II SA/Kr 1183/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w K. od decyzji Wojewody z dnia [...] września 2021 r. znak [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 31 lipca 2020r. znak [...] wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw. Decyzją z dnia 1 września 2021r. znak: [...], Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst - Dz.U.2021.735), zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst - Dz.U.2020.1333 ze zmianami), zwanej dalej Pb, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej ulicy [...] w K., od decyzji Prezydenta Miasta K. z 31 lipca 2020 r. nr [...],[...], znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla pana A. T., dla inwestycji pn. przebudowa, nadbudowa oraz rozbudowa budynków oficynowych, zmiana sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną, wyburzenie istniejącego murku oporowego, schodów terenowych, przebudowa i rozbudowa instalacji wewnętrznych wewnątrz i na zewnątrz budynku: wod.-kan., elektrycznej, teletechnicznej, c.o. i gazowej, oraz na zewnątrz budynku: wod.-kan., elektrycznej, teletechnicznej i gazowej wraz z zagospodarowaniem oraz niwelacją poziomu terenu na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] (zwana dalej inwestycją) - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zmianami), który brzmi: Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zaskarżona decyzja wydana została po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora z 5.06.2019 r., w związku z uchyleniem decyzji z Prezydenta Miasta K. z 20.09.2019 r., nr [...].[...], znak: [...], i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji (decyzja Wojewody z 29.11.2019 r. znak: [...]). Decyzją Prezydenta Miasta K. z 31 lipca 2020 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że ustalono, zgodnie z wytycznymi decyzji Wojewody, krąg stron postępowania z uwzględnieniem aktualnego stanu prawnego i faktycznego. Obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w K.. W uzasadnieniu decyzji zacytowano wyjaśnienia inwestora złożone w związku z uwagami stron postępowania, a także stwierdzono, że projekt jest kompletny, sporządzony przez uprawnione osoby, zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" w K., zatwierdzonego Uchwałą Nr XCII/1363/13 Rady Miasta K., z dnia 4 grudnia 2013 r. (dalej MPZP); teren inwestycji znajduje się w obszarze MW/U.3 - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej; inwestycja została uzgodniona przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (decyzja Nr [...] z 15.04.2019 r.); pełnomocnik inwestora złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego na cele budowlane do terenu inwestycji. Jako stron postępowania nie uwzględniono właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...], oddalonego o ok 5,9 m do 7,8 m, zlokalizowanego po północno wschodniej stronie w stosunku do działki inwestycyjnej. Projektowana inwestycja polega na nadbudowie, przebudowie i rozbudowie budynków oficynowych kamienicy położnej przy ul. [...] w K.. Oficyna południowa ma być nadbudowana o 3 kondygnacje oraz rozbudowana poprzez poszerzenie traktu, natomiast oficyna zachodnia ma być nadbudowana o 2 kondygnacje. Obie oficyny mają być rozbudowane o część w północnej części działki (cztery kondygnacje nadziemne i jedna podziemna). Przewidziano także zmiany w zagospodarowaniu terenu działki, między innymi utworzenie terenów biologicznie czynnych w miejscach obecnie trwale utwardzonych. Budynki oficynowe nie zostały wpisane do rejestru zabytków ani do gminnej ewidencji zabytków. Jedynie kamienica frontowa wpisana jest do gminnej ewidencji zabytków, lecz nie jest ona objęta zakresem analizowanej inwestycji. Teren inwestycji znajduje się w obszarze układu urbanistycznego dawnego miasta P., wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] oraz na obszarze uznanym za pomnik historii "K. - historyczny zespół miasta". W związku z powyższym, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z 15.04.2019 r., znak: [...], pozwolił wnioskodawcy na wykonanie robót uzgadniając zakres zawarty w projekcie budowlanym (uzgodnienie pieczęcią na str. 40, 72, 75, 76, 77 projektu budowlanego). Z uwagi na położenie terenu inwestycji w strefie objętej nadzorem archeologicznym, w decyzji o pozwoleniu na budowę nałożono na inwestora obowiązek ustanowienia nadzoru archeologicznego podczas prowadzenia prac ziemnych. W postępowaniu przed organem l instancji, do akt sprawy złożone zostało pełnomocnictwo udzielone przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w K. dla radcy prawnego A. F., ze wskazaniem adresu do doręczeń: "M. K. L. Zarządzanie i Administrowanie Nieruchomościami sp. z o.o. ul. [...] [...]". Na taki adres zaskarżona decyzja została doręczona 7.08.2020 r. W toku postępowania odwoławczego ustalono, że obecnie adres do doręczeń pełnomocnika strony odwołującej się to: [...], [...] Odwołanie od decyzji z 31 lipca 2020 r. zostało złożone przez Wspólnotę Mieszkaniową budynku ul. [...] w K. i podpisane przez pana M. K., działającego w ramach [...] Zarządzanie i Administrowanie Nieruchomościami sp. z o.o. Koperta zawierająca tylko pierwszą stronę odwołania, nadana została listem poleconym 14.08.2020 r. - z zachowaniem wymaganego terminu. Na wezwanie organu odwoławczego (art. 64 kpa), 18.09.2020 r. wpłynęło pismo zawierające pełną treść odwołania. W odwołaniu, w 16 punktach sformułowano zastrzeżenia do decyzji, m.in.: nieprawidłową lokalizację miejsc postojowych; naruszenie własności poprzez zaprojektowanie ocieplenia istniejącej ściany zlokalizowanej w granicy działki; brak uzgodnienia sposobu odprowadzenia wód opadowych; przesłanianie i zacienianie lokali w budynkach sąsiednich; braki projektu budowlanego w wymiarowaniu i niezbędnych uzgodnieniach i nie załączeniu wymaganych ekspertyz; brak uwzględnienia wpływu projektowanych kominów; brak dostępności dla osób niepełnosprawnych; brak jednoznaczności w rozwiązaniach projektowych co do dojścia do budynku; nieczytelność projektu w zakresie wyodrębnienia części projektowanych; brak wymaganej ilości miejsc postojowych; nieprawidłowe szerokości dojścia i dojazdu do inwestycji; naruszenie warunków podstawowych z powołaniem się na "Ekspertyzę stanu technicznego", której nie załączono do odwołania. W toku postępowania odwoławczego pozyskano kopię "Ekspertyzy konstrukcyjno-budowlanej dotyczącej prac remontowych budynku oficyny przy ul. [...], wynikających z oddziaływań sąsiadującej zabudowy" , na którą powołano się w treści odwołania, ale nie załączono jej do odwołania. Pozyskana w toku postępowania odwoławczego kopia ww. ekspertyzy, dotyczy oceny uszkodzeń spowodowanych oddziaływaniami głębokiego wykopu, realizowanego wcześniej przy południowej i zachodniej ścianie oficyny, przy ul. [...] - obecnie przewidzianej do rozbudowy. Obecny stan techniczny tej oficyny został uwzględniony przy opracowywaniu projektu budowlanego tej części inwestycji. Przy piśmie z 28.01.2021 r. złożone zostały dowody potwierdzające powierzenie spółce M. K. L. Zarządzanie i Administrowanie Nieruchomościami sp. z o.o. sprawowania zarządu nieruchomością przy ul. [...] w K. ([...]). Pomimo ustanowienia pełnomocnika, w postępowaniu odwoławczym korespondencję wnosił uprawniony pan M. K.. W toku postępowania odwoławczego wpłynęło do organu odwoławczego pełnomocnictwo, ustanowione przez stronę postępowania, panią A. O. dla radcy prawnego R. W.. Pismem z 10.03.2021 r. pełnomocnik strony ustosunkował się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Oprócz poparcia zarzutów wniesionych przez Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...] w K., strona dodatkowo wskazała na zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego do spraw budowlanych, nie przeprowadzenie wizji lokalnej, ani przesłuchania świadków i stron postępowania na okoliczność prawidłowości nasłonecznienia lokali przeznaczonych na stały pobyt ludzi w sąsiednich budynkach oraz prawidłowości zachowania odległości od budynków przy [...] oraz ul. [...], w aspekcie naturalnego oświetlenia pomieszczeń, nieusunięcie naruszenia niezgodności projektu pomimo wskazania ich w odwołaniu, nie spełnienie wymogu poszanowania występujących w obszarze oddziaływania interesów osób trzecich, nie usunięcie niezgodności projektu z ustaleniami mpzp. Zaznaczyć należy, że pisma pełnomocnika strony nie są odwołaniami od wydanej 31 lipca 2020 r. decyzji Prezydenta Miasta K.. Pismem z 26.01.2021 r. pełnomocnik Inwestora złożył do akt organu odwoławczego wyjaśnienia odnoszące się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Ponadto, w tym samym dniu projektant inwestycji pani S. W., naniosła w projekcie budowlanym uzupełnienia w zakresie opisów rysunków nr 2 i 5 i w zakresie brakujących kominów na rysunkach elewacji i przekrój projektowanej zabudowy. Jednocześnie zobowiązała się do wykonania analogicznych uzupełnień w pozostałych egzemplarzach projektu. Przy piśmie z 12.02.2021 r. przekazane zostało oświadczenie projektanta o uzupełnieniu wszystkich pozostałych egzemplarzy, w sposób identyczny jak w projekcie udostępnionym w postępowaniu odwoławczym. W toku postępowania odwołująca się Wspólnota Mieszkaniowa wielokrotnie stawiała zarzut pominięcia w postępowaniu osób, którym przysługiwał status strony postępowania. Jednak na wezwania organu nie były przedkładane oczekiwane wyjaśnienia. Przy piśmie z 13.04.2021 r., Inwestor przekazał pełnomocnictwo udzielone p. S. W. i jednocześnie wycofujące pełnomocnictwo udzielone p. J. C.. Nowa pełnomocnik, będąca także projektantem inwestycji, 28.04.2021 r. dokonała kolejnej korekty projektu budowlanego, polegającej na zmianie sposobu ocieplenia ściany oficyny zachodniej, usytuowanej w zbliżeniu do granicy z d. nr [...] (ocieplenie od strony wewnętrznej budynku), a także złożyła uzupełniające wyjaśnienia do akt sprawy. Dnia 18 maja 2021 r. udostępniono do wglądu akta sprawy p. S. R., działającemu z upoważnienia odwołującej się Wspólnoty Mieszkaniowej. Następnie wpłynęło do akt sprawy szereg pism od indywidulanych osób fizycznych, właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w K., w których zawarte były żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony, zarówno w postępowaniu Organu l instancji jak i w postępowaniu odwoławczym. Przeprowadzone następnie przez organ odwoławczy postępowanie wyjaśniające pozwoliło na ustalenie, które mieszkania z pewnością znajdują się w strefie oddziaływania projektowanej inwestycji, z uwagi na występujące zacienienie pokoi mieszkalnych, o których mowa w § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej WT). Ich właściciele zostali zawiadomieni pismami z 20.07.2021 r. W odpowiedzi, 13.08.2021 r. wpłynęły pisma p. M. K., p. B. R., p. K. T., p. M. D., p. A. B. i p. P. B., podobnej treści, w których wskazano na naruszenie przepisów postępowania poprzez pominięcie stron w postępowaniu, czego nie może naprawić dopuszczenie do udziału w postępowaniu na końcowym etapie postępowania odwoławczego. Wskazano w nich, że w przedmiotowym postępowaniu rozstrzygane są zasadnicze warunki związane z projektowaną przebudową i nadbudową ściany budynku tylnej oficyny usytuowanej na działce nr [...] obr. [...], znajdującą się w granicy tej działki z działką odwołujących się i odległości mniejszej niż 8 metrów od elewacji budynku i okien mieszkania odwołującej się. Budzi to zasadnicze wątpliwości dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia okien pomieszczeń mieszkalnych oraz naświetlenia światłem dziennym, a także m.in. wątpliwości związane z bezpieczeństwem przeciwpożarowym w związku z zamierzonymi w tej ścianie otworami o dużej powierzchni, bez zachowania odległości pożarowej 8 metrów od elewacji budynku odwołującej się. Powyższe argumenty przytoczone z pisma wskazanych wyżej osób wyjaśniają, że przez nieuczestniczenie w postępowaniu, strony pozbawione zostały możliwości przedstawienia istotnych dla postępowania argumentów i dowodów, co pozwala na postawienie tezy, że naruszenie ww. przepisu (art. 10 kpa) uniemożliwiło im wykonanie konkretnych czynności procesowych. Organ wyjaśnił, że zakończenie postępowania odwoławczego następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 138 kpa. W zależności od dokonanych ustaleń organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, uchylić ją w części lub w całości i w tym zakresie orzec co istoty sprawy lub umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości lub w części albo umorzyć postępowanie odwoławcze. W uzasadnionych przypadkach może także uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 138 §2 kpa). W wyroku NSA z 28.11.2019 r. sygn. Akt II OSK 112/18 wyjaśniono, że "sam fakt naruszenia art. 10 kpa przez organ nie jest wystarczający do uchylenia decyzji administracyjnej. Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, aby zarzut taki okazał się skuteczny to strona musi wykazać, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej wykonanie konkretnych czynności procesowych." Jeśli więc w sprawie żadna ze stron nie wykazuje, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej wykonanie jakichkolwiek czynności procesowych, nie ma podstaw do uchylenia decyzji organu l instancji. W analizowanej sprawie działania organu odwoławczego zmierzały do usunięcia wad projektu i naprawienia uchybień postępowania organu l instancji, niemniej jednak w świetle postawionych zarzutów i zgłoszonych nowych argumentów, nie analizowanych przez organ l instancji w toku prowadzonego postępowania, organ II instancji stwierdził, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji nie jest dopuszczalne. Organ II instancji zacytował treść wyroku NSA, sygn. akt II OSK 887/21, z dnia 25 maja 2021 r.: (...) zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie, gdy postępowanie w l instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ l instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Natomiast w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 K.p.a., to braki dowodowe nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 § 1 K.p.a. okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną odwołaniem decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji (zob. wyrok NSA z 8 października 2020 r., II OSK 3970/19, LEX nr 3061222). Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 31 lipca 2020 r., nr [...].[...], znak: [...], została wydana z naruszeniem zasad określonych w art. 10 kpa, poprzez niedopuszczenie stron do udziału w postępowaniu. Nie mogły one zatem zgłosić własnych uwag zastrzeżeń i dowodów, które w sposób istotny mogły wpłynąć na treść decyzji kończącej postępowanie. Przede wszystkim, nie ujawniony był fakt zawartego notarialnego porozumienia, o którym napisano w piśmie z 13.08.2021 r. Dopuszczenie do akt sprawy tego dowodu może mieć istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę i zakresu inwestycji. Skoro zatem organ l instancji naruszył zasady postępowania (art. 10 kpa) i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, zaskarżoną decyzję należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W toku ponownego rozpatrywania wniosku inwestora strony postępowania będą mogły wnosić wszelkiego rodzaju dowody, czego zostały pozbawione poprzez niedopuszczenie do udziału w postępowaniu. Zarzuty określone jako: zasadnicze wątpliwości dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia okien moich pomieszczeń mieszkalnych oraz naświetlenia światłem dziennym, a także m.in. wątpliwości związane z bezpieczeństwem przeciwpożarowym, w toku ponownego postępowania mogą być poparte dowodami. W projekcie budowlanym znajduje się analiza nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w K. - wykonana przez uprawnionego projektanta - lecz strony niedopuszczone przez organ l instancji do postępowania, pozbawione zostały ewentualnej możliwości przedłożenia własnych analiz w tym zakresie. Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych, w zabudowie wielkomiejskiej, musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego w oparciu o ochronę interesów osób trzecich, udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Aby jednak stwierdzić czy oddziaływanie projektowanej inwestycji mieści się w granicach dopuszczonych przez prawo, musi być przeprowadzone w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. W związku z wniesionymi w odwołaniu zarzutami, w toku postępowania odwoławczego uzyskano następujące wyjaśnienia, które w większości odpowiadają na postawione w odwołaniu zarzuty: - Istniejące na działce inwestycyjnej miejsca postojowe są poza zakresem zmian przewidzianych w projekcie a ich lokalizacja jest zgodna z przepisami; - Projekt nie przewiduje wkroczenia jakąkolwiek częścią na działki sąsiednie. Ocieplenie ściany granicznej wykonane ma być od strony wewnętrznej budynku. Odpowiednia korekta projektu została wykonana przez projektanta 28.04.2021 r.; - Wody opadowe z obiektów oraz terenów utwardzonych mają być odprowadzane do kanalizacji ogólnospławnej zgodnie z Projektem Instalacji Sanitarnych, który został opracowany zgodnie z warunkami MPWiK S.A. z 3.10.2018 r., znak: [...]; - Projekt zawiera opracowanie dotyczące analizy nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia zarówno projektowanej inwestycji jak i budynków sąsiednich. Wynika z niej, że przepisy WT w tym zakresie zostały spełnione. W toku ponownie prowadzonego postępowania to zagadnienie może być szczegółowiej analizowane - o ile strony przedłożą dodatkowy materiał dowodowy w tym zakresie. W ocenie organu orzekającego w niniejszej sprawie, bazując na materiałach włączonych do projektu budowlanego, należy uznać, że projektowana inwestycja nie ogranicza (w sposób niedopuszczalny) prawem chronionych interesów stron, jak np. dopływu światła dziennego czy też nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych; - Projekt przewiduje niewielką niwelację terenu o ok. 20 cm oraz wyprofilowanie spadków w celu prawidłowego odprowadzenia wód opadowych, co zostało oznaczone kolorem czerwonym na projekcie zagospodarowania terenu. Projekt nie przewiduje zmian poziomu terenu przy granicy z działką [...], zatem projektowane zmiany ukształtowania terenu nie będą oddziaływały na działki sąsiednie; - Ekspertyza techniczna dotycząca oceny stanu technicznego oficyn w związku z planowaną przebudową, nadbudową i rozbudową została włączona do projektu budowlanego (karty 184 - 205), co oznacza, że jej zalecenia zostały w projekcie uwzględnione; - Projekt został zaopatrzony w opis warunków ochrony przeciwpożarowej oraz został uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, więc ogólnie sformułowane zarzuty w tym zakresie są bezpodstawne; - Projekt został uzupełniony (26.01.2021 r.) o brakujące opisy rysunków nr 2 i 5 i brakujące kominy na rysunkach elewacji i przekroi. Do akt przedłożono analizę dotyczącą kominów w budynkach sąsiednich, z której wynika brak wpływu projektowanej inwestycji na poprawność funkcjonowania istniejących kominów; - Budynek ma zapewniony dostęp dla osób niepełnosprawnych; - Dojazd do projektowanych oficyn zapewniony został od ul. [...], a dostęp pieszy od ul. [...]; - W projekcie czytelnie oznaczono części przewidziane do przebudowy, rozbudowy i nadbudowy; - Przedstawiono szczegółowe obliczenia potrzeb w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, z uwzględnieniem potrzeb budynku frontowego. W parterach projektowanych oficyn przewidziano usytuowanie 9 miejsc postojowych, cztery miejsca na terenie działki. Liczba miejsc jest zgodna z wymogami MPZP; o Wyjaśniono, jakie są różnice w poziomie terenu pomiędzy posadzką sieni przejazdowej i poziomem terenu przy wyjściu na dziedziniec - 2 cm - co uzasadnia brak potrzeby wykonania schodów; o Wyjaśniono zakres powołanej w odwołaniu ekspertyzy budynku oficynowego przy ul. [...] i brak związku poruszanych w niej zagadnień z projektowaną inwestycją. Organ II instancji wskazał, iż w toku ponownego postępowania, organ l instancji zobowiązany będzie do kompleksowej pełnej analizy sprawy, nie ograniczając się do zagadnień poruszonych w niniejszej decyzji, także w zakresie kręgu stron postępowania oraz opisanych wyżej, nowych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie, podniesionych przez pominięte strony postępowania dopiero na etapie niniejszego postępowania. Mając na względzie powyżej opisane okoliczności organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji do ponownego rozpoznania w administracyjnym toku instancji. Sprzeciw od powyższej decyzji kasatoryjnej Wojewody z dnia 1 września 2021 r. znak: [...], uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 31.07.2020r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. przebudowa , nadbudowa oraz rozbudowa budynków oficynowych, zmiana sposobu użytkowania na funkcje mieszkalną, wyburzenie istniejącego murku oporowego, schodów terenowych, przebudowa i rozbudowa instalacji wewnętrznych wewnątrz i na zewnątrz budynku: wód. -kań., elektrycznej, teletechnicznej, c.o. i gazowej, oraz na zewnątrz budynku: wód. - kań., elektrycznej, teletechnicznej i gazowej wraz z zagospodarowaniem oraz niwelacją poziomu terenu na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K. i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w K.- a zatem ta sama strona, na skutek odwołania której decyzja organu I instancji została uchylona. Strona skarżąca nie kwestionując rozstrzygnięcia zawartego w skarżonej decyzji zarzuciła organowi II instancji naruszenie przepisów dotyczących uzasadnienia decyzji uregulowanych w art. 107 §3 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak uzasadnienia części okoliczności opisanych w uzasadnieniu decyzji, brak odniesienia się do zasadności części zarzutów podniesionych przez strony nie biorące dotychczas udziału w postępowaniu, w sytuacji posiadania znacznej ilości dowodów m.in. uzupełnionego projektu budowlanego jak również prowadzenia postępowania odwoławczego w tej samej sprawie po raz drugi. Skarżący wskazał również na brak stwierdzenia w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji okoliczności, że decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 31.07.2020 r. znak [...] [...] nie uwzględniała wskazań zawartych w pierwszej decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia 29.11.21 r. znak [...] tym samym naruszała prawo w zakresie wskazanym w tej decyzji. Zarzucono również brak podstaw faktycznych i prawnych ustalenia zawartego w uzasadnieniu dotyczącego doręczenia Mec. A. F. decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 31.07.2020 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła w złożonym sprzeciwie o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 1 września 2021 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swój sprzeciw skarżąca podniosła, iż kwestionowaną decyzją z dnia 1 września 2021 r. Wojewoda uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 31.07.2020r. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Organ odwoławczy słusznie stwierdził m.in. że w postępowaniu pierwszej instancji zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 31.07.2020r. znak [...] prowadzonym ponownie po uchyleniu przez Wojewodę decyzją z dnia 29.11.2019 r. znak [...] wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 20 września 2019 r. znak [...] o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowego zamierzenia, nie uwzględniono ponownie jako strony postępowania właścicieli lokali mieszkalnych w budynku [...] oddalonego o ok. 5,9 m do 7,8 m zlokalizowanego po północno - wschodniej stronie w stosunku do działki inwestycyjnej. Jednakże stwierdzając powyższe Organ nie podniósł w uzasadnieniu skarżonej decyzji okoliczności, że decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 31.07.2020 r. znak [...] przede wszystkim nie uwzględniała wskazań zawartych w pierwszej decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia 29.11.21 r. znak [...] i tym samym naruszała prawo w zakresie wskazanym w tej decyzji, co Organ odwoławczy winien w sposób wyraźny ustalić. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Organ odwoławczy przytoczył zarzuty członków Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w K. dotyczące dotychczas prowadzonych postępowań w przedmiotowej sprawie, z których wynika, że w ramach zamierzenia obejmującego m.in. przebudowę, nadbudowę oraz rozbudowę budynków oficynowych Inwestor Pan A. T. zamierza w istotnym zakresie podnieść oficynę tylną na nieruchomości przy ul. [...], która zlokalizowana jest w granicy dz. [...] z działką nr [...] obr. [...], na której znajduje się Segment B budynku mieszkaniowo-usługowego. W trakcie dotychczasowych postępowań prowadzonych przez Urząd Miasta K. Wydział Architektury i Urbanistyki, w sprawie wydania pozwolenia m.in. na zamierzoną nadbudowę przedmiotowej oficyny znajdującej się w granicy z nieruchomością zabudowaną Segmentem B budynku przy ul. [...], Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] działając przez Pełnomocnika Radcę Prawnego A. F. jak i przez swoich przedstawicieli prowadził starania o zachowanie obecnej wysokości przedmiotowej oficyny, aby nie pogarszać standardu mieszkań w Segmencie B budynku [...] a także aby do postępowania o wydanie pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego na sąsiedniej działce [...] obr. [...], dopuścić jako strony właścicieli nieruchomości lokalowych usytuowanych w tym budynku. Plany Pana A. T. były złamaniem Porozumienia Notarialnego i jego zobowiązań wobec Wspólnoty Mieszkaniowej. W związku z pominięciem w postępowaniu administracyjnym i wydanym pozwoleniu na budowę, osób mających prawa strony w przedmiotowej sprawie administracyjnej Zarząd Wspólnoty Budynku [...] działając przez Pełnomocnika Radcę Prawnego A. F. odwołał się od przedmiotowej decyzji do Wojewody w K., zarzucając jej istotne naruszenia wielu przepisów postępowania administracyjnego, w tym brak uwzględnienia osób mających prawa strony w prowadzonym postępowaniu. Nadto w odwołaniu zarzucono istotne naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym przedmiotowego zamierzenia. W postępowaniu odwoławczym Wojewoda decyzją znak [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę zamierzenia na działce nr [...] obr. [...] i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l-szej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę wydania pozwolenia na budowę dla zamierzenia na działce nr [...] obr. [...] Prezydenta Miasta K. ponownie decyzją z dnia 31 lipca 2020 roku znak [...] [...] udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia, ponownie ignorując wcześniejsze rozstrzygnięcie Wojewody i nie uwzględniając w postępowaniu administracyjnym i w wydanej decyzji właścicieli mieszkań w Segmencie B budynku [...] jako stron postępowania. Wobec ponownego naruszenia praw właścicieli lokali w Segmencie B Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku [...] ponownie odwołał się od wydanego pozwolenia na budowę podnosząc kilkanaście naruszeń prawa dokonanych wydaną decyzją, w szczególności brak udziału stron w ponownym postępowaniu o pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia na sąsiedniej nieruchomości tj. na działce nr [...] obr. [...]. Wobec powyższych zarzutów Organ odwoławczy zajął jednoznaczne stanowisko stwierdzające istotne naruszenie art. 10 kpa w stosunku do części stron postępowania wraz z uniemożliwieniem im dokonania czynności procesowych w postępowaniu pierwszej instancji, w tym uniemożliwienie stronom przedłożenia wszelkich dowodów. W związku z powyższym w końcowej części uzasadnienia Organ zawarł jednoznaczne wskazanie obowiązku l-szej instancji, pełnej analizy sprawy nie ograniczonej do zagadnień poruszonych w niniejszej decyzji, także w zakresie kręgu stron i nowych okoliczności, m.in. konieczność ustalenia okien mieszkań, które będą zacieniane, w związku z przepisem § 60 warunków technicznych, które zatem pozostają w zakresie oddziaływania mającego wpływ na rozstrzygnięcie zarzutów podniesionych przez strony postępowania W uzasadnieniu skarżonej decyzji Organ przytoczył wyjaśnienia Inwestora udzielone w odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu. W szczególności wyjaśnienia te dotyczą ilości i usytuowania miejsc postojowych, wkroczenia na działki sąsiednie, rozwiązania odprowadzenia wód opadowych, opracowanej analizy nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia, niwelacji terenu i braku jej oddziaływania na teren działki [...] i na działki sąsiednie, ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego oficyn która została włączona do projektu, uzupełnienia opisu warunków przeciwpożarowych i uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych, zapewnienia dostępu dla niepełnosprawnych, zapewnienia dojazdu i dojścia, czytelnego oznaczenia w projekcie części oficyn do przebudowy rozbudowy i nadbudowy, prawidłowego obliczenia i zaprojektowania miejsc postojowych w parterach budynków i na terenie działki, wyjaśnienia różnic w poziomie terenu pomiędzy posadzką sieni przejazdowej i poziomem terenu na dziedzińcu, wyjaśnienia zakresu powołanej w odwołaniu ekspertyzy budynku tylnej oficyny i brak związku z projektowaną inwestycją. Zdaniem Organu odwoławczego wyjaśnienia te w części odpowiadają na postawione zarzuty, jednakże Organ odwoławczy nie wskazał, które wyjaśnienia potwierdzają zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa materialnego, które zaś nie są wystarczające i tym samym nie negują zasadności stosownych zarzutów podniesionych w odwołaniu. Ten brak ustosunkowania się Organu odwoławczego do podniesionych w odwołaniu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] zarzutów i jej członków, wskazuje na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności przepisu art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nadto w uzasadnieniu skarżonej decyzji Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 31.07.2020r. znak [...] została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] Mec. A. F., poprzez doręczenie tej decyzji na adres Wspólnoty [...] w K., co rzekomo miało wynikać ze wskazania takiego adresu do doręczeń na udzielonym mu pełnomocnictwie. Jednakże, jak wyjaśniono w trakcie postępowania odwoławczego adres dla doręczeń do pełnomocnika wynikający z akt i złożonego przez niego odwołania, w okresie całego postępowania był jednoznacznie określony jako ul. [...], [...]. Z powyższego wynika, że decyzja ta nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] do chwili obecnej. Zatem ta część uzasadnienia narusza zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z przepisu art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w K. wniosła o uchylenie decyzji organu II Instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu – co do zasady, ilekroć jest uruchamiana skargą na decyzję lub postanowienie – polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu ma w porównaniu do postępowania ze skargi uproszczony charakter, albowiem organ administracji nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), nie biorą w nim udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), a sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.), tj. bada sprawę pod kątem tego czy w okolicznościach danej sprawy były podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji decyzją kasacyjną, nie ocenia zaś merytorycznie decyzji kasacyjnej . Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Konstrukcja sprzeciwu implikuje daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli decyzji kasacyjnej. Znaczącemu ograniczeniu uległa możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej, nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych spełnione są przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, wyrok WSA w Krakowie z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 695/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 2019 r. II OSK 3238/19, przepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W przedmiotowej sprawie sprzeciw okazał się nieuzasadniony, albowiem Wojewoda wykazał, że w sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja z dnia 1 września 2021r. znak: [...], którą Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 2 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej ulicy [...] w K., od decyzji Prezydenta Miasta K. z 31 lipca 2020 r. nr [...],[...], znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla pana A. T., ul. [...], [...], dla inwestycji pn. przebudowa, nadbudowa oraz rozbudowa budynków oficynowych, zmiana sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną, wyburzenie istniejącego murku oporowego, schodów terenowych, przebudowa i rozbudowa instalacji wewnętrznych wewnątrz i na zewnątrz budynku: wod.-kan., elektrycznej, teletechnicznej, c.o. i gazowej, oraz na zewnątrz budynku: wod.-kan., elektrycznej, teletechnicznej i gazowej wraz z zagospodarowaniem oraz niwelacją poziomu terenu na działce nr [...] obr[...], przy ul. [...] (zwana dalej inwestycją) - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał na istotne uchybienia postępowania , które nie mogły zostać naprawione w toku postępowania odwoławczego, a które przesądziły o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji. Argumenty, które stały się podstawą uchylenia decyzji – a wymienione w uzasadnieniu decyzji, stąd ich ponowne przytaczanie w niniejszym miejscu jest zbędne - w ocenie Sądu w sposób jednoznaczny wskazują nie tylko na możliwość ale wręcz konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Argumenty te zresztą podziela też sama strona skarżąca, w jej ocenie jednak organ II instancji nie wskazał wszystkich uchybień proceduralnych popełnionych przez organ I instancji i nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów odwołania. Jak już wyżej powiedziano Sąd dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, nie ocenia również merytorycznie samej decyzji kasacyjnej w innym aspekcie, niż tylko zbadanie czy w sprawie zachodziły podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a tj.istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Skoro jak wyżej wskazano przesłanki te zaistniały ( z czym też zgadza się sama strona skarżąca) brak jest podstaw do uwzględnienia sprzeciwu. W przypadku zaś nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddala sprzeciw, co też w niniejszej sprawie nastąpiło. Wobec przedstawionych okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zgodna jest z art. 138 § 2 k.p.a., a w konsekwencji oddalił sprzeciw na podstawie art. 151 a § 2 p.p.s.a.