IV SAB/Wr 305/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Pająkiewicz – Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji A z/s w K. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] maja 2021 r. I. stwierdza, że Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w J. dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku strony skarżącej z dnia [...] maja 2021 r.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy; IV. zasądza od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w J. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Strona skarżąca – Fundacja dla F. z/s w K. – wywiodła skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Jaworze w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 29 maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej "u.d.i.p."). W związku z tym wniesiono o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 maja 2021 roku, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na poparcie skargi podniesiono, że skarżący jest fundacją, której jednym z głównych celów statutowych jest pomoc przedsiębiorcom oraz osobom ubiegającym się o taki status. W tym celu skarżący m.in. buduje bazę danych mającą służyć analizie dotychczasowych rozwiązań związanych z pomocą tymże podmiotom. Jeden z projektów skarżącego obejmuje m.in. badanie wpływu epidemii Covid-19 na trudności związane z zakładaniem działalności gospodarczej. Biorąc to pod uwagę, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżący wniósł do organu wniosek o udzielenie następujących informacji - ile było prowadzonych naborów na wnioski o udzielenie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej w latach 2019 i 2020 z podziałem na poszczególne kwartały, a także ile w każdym z tych kwartałów (każdym kwartale 2019 i 2020 roku) było do wykorzystania środków finansowych dla potencjalnych składających wnioski o udzielenie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Wniosek został złożony drogą elektroniczną na adres: [email protected], wskazany zarówno na stronie internetowej, jak i w Biuletynie Informacji Publicznej organu. Skarżący wyjaśnił w jakim celu chce pozyskać w/w dane, wskazał na jedną z możliwych dróg ich udostępnienia, a także podał dane identyfikujące fundację. Jako dowód na powyższe okoliczności skarżący załączył do skargi wydruki wysłania wniosku drogą elektroniczną, strony internetowej organu oraz BIP organu. W dalszych fragmentach skargi przytoczono unormowania u.d.i.p. - art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust, 2 i art. 15 ust, 2. Skarżący nie został powiadomiony w ustawowo określonym terminie zarówno o powodach opóźnienia, terminie w jakim organ udostępni informacje, jak również o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Bez wątpienia zaś bezczynność organu stanowi znaczące utrudnienie w wykonywaniu działalności statutowej fundacji. Nie budzi żadnych wątpliwości, że wnioskiem pisemnym w myśl u.d.i.p. uznać należy przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r. IOSK 1277/08). Jak wskazuje orzecznictwo, do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań (postanowienie NSA z dnia 10 września 2015 r. I OSK 1968/15; post. NSA z dnia 3 listopada 2015 r.I OSK 1940/15, CBOSA). Jednocześnie zaznacza się, że skutki błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r. I OSK 2186/14). Konkludując powyższe, w ocenie autora skargi, nieodebranie czy też nieodczytanie przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, nie może obciążać wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z powodu braku wykazania legitymacji czynnej, jak również braku wyczerpania środka zaskarżenia, jakim jest instytucja ponaglenia stosownie do art. 52 § 1 oraz art. 53 ust. 2b ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w żadnym wypadku literalnie nie wyłączają zastosowania przywołanych wyżej przepisów, co więcej w zakresie skarg odsyłają wyraźnie do przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 21 u.d.i.p.). Ustawodawca w przywołanym przepisie wyraźnie zaznaczył zakres norm, które modyfikuje, nie wyłączył przepisów art. 52 i 53 p.p.s.a., należy więc przyjąć, iż intencją ustawodawcy jest, aby te przepisy były w postępowaniu sądowo-administracyjnym z zakresu udzielenia informacji publicznej wykorzystywane, inaczej literalnie w art. 21 p.p.s.a. podlegałyby one wyłączeniu. W zakresie żądania wniosku organ podniósł, że nie posiadał stosownych dokumentów, lecz posiadał jedynie ogół informacji niewyselekcjonowanych dotyczących zarządzanych środków. Tym samym niezbędne było stworzenie dokumentacji z posiadanych informacji niezbędnej dla odpowiedzi na pytania skarżącego. Tym samym informacja, o którą wnioskował skarżący mieści się w definicji tzw. "informacji przetworzonej" w rozumieniu art 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. żądanie udzielenia informacji przetworzonej uzależnione jest od wykazania, że informacja jest "szczególnie istotna dla interesu publicznego", czego skarżący nie wykazał, ograniczył się jedynie do kilku zdań, ogólnie przedstawiających przedmiot działalności fundacji. Skoro więc skarżący nie był uprawniony do odbioru żądanych informacji, to skierowanie skargi na bezczynność organu stanowi zdaniem organu formę nadużycia prawa, a dodatkowo stanowi naruszenie art. 50 § 1 p.p.s.a. w zakresie przesłanki jaką jest "posiadanie interesu prawnego" oraz jego naruszenie. Gdyby jednak nawet uznać, iż skarżący posiada interes prawny, nie jest uprawniony do złożenia skargi na bezczynność organu z uwagi na brak naruszenia interesu prawnego. Wskazuje się (przykładowo w wyroku WSA w Łodzi, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 35/12), iż o legitymacji czynnej do złożenia skargi nie decyduje samo istnienie interesu prawnego, ale jego naruszenie. Należy więc podkreślić, iż skoro na skutek niespełnienia przesłanki wykazania "szczególnej istotności dla interesu publicznego" skarżący nie był uprawniony do odbioru żądanych informacji to nie mogło nastąpić naruszenie jego interesu prawnego niewydaniem decyzji przez organ o odmowie udzielenia informacji publicznej. Z powyższego wynika więc brak legitymacji czynnej skarżącego powodującego konieczność odrzucenia skargi. Wreszcie organ wskazał, iż obecnie istnieje trudna sytuacja związana ze stanem zagrożenia COVID-19, tym samym ewentualne opóźnienia w wykonywaniu czynności przez organ są w pełni uzasadnione, dodatkowo występują trudności kadrowe, związane z przyczynami od niego niezależnymi. W strukturze organu jest jedynie jedna osoba, która zajmuje się sprawami objętymi zapytaniem. Osoba ta po odbytej kwarantannie obciążona była zwiększoną liczbą rozpoznawanych wniosków o przyznanie jednorazowych środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej, w tym przygotowaniem treści stosownych umów i odebranie form ich zabezpieczenia. Ponadto pracownik realizował wnioski dot. instrumentów związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 tj.: dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od nich składek na ubezpieczenia społeczne dla organizacji pozarządowych (art. 15zze. W związku z trudną sytuacją gospodarczą priorytetem było rozpatrywanie przez organ spraw z zakresu przyznawania pomocy publicznej wnioskodawcom w ramach Tarcz Antykryzysowych. Ponadto organ udzielił odpowiedzi skarżącemu, którą wystał 28 lipca 2021 r. na wskazany przez niego adres e-mail. Ze względów podanych wyżej przygotowanie informacji i udzielenie odpowiedzi w przedmiotowym zakresie nastąpiło przed upływem 2 miesięcy. Do dnia dzisiejszego organ nie otrzymał potwierdzenia odbioru przez skarżącego wysłanej odpowiedzi. W replice skarżący wystosował pismo procesowe z dnia 14 września 2021 r., w treści którego, wobec otrzymania odpowiedzi na skargę oraz odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zmodyfikował żądanie skargi, wnosząc o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W kolejnym piśmie z 9 listopada 2021 r. podał, że wniosek o umorzenie postępowania nie oznacza cofnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; dalej przywoływana jako "u.d.i.p." lub "ustawa") stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – przywoływanej poniżej jako "p.p.s.a."). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Według art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przystępując do rozważań wskazać należy, że wnioskodawca ma status strony w postępowaniu dotyczącym udzielania informacji publicznej, wobec czego zachowuje legitymację czynną w zaskarżaniu ewentualnej bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wprowadza normy o szczególnym charakterze (lex specialis) i nie przewiduje warunku formalnoprawnego - w zakresie zaskarżania bezczynności podmiotów zobowiązanych - w postaci instytucji uprzedniego ponaglenia. Dla skutecznego wniesienia skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej nie jest wymagane uprzednie wyczerpanie toku instancji. Według bowiem art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Tymczasem w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie przewidziano takiego rozwiązania prawnego. Wynikające z art. 37 k.p.a. ponaglenie - będące środkiem, którego wniesienie winno zasadniczo poprzedzać skargę na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 53 § 3 p.p.s.a.) - nie ma zastosowania na gruncie spraw unormowanych w u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła bowiem do unormowań k.p.a. tylko w bardzo ograniczonym zakresie, dotyczącym sytuacji, kiedy zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej wydaje decyzję o odmowie takiego udostępnienia z przyczyn przewidzianych w ustawie. Tym samym skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. Złożenie wniosku w trybie u.d.i.p. nakłada na podmiot zobowiązany określone obowiązki. Ustawa ta wprowadza bowiem dwa zasadnicze etapy rozpatrzenia wniosku. W pierwszej kolejności podmiot zobowiązany winien ocenić, czy dana informacja mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej, a jeśli tak, to rozpatrzyć czy nie występują negatywne przesłanki jej udostępnienia. Jeżeli żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a podmiot jest w posiadaniu wskazanych dokumentów, to powinien wówczas udzielić informacji publicznej, albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania, jeżeli zaistniały przesłanki do wydania takich rozstrzygnięć. Stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. Termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji (Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, System Elektronicznej Informacji Prawnej Lex; komentarz do art. 13). W przeciwnym wypadku podmiot, do którego zwrócono się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zawsze mógłby zasłaniać się stanowiskiem, iż w jego ocenie żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, a w związku z tym nie ma obowiązku reagowania na wniosek o ich udostępnienie. Adresat wniosku zawsze powinien uwiarygodnić okoliczność braku posiadania żądanej informacji publicznej i wypowiedzieć się w tym przedmiocie w sposób umożliwiający ocenę rzetelności tego twierdzenia, w drodze pisma mającego postać czynności materialno-technicznej. Tylko należycie uargumentowane pismo, wyjaśniające przyczyny nieudzielenia informacji, stanowi wyczerpującą odpowiedź na wniosek i jednocześnie uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności (wyrok NSA z 22 lutego 219 r., I OSK 473/17). Udzielenie pisemnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w której wskazuje się na to, iż nie stanowi ona informacji publicznej, pozwala wnioskującemu na zapoznanie się z argumentacją wspierającą takie stanowisko i rozważanie skorzystania z dostępnych opcji obrony swoich praw. Jeżeli wnioskodawca pozostaje w przekonaniu, że żądane przez niego informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu komentowanej ustawy, to może on wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność adresata wniosku, w efekcie rozpoznania której sąd ma obowiązek przesądzić o charakterze informacji poprzez dokonanie kwalifikacji, czy żądane informacje są, czy też nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r., I OSK 1475/12, LEX nr 1225534). W zaprezentowanym świetle z bezczynnością organu (podmiotu zobowiązanego) na gruncie u.d.i.p. mamy do czynienia, gdy w przepisanym ustawą, o czym mowa wyżej, terminie, organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji nie podejmuje tej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. W rozpoznawanej sprawie adresatem wniosku strona skarżąca uczyniła podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Wniosek ten bowiem został zaadresowany do kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej zadania publiczne (vide art. 4 pkt 5 u.d.i.p.) a żądanie wniosku dotyczyło pozyskania informacji odnośnie do wykonywania tychże zadań publicznych (o naborze wniosków o przyznanie środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej oraz o wysokości wydatkowanych na ten cel środków). Zgodnie z art. 1 ust. 1 i u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Wobec zaś stwierdzenia, że organ był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, a wnioskowane przez skarżącego dane stanowią taką informację, przystąpić należy do oceny, czy organ jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, pozostaje w bezczynności w znaczeniu wyżej przytoczonym. W realiach rozpatrywanej sprawy organ bezsprzecznie nie dotrzymał określonego terminu, przy czym godzi się jeszcze raz zaznaczyć, że termin na działanie organu wynosi 14 dni, a nie dwa miesiące, co wynika wprost z przytoczonego wyżej brzmienia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Termin 2 miesięcy wchodzi w grę dopiero wówczas, gdy organ nie jest w stanie zachować terminu 14 dniowego i w tymże terminie 14 dni powiadomi o tym wnioskodawcę. Jak bowiem stanowi ustęp 2 art. 13: "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku." W dacie złożenia skargi organ pozostawał wobec tego w stanie bezczynności, albowiem działał z naruszeniem terminu, o jakim mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W terminie 14 dni nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej ani nie wezwał wnioskodawcy do wykazania, że (jak utrzymuje w odpowiedzi na skargę) informacja jest "szczególnie istotna dla interesu publicznego", ani nie powiadomił wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w którym udostępni informację. Termin 2 miesięcy jest zatem ustawowo uwarunkowany uprzednią koniecznością zachowania najpierw terminu 14 dni na stosowne powiadomienie wnioskodawcy. W przeciwnym razie zachodzi stan bezczynności. W tym stanie rzeczy na dzień złożenia skargi organ pozostawał w zwłoce w załatwieniu wniosku strony skarżącej i nie ma znaczenia, że finalnie, w trakcie zawisłości postępowania sądowoadministracyjnego, sformułował odpowiedź na wniosek i rzeczonej informacji udzielił w piśmie przesłanym drogą elektroniczną w dniu 28 lipca 2021 r. Likwidacja stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie oceny, czy bezczynność miała miejsce. Decydujący jest tu bowiem fakt, czy stan bezczynności istniał w dacie złożenia skargi a taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanym przypadku. Z tego względu Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji. Ustalenie natomiast, że bezczynność ustąpiła w fazie trwania postępowania sądowoadministracyjnego (to znaczy po wywiedzeniu skargi) skutkuje uznaniem, iż cel skargi na bezczynność został zrealizowany, bowiem organ powiadomił skarżącego co do wnioskowanej informacji publicznej. Okoliczność ta przesądza z kolei o konieczności umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - w zakresie żądania skargi zobowiązania organu do udzielenia spornej informacji, o czym Sąd orzekł w pkt. III sentencji wyroku. Ustąpienie stanu bezczynności w toku postępowania sądowego oraz konieczność w związku z tym umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego nie zwalnia również sądu z obowiązku oceny, czy bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie sytuacja, w której bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż przede wszystkim okres bezczynności był nieznaczny, nie przekroczył 2 miesięcy a działanie organu pozbawione było elementów celowej opieszałości, lecz uwarunkowane obiektywnymi, usprawiedliwionymi przyczynami, które organ wyjaśnił w odpowiedzi na skargę. Z tej przyczyny orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt IV wyroku), na które składają się wpis sądowy, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pelnomocnika, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a.