II SA/Gl 896/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 31 maja 2021 r. nr SKO-PSŚ/41.5/1139/2021/5794/MN w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Prezydent Miasta B. (dalej jako organ I instancji lub Prezydent) decyzją z dnia [...] r. uznał A.C. (dalej: też jako skarżący) za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wyrażając niezadowolenie z wydanego przez organ rozstrzygnięcia oświadczył, że w związku z doręczeniem decyzji nie otrzymał awiza oraz wniósł o przeprowadzenie dowodu z: decyzji o waloryzacji renty z dnia [...] r., karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] r., karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] r., zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r., zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r., postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia [...] r. oraz zeznań świadka G.N. zamieszkałej wraz ze skarżącym. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako SKO lub Kolegium) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia tego odwołania. W motywach uzasadnienia Kolegium wskazało, że w treści decyzji organu I instancji skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia. Stwierdziło, że decyzja Prezydenta została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 Kpa w dniu 27 czerwca 2019 r. (pierwsze awizo 13 czerwca 2019 r., powtórne awizo 21 czerwca 2019 r., zwrot do nadawcy w dniu 1 lipca 2019 r.), co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji znajdującego się w aktach sprawy oraz wyjaśnień osób doręczających skarżącemu korespondencję. Ponadto Kolegium stwierdziło, że przesyłka została doręczona na prawidłowy adres. W ocenie Kolegium wnioskowane przez skarżącego dowody i okoliczności, których mają one dotyczyć nie mają znaczenia dla sprawy, tj. ustalenia prawidłowości doręczenia skarżącemu przez organ I instancji zaskarżonej decyzji. Następnie Kolegium wskazało, że odwołanie od decyzji z dnia [...] r. zostało nadane w placówce pocztowej dnia 25 września 2019 r. natomiast termin do jego wniesienia zgodnie z art. 129 § 2 Kpa minął z dniem 11 lipca 2019 r., zatem zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Wobec powyższego Kolegium uznało, że nie ma podstaw do merytorycznego zbadania sprawy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze A.C. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia na jego korzyść poprzez uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 Kpa, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz pominięcie obowiązku dochodzenia prawdy obiektywnej oraz art. 44 § 4 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie, czego skutkiem było uznanie, że decyzja wydana przez organ I instancji została doręczona w dniu 27 czerwca 2019 r. na zasadzie fikcji prawnej doręczenia, podczas gdy w niniejszej sprawie nie można uznać, iż decyzja została prawidłowo doręczona. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu sprzeczność istotnych ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym polegającą na błędnym ustaleniu poprzez błędne uznanie, że w sprawie nastąpiło prawidłowe dokonanie przez organ doręczający wszystkich czynności przewidzianych w art. 44 Kpa, podczas gdy skarżący nie otrzymał żadnego awiza. Skarżący oświadczył, że o wydaniu decyzji dowiedział się 19 września 2019 r. od udzielającego mu porady prawnej w sprawie decyzji z dnia [...] r. o zatrzymaniu prawa jazdy adwokata, który wiedzę tę powziął z uzasadnienia tej decyzji. Skarżący podał, że 20 września 2019 r. udał się do MOPR w B. i poprosił o wydanie decyzji z dnia [...] r., ponieważ nie została mu ona doręczona. Wskazał, że dopiero wtedy dowiedział się, iż przesyłka została nadana na jego adres, jednak nie została podjęta w terminie. Ponadto skarżący poinformował, że nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie o uznanie go za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych jak również zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do niego oraz składania wniosków, co uniemożliwiło mu czynny udział w sprawie i miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powołał się też na swój zły stan zdrowia, ma bowiem problemy z kręgosłupem oraz żołądkiem. Wskazał, że od 10 lutego 2019 r. jego zdrowie zaczęło się gwałtownie pogarszać. Przyznał, że nie stawił się na wezwanie MOPR, niemniej nie zrobił tego w celu uniemożliwienia przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego czy złożenia oświadczenia majątkowego, tylko ze względów zdrowotnych. Dalej skarżący szczegółowo przedstawił przebieg leczenia, na koniec skarżący podkreślił, że nie można przyjąć, iż decyzja została mu skutecznie doręczona w trybie art. 44 Kpa, bowiem nie otrzymał żadnego awiza, którego nie podjąłby w terminie, a zatem odwołanie winno zostać uznane za wniesione z jego zachowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 3/20 powyższą skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego za prawidłowe uznał ustalenie SKO, że decyzja Prezydenta została doręczona skarżącemu w trybie określonym w art. 44 § 1 pkt 2 Kpa. Stwierdził, że doręczyciel działający w imieniu Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., co w świetle regulacji zawartej w art. 39 Kpa jest dopuszczalne, wypełnił druk potwierdzenia doręczenia informując organ o pozostawieniu adresatowi awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka zawierająca decyzję z [...] r. została awizowana w dniu 13 czerwca 2019 r. wraz z zawiadomieniem o pozostawieniu przesyłki w kancelarii MOPR w B. oraz informacji o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Powtórne awizowanie miało miejsce dnia 21 czerwca 2019 r., przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 1 lipca 2019 r. Zatem w odniesieniu do tej przesyłki można stwierdzić, że ww. pismo było przechowywane w kancelarii MOPR przez okres co najmniej czternastu dni. Na kopercie zawierającej decyzje umieszczono również adnotację o powtórnym awizowaniu przesyłki. Skoro jednocześnie przesyłka została nadana na właściwy adres, to zostały spełnione wszystkie przesłanki doręczenia zastępczego uregulowane w art. 44 Kpa. Skoro odwołanie od przywołanej decyzji organu pierwszej instancji zostało nadane przez skarżącego pocztą dopiero w dniu 25 września 2019 r., to zasadnie, zdaniem WSA, przyjęło SKO, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu. Po rozpoznaniu wniesionej od powyższego wyroku WSA przez skarżącego skargi kasacyjnej wyrok ten został uchylony wraz z poprzedzającym go postanowieniem SKO wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jak NSA) z dnia 11 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1792/20. W uzasadnieniu tego wyroku NSA stwierdził, że akta sprawy nie potwierdzają jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości poprawności doręczenia zastępczego skarżącemu przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji. W tym względzie Sąd ten zwrócił uwagę, że w kserowanych i potwierdzonych za zgodność z oryginałem aktach sprawy organu pierwszej instancji na karcie 12 znajduje się druk potwierdzenia odbioru decyzji, która zawiera jedynie numer sprawy, adresata czyli skarżącego i jego adres oraz pieczątkę Działu Świadczeń Alimentacyjnych i nr [...]. Na dokumencie tym (k. 12) brak jest natomiast jakichkolwiek informacji o pozostawionych awizach, datach i miejscach ich pozostawienia. Nie ma też na nim jakichkolwiek podpisów. W aktach sprawy brak jest też koperty zawierającej decyzję na której umieszczono by adnotację o pozostawieniu przesyłki. W tej sytuacji same oświadczenia doręczycieli o próbach doręczenia korespondencji i pozostawienia zawiadomień w skrzynce pocztowej skarżącego w konkretnych dniach czerwca 2019 r. złożone pół roku później nie mogły być wyłącznymi dowodami potwierdzającymi fakt doręczenia dokonanego w trybie art. 44 Kpa. W oświadczeniach tych zatytułowanych jako "notatki służbowe" nie ma bowiem żadnych informacji pozwalających ustalić na jakiej podstawie doręczyciele odtworzyli zdarzenia sprzed wielu miesięcy. NSA polecił aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium ustaliło czy w organie I instancji istnieje jeszcze jakaś inna dokumentacja potwierdzająca fakt doręczenia skarżącemu korespondencji w dniach 13; 14 czerwca 2019 r. oraz w jaki sposób organ ten w ogóle dokumentuje fakt doręczania korespondencji przez swoich pracowników lub przez inne uprawnione osoby stosownie do art. 39 Kpa, pozostawiania zawiadomień, o możliwości odbioru korespondencji, gdzie jest ona wówczas przechowywana i czy odpowiada to wymaganiom zawartymi w art. 44 Kpa. Wyjaśni też na jakiej podstawie w sprawie przyjęto doręczenia awiz skarżącemu w w/w dniach skoro na zwrotnym potwierdzeniu odbioru z karty 12 brak jest w tym zakresie jakichkolwiek adnotacji. Końcowo NSA stwierdził, że w przypadku braku możliwości ustalenia powyższych okoliczności organ odwoławczy przyjmie, że odwołanie zostało wniesione w terminie i rozpozna sprawę merytorycznie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 Kpa ponownie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez A.C. odwołania od w/w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że w wykonaniu zaleceń zawartych w w/w wyroku NSA z dnia 11 grudnia 2020 r. Kolegium pismem z dnia [...] r. zwróciło się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. o przedłożenie: - informacji, czy w organie pierwszej instancji istnieje jeszcze jakaś inna dokumentacja potwierdzająca fakt doręczenia skarżącemu korespondencji w dniach 13 i 21 czerwca 2019 r. oraz w jaki sposób organ pierwszej instancji w ogóle dokumentuje fakt doręczenia korespondencji przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby stosownie do art. 39 Kpa, pozostawiania zawiadomień o możliwości odbioru korespondencji, gdzie jest ona wówczas przechowywana, czy odpowiada to wymaganiom zawartym w art. 44 Kpa, - oryginału zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego decyzji Prezydenta nr [...] z dnia [...] r. oraz oryginału zwrotnego potwierdzenia przez skarżącego zawiadomienia z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie uznania go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] r. Kierownik Działu Świadczeń Alimentacyjnych i Dochodzenia Należności MOPR w B. wyjaśnił, że korespondencja w prowadzonych postępowaniach wobec dłużników alimentacyjnych dostarczana jest przez pracowników Ośrodka zatrudnionych na stanowisku kurier/goniec w Dziale kadr i Obsługi Kancelaryjnej. W przypadku niemożności doręczenia pisma, stosowana jest procedura określona w art. 44 Kpa, zgodnie z którą pisma składa się na okres czternastu dni w kancelarii tutejszego Ośrodka. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w siedzibie Ośrodka, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy drzwiach na posesje adresata. W przypadku nie podjęcia pisma w terminie wskazanym powyżej, pozostawiane jest powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W załączeniu do tego pisma dołączono: - druk zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru stosowanego w MOPR w B. - oryginał zwrotnego potwierdzenia odbioru przez dłużnika decyzji nr [...] z dnia [...] r. wraz z kopertą w której znajdowała się w/w korespondencja. - oryginał zwrotnego potwierdzenia przez dłużnika zawiadomienia z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie uznania skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wraz z kopertą w której znajdowała się ww. korespondencja. W oparciu o nadesłane dokumenty Kolegium stwierdziło, że akta sprawy potwierdzają jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości poprawność doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] r. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 27 czerwca 2019 r. (fikcja prawna doręczenie na podstawie art. 44 § 4 Kpa, pierwsze awizo w dniu 13 czerwca 2019 r., powtórne awizo w dniu 21 czerwca 2019 r., zwrot przesyłki do nadawcy w dniu 1 lipca 2019 r. wskazane fakty zostały odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej korespondencji), czego dowodzi oryginał zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. korespondencji znajdujący się w aktach sprawy, przekazany Kolegium przez organ pierwszej instancji w dniu [...] r. oraz wyjaśnienia osób doręczających stronie ww. korespondencję (oświadczenia z dnia [...] r.) jak również treść zawartych w w/w piśmie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. wyjaśnień co do sposobu organizowania i dokumentowania faktu doręczania korespondencji kierowanej do dłużników alimentacyjnych. W świetle tych dowodów Kolegium nie uznało za wiarygodne twierdzenia skarżącego, że nie otrzymał on żadnego awiza oraz uznało, iż nie zasługiwał na uwzględnienie zawarty w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w nim dokumentów oraz z zeznań świadków, jako nie mających znaczenia dla ustalenia prawidłowości doręczenia przez organ pierwszej instancji objętej odwołaniem decyzji z dnia [...] r. W konsekwencji SKO stwierdziło, że odwołanie od decyzji doręczonej skarżącemu 27 czerwca 2019 r. nadane na poczcie 25 września 2019 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu, który upłynął 11 lipca 2019 r., co uzasadniało wydanie postanowienia na podstawie art. 134 Kpa. Stwierdziło bowiem jednocześnie Kolegium, że złożony wraz z odwołaniem przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został rozpoznany odmownie jego postanowieniem z dnia [...] r. Wniesiona na to postanowienie skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2020 r. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie SKO z dnia [...] r. reprezentowany przez adwokata A.C. wniósł o jego zmianę poprzez uznanie, że odwołanie od wskazanej w nim decyzji zostało wniesione w terminie i w konsekwencji o merytoryczne rozpoznanie odwołania, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania a to: - art. 7, 8, 77 § 1, 80 Kpa poprzez niewystarczająco wnikliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie oraz pominięcie obowiązku dochodzenia prawdy obiektywnej, co skutkowało wydaniem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r., podczas gdy termin ten został zachowany, - art. 44 § 4 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie, czego skutkiem było uznanie, iż objęta odwołaniem decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 27 czerwca 2019 r. na zasadzie fikcji prawnej doręczenia, podczas gdy w niniejszej sprawie nie można uznać aby decyzja ta została mu skutecznie doręczona w trybie art. 44 Kpa. 2. sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych poczynionych przez SKO z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, polegającą na: - błędnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie nastąpiło prawidłowe dokonanie przez organ doręczający (nadawcę) i przez operatora pocztowego wszystkich czynności przewidzianych w przepisie art. 44 Kpa podczas, gdy skarżący nie otrzymał żadnego awiza, którego nie podjąłby w terminie, a zatem nie sposób uznać, by przedmiotowa decyzja została skarżącemu w sposób prawidłowy doręczona. Skarżący podtrzymał wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań jego matki na okoliczność jego stanu zdrowia oraz daty i okoliczności dowiedzenia się o postępowaniu w przedmiocie uznania za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz daty odebrania "postanowienia w niniejszej sprawie". W uzasadnieniu skargi powołując się na motywy wydanego w tej sprawie wyroku NSA podniósł, że pierwotnie w aktach organu pierwszej instancji brak było oryginałów dokumentów związanych z doręczeniem skarżącemu decyzji Prezydenta z dnia [...] r., w tym drugiej strony zwrotnego potwierdzenia odbioru z adnotacją o sposobie i terminach awizowania przesyłki. W sytuacji gdy jednocześnie w ogólnie dostępnym systemie przesyłki doręczane przez organ pierwszy nie są rejestrowane pojawiają się "wątpliwości czy daty na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru nie zostały uzupełnione dopiero po zwróceniu uwagi na ten fakt przez Naczelny Sąd Administracyjny". Dalej powołując się na wyroki sądów administracyjnych pełnomocnik skarżącego wywodził, że dla przyjęcia prawidłowości doręczenia w trybie art. 44 Kpa konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich przewidzianych w tym przepisie czynności, co jego zdaniem w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W skardze opisano też pogarszający się stan zdrowia skarżącego w okresie od lutego do sierpnia 2019 r. oraz przebieg podejmowanego w tym czasie leczenia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019. 2325 tj., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy p.p.s.a W pierwszej kolejności należy stwierdzić w związku z treścią art. 153 ustawy p.p.s.a., że SKO wypełniło przed wydaniem zaskarżonego postanowienia wskazania, co do dalszego postępowania wynikające z wydanego w tej sprawie omówionego wyżej wyroku NSA z dnia 11 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1792/20. Dołączyło bowiem do akt oryginał potwierdzenia doręczenia skarżącemu w trybie art. 44 Kpa decyzji Prezydenta z dnia [...] z podpisem gońca z którego wynika, że z powodu niemożliwości doręczenia do rąk adresata przesyłka była awizowana w dniach 13 czerwca i 21 czerwca, o czym jej adresat był informowany i pouczony o możliwości odbioru przesyłki w kancelarii MOPS w B. w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, poprzez pozostawienie zawiadomień w jego skrzynce pocztowej. Do potwierdzenia tego dołączono też stosowany przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w B. wzór dołączanego do awiz pouczenia (informacji) o miejscu i terminie w którym przesyłka może być przez adresata odebrana. W oparciu o te dokumenty również zdaniem Sądu należało ustalić, że do doręczenia tej decyzji doszło zgodnie z procedurą określoną w art. 44 Kpa i nastąpiło to w dniu 27 czerwca 2019 r. W świetle treści tych dokumentów nie może mieć istotnego znaczenia podniesiona przez NSA w/w wyroku sygn. akt I OSK 1792/20 okoliczność czy istotnie gońcy składający oświadczenie w dniu [...] r., a więc prawie po upływie 6 miesięcy od daty doręczeń pamiętali okoliczności w jakich zawiadomień o awizach dokonywali. Prawidłowość doręczenia w trybie art. 44 Kpa wynika bowiem z treści powyższych dokumentów, a nie z trafnie poddanych w wątpliwość (w zakresie możliwości odtworzenia przebiegu zdarzeń sprzed wielu miesięcy) oświadczeń doręczycieli. Za pozbawione podstaw prawnych i nie poparte żadnymi dowodami należy uznać w tej materii zawartą w skardze sugestię co do możliwości późniejszego wypełnienia (uzupełnienia) odwrotnej (drugiej) strony potwierdzenia dowodu doręczenia w drodze awizowania decyzji organu pierwszej instancji. Brak jest też jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że pomimo umieszczenia na przedmiotowym potwierdzeniu odbioru adnotacji o awizowaniu przesyłek informacje w tym względzie (awiza) nie były przez gońców w skrzynce odbioru skarżącego zostawiane. Takie założenie podważałoby w ogóle podstawę przyjęcia przez prawodawcę domniemania z art. 44 Kpa oraz sens statuowania tego przepisu. Jego treść opiera się bowiem na zaufaniu do osób upoważnionych do dokonywania doręczeń zgodnie z treścią art. 44 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kpa. W konsekwencji brak było też podstaw do dopuszczenia w postępowaniu dowodów zgłoszonych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji dla wykazania okoliczności nie mających bezpośredniego przełożenia na ustalenie czy decyzja ta została skarżącemu prawidłowo doręczona w trybie art. 44 Kpa Ewentualnie okoliczności te mogły być powoływane w postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.