VIII SA/Wa 735/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Z. na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia 23 grudnia 2019 r. nr XX/132/19 w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt na terenie Miasta i Gminy Z. w 2020 roku stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Rada Miejska w Z. (dalej: organ) na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm., dalej: u.s.g.) w związku z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2017 r., poz. 1840, dalej: u.o.z) podjęła w dniu [...] grudnia 2019 roku uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta i gminy Z. na rok 2020" (dalej: uchwała, program). Pismem z 28 czerwca 2021 r. Prokurator Rejonowy w Z. (dalej: skarżący, prokurator) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) na powołaną wyżej uchwałę z [...] grudnia 2019 r. nr [...]. Zaskarżonej uchwale prokurator zarzucił istotne naruszenie przepisów prawa, mianowicie: - rażące naruszenie art. 7 i art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku ( DZ.U 1997.78. 483) w związku z §§ 115,118, 137, 146 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej z 20 czerwca 2002 roku( DZ.U nr 100, poz. 908 dalej ZTP) w związku z art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia o ochronie zwierząt( DZ.U z 2019 roku, poz. 122 dalej u.o.z.) poprzez zamieszczenie w niej, w opisanych przepisach uchwały, uregulowań wykraczających poza upoważnienie ustawowe, powtarzanie przepisów aktów prawnych oraz braku precyzyjnego dookreślenia sposobu wykonywania zadań nałożonych na gminę na podstawie u.o.z. w szczególności: - w rozdziale 1 załącznika nr 1 § 1 ust.4 i 5 powtórzono definicję zwierząt bezdomnych oraz zwierząt domowych, co narusza art. 7 i 94 Konstytucji RP, §§ 115,118,137,146 ZTP i art. 11a ust.2 u.o.z; - w rozdziale 2 – załącznika nr 1 - w § 2 powtórzono treść przepisu art. 11a ust.2 u.o.z z niewielką modyfikacją co narusza art. 7 i 94 Konstytucji RP, §§ 115,118,137,146 ZTP i art. 11a u.o.z; - w rozdziale 3 załącznika nr 1 - ,, sterylizacja i kastracja zwierząt w schroniskach’’ nie wskazano jaki podmiot będzie wykonywał zabiegi w schronisku ograniczając się jedynie do wskazania kto będzie dokonywał tych czynności w przypadku sterylizacji kotów i psów właścicielskich, co uniemożliwia realizację zadań własnych gminy i narusza art. 11a ust.2 pkt 4 u.o.z; - w rozdziale 6 załącznika nr 1 - § 1 ust.4 napisano, że właściciel zwierzęcia, które uległo wypadkowi, będzie obciążony kosztami leczenia, co jest sprzeczne z treścią art. 11a ust.5 u.o.z; - w rozdziale 7 załącznika nr 1 ,, zapewnienie opieki nad kotami wolno żyjącymi ‘’ w § 1 ust.2 wprowadzono kastrację i sterylizację na wniosek opiekunów społecznych, jak również dokarmianie kotów wolno żyjących na wniosek opiekunów wolontariuszy, co przenosi odpowiedzialność za wykonywanie tego typu zadań na osoby, nie określając sposobu działania gminy w przypadku ich braku, co uniemożliwia realizację zadań własnych gminy i narusza art. 11a ust.2 pkt 2 o.o.z; - w rozdziale 8 załącznika nr 1 ,, usypianie ślepych miotów ‘’ gdzie ograniczono zakres usypiania zwierząt bezpańskich do psów i kotów, co uniemożliwia realizację zadań własnych gminy i narusza art. 11a ust.2 pkt 6 u.o.z. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę odnosił się stawianych przez skarżącego zarzutów. W ocenie organu w zakresie powtórzenia definicji zwierząt bezdomnych i zwierząt domowych zawartych w ustawie nie można uznać, iż doszło do naruszenia norm Konstytucji RP zawartych w art. 7 i 94. Powtórzenie nie obejmuje norm dyspozytywnych lecz przypisanie w słowniczku uchwały określonego znaczenia wskazanym tam pojęciom. Organ zgodził się, że uchwała zasadniczo nie powinna powtarzać przepisów ustawowych, jak też zawierać postanowień sprzecznych z ustawą. Nie oznacza to jednak, że każde powtórzenie przepisów ustawowych w akcie prawa miejscowego zawsze automatycznie powinno zostać uznane za naruszenie prawa. Czasem jest to potrzebne dla zachowania czytelności stanowionego prawa. Niezrozumiałym jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 11a ust.2 u.o.z. Artykuł ten określa elementy, które powinien zawierać uchwalony opieki nad zwierzętami. Powtórzenie jego treści wskazuje na czym polegać będzie realizacja celów programu. W rozdziale 2 uchwały - § 2 wskazane jest w jaki sposób program będzie realizowany. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11a ust.2 pkt 4 u.o.z. poprzez niewskazanie w uchwale jaki podmiot będzie dokonywał kastracji i sterylizacji zwierząt w schronisku, ograniczając się do wskazania kto będzie dokonywał tych zabiegów w odniesieniu do kotów jest nieuprawniony to zdaniem organu jest to wystarczające. W uchwale w rozdziale 3 - w § 2 ust.2 wskazano, że zabiegi sterylizacji/kastracji psów i kotów właścicielskich będą realizowane w gabinecie weterynaryjnym ,, [...] ‘’ Z. ul. S. [...]. Natomiast w § 1 wskazano, że ,, ograniczenie populacji bezdomnych zwierząt w szczególności psów będzie realizowane przez sterylizację i kastrację w schronisku. Poza uwagą skarżącego pozostało to, że w rozdziale 1 - § 1 pkt 2 zdefiniowano pojęcie schroniska - jako Przedsiębiorstwo Usługowe R. P. w [...] [...], gmina J. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11a ust.5 poprzez wskazanie w rozdziale 6 - § 1 ust.4 uchwały, że kosztami leczenia zwierzęcia, które uległo wypadkowi będzie obciążony właściciel zwierzęcia, to należy zauważyć, że kosztami leczenia zwierząt, które uległy wypadkowi obciążają organ, a jeśli da się ustalić właściciela to on jest obciążany kosztami leczenia. Taka regulacja została przyjęta ponieważ uchwała dotyczy tylko zwierząt bezdomnych, a nie tych co mają właściciela. Zarzut naruszenia art.11a ust.2 pkt 2 u.o.z. poprzez wprowadzenie w rozdziale 7 - § 1 ust.2 uchwały kastracji i sterylizacji na wniosek opiekunów społecznych, jak również dokarmianie kotów wolno żyjących na ich wniosek nie przenosi odpowiedzialności na te osoby. Ustawodawca w żaden sposób nie narzuca gminom w jaki sposób ta opieka winna być realizowana, w szczególności nie określa czy gmina ją powinna realizować samodzielnie, czy we współpracy z opiekunami społecznymi. Działanie we współpracy z opiekunami społecznymi jest jedną z możliwych form realizacji tej opieki. W myśl art. 11a ust.2 pkt 6 u.o.z. program opieki nad zwierzętami i zapobieganiu bezdomności powinien obejmować usypianie ślepych miotów. Argumentował, że na terenie gminy Z. mamy do czynienia wyłącznie z kotami i psami, a nigdy nie wystąpiła potrzeba usypiania ślepych miotów królików, świnek morskich czy chomików. Problem tego rodzaju dotyczy wyłącznie psów i kotów. W konsekwencji w rozdziale 8 uchwały skupiono się na tych zwierzętach. Nadto organ wskazywał, że zgodnie z treścią art. 91 ust.1 i 4 u.s.g. przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały jest istotna sprzeczność z prawem. Tak więc w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały. W konsekwencji nawet jeśli doszło do naruszenia prawa, to czy miała ona charakter istotny i czy istnieje możliwość stwierdzenia nieważności uchwały w jej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach ze skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, będące aktami prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwały organu sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Według bowiem art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. W ustawie nie zdefiniowano jednak obu naruszeń. Konieczne jest zatem sięgnięcie do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i orzecznictwie. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Na podstawie art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 3 p.p.s.a prokurator może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że do skargi prokuratora nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja prokuratora do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest ograniczona przesłankami materialnoprawnymi. Prokurator wnosi skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób i jedyną podstawą jego legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego. Nie ma on więc obowiązku kierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa ani wskazania naruszenia interesu prawnego określonej jednostki bądź interesu społecznego. Akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Powyższa zasada znajduje odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Uwzględniając hierarchiczność źródeł prawa akty tego typu mają charakter zależny od źródeł prawa wyższego rzędu, czego konsekwencją jest stanowisko, że nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, a nadto nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi art. 11a ust.1 u.o.z. według którego rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Program ten, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt (art. 11a ust. 2 u.o.z.). Ponadto powyższy program, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków, przy czym koszty realizacji programu ponosi gmina. Zdaniem Sądu w zakresie powtórzeń definicji ustawowych, czy zapisów ustawowych celów realizacji programu, doszło więc do zmiany interpretacji ustawodawcy, która to godzi w zapisy art. 136 i 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej oraz wykracza poza upoważnienie ustawowe do podjęcia w tym zakresie uchwały. Definicja zwierząt bezdomnych i domowych zawarta jest w art. 4 pkt 16 i 17 ustawy o ochronie zwierząt, zaś w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja oraz uzupełnienie przez przepisy stanowione przez organy jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodne z zasadami legislacji i stanowi wykroczenie poza zakres ustawowego upoważnienia. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Istotnym uchybieniem jest więc powtarzanie zapisów ustawowych, a także ich modyfikacja. Niedopuszczalne jest powtarzanie w aktach prawa miejscowego przepisów prawa powszechnie obowiązującego, gdyż po pierwsze, stanowi niedopuszczalną ingerencję organu w kompetencje ustawodawcy, a po drugie - w sytuacji zmiany definicji ustawowej - prowadzi do rozdźwięku pomiędzy definicją zawartą w ustawie i w akcie prawa miejscowego. Takie same zastrzeżenia w ocenie sądu odnoszą się do powtórzenia w rozdziale 2 załącznika nr 1 treści przepisu ustawy – art. 11a ust.2 u.o.z. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.z. zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gminy. Natomiast stosownie do art. 11a ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 1 u.o.z program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, który obejmuje w szczególności m.in. opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie. Łączne odczytywanie art. 11 ust. 1 i art. 11a ust. 2 u.o.z. prowadzi do wniosku, że uchwalony program na służyć wykonywaniu przez gminę jej zadań własnych, polegających na opiece nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganie bezdomności zwierząt. Dla skutecznej realizacji zadań, przy uwzględnieniu krótkoterminowego charakteru tego aktu, zasadnym jest określenie w sposób konkretny sposobu realizacji tych zadań. Wprawdzie program ten jest wyrazem polityki gminy, ale skoro jednocześnie stanowi podstawę realizacji określonych zadań, koniecznym jest skonkretyzowanie sposobu ich realizacji. Co więcej zadania te - wobec zmieniających się warunków, jak i populacji bezdomnych kotów - muszą być adekwatne do okoliczności występujących w danym roku. Nie bez powodu przecież ustawodawca postanowił, że programy te są uchwalane corocznie do dnia 31 marca. Na tle tej regulacji w judykaturze przyjmuje się, że plan nie może cechować się dużym stopniem ogólności, lecz powinien zawierać konkretne sposoby działania w zakresie ustalania miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące; listę społecznych opiekunów (karmicieli) oraz miejsc i częstotliwości dokarmiania zwierząt (tak wyrok NSA z dnia 30 lipca 2019 r., II OSK 1754/18). Wykonanie postanowień art. 11a ust. 2 u.o.z. powinno mieć charakter realny, a rada ma obowiązek skonkretyzować te postanowienia przez wskazanie działań, jakie zostaną podjęte, by osiągnąć cel oznaczony w art. 11a ust. 2 u.o.z. (tak prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2018 r., IV SA/po 906/17). Program uchwalony przez radę gminy w odniesieniu do zadań wskazanych m.in. w art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. winien obejmować również wskazanie podmiotów, które zadania wynikające z powyższych przepisów na terenie gminy realizują, powołując się na fakt zawarcia stosownych umów ze wskazanymi konkretnie w programie podmiotami. Prawodawca lokalny może zatem powierzyć opiekę nad wolno żyjącymi kotami zarówno podmiotom, które prowadzą schronisko dla zwierząt, jak i innym podmiotom, w tym więc i - tak jak w niniejszej sprawie - organizacjom społecznym, opiekunom społecznym. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, w sprawie zostało to uczynione w sposób nieprawidłowy. Sposób w jaki został sformułowany zapis w rozdziale 7 załącznika 1 -§ 1ust.1 uchwały odnośnie przedmiotowej kwestii wskazuje bowiem, że jedyną formą wykonania ww. zadania przez gminę będzie jego powierzenie opiekunom społecznym na zasadzie wolontariatu. Takie określenie sposobu realizacji zadania w postaci opieki nad wolno żyjącymi kotami stwarza niebezpieczeństwo, że w sytuacji gdy nie doszłoby do zlecenia realizacji tego zadania odpowiednim osobom, to zadanie to nie zostanie zrealizowane w ogóle, gdyż organ wskazał wyłącznie na tę formę realizacji zadania, tj. wyłącznie poprzez zlecenie jego realizacji opiekunom społecznym, nie wskazując jednocześnie, że stosowne umowy zlecenia zostały zawarte z odpowiednimi osobami czy organizacjami społecznymi, co stanowiłoby formę gwarancji, że przedmiotowe zadanie rzeczywiście zostanie wykonane. Ponadto zaskarżony przepis Programu cechuje wysoki stopień ogólności oraz niedookreślenia sposobu realizacji zadnia, co do np. formy sprawowania opieki, miejsc dokarmiania kotów. Podkreślić należy również, iż Program - co wielokrotnie i zgodnie podkreśla się w orzecznictwie, mając na uwadze celowościową wykładnię art. 11a u.o.z. - musi być dostosowany do warunków i okoliczności występujących oraz przewidywanych w danym roku i nie można mu nadawać charakteru ogólnych ram, które dopiero wymagałyby dalszej konkretyzacji. Stąd tak silnie akcentuje się, że wykonawczy charakter aktu nie zostanie zachowany, jeżeli pominie się w nim konkretne działania realizujące zadania w nim przewidziane. Niewystarczające jest zatem, w ramach realizacji normy art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. ograniczenie się przez organ stanowiący gminy wyłącznie do ogólnego powołania się na wolontariuszy czy też organizacje społeczne, jako podmioty realizujące zadanie, i niedookreślenie w żaden sposób formy/sposobu realizacji zadnia. Z powyższych względów, tak zredagowany zapis rozdziału 6 - uchwały istotnie narusza prawo. Również jako istotne naruszenie prawa należy uznać ograniczenie usypiania ślepych miotów do psów i kotów. Fakt, że dotychczasowa praktyka pokazuje, iż w dotyczyło to psów i kotów nie daje prawodawcy lokalnemu do takiego ograniczenia. Zgodnie z art.11a ust.6 uregulowanie winno się odnosić do ,,usypiania ślepych miotów ‘’ bez żadnych ograniczeń. Przedmiotowe ograniczenie powoduje, iż doszło do istotnego naruszenia przepisu art. 11a ust.6 u.o.z. poprzez pominięcie uchwałodawcze i wyłączenie z tego przepisu innych zwierząt. Natomiast w ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, iż nie doszło do istotnego naruszenia prawa uregulowań rozdziału 3 załącznika nr 1 ,, sterylizacja i kastracja zwierząt w schroniskach ‘’ poprzez niewskazanie jaki podmiot będzie dokonywał sterylizacji w schroniskach oraz rozdziału 6 załącznika nr 1 - § 1 ust.4 poprzez obciążenie właścicieli zwierząt zwierzęcia, które uległo wypadkowi kosztami jego leczenia. Po pierwsze w ocenie Sądu nie istnieje potrzeba wskazania konkretnego podmiotu, który w ramach schroniska będzie wykonywał zabiegi sterylizacji. Nie ma konieczności imiennego wyznaczania osoby, która w schronisku zajmuje się usypianiem ślepych miotów oraz sterylizacją albo kastracją zwierząt. Dla spełnienia ustawowych wymogów wskazanych w art. 11a ust. 2 pkt 4 u.o.z. wystarczające jest stwierdzenie, że czynności te będą się odbywały w schronisku dla zwierząt; nie ulega bowiem wątpliwości, że w schronisku zatrudniony jest lekarz weterynarii, który posiada stosowne umiejętności i uprawnienia do przeprowadzania tego typu zabiegów. Nadto w sytuacji gdyby w schronisku doszło do zmiany lekarza, to takie uregulowanie traciłoby swoją aktualność i byłoby sprzeczne ze stanem faktycznym. Odnośnie naruszenia przepisu z rozdziału 6 - § 1 ust.4 to można by się zgodzić, iż uchwałodawca przekroczył zakres kompetencji, choć zapis jest zgodny z zakresem zadań gminy określonym w ustawie- opieka nad zwierzętami bezdomnymi. Gmina nie ma obowiązku ponoszenia kosztów leczenia zwierzęcia, które ma swojego właściciela. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że wskazane wyżej, naruszenia prawa uzasadniają stwierdzenie nieważności uchwały w całości - o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.