a nie art. 24 ust. 6 u.k.s.. W ocenie Skarżącej pojęcie "opóźnienia powstałego z przyczyn niezależnych od organu" nie może odnosić się do przedmiotu rozpatrywanej sprawy w postępowaniu kontrolnym, a jedynie do organizacji prawidłowego funkcjonowania organu podatkowego, a więc zupełnie innych zagadnień. Potwierdza to wprost treść art. 140 O.p., który to odrębnie wskazuje na dwie sytuacje powodujące obowiązek organu podatkowego poinformowania podatnika o niezałatwieniu jego sprawy w wyznaczonym terminie. Przepis ten w § 1 i § 2 wyraźnie oddziela przesłanki związane bezpośrednio z załatwianą sprawą oraz inne, to jest "niezależne od organu". Organ ze względu na pozycję w strukturze KAS z urzędu posiada wiedzę, iż wyznaczanie nowego terminu w praktyce organów podatkowych, ze względu na konieczność dalszego wyjaśniania stanu faktycznego, zbierania dowodów oraz dotarcia do prawdy materialnej zgodnie z art. 122 O.p. opiera się o podstawę z art. 140 § 1 O.p.. Organy podatkowe nie wskazują innych przyczyn, aniżeli związanych z daną sprawą i potrzebą jej dogłębnego udokumentowania i oceny. W systemie prawa podatkowego istnieje jednakże druga, niezależna okoliczność powodująca niedotrzymanie terminu, która siłą rzeczy musi być rozłączna treściowo. W innym bowiem wypadku ustawodawca nie wyodrębniał by dwóch jednostek redakcyjnych w art. 140 O.p. Dlatego też zdaniem Strony trudno zgodzić się z poglądem Organu, który w sprawie utożsamia "przyczyny niezależne od organu" z zagadnieniami związanymi z samym rozpoznawaniem danej sprawy. Przywoływane przez Organ wyjaśnienie Naczelnika [...]UC-S w W., opisujące konieczność wykonania szeregu czynności procesowych, odnoszą się wyłącznie do kwestii związanych z samym załatwianiem sprawy, a w żaden sposób nie dotykają zupełnie innej przesłanki, jaką jest "przyczyna niezależna od organu", która musi posiadać inną treść. W ocenie Skarżącej takimi przyczynami może być dezorganizacja pracy w urzędzie podatkowym ze względu na stan zagrożenia epidemiologicznego, który to aktualnie ma miejsce. Rzeczywiście przyjąć należy, iż w takich okolicznościach naczelnik danej jednostki KAS nie jest w stanie prawidłowo zapewnić prawidłowego przebiegu toku załatwianych spraw. Organ w zaskarżonym postanowieniu w istocie uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy, uznając się związanym wyjaśnieniami organu prowadzącego postępowanie kontrolne z przekroczeniem 6 miesięcznego ustawowego terminu na zakończenie kontroli zgodnie z art. 24 ust. 5 u.k.s. Organ uchylając się od samodzielnej wykładni art. 24 ust.5 oraz ust.6 u.k.s. nie rozważał także wpływu zasady proporcjonalności wynikającej zarówno z prawa Unii jak i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Organ nie odniósł się do tego, że jak wskazywała Skarżąca w piśmie z dnia 12 lutego 2020, okoliczności na jakie powołuje się Naczelnik [...] UC-S w W. wskazują wręcz na lekceważenie praw Skarżącej i trudno w tej sytuacji mówić o wspieraniu funkcji dyscyplinującej organ do rzetelnej i sprawnej pracy, zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 Karty PP UE. Naczelnik [...] UC-S w W. uzasadniał swą bierność oczekiwaniem na zakończenie postępowań wobec kontrahentów, chociaż były one już zakończone jeszcze przed wszczęciem postępowania kontrolnego u Skarżącej, co wynika bezpośrednio z treści akt sprawy. Powyższa argumentacja wskazuje także, że niniejsza sprawa jest sprawą z zakresu prawa Unii, bowiem dotyka celu i funkcji przepisów umiejscowionych w prawie Unii - właściwego poboru podatku od wartości dodanej, z gwarancjami dla podatników tego podatku i obowiązkami administracji. 12. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 13. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. 14. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 15. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 16 lipca 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia 29 października 2019 r. o przedłużeniu do dnia 29 października 2020r. zabezpieczenia należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2013r. określonych decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z [...].08.2018r. utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...].11.2018 r., przyjęte postanowieniem z 4.12.2018r. w postaci gwarancji bankowej nr [...] z 30.10.2018r. wraz ze zmianami z dnia: 22.11.2018r., 26.11.2018r., 29.11.2018r. oraz 22.10.2019r. wystawionej przez Bank S.A. do kwoty 15.155.448,00 zł (słownie: piętnaście milionów sto pięćdziesiąt pięć tysięcy czterysta czterdzieści osiem złotych) oraz postanowieniem z dnia 17.12.2018r. w postaci gwarancji bankowej nr [...] z dnia 7.12.2018r. wraz ze zmianą z dnia 22.10.2019r. wystawionej przez Bank S.A. do kwoty 1.905.000,00 zł (słownie: jeden milion dziewięćset pięć tysięcy złotych). Zaskarżone postanowienie zostało wydane po rozpatrzeniu wniosków Skarżącej o przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia. 16. Skarżąca w przedmiotowej sprawie zakwestionowała natomiast sposób naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych określonych w ww. decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2013r.. Należy tu wskazać, że Skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję, a następnie po wyroku tut sądu oddalającego skargę spółki (sprawa III SA/Wa 3011/18) wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast do kwestii sposobu naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych określonych w powyższej decyzji wymiarowej. 17. Zdaniem skarżącej, organy podatkowe w tej sprawie przyjęły błędną i niekorzystną dla niej praktykę naliczania odsetek za zwłokę. Mianowicie, organy podatkowe nie zastosowały wobec Spółki przerw z tytułu naliczania odsetek za zobowiązania podatkowe, co w efekcie zwiększyło zaległość skarżącej. W skardze zarzucono naruszenie art. 1 art. 24 ust. 5 oraz ust. 6 u.k.s. w zw. z art. 239f §1 pkt 1 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że za okres prowadzonej kontroli podatkowej należy naliczyć odsetki za zwłokę, a w konsekwencji przyjęcie od skarżącej zabezpieczenia w wysokości większej od należnej. 18. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że kwestia sposobu naliczania odsetek za zwłokę od należności określonych decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...].08.2018r. pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności przedłużenia terminu przyjętego zabezpieczenia. Na etapie rozstrzygania zarzut w ww. zakresie nie stanowi podstawy do uznania, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Poruszona kwestia naliczania odsetek od zaległości podatkowych leży u podstaw rozstrzygania w sprawie wymiarowej. Wobec powyższego oczekiwania Strony, że w ramach analizy zarzutu opartego na podstawie art. 239f § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 24 ust. 5 i 6 ustawy o kontroli skarbowej poprzez błędne, zdaniem Skarżącej, określenie kwoty odsetek za zwłokę oraz przyjęcie w trybie art. 33d § 2 pkt 1 ustawy zabezpieczenia w wysokości wyższej, aniżeli wynika to z przepisów prawa, nastąpi badanie zasadności wydania decyzji wymiarowej na gruncie postanowienia o przedłużeniu przyjętego zabezpieczenia są bezzasadne. Okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik Strony uzasadniając swoje stanowisko, dotyczące okresu sprzed wydania zaskarżonego postanowienia sprowadzają się do analizy decyzji wymiarowej przez co zarzut oparty na naruszeniu art. 24 ust. 6 ustawy o kontroli skarbowej, polegający na przyjęciu błędnej wykładni i jego zastosowaniu w sprawie, pomimo, że opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn leżących po stronie organu kontroli skarbowej, należy uznać za niezasadny. Stosownie do art. 24 ust. 1 pkt 1 u.k.s. organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją w rozumieniu Ordynacji podatkowej. W myśl art. 24 ust. 5 u.k.s., jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego, nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Natomiast przepisu ust. 5 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się kontrolowany lub jego przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 24 ust. 6 u.k.s). Powyższy przepis dotyczy postępowania kontrolnego i do postępowania kontrolnego się odnosi. Nie ma natomiast zastosowania w postępowaniu niniejszym tzn. organy podatkowe w tej sprawie nie są władne oceniać w jaki sposób i czy zasadnie zostały naliczone odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Organ podatkowy rozpatrujący sprawę w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia nie jest zobligowany, ani uprawniony do przeprowadzenia czynności związanych z analizą zastosowania lub też nie, przesłanek z zakresu przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej. Postępowanie wymiarowe zakończone decyzją w przedmiotowej sprawie określającą zobowiązanie podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2013 r. jest odrębnym postępowaniem względem postępowania w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia. 19. Skarżąca natomiast chciałaby, aby organy podatkowe - w sprawie dotyczącej przedłużenia terminu zabezpieczenia - badały zasadność naliczania odsetek za zwłokę od zobowiązań podatkowych określonych decyzją wymiarową wydaną w innym postępowaniu. 20. W zaskarżonym postanowieniu prawidłowo i wyczerpująco wyjaśniono Skarżącej, że przerwy w naliczaniu odsetek określone zostały przepisami ustawy o kontroli skarbowej i w oparciu o przepisy tej ustawy oceniane jest wystąpienie przesłanki skutkującej nienaliczaniem odsetek. Przerwa w naliczaniu odsetek dotyczy okresu, kiedy toczyło się postępowanie kontrolne oparte na przepisach ww. ustawy. Odstępstwo od reguły określonej w art. 24 ust. 5 u.k.s. wymaga więc od organów prowadzących postępowanie kontrolne zgromadzenia materiału dowodowego i jego wyczerpującego, skrupulatnego rozpatrzenia, a więc dokonania analizy i oceny, czy terminowość podejmowanych przez organ kontrolny w danej sprawie czynności, w tym organizacyjnych, procesowych, przemawia za zastosowaniem owego odstępstwa, czy te czynności były konieczne dla merytorycznego rozpoznania sprawy (por wyrok WSA w Gdańsku z 27.06.2017 r., sygn. akt I SA/Gd 561/17 dostępny, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na procedowanie w tym przedmiocie nie ma miejsca w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji. 21. Od organów podatkowych, orzekających w niniejszej sprawie, nie można żądać aby - w oparciu o przepisy procedury kontrolnej - oceniały terminowość działania organu kontrolnego oraz ewentualne zawinienie tego organu lub przyczynienie się strony do powstania opóźnienia w załatwieniu sprawy. Badanie daty wszczęcia postępowania kontrolnego i terminu jego zakończenia, tj. w zakresie odpowiadającym przesłance z art. 24 u.k.s., byłoby niedopuszczalnym przekroczeniem uprawnień i obowiązków ustawowych organów podatkowych orzekających w tej sprawie, a zatem w przedmiocie wstrzymania decyzji wymiarowej. Ustawowym obowiązkiem organów podatkowych w tej sprawie było zbadanie poprawności zaskarżonego postanowienia , a następnie wydanie w tym zakresie rozstrzygnięcia, co prawidłowo zostało dopełnione. Organy te nie mogą natomiast badać – jak tego chce skarżąca - zasadności przyjętego sposobu naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. W ocenie Sądu Skarżąca podjęła niedopuszczalną w niniejszej sprawie polemikę, co do wysokości odsetek. Uczyniła to bowiem w niewłaściwym postępowaniu, z niewłaściwym organem. Okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, dotyczą okresu sprzed wydania postanowienia i sprowadzają się do weryfikacji decyzji wymiarowej. Ta natomiast jest niedopuszczalna w przedmiotowym postępowaniu. 22. Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 239f § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 24 ust. 5 i 6 u.k.s. były bezzasadne. Z tych samych przyczyn chybiony był także zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p., poprzez niewskazanie wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia dla obciążenia strony opieszałymi działaniami organu kontroli skarbowej. Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia art. 120 O.p., poprzez nieuwzględnienie art. 24 ust. 5 u.k.s. oraz art. 41 ust. 1 oraz art. 47 Karty p.p. Unii Europejskiej. Zgodnie do art. 41 Karty p.p. Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. z 2007 r. Nr 303, str. 1 z późn. zm.), każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii, przy czym obejmuje ono, m. in., prawo do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację. Trafnie podniesiono w zaskarżonym postanowieniu, powołując stanowisko NSA, że stosując zasady ustanowione w K. p. p. nie można pomijać treści art. 51, zgodnie z którym, postanowienia Karty mają zastosowanie do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przy poszanowaniu zasady pomocniczości oraz do Państw Członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii (§ 1 zdanie pierwsze). Karta nie rozszerza zakresu zastosowania prawa Unii poza kompetencje Unii, nie ustanawia nowych kompetencji ani zadań Unii, ani też nie zmienia kompetencji i zadań określonych w Traktatach (§ 2) (tak NSA w wyroku z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 30/18). Jakkolwiek Karta praw odstawowych jako prawo pierwotne jest częścią porządku prawnego Unii Europejskiej, zarzut naruszenia jej postanowień może być skutecznie podnoszony tylko w sytuacji, gdy w sprawie mają lub powinny mieć zastosowanie inne niż Karta przepisy prawa Unii Europejskiej. Pojęcie stosowania prawa w rozumieniu art. 51 ust. 1 K. p. p. wymaga zatem istnienia powiązania z prawem UE, co oznacza, że zastosowanie Karty przez sąd może nastąpić w sprawie "unijnej", tj. takiej, której stan faktyczny podlega prawu UE, natomiast Karta nie ma zastosowania w sprawie mającej czysto krajowy charakter. Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie organ podatkowy nie orzekał na podstawie prawa Unii Europejskiej. W związku z tym przepisy art. 41 ani 47 K. p. p. nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie, a co za tym idzie nie mogły zostać naruszone. Niezasadne było zatem stanowisko skarżącej, że organy podatkowe nie wyjaśniły z jakich przyczyn odmówiły stosowania norm prawa unijnego w tej sprawie. W myśl art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. W sprawie należało przyjąć, że naruszeniem art. 120 ustawy byłaby sytuacja, w której organy podatkowe w tej sprawie badałyby prawidłowość decyzji wymiarowej, w tym wysokość zobowiązania podatkowego, a tym samym odsetek za zwłokę od tych zaległości wynikających z decyzji wymiarowej. Zarzuty naruszenia przepisów art. 120 O.p., a także przepisów K. p. p. Unii Europejskiej uznać należało zatem za chybione. 23. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 2a O.p., wyrażający zasadę in dubio pro tributario. Zasada ta znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów, a zatem istnieją niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Prawidłowo zatem przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, że przepis ten nie znajduje zastosowania w analizowanej sprawie. 24. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, orzeczono jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019.2325, dalej p.p.s.a.). Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 2 p.p.s.a.