II SAB/Łd 157/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J.B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w S. do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 maja 2021 roku, sprecyzowanego pismem z dnia 24 maja 2021 roku – w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi; 2) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w S. na rzecz skarżącego J.B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc J.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), dalej jako: "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. Z powyższych względów skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosków z dnia 4 maja i 24 maja 2021 r., zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zobowiązanie organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 4 maja 2021 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. uzasadnienia faktycznego i prawnego interwencji dwóch przedstawicieli Komendy Miejskiej Policji w S. w dniu 1 maja 2021 r., około godz. 22.00, w jego domu w [...], ul. A. 10; 2. sprawozdania z jej przebiegu; 3. oceny jej zasadności i wniosków. Skarżący wskazał następnie, że w dniu 10 maja 2021 r. w drodze pisma także z tej daty ([...]) otrzymał odpowiedź od organu, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest informacja publiczna, a przebieg czynności podejmowanych przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w S. został udokumentowany w notatnikach służbowych policjantów oraz w systemie elektronicznym. Policjanci podejmowali czynności w zakresie swoich uprawnień wynikających z art. 15 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 360) w związku ze zgłoszeniem innej osoby. Skarżący stwierdził, że do dnia złożenia skargi nie została mu udostępniona informacja publiczna będąca przedmiotem wniosku. W dalszej kolejności skarżący wskazał, że w dniu 24 maja 2021 r. złożył bezpośrednio w Komendzie Miejskiej Policji w S. kolejny wniosek nawiązujący do poprzedniego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym udostępnienia: 1. kopii notatek służbowych funkcjonariuszy dokumentujących ww. interwencję; 2. informacji, jakie dane zamieszczone zostały w systemie elektronicznym, o którym mowa w piśmie [...] z dnia 10 maja 2021 r. Jednocześnie skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi nie została mu udostępniona informacja publiczna będąca przedmiotem również tego wniosku, natomiast pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. Komenda Miejska Policji w S. poinformowała go, że podtrzymuje stanowisko zawarte w poprzedniej odpowiedzi. W konkluzji skarżący stwierdził, że przedmiotem złożonych przez niego wniosków jest informacja publiczna, a Komenda Miejska Policji w S. pozostaje w bezczynności z powodu nieudostępnienia tych informacji zgodnie z wnioskami. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa przed sądami administracyjnym według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu powyższego stanowiska Komendant Miejski Policji w S. wyjaśnił, że w dniu 4 maja 2021 r. do organu wpłynął wniosek J.B. o udostępnienie informacji z interwencji policjantów Policji przeprowadzonej w dniu 1 maja 2021 r. w miejscu zamieszkania skarżącego. Treść żądanej informacji dotyczyła udostępnienia uzasadnienia faktycznego i prawnego interwencji, sprawozdania z jej przebiegu oraz oceny jej zasadności i wniosków. Organ w odpowiedzi do strony z dnia 10 maja 2021 r. zajął stanowisko, że dane dotyczące okoliczności i przebiegu interwencji prowadzonej przez Policję nie są informacją publiczną w myśl przepisów u.d.i.p. Jednocześnie organ potwierdził fakt podjęcia interwencji w miejscu zamieszkania skarżącego, której był on uczestnikiem, jak również udzielił informacji, że zdarzenie to zostało odnotowane w notatnikach służbowych policjantów oraz systemie elektronicznym. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 24 maja 2021 r. zwrócił się do organu o udostępnienie kopii notatek służbowych funkcjonariuszy oraz o wskazanie, jakie dane zostały wprowadzone do systemu elektronicznego. W piśmie z dnia 10 czerwca 2021 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, jednocześnie wskazał w oparciu, o jakie przepisy prawa powszechnie obowiązującego są umieszczane dane w elektronicznym Systemie Wspomagania Dowodzenia. W ocenie Komendanta Miejskiego Policji w S., nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, który zarzuca organowi bezczynność. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownie czynności. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku strony o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p. Następnie organ stwierdził, że sprawą publiczną są bez wątpienia zasady funkcjonowania podmiotów, a także są to sprawy ogółu lub informacje, które dotyczą poprawności funkcjonowania organów państwa. Natomiast nie sposób uznać, że taki charakter mają konkretne indywidualne sprawy dotyczące skarżącego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest środkiem, który można wykorzystywać w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Nie ulega wątpliwości, że skarżący w ten sposób wykazuje swój subiektywny interes. Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby. Treść wniosku skarżącego wskazuje, że chce on uzyskać informację niebędącą publiczną, ale dotyczącą jego indywidualnej sprawy odnoszącą się do przebiegu zdarzenia, w którym uczestniczył on i członkowie jego rodziny. Taka informacja nie dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Żądanie udzielenia informacji przez organ w drodze u.d.i.p. nie może być nadużywane i wykorzystywane w prywatnych sprawach. Jednocześnie organ wskazał, że każde zapisy w notatniku służbowym funkcjonariuszy Policji podejmujących interwencję w miejscu zamieszkania danej osoby, tylko dlatego, że sporządzone zostały przez przedstawicieli organu władzy publicznej, nie stanowią informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu. Zapis dokonywany przez funkcjonariusza policji w jego notatniku służbowym w czasie interwencji stanowi tzw. dokument wewnętrzny, sporządzony zgodnie z aktem zarządzania wewnętrznego, jakim są Wytyczne Nr 2 KGP z dnia 26.06.2007 r. w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywani a notatników służbowych (Dz. Urz. KGP Nr 13, poz. 104). Jest to zapis przebiegu czynności i ustaleń dokonywanych przez funkcjonariusza Policji, w sprawie indywidualnej nieprzesądzający o kierunkach działania organu, a zatem z uwagi na swą treść nie jest informacją publiczną. Na poparcie swego stanowiska organ odwołał się do poglądu WSA w Krakowie z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 68/15. Następnie powołując się na treść wyroku NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12, organ stwierdził, że procesowi podejmowania decyzji (przez organ władzy publicznej) nie jest konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie. Zasadne jest wręcz twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg. Osoby piastujące funkcje publiczne powinny dysponować pewnym marginesem swobody w gromadzeniu materiałów, danych czy wymianie korespondencji, służących realizowaniu przyznanych im zadań i kompetencji. Nie sposób uznać, że cały wewnętrzny obieg informacji odbywający się w siedzibie organu, najdrobniejszy przejaw działalności osób piastujących funkcje organu czy zatrudnionych w urzędzie obsługującym organ, stanowi informację publiczną, która powinna podlegać udostępnieniu. W konkluzji pełnomocnik organu stwierdził, że z uwagi na indywidualny charakter żądanych informacji przez skarżącego w postaci kserokopii zapisów dokonanych w notatnikach służbowych funkcjonariuszy Policji podczas wykonywania czynności służbowych, nie stanowią one informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie uregulowanym przez przepisy u.d.i.p. Odmienne stanowisko prowadziłoby do możliwości uzyskiwania przez każdego (niezależnie od istnienia interesu faktyczno-prawnego) informacji o interwencji, której przebieg został utrwalony przez funkcjonariusza Policji w jego notatniku służbowym, a nie takiemu celowi służy u.d.i.p. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 października 2021 r. niniejsza sprawa została na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym było możliwe na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie wskazanego powyżej zarządzenia z dnia 11 października 2021 r. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, że z bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Niniejsza sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.d.i.p.", regulującej zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2232) oraz partie polityczne. Podkreślić przy tym należy, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji. W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym pozostaje, że Komendant Miejski Policji w S. jako organ administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego na mocy art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 360), jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych. Niespornym w sprawie jest również, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 4 maja 2021 r. organ pismem z dnia 10 maja 2021 r. ([...]) udzielił informacji, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest informacja publiczna, a przebieg czynności podejmowanych przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w S. został udokumentowany w notatnikach służbowych policjantów oraz w systemie elektronicznym. Organ wskazał przy tym, że policjanci podejmowali czynności w zakresie swoich uprawnień wynikających z art.15 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 360). Nie budzi zatem wątpliwości, że wypełniali swoje obowiązki służbowe. Jednocześnie akta sprawy potwierdzają, że w związku z powyższym stanowiskiem organu skarżący pismem z dnia 24 maja 2021 r. doprecyzował wcześniejszy wniosek z dnia 4 maja 2021 r. i zwrócił się do organu o udostępnienie kopii notatek służbowych funkcjonariuszy oraz o wskazanie, jakie dane zostały wprowadzone do systemu elektronicznego, o którym mowa w piśmie organu z dnia 10 maja 2021 r. W odpowiedzi organ pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. wskazał, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i poinformował skarżącego, że nie zostały sporządzone notatki służbowe z interwencji przeprowadzonej w miejscu zamieszkania skarżącego w dniu 1 maja 2021 r., lecz zapisy w notatniku służbowym, o czym była mowa w poprzednim piśmie. Wyjaśnił przy tym, że notatka jest innym dokumentem niż notatnik służbowy, który jest dokumentacją wewnętrzną. Sporządzenie notatki w tym przypadku nie było obligatoryjne. Zapisy w notatniku zostały sporządzone zgodnie z Wytycznymi nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP Nr 13 poz.104). Ponadto organ poinformował, że w elektronicznym Systemie Wspomagania Dowodzenia zostały zawarte dane dotyczące interwencji z dnia 1 maja 2021 r. w miejscu zamieszkania wnioskodawcy, w zakresie zgodnym z Zarządzeniem nr 12 Komendanta Głównego Policji z dnia 19 maja 2020 r. w sprawie Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji (Dz. Urz. 2020.23). Tym samym organ uznał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W okolicznościach niniejszej sprawy, w szczególności biorąc pod uwagę treść przywołanego wniosku strony z dnia 4 maja 2021 r. i jego doprecyzowania w drodze pisma z dnia 24 maja 2021 r., zdaniem Sądu, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, co tym samym czyni skargę zasadną co do istoty. W tym względzie przypomnieć należy, że w myśl wskazanych wyżej przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej - informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władzy publicznej, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu bez względu na to co jest ich przedmiotem. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 3a) udostępnieniu podlega również informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych. Ponadto zauważyć należy, że w ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. podjął próbę dookreślenia poprzez wyliczenie, jakie informacje i dokumenty podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. Udostępnieniu podlega zatem informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności - treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu Karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych. Wyliczenie ma charakter przykładowy, nie obejmuje ono wszystkich przypadków, w których informacja podlega udostępnieniu. Zgodnie z ust. 2 wskazanego artykułu dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zgodnie z art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1444) funkcjonariuszem publicznym jest między innymi funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego, a zatem bez wątpienia jest nim policjant. Zatem przyjęte w u.d.i.p. odesłanie w tym zakresie do Kodeksu karnego jest równoznaczne z przyjęciem założenia, że wszystkie utrwalone i podpisane w dowolnej treści oświadczenia woli i wiedzy, podpisane przez wskazane w Kodeksie karnym osoby, znajdujące umocowanie w przyznanych funkcjonariuszowi kompetencjach oraz skierowane do innego (zewnętrznego) podmiotu lub złożone do akt sprawy, stanowią dokument urzędowy podlegający udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wychodząc z powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, należy stwierdzić, że żądane przez skarżącego informacje i dokumenty objęte wnioskiem z dnia 4 maja 2021 r., doprecyzowanym pismem z dnia 24 maja 2021 r., stanowią co do zasady informację publiczną. Jednocześnie w tej kwestii Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że notatka urzędowa/służbowa – a kopie właśnie takich notatek wnosił skarżący - jako dokument wytworzony przez funkcjonariusza policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, dotyczy sprawy publicznej. Podkreślić bowiem należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a koszty związane z jej funkcjonowaniem są pokrywane z budżetu państwa. Dlatego też informację pochodzącą od funkcjonariusza policji utrwaloną w formie notatki należy traktować jako sprawę publiczną, związaną bezpośrednio z działalnością i funkcjonowaniem policji. Notatki służbowe sporządzone przez Policję mają walor informacji publicznej i muszą być udostępnione w trybie u.d.i.p. Wyjątek stanowią notatki nieoficjalne, tj. projekt notatek lub zapisów w brudnopisie albo notatki włączone do akt postępowania w sprawie karnej lub do akt sądowych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 179/18 wraz z powołanym tam orzecznictwem, a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 154/20, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie odnosząc się do argumentacji organu, że żądana przez skarżącego informacja nie istnieje, bowiem policjanci biorący udział w interwencji w miejscu zamieszkania skarżącego nie sporządzali z niej notatki, albowiem wszelkie podjęte czynności dokumentowali w notatnikach służbowych zgodnie z wytycznymi nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych wskazać należy, że jest ona wadliwa. Jakkolwiek skarżący we wniosku z dnia 4 maja 2021 r. wystąpił o "sprawozdanie z przebiegu interwencji" w jego domu w dniu 1 maja 2021 r., a następnie w piśmie z dnia 24 maja 2021 r. doprecyzował, że występuje o kopie notatek służbowych funkcjonariuszy dokumentujących tę interwencję, to nie ulega wątpliwości, że jego wolą było uzyskanie dokumentacji sporządzonej przez funkcjonariuszy Policji w toku interwencji przeprowadzonej w jego domu w dniu 1 maja 2021 r., bez względu na to, jaką w istocie formę przybrała. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że wszystkie tego rodzaju dokumenty dotyczące podjętych interwencji (notatki, zapisy w notatnikach służbowych, wraz z raportami i protokołami) są wytwarzane przez policjantów w celu dokumentowania podejmowanych przez nich czynności. Posiadają zatem walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej i niewątpliwie zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby dokumenty te zostały dołączone do akt jakiegokolwiek postępowania, którego przepisy określałyby odmienne zasady i tryb dostępu do tych informacji i dokumentów, wyłączając tym samym stosowanie u.d.i.p. (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Analogiczne uwagi odnieść należy do danych zawartych w elektronicznym Systemie Wspomagania Dowodzenia. Niewątpliwie rację ma skarżący, że stanowią one informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak wynika z § 1 Zarządzenia Nr 12 Komendanta Głównego Policji z dnia 19 maja 2020 r. w sprawie Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji (Dz.Urz.KGP 2020.23), wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, System Wspomagania Dowodzenia Policji, zwany dalej "SWD Policji", stanowi system teleinformatyczny wspierający wykonywanie zadań ustawowych podejmowanych w szczególności na podstawie zgłoszeń przyjmowanych przez dyżurnych jednostek organizacyjnych Policji i innych policjantów, ustaleń dokonywanych przez poszczególne służby policyjne w związku z tymi zgłoszeniami oraz informacji uzyskanych w związku z obsługą zgłoszeń alarmowych otrzymywanych z centrów powiadomienia ratunkowego. SWD Policji prowadzi się w Komendzie Głównej Policji jako zbiór informacji wspierających kierowanie działaniami Policji obejmujący zakresem działania terytorium całego kraju (ust. 2). Zgodnie zaś z § 1 ust. 4 pkt 1 tego Zarządzenia, SWD Policji prowadzi się m.in. w celu bieżącego rejestrowania zgłoszeń o zdarzeniach oraz podjętych interwencji i innych działań Policji. Z regulacji tych płynie wniosek, że dane zawarte w SWD dotyczą m.in. interwencji podjętych przez funkcjonariuszy Policji w ramach realizacji czynności służbowych. System ten ma wspierać wykonywanie zadań ustawowych Policji. Przedmiotowe dane odzwierciedlają zatem informacje o sposobie prowadzenia sprawy i podobnie jak wskazane wyżej dokumenty posiadają walor informacji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z § 16 ust. 2 powołanego Zarządzenia, zawartym w rozdziale 5 zatytułowanym "Procedura udostępnienia informacji z SWD Policji", w przypadku wniosków kierowanych do Komendy Głównej Policji na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 oraz z 2020 r. poz. 695), informacje przetwarzane w SWD Policji udostępnia komórka organizacyjna Komendy Głównej Policji właściwa do udzielenia informacji publicznych, a w przypadku wniosków kierowanych do pozostałych jednostek organizacyjnych Policji kierownicy tych jednostek. Powołany przepis wprost zatem wskazuje na obowiązek udzielenia przedmiotowych informacji spoczywający w przypadku Komendy Głównej Policji – na komórce organizacyjnej Komendy Głównej Policji właściwej do udzielenia informacji publicznych, a w przypadku wniosków kierowanych do pozostałych jednostek organizacyjnych Policji – na kierownikach tych jednostek, a zatem niewątpliwie także na Komendancie Miejskim Policji. Powyższa konkluzja nie wyklucza jednak możliwości zastosowania art. 16 ust. 1, czy też art. 5 ust. 2, a także art. 1 ust. 2 u.d.i.p., jeśli organ wykaże, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w tych przepisach, w tym wykaże, że objęte wnioskiem skarżącego dokumenty zostały załączone do akt postępowania, u podstaw którego legła wskazana przez skarżącego interwencja w jego domu w dniu 1 maja 2021 r. (np. zostały włączone do postępowania w sprawach o wykroczenia) i wskaże skarżącemu tryb, w jakim możliwy będzie dostęp do wnioskowanej informacji w świetle rozwiązań innej ustawy (ustawy szczególnej, tj. kodeks postępowania karnego czy kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia), wyłączającej zastosowanie w sprawie przepisów u.d.i.p. W kontekście powyższego Sąd podkreśla również, że przy załatwianiu wniosku skarżącego organ powinien pamiętać, że w sytuacji, gdy żądana informacja zawiera dane osobowe podlegające ochronie, nie oznacza to, że traci ona walor informacji publicznej i nie zwalnia automatycznie zobowiązanego podmiotu z konieczności jej udostępnienia. Co prawda, w świetle art. 5 u.d.i.p. udzielenie takiej informacji podlega ograniczeniom i może skutkować wydaniem decyzji odmawiającej żądaniu, tym niemniej organ musi pamiętać, że istnieje możliwość udostępnienia informacji w sposób, który nie naruszy dóbr chronionych, tj. poprzez anonimizację (zatarcie) danych wrażliwych. W tym stanie rzeczy należało uznać, że organ udzielając skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 10 maja 2021 r. na jego wniosek z dnia 4 maja 2021 r., doprecyzowany pismem z dnia 24 maja 2021 r., dopuścił się w istocie bezczynności w załatwieniu tego wniosku i stan ten nie ustał do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie. Tym samym należało uznać za zasadny podniesiony w skardze zarzut bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji objętych żądaniem skarżącego. Jednocześnie, Sąd po analizie akt sprawy stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie bezczynność organu, choć ewidentna, nie była pozbawiona racjonalnego uzasadnienia. Organ czynił starania, by udzielić odpowiedzi na wniosek skarżącego, aczkolwiek pozostawał w błędnym przekonaniu, że żądane dokumenty i informacje nie stanowią informacji publicznej. Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w punkcie 1 sentencji wyroku, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia (o ile zajdą ku temu przyczyny) w formie decyzji administracyjnej, stosownie do uregulowań ustawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zobowiązując organ do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 maja 2021 r., sprecyzowanego pismem z dnia 24 maja 2021 r – w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi. W drugim punkcie sentencji Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa, o czym orzekł na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Jednocześnie Sąd z uwagi na brak regulacji prawnych umożliwiających zobowiązania organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oddalił skargę w tym zakresie (punkt trzeci sentencji wyroku) na podstawie art.151 p.p.s.a. Z kolei o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego Sąd postanowił w punkcie czwartym sentencji wyroku na podstawie art.200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Ponadto Sąd wyjaśnia, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie kreują podstaw do przyznania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a zatem sądem administracyjnym pierwszej instancji, zwrotu kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu, którego działanie bądź bezczynność stanowi przedmiot skargi, nawet w sytuacji oddalenia skargi. is