III OSK 3989/21

Dnia 1 października 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Jolanta Sikorska sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 1 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 września 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 352/20 w sprawie ze skargi A.M. na decyzję A. S.A. z siedzibą w [...] z dnia 16 marca 2020 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 września 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 352/20 oddalił skargę A.M. na decyzję A. S.A. z siedzibą w [...] z dnia 16 marca 2020 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. A. S.A. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "organ", "Klub", "Spółka"), decyzją z dnia 16 marca 2020 r., działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") w związku z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej w skrócie "u.d.i.p."), odmówił A.M. udostępnienia informacji publicznej w zakresie jego wniosku o udostępnienie danych dotyczących jednostkowych kwot wynagrodzenia za miesiąc listopad 2019 r. należnych każdemu z zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej oraz drużyny siatkarskiej klubu A. oraz skanów umów zawartych przez A. S.A. z siedzibą w [...] z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki. W uzasadnieniu decyzji podała, że A.M. pismem z dnia 20 grudnia 2019 r. zwrócił się do Spółki z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie danych dotyczących jednostkowych kwot wynagrodzenia za miesiąc listopad 2019 r. należnych każdemu z zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej oraz drużyny siatkarskiej klubu A., informacji czy w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 20 grudnia 2019 r. Spółka zawierała umowy cywilnoprawne z osobą pełniącą w w/w okresie funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki w A. S.A., a w przypadku odpowiedzi twierdzącej – udostępnienie skanów tychże umów. W ocenie organu, brak jest podstaw do udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w powyższym zakresie, przy czym Spółka wskazała, że w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 20 grudnia 2019 r. zawarła dwie umowy cywilnoprawne z osobą pełniącą funkcją Dyrektora Sportowego Sekcji Siatkówki (zgodnie z zawartymi umowami osoba ta sprawuje funkcję Dyrektora Sportowego Sekcji Siatkówki, natomiast na stronie internetowej Spółki wskazano, że osoba ta pełniła funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki). Następnie, powołując się na treść art. 5 u.d.i.p. stwierdziła, że przepis ten wprowadza ograniczenia w prawie dostępu do informacji publicznej, m.in. w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, ze wzglądu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wyjaśniła także, że definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa została zawarta w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1010 ze zm., dalej w skrócie "u.z.n.k."), który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Zaznaczyła przy tym, że z powyższego przepisu wynika, iż aby dana informacja stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji. Zdaniem organu, analiza w/w elementów uprawnia do twierdzenia, iż w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując art. 11 ust. 4 u.z.n.k., można powiedzieć, ze tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. Michalak, "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński, Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. I CKN 89/01 (publ. LEX nr 583717). Co do pojęcia informacji posiadającej wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. należy zauważyć, że w doktrynie i orzecznictwie obowiązuje jego liberalna wykładnia, zgodnie z którą za całkowicie wystarczające w tej mierze należy uznać istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Spółka wyjaśniła, iż podjęła działania mające na celu zachowanie w poufności treści w/w umowy, tj. umowa została, po podpisaniu, przekazana do działu księgowości Spółki i poza osobami z tego działu nikt nie ma do niej dostępu, nie miał i nie ma możliwości zapoznania się z jej treścią. Ponadto treść umowy, obejmująca swoim zakresem m.in. wynagrodzenie, ma dla Klubu wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i z uwagi na tę wartość mogła zostać objęta tajemnicą przedsiębiorstwa. Szczegółowa informacja o warunkach zawartych umów, w tym wynagrodzeniach, posiada elementarną wartość negocjacyjną. Wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzucił naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: I. prawa materialnego: a) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż kwoty wynagrodzeń zawodników oraz umowy zawarte z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, w szczególności poprzez uznanie, iż dla wykazania, iż dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy nie jest konieczne wykazanie jej wartości gospodarczej jaką ma ona dla przedsiębiorcy, a przez to odmówienie udostępnienia informacji publicznej skarżącemu, przy czym prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów winna prowadzić do przyjęcia przeciwnego stanowiska i udostępnienia informacji publicznej; b) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, iż informacje publiczne, o których udostępnienie wnosił skarżący, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym okoliczności wskazywane przez organ uzasadniające, jego zdaniem, charakter i wartość informacji dla przedsiębiorcy oraz okoliczność przekazania umów do działu księgowości, nie pozwalają na przyjęcie, iż informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, gdyż okoliczności te nie potwierdzają, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki do zakwalifikowania informacji jako tajemnicy przedsiębiorcy, co skutkuje niezgodną z prawem odmową udostępnienia informacji skarżącemu; c) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i e u.d.i.p. i art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 33 ustawy o finansach publicznych, poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą nieudostępnieniem skarżącemu informacji publicznej, która dotyczyła w szczególności dysponowania majątkiem publicznym przez organ, co stoi w wyraźnej sprzeczności z powyższymi przepisami i związanej z nią zasady jawności finansów publicznych, w tym jawności dochodów organu, pochodzących z dysponowania majątkiem publicznym oraz pożytkach z tego majątku, a prawidłowa wykładnia powyższych przepisów powinna prowadzić do udostępnienia informacji skarżącemu; II. prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy: d) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i niewyjaśnienie w wystarczający sposób stanu faktycznego sprawy poprzez: - brak wyjaśnienia, czy organ wdrożył w swoim przedsiębiorstwie jakiekolwiek procedury pozwalające zachować w poufności umowy i kwoty wynagrodzeń zawodników, - brak wyjaśnienia, czy osoba pełniąca funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki oraz zawodnicy przestrzegają zasad poufności i wdrożyli odpowiednie środki ochrony fizycznej i prawnej względem treści umów i informacji o swoich wynagrodzeniach, - brak wyjaśnienia, czy w umowach zawieranych z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki wprowadzone zostały klauzule poufności, zastrzegające informacje objęte umowami, w szczególności wynagrodzenie jako tajemnicę przedsiębiorcy, - brak wyjaśnienia, czy zawodnicy o których udostępnienie wynagrodzeń wnosi skarżący zostali zobowiązani do zachowania w poufności kwot swoich wynagrodzeń, - brak wyjaśnienia, czy zawodnicy oraz osoba pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki nie zrezygnowały ze swojego prawa do ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, co skutkuje niemożnością przyjęcia, iż informacje o których udostępnienie wnosi skarżący, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, a przez to niewłaściwym zastosowaniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej, b) art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez całkowity brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w zaskarżonej decyzji, które odnosiłoby się do przesłanek pozwalających uznać, że informacje, o których udostępnienie wnosi skarżący, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy osoby pełniącej funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki oraz zawodników – organ nie wskazał nawet, czy osoby te posiadają status przedsiębiorców, a przez to niemożność przyjęcia (jak uczynił to organ), iż to ze względu na ochronę tajemnicy zawodników i osoby pełniącej funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej w zakresie, w jakim odmówiono jej udostępnienia, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do ponownego rozpatrzenia sprawy i wyjaśnienia określonych okoliczności. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi przytoczył argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. A. S.A. z siedzibą w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, że niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną i nigdy nie kwestionowaną przez Spółkę, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że A. SA. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek udostępnienia informacji publicznej został nałożony m.in. na osoby prawne, w których jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z kolei objęte wnioskiem skarżącego informacje dotyczące jednostkowych kwot wynagrodzeń za miesiąc listopad 2019 r. należnych każdemu z zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej oraz drużyny siatkarskiej klubu A. i skanów umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 20 grudnia 2019 r. z osobą pełniącą w wyżej wymienionym okresie funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki w A. S.A. posiadają walor informacji publicznej dotyczą bowiem publicznej sfery działania i finansowania ze środków publicznych. W świetle art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie do treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie organu, trudno jest się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, że informacja o wysokości wynagrodzeń zawodników oderwana od innych informacji nie przedstawia żadnej wartości gospodarczej. Przed rozpoczęciem sezonu sportowego Spółka prowadzi negocjacje z zawodnikami, a osiągnięcie porozumienia co do wysokości wynagrodzenia jest najbardziej czasochłonnym elementem rozmów. Ujawnienie wysokości wynagrodzeń, w tym kwoty najwyższych wynagrodzeń, niewątpliwie spowodowałoby pogorszenie pozycji Spółki w negocjacjach na kolejne sezony. Zawodnicy, z którymi prowadzone byłby rozmowy odnosiliby, co jest oczywiste, swoje żądania do najwyższych ujawnionych przez Spółkę kwot. Ponadto ujawnienie w/w informacji osłabiłoby pozycję Spółki na tle innych, konkurencyjnych klubów sportowych, które miałyby możliwość pozyskania informacji w zakresie warunków finansowych umów. Jest zatem oczywiste, że powyższe informacje mają wartość gospodarczą jako pozwalające na zaoszczędzenie kosztów ponoszonych przez Spółkę. Negując twierdzenie skarżącego, że Spółka nie wykazała wypełnienia przesłanki formalnej pozwalającej na zakwalifikowanie informacji jako tajemnicy przedsiębiorcy, organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 852/16, w którym wskazano, że "informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji. Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań". Wyjaśnił, iż pracownicy Spółki zobowiązani są do zachowania w poufności informacji poufnych, za które uznaje się w szczególności informacje dotyczące kwestii finansowych. Zobowiązanie takie objęte jest dokumentem pn. "Informacja dla pracownika" i podpisywana jest przez każdego z pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podzielił argumentację organu, że informacja o warunkach zawartych umów, w tym wynagrodzeniach, posiada elementarną wartość negocjacyjną. Wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Równocześnie podkreślenia wymaga, że tajemnica wynagrodzenia, jego warunków jest chroniona przepisami Kodeksu cywilnego. Informacje dotyczące wysokości wynagrodzenia pracownika ale także sposobu i warunków jego uzyskania należą bowiem do jego dóbr osobistych. Ewentualne ujawnienie wysokości pensji pracownika może nastąpić tylko za jego zgodą. Od tej ogólnej zasady istnieją wyjątki w przypadkach, gdy przepisy powszechnie obowiązujące zobowiązują określone grupy osób do ujawniania wynagrodzenia, co jednak w niniejszej sprawie nie występuje. W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie można odbierać prawa do zachowania w tajemnicy strategii gospodarczej i polityki kadrowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak oświadczył Klub – niejednokrotnie postanowienia umowne stanowią dla niego niejako "kartę przetargową" w nawiązaniu współpracy. Przy czym elementem negocjacyjnym nie jest wyłącznie wynagrodzenie, jak zdaje się to spostrzegać skarżący, negując nieprzekazanie zanonimizowanych umów w danej części – są to także czas trwania kontraktu i jego przebieg. Są to zatem tworzące całość wynegocjowane warunki stanowiące o sposobie ukształtowania łączącego strony umowy stosunku prawnego ze wszystkimi jego elementami. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął, że odmowa udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych bądź ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy była wynikiem wyważenia, z jednej strony obywatelskiego prawa do informacji, a z drugiej potrzeby ochrony prawa do prywatności bądź tajemnicy prawnie chronionej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji potwierdza prawidłowe wyważenie tych wartości, z wykazaniem, że konieczność ochrony wskazanych wartości jest proporcjonalnie większa niż racje przemawiające za udostępnieniem żądanej informacji publicznej. Dostęp do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym, tym samym zasada jawności doznaje ograniczenia w sytuacji ziszczenia się warunku potrzeby ochrony danych z uwagi czy to na tajemnice chronione prawnie, czy też jeżeli przepisy innych ustaw tak stanowią. Ustrojodawca dostrzegając potrzebę ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw obywatela, w tym dostępu do informacji publicznej, przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, tworząc swoistą hierarchię dóbr. Dlatego w treści art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wskazał, że ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić między innymi ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych. Przepis ten wyznacza zatem granice dopuszczalnej ingerencji w zakres prawa do informacji publicznej. Na tej podstawie ustawodawca w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dokonał wyważenia pomiędzy interesem podmiotu żądającego dostępu do informacji publicznej, a prawem przedsiębiorcy do ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, wskazując na priorytet tego drugiego prawa. Ustawodawca w sposób jednoznaczny postanowił, że prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Ujawnienie żądanych informacji naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy, ponieważ ujawnione informacje publiczne mogłoby być wykorzystane przez podmioty konkurujące ze sobą na niwie sportowej. Działalność sportowa, to działalność zespołowa, drużynowa gdzie także jest rywalizacja, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz, stąd specyfika działalności klubów, sportowców i wszystkich podmiotów tworzących jego całość od zawodników po menadżerów czy osoby zarządzające klubem- jeżeli ich praca czy też wkład w rozwój klubu jest gospodarczo i strategicznie indywidualnie określony w umowie - daje podstawy do ochrony danych stanowiących całość wynegocjowanych warunków. Z tego powodu dane osobowe osób, które zawarły umowy cywilnoprawne z podmiotem publicznym, nie powinny zostać ujawnione i nie są istotne z punktu widzenia kontroli rozporządzania mieniem publicznym w ramach prowadzonej działalności. Informacje żądane we wniosku skarżącego pozwoliłyby uzyskać przewagę w planowaniu przez kluby sportowe działań. Zaskarżona decyzja odzwierciedla zatem prawidłową hierarchię dóbr chronionych konstytucyjnie. Wbrew stanowisku strony skarżącej, przepisy u.d.i.p. nie są środkiem do zastępowania stosownych organów w prowadzeniu nałożonych ustawowo obowiązków. Zgodnie z art. 86 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. Podstawą udostępnienia danych osobowych w ramach dostępu do informacji publicznej jest art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia (przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi) w związku z określonymi przepisami prawa krajowego, które w naszym przypadku zawiera u.d.i.p. Ponadto, stosownie do treści art. 11 ust. 2 u.z.n.k., tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tym samym, określona informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: są to informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, wobec których podjęto niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Takie ujęcie informacji publicznej znajduje również uzasadnienie w wykładni dokonanej przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 października 2000 r. sygn. akt I CKN 304/00, w którym stwierdzono, że informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł chemicznych, wzorów i metod działania. Natomiast informacja handlowa obejmuje, najogólniej ujmując, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Informacja (wiadomość) "nieujawniona do wiadomości publicznej", to informacja nieznana ogółowi lub osobom, które ze względu na prowadzoną działalność są zainteresowane jej posiadaniem. Taka informacja staje się "tajemnicą przedsiębiorstwa", kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnego kręgu odbiorców, konkurentów i wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Jednocześnie tajemnica nie traci swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, którym przedsiębiorca powierza informację (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 118-119; wyroki NSA z dnia: 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13 i 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2490/14). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A.M., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., poprzez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi, pomimo tego, iż organ nie wyjaśnił w sposób dokładny okoliczności faktycznych sprawy oraz nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, który pozwoliłby na przyjęcie, iż informacje o których udostępnienie wnosi skarżący stanowią tajemnicę osoby pełniącej funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki ([...]) lub zawodników i to ze względu na ochronę tajemnicy tych podmiotów odmówiono udostępnienia informacji publicznej skarżącemu; Sąd naruszył więc przepisy postępowania, których prawidłowe zastosowanie winno prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jako nieodpowiadającej przepisom prawa; b) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 i art. 11 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi, pomimo iż w zaskarżonej decyzji pominięto uzasadnienie prawne i faktyczne odnoszące się do przesłanek, jakimi kierował się organ, uznając w decyzji, iż wydana ona została ze względu na ochronę tajemnicy zawodników i osoby pełniącej funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki ([...]) – treść uzasadnienia decyzji pozostaje wewnętrznie sprzeczna, gdyż organ odnosi się w niej wyłącznie do ochrony własnej tajemnicy przedsiębiorcy, nie uzasadniając w żaden sposób przesłanek i dowodów, które pozwoliły organowi na odmowę udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnicy zawodników i [...], na co sam wskazał w treści decyzji; Sąd naruszył zatem przepisy postępowania, których prawidłowe zastosowanie winno prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jako nieodpowiadającej przepisom prawa; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż kwoty wynagrodzeń zawodników oraz umowy zawarte z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, a ich udostępnienie jako informacji publicznej podlega ograniczeniom ze względu na ochronę tej tajemnicy; b) art. 23 Kodeksu cywilnego oraz art. 86 w zw. z art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/we (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) z dnia 27 kwietnia 2016 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 119, str. 1, dalej "RODO") w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż kwoty wynagrodzeń zawodników stanowią ich dane osobowe i dobra osobiste, a ich udostępnienie podlega ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych, przy czym wskazane przepisy nie będą miały zastosowania w realiach niniejszej sprawy, gdyż informacja o kwotach wynagrodzeń, nieindywidualizująca osoby, której to wynagrodzenie dotyczy, nie podlega ochronie przyznanej przez wskazane przepisy, gdyż informacja ta nie stanowi dobra osobistego, jak i nie należy do kategorii danych osobowych, a więc nie jest objęta ochroną prywatności osoby fizycznej na podstawie przepisów u.d.i.p; c) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 35 u.f.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem w zaskarżonym wyroku, iż organ w sposób prawidłowy odmówił udostępnienia informacji publicznej skarżącemu w postaci umów zawartych pomiędzy organem a Dyrektorem Sekcji Siatkówki, przy czym prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, iż umowy winny zostać udostępnione skarżącemu w postaci zanonimizowanej o informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie niniejszej skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych oraz oświadczył, iż zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie i wnosi o jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej wniósł o niezasądzanie od niego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., z uwagi na szczególny charakter niniejszej sprawy, wszczętej przez skarżącego w celu ochrony interesu publicznego i realizacji obywatelskiego prawa dostępu do informacji publicznej. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. A. S.A. z siedzibą w [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i wskazując, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną – w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Wprawdzie co do zasady w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w rozpoznawanej sprawie na wstępie należało rozważyć zarzuty naruszenia wskazanych w pkt 2 skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią bowiem procesową konsekwencję podważonej błędnej wykładni w/w przepisów prawa materialnego, a więc procesowe odzwierciedlenie koncepcji materialnej, przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej został spełniony. A. S.A. z siedzibą w [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. wynika, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązek ten spoczywa na podmiotach reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osobach prawnych, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obejmuje zatem podmioty podobnie opisane jak w art. 4 ust. 1 pkt 4, jedynie częściowo powiązane stosunkami właścicielskimi ze Skarbem Państwa lub samorządem terytorialnym. W doktrynie wskazuje się, że określone powyżej grupy podmiotów w praktyce są zdominowane przez organizacyjno-prawne formy zarządu mieniem publicznym celem prowadzenia działalności gospodarczej. Z powodu ogólnego sformułowania ustawodawcy określona forma organizacyjna osób prawnych lub jednostek organizacyjnych wydaje się nie mieć znaczenia. Jedyny element ograniczający wprost przynależność do tej grupy, to stosunki własnościowe wiążące owe podmioty ze sferą publiczną (M. Bernaczyk, Obowiązek bezwnioskowego udostępniania informacji publicznej, System Informacji Prawnej LEX). Zauważyć należy, iż A. S.A. z siedzibą w [...] powstał w celu realizacji zadań ustawowych spoczywających na jednostkach samorządu terytorialnego, będących jej udziałowcami, co znajduje podstawę prawną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.). Miasto [...], będące właścicielem 85,36% akcji w w/w Spółce ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1263 ze zm.) wynika, że tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 27 ust. 2 cyt. ustawy, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, który działa jako osoba prawna. Jednostki samorządu terytorialnego mogą zatem przyznawać klubom sportowym dotacje na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy o sporcie, która ma służyć realizacji celów publicznych z zakresu sportu, przy czym tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto, na podstawie art. 5 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 17 i art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 450 ze zm.), organy administracji publicznej, prowadząc działalność w sferze zadań publicznych (w tym wspierania i upowszechniania kultury fizycznej), zlecają organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 (m.in. spółkom akcyjnym i spółkom z ograniczoną odpowiedzialnością oraz klubom sportowym będącym spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy o sporcie, realizację zadań publicznych na zasadach określonych w ustawie, m.in. poprzez udzielenie dotacji na finansowanie lub dofinansowanie ich realizacji. W tych przypadkach mamy do czynienia ze zleceniem zadania publicznego i jego finansowaniem. Zgodnie z ogólną zasadą finansów publicznych, środki publiczne mogą zostać zaangażowane wyłącznie na realizację zadań publicznych. Z kolei z art. 4a i art. 4b pkt 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie wynika, że organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 tej ustawy, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym – udostępniają informację publiczną na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie z tym, że informacji publicznych na wniosek udzielają na zasadach, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Powyższe oznacza, że A. S.A. z siedzibą w [...], która dysponuje majątkiem publicznym, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a więc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu. Jak już wskazano, tego faktu nie zmienia okoliczność, że częściowo zadania te są wykonywane w formach charakterystycznych dla spółek prawa handlowego, a więc odpłatnie i z nastawieniem na zysk. Z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika bowiem, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Wobec omówionego wyżej charakteru działalności prowadzonej przez A. S.A. z siedzibą w [...], w niniejszej sprawie nie jest również kwestionowane, że został także spełniony zakres przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i żądane przez A.M. we wniosku z dnia 20 grudnia 2019 r. informacje stanowią informację publiczną. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji niewłaściwe zastosował jednak art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i w konsekwencji błędnie przyjął, że kwoty wynagrodzeń zawodników oraz umowy zawarte z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, a ich udostępnienie jako informacji publicznej podlega ograniczeniom ze względu na ochronę tej tajemnicy. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, iż przepisy u.d.i.p. nie zawierają legalnej definicji pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy". Celem zdefiniowania tego pojęcia zarówno orzecznictwo sądowoadministracyjne, jak i doktryna, odwołują się do definicji legalnej "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawartej w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. – obecnie jest to art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Stosownie do treści tego przepisu, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Przy wykładni niezdefiniowanego pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy" zawartego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., należy zatem posiłkować się treścią art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo wyjaśnił, jak należy interpretować tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 (dawniej art. 11 ust. 4) u.z.n.k. W uzupełnieniu przedstawionego stanowiska podać należy, iż tajemnicę przedsiębiorcy tylko wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i w zasadzie te pojęcia pokrywają się zakresowo, choć w niektórych sytuacjach tajemnica przedsiębiorcy może być rozumiana szerzej. W określonych przypadkach, informacjami objętymi tajemnicą przedsiębiorcy mogą być też informacje, których ujawnienie mogłoby mieć istotny wpływ na jego sytuację ekonomiczną i konkurencyjność, jakkolwiek nie muszą mieć one same w sobie wartości gospodarczej. Innymi słowy oznacza to, że w istocie tajemnica przedsiębiorcy zawiera się w tajemnicy przedsiębiorstwa, a jedyna różnica polega na złagodzeniu wymogów formalnych tej pierwszej tajemnicy poprzez brak konieczności wystąpienia przesłanki jej gospodarczego znaczenia dla przedsiębiorcy. Tak rozumiana tajemnica przedsiębiorcy zawiera dwa elementy: materialny (sprowadzający się do posiadania przez informacje określonej wartości dla przedsiębiorcy, np. wspomniane informacje, których ujawnienie mogłoby mieć istotny wpływ na jego sytuację ekonomiczną i konkurencyjność) oraz formalny (wola utajnienia danych informacji przez przedsiębiorcę). Zaznaczyć należy, że wprawdzie przepisy u.d.i.p. gwarantują ochronę danych stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy i zezwalają na odmowę udostępnienia określonych informacji z uwagi na tę tajemnicę, to jednak w konkretnych przypadkach jej istnienie musi być rzeczywiste i niewątpliwe. Organ, opierając decyzję odmowną na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, obowiązany jest wykazać, że dane, których udostępnienia żąda strona, nie mogą zostać ujawnione ze względu na przedmiotową tajemnicę. Tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. Nie wystarczy zatem, aby żądana informacja dotyczyła przedsiębiorcy, tj. odnosiła się do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i aby była wolą przedsiębiorcy objęta tajemnicą. Niewątpliwe w przypadku kolizji prawa do tajemnicy przedsiębiorcy z prawem do informacji publicznej nie można a limine przyjąć, że prawo przedsiębiorcy do zachowania tajemnicy ma zawsze pierwszeństwo przed prawem do informacji publicznej. Tajemnica przedsiębiorcy z uwagi na ochronę innych zasad i wartości konstytucyjnych może być przedmiotem ingerencji. W doktrynie wskazuje się, że wkraczanie w tę sferę musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych (wybrane problemy), ZNSA 1/2014, s. 23). W ramach sądowoaministracyjnej kontroli odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, konieczne jest zatem zbadanie przesłanek materialnych i formalnych składających się na tę tajemnicę. Ocena ta musi być dokonywana na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy. Organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dodatkowo uzasadnienie odmowy winno umożliwiać sądowi weryfikację stanowiska, że ten określony interes gospodarczy może uzyskać pierwszeństwo przed prawem do informacji oraz winno wykazywać, że zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności informacji publicznej ma większą doniosłość niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji. Naczelny Sąd Administracyjny, przechodząc od powyższych rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdził, że wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy" oraz w sposób wystarczający uzasadnił, dlaczego żądana przez A.M. informacja w tej konkretnej sprawie nie podlegała udostępnieniu, wskazując na przewagę interesu przedsiębiorcy (A. S.A. z siedzibą w [...]) nad interesem publicznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach trafnie zaaprobował argumentację przedstawioną przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zasadnie podał, że Spółka podjęła działania mające na celu zachowanie w poufności treści żądanych umów, które swoim zakresem obejmowały m.in. wynagrodzenia, co ma dla Spółki wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i z uwagi na tę wartość przedmiotowa informacja zasadnie mogła zostać objęta tajemnicą przedsiębiorstwa. Z uwagi na charakter prowadzonej przez Spółkę działalności (prowadzenie klubów sportowych) szczegółowa informacja o warunkach zawartych umów, w tym wynagrodzeniach każdego z zawodników drużyn, którymi zarządza Spółka oraz skanów umów zawartych przez Spółkę z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki – posiada zasadniczą i relewantną wartość negocjacyjną. Dane te świadczą o prowadzonej przez Klub polityce finansowej i obrazują jego zobowiązania względem kontrahentów, stanowiąc swoistą strategię gospodarczą przy prowadzeniu polityki kadrowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak oświadczyła sama Spółka – niejednokrotnie postanowienia umowne stanowią dla Klubu niejako "kartę przetargową" w nawiązaniu współpracy. Upowszechnienie tego typu danych byłoby dla Spółki w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej niekorzystne. W konsekwencji oznacza to, że w tej konkretnej sprawie uwzględnienie wniosku A.M. z dnia 20 grudnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej naruszyłoby normę art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i niewątpliwie stanowiłoby dla Spółki zagrożenie naruszenia jej interesu gospodarczego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przedstawionego w tej sprawie stanu faktycznego zastosowanie tajemnicy przedsiębiorcy zostało rozważone w sposób obiektywny oraz wystarczający, niezależnie od woli utajnienia w/w informacji. Ocena tej tajemnicy została dokonana w kontekście charakteru prowadzonej przez A. S.A. z siedzibą w [...] działalności gospodarczej (działalność sportowa). W sposób dostateczny wykazano prymat interesu przedsiębiorcy (możliwe pogorszenie jego sytuacji ekonomicznej i konkurencyjności na rynku) nad interesem publicznym, wyrażającym się w jawności informacji publicznej. W tej sytuacji – z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy określoną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – zachodziła konieczność odmowy udostępnienia A.M. żądanych przez niego danych w trybie dostępu do informacji publicznej. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w okolicznościach tej sprawy zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. nie zasługiwał na uwzględnienie. Oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 23 Kodeksu cywilnego oraz art. 86 w zw. z art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/we z dnia 27 kwietnia 2016 r. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że kwoty wynagrodzeń zawodników stanowią ich dane osobowe i dobra osobiste, a ich udostępnienie podlega ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych. W rozpoznawanej sprawie powodem odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej było tylko i wyłącznie powołanie się przez organ na tajemnicę przedsiębiorcy. Wprawdzie w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji zawarto stwierdzenie, że "Decyzję wydano ze względu na ochronę tajemnicy następujących podmiotów: [...] oraz wszystkich zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej oraz drużyny siatkarskiej klubu A.", to jednak z analizy całości uzasadnienia tej decyzji wyraźnie wynika, iż organ powołał się na drugą z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 2 zd. pierwsze u.d.i.p., tj. tajemnicę przedsiębiorcy, a nie pierwszą z nich, tj. na prywatność osoby fizycznej. Cytowane stwierdzenie organu należy zatem odczytywać w kontekście całej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która jest spójna i wystarczająca do poznania motywów działania Spółki i nie można – tak jak chce tego autor skargi kasacyjnej – czynić z tego stwierdzenia odrębnego powodu odmowy dostępu do informacji publicznej. Z tego względu omówiony wyżej zarzut jest chybiony. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając przedstawioną wyżej argumentację, za niezasadny uznał także kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 35 u.f.p. Skoro – jak już wskazano – szczegółowa informacja o warunkach zawartych umów posiada dla Spółki zasadniczą oraz relewantną wartość negocjacyjną i dane te świadczą o prowadzonej przez Klub polityce finansowej, stanowiąc swoistą strategię gospodarczą, to również udostępnienie wnioskodawcy żądanej informacji w postaci zanonimizowanej nic w tej kwestii nie zmienia, gdyż istotą zagrożenia naruszenia interesu gospodarczego Spółki nie było udostępnienie samych danych osobowych konkretnych osób, ale udostępnienie danych dotyczących ogólnie stawek wynagrodzeń, czasu trwania kontraktów i ich przebiegu. W konsekwencji anonimizacja żądanych dokumentów nie spowodowałaby osiągnięcia celu zamierzonego przez wnioskodawcę. Wobec stwierdzenia niezasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego, na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem – jak już wskazano – są one procesowym odzwierciedleniem koncepcji materialnej przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.