II SA/Wa 1780/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant referent stażysta Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (obecnie: Rada Doskonałości Naukowej, zwana dalej także: "Rada" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w związku z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2011 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (D.U. nr 179 poz.1067) w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm. - dalej także: "ustawa o stopniach naukowych") w zw. art. 179 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. poz. 1669) stwierdziła z urzędu nieważność uchwały z dnia [...] września 2017 r. uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] (dalej także: "Rada Wydziału" lub "organ pierwszej instancji") w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego doktora habilitowanego A. R. (dalej także: "skarżący") za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów stwierdziła nieważność uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego doktora habilitowanego A. R. za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r., wydanym w sprawie II SA/Wa 699/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego A. R. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że Centralna Komisja nie wyjaśniła w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu spornej decyzji, dlaczego stwierdziła nieważność z urzędu uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego skarżącego doktora habilitowanego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2018 r. jest bardzo lakoniczne i niejasne, jeśli chodzi o wyjaśnienie zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności z urzędu uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2017 r., zaś próba sanowania tego uchybienia dopiero w odpowiedzi na skargę nie może być uwzględniona przez Sąd, albowiem odpowiedź organu na skargę jest pismem procesowym, które nie może uzupełniać zaskarżonego aktu lub czynności. W konsekwencji Sąd przyjął, iż Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów, wydając kwestionowaną decyzję, dopuściła się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, albowiem w sposób wyjątkowo lakoniczny wyjaśniła w uzasadnieniu spornej decyzji, dlaczego stwierdziła z urzędu nieważność uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego A. R. doktora habilitowanego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. W ocenie Sądu, uzasadniając sporną decyzję w sposób wyjątkowo nieprecyzyjny, bez odniesienia się do zasadności zarzutów skarżącego, organ odwoławczy dopuścił się tym samym naruszenia przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. W wytycznych dotyczących ponownego rozpoznania sprawy Sąd zobowiązał Centralną Komisję do dokładnej analizy zarówno uwarunkowań formalnych, wyrażonych m.in. w k.p.a., jak i materialnych przepisów ustawy o stopniach naukowych, do oceny poszczególnych zarzutów strony skarżącej i wskazania ewentualnie, z jakich powodów nie uznaje ich zasadności. Wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] grudnia 2020 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy wskazała, że pismem Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. dowiedziała się o stwierdzeniu błędów formalnych uchwały nostryfikacyjnej z dnia [...] września 2017 r. Ze zgłoszenia Wydziału wynikało, że już po podjęciu uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o nostryfikacji dyplomu ujawnił się fakt, iż dokumentacja postępowania nostryfikacyjnego była niepełna. Rada Wydziała nie miała wcześniej wiedzy, że przedłożony dyplom A. R. nie jest dokumentem potwierdzającym nadanie stopnia doktora habilitowanego i nie jest równoważny z odpowiednim polskim dyplomem doktora habilitowanego. Dyplom A. R. został wcześniej zbadany przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które uznało w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r., iż ów dyplom zagraniczny nie jest dokumentem potwierdzającym nadanie stopnia doktora habilitowanego w rozumieniu polskich przepisów. Departament Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa posiadał kompetencje do oceny waloru przedkładanych przez kandydatów dyplomów zagranicznych z punktu widzenia uznawania ich za równoważne z odpowiednimi polskimi dyplomami o nadaniu stopnia naukowego; jest on jednostką z kompetencjami do oceny waloru przedkładanych przez kandydatów dyplomów zagranicznych. Instytucja równoważności stopni naukowych uregulowana została w art. 24 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i jest doprecyzowana w § 3 rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2011 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 179, poz. 1067). Skoro dokument zagraniczny będący podstawą nostryfikacji nie potwierdzał nadania stopnia doktora habilitowanego w rozumieniu polskich przepisów, to uchwała Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego A. R. doktora habilitowanego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego została wydana z rażącym naruszeniem prawa i powinna być uchylona z obrotu prawnego. Z pisma Wydziału wynika informacja, że dopiero po nostryfikacji dyplomu ujawniła się okoliczność w postaci dokumentu urzędowego Departamentu Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2016 r., iż przedłożony dyplom A. R. nie jest dokumentem potwierdzającym nadanie stopnia doktora habilitowanego i nie jest równoważny z odpowiednim polskim dyplomem doktora habilitowanego. Departament Współpracy Międzynarodowej jest jednostką MNiSZW z kompetencjami do oceny waloru przedkładanych przez kandydatów dyplomów zagranicznych. Dokumentacja przeprowadzanego postępowania nostryfikacyjnego była więc wysoce niepełna. Z uwagi na fakt, że podstawowy dokument zagraniczny, będący podstawą nostryfikacji, nie potwierdzał nadania stopnia doktora habilitowanego w rozumieniu polskich przepisów, to uchwała Rady Wydziału z [...] września 2017 r. o nostryfikacji dyplomu A. R. została wydana z rażącym naruszeniem prawa i powinna być bezspornie wyeliminowana z obiegu prawnego. Ponieważ podstawowy dokument będący podstawą nostryfikacji miał zasadnicze wady, to naruszenie prawa Rady Wydziału miało charakter rażący. W związku z powyższym nastąpiło rażące naruszenie prawa tj. § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2011 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą, aktualizujące stwierdzenie nieważności decyzji, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., można więc mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, to znaczy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Ponieważ w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W skardze do tutejszego Sądu zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie art. 10 §1 k.p.a. w zw. art. 10 §b2 k.p.a. i 10 §b3 k.p.a. poprzez brak zapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w trakcie postępowania oraz brak możliwości wypowiedzenia się do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przez co Organ uniemożliwił Skarżącemu możliwość realizacji obrony swoich praw: 2) naruszenie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że zaszły przesłanki potwierdzające wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa podczas, gdy Rada Wydziału nie naruszyła w sposób rażący żadnego przepisu prawa materialnego, ustrojowego i procesowe, który uzasadniałby stwierdzenie nieważności decyzji, a w szczególności przepisu §3 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 179, poz. 1067), który skierowany jest do strony wnioskującej o wszczęcie postępowania nostryfikacyjnego, a nie do organu, który rozpoznaje ten wniosek, 3) naruszenia art. 77 §1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie zabranego w sprawie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i adekwatny w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy poprzez brak zwrócenia uwagi przez Organ na fakt, że dokument wytworzony przez Departament Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2016 r., na który powołuje on się Organ dotyczy przesłanki uznania uprawnień za równoważne na podstawie art. 21 a ustawy o stopniach naukowych, a nie w oparciu o art. 24 ustawy o stopniach naukowych, które dotyczy procedury nostryfikacyjnej, co prowadzi bezsprzecznie do uznania, że nawet brak tego dokumentu w postępowaniu nie powoduje, że doszło do naruszenia przy wydawaniu unieważnionej decyzji do rażącego naruszenia prawa; 4) naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, w szczególności dr hab. B. K., prof. US, która była przewodniczącą Komisji nostryfikacyjnej, czy też z przesłuchania samego Skarżącego na okoliczność posiadania wiedzy o wcześniej toczącym się postępowaniu o nabycie uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie art. 21 a ustawy o stopniach naukowych oraz braku potrzeby żądania od Skarżącego dokumentów dotyczących ww. postępowania do rozstrzygnięcia postępowania nostryfikacyjnego, co mogło doprowadzić organ do ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób nieprawidłowy, pomimo takich wskazań Skarżącego w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r., 5) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności: poprzez uczynienie za podstawę rozstrzygnięcia twierdzeń Rady Wydziału zawartych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. bez przeprowadzenia na tą okoliczność postępowania dowodowego, które potwierdziłoby jednoznacznie, że faktycznie organ posiadał takową wiedzę o wcześniej toczącym się postępowaniu na postawie art. 21 a ustawy o stopniach i dokumencie Departamentu Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego już na etapie poodejmowania uchwały o nostryfikacji dyplomu Skarżącego, a nie dopiero po jej podjęciu; 6) naruszenie art. 107 §1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez uzasadnienie Decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. w sposób uniemożliwiający dokonanie instancyjnej kontroli jego prawidłowości z uwagi na lakoniczność i nieprecyzyjność oraz brak odniesienia się do przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa, co powoduje, iż organ nie dokonał uzasadnienia decyzji w sposób prawidłowy i mający na celu przekonać Skarżącego do prawidłowości rozstrzygnięcia; 7) naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 20 stycznia 2020r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 699/19 co do dalszego postępowania, które zostały wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku, w szczególności poprzez brak niebudzącej wątpliwości oceny poszczególnych zarzutów strony skarżącej i wskazania powodów z jakich ich nie uznaje. Jednocześnie Organowi zarzucam naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez brak doręczenia Decyzji pełnomocnikowi skarżącego lecz bezpośrednio skarżącemu. Mając za podstawę powyższe wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową w wysokości 17,00 zł. W uzasadnieniu szczegółowo uargumentowano postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a jej zarzuty okazały się nietrafne. Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) Sąd zauważa, że z uzasadnienia wyroku, wydanego w sprawie II SA/Wa 699/19 jasno wynika, że przesłanką uchylenia decyzji były braki w zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sąd absolutnie nie wyraził stanowiska o konieczności uwzględnienia skargi przez organ. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie niniejszej, rozpoznając sprawę ponownie, organ jednoznacznie i w niebudzący wątpliwości sposób ocenił materiał dowodowy. Sam fakt, że wydana decyzja jest niekorzystna dla skarżącego, nie oznacza, że jest ona wadliwa. Merytoryczna ocena postępowań awansowych należy wyłącznie do organu i w sprawie niniejszej, zdaniem Sądu, prawidłowo ocenił, że nieważnością dotknięta jest uchwała z dnia [...] września 2021 o uznaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego A. R. za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. Nie budzi wątpliwości, że przeprowadzająca postępowanie nostryfikacyjne Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...], nie miała wiedzy o zbadaniu przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego dyplomu skarżącego i uznaniu przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego ww. dyplomu jako dokumentu nie potwierdzającego nadania stopnia doktora habilitowanego. Skoro zatem z dokumentu urzędowego Departamentu Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] bezspornie wynika, że dyplom skarżącego nie potwierdza nadania mu stopnia doktora habilitowanego, to dyplom ten nie może być uznany za równoważny z odpowiednim polskim dyplomem doktora habilitowanego. W konsekwencji należało uznać, że doszło do nieważności postępowania opisanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Departament Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego posiada kompetencje do oceny waloru przedkładanych przez kandydatów dyplomów zagranicznych organów i instytucji z punktu widzenia uznawania ich za równoważne z odpowiednimi polskimi dyplomami o nadaniu stopnia naukowego. Organ w opisanej sytuacji organ był nie tylko uprawniony, ale także i zobligowany, do wzięcia pod uwagę rażącego naruszenia prawa, polegającego na wydaniu uchwały rażąco odmiennej od oceny stopnia naukowego skarżącego, dokonanej przez kompetentny organ (czyli Departament Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. NSA zaznaczył (w wyroku z dnia 29.10.2020 II OSK 1696/20), że wyeliminowanie z obrotu prawnego, poprzez stwierdzenie nieważności, decyzji naruszającej prawo ma sens tylko wtedy, gdy naruszenia, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet o charakterze oczywistym, w dalszym ciągu, a więc w okresie postępowania o stwierdzenie nieważności, wywołują skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Sąd nie ma wątpliwości, że doszło do nieważności postępowania, a uchwała Rady Wydziału musiała zostać wyeliminowana z porządku prawnego. Nie może zyskać akceptacji sytuacja, w której bardzo trudne, czasochłonne uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w Polsce jest zastępowane (obchodzone) poprzez "równoważenie" go ze stopniem, uzyskanym za granicą, nie odpowiadającym w rzeczywistości habilitacji. Skoro Departament MNiSW zauważył brak podstaw do równoważności, uchwała Rady Wydziału nie może ignorować czy też stanowić zaprzeczenia tej oceny. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. poprzez brak doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego lecz bezpośrednio skarżącemu. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że jeżeli wadliwie doręczono akt administracyjny bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi, ale nie spowodowało to braku działań procesowych, podejmowanych przy prawidłowym doręczeniu (dokonanym do rąk pełnomocnika), to naruszenie przepisu o doręczeniach nie może mieć wpływu na wynik sprawy (np.: wyrok NSA z dnia 11 września 2019 r., 1 FSK 566/18, wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2016 r., II FSK 933/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach I SA/Ke 329/20 z dnia 22 października 2020 r.). Celem przepisów dotyczących doręczeń jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz to, że strona nie może ponosić negatywnych normalnych warunkach konsekwencji zaniedbań organów. Zatem, gdy nieprawidłowości w doręczeniu aktu nie powodują negatywnych konsekwencji dla strony, a przede wszystkim nie pozbawiają jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania aktu (decyzji, postanowienia). W niniejszej sprawie, mimo wadliwego doręczenia, skarga na decyzję na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2020 r. została złożona w terminie. Prawa strony nie zostały więc naruszone. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 77 §1, 75, 80 k.p.a.) zdaniem Sądu, również one nie zasługują na uwzględnienie. W postepowaniu przed organem przepisy te nie znajdują zastosowania. Trafnie wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, że ze względu na specyfikę ustawy z dnia 14 marca 2003 r. jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przy wykładni przepisów k.p.a. w pierwszej kolejności należy stosować ustawę o stopniach naukowych i tytule naukowym, a w przypadku gdy ustawa nie reguluje odpowiednich kwestii to należy stosować przepisy k.p.a., biorąc pod uwagę stosowanie ich odpowiednio, a nie wprost. Z analogicznej przyczyny nie mógł zostać uznany za zasadny zarzut naruszenia art.10 § 1 , 2 i 3 k.p.a. Kontroli sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję wydaną w postępowaniu nieważnościowym. W tym wypadku dokonanie oceny wydanej decyzji w zakresie zgodności z prawem podlega specyficznym zasadom, bowiem celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia - czy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną, wskazaną w art. 156 § 1 k.p.a. Sprawa nie toczy się zatem w trybie zwykłym, lecz w trybie nadzoru, kiedy zupełnie wyjątkowo, wbrew wynikającej z art. 16 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, z enumeratywnie wyliczonych w ustawie przyczyn, można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą tak ciężką wadą, iż zachodzi konieczność uznania jej za nieważną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 1998 r., II SA 456/98). Nie może tu więc być mowy o zapewnieniu czynnego udziału strony, jak to jest w postępowaniu zwykłym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. Sad stwierdza, że zaskarżona decyzja spełnia kryteria, wskazane w powołanych przepisach. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl § 3, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ, ponownie rozpoznając sprawę, prawidłowo zastosował się do wytycznych Sądu i zrealizował wymagania, zawarte w cytowanym przepisie. Biorąc zatem pod uwagę, że zarzuty skargi okazały się bezpodstawne, a Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które musiałby wziąć pod uwagę z urzędu, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art.151 p.p.s.a.