III SA/Lu 1155/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2020 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. (dalej jako organ, organ odwoławczy albo organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania A. J. (dalej jako skarżący), uchylił decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno- Skarbowego w B. P. (dalej jako organ I instancji) z [...] marca 2020 r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia i wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 15 000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 11 czerwca 2019 r. w Oddziale Celnym w L. kontroli został poddany zespół pojazdów, złożony z ciągnika samochodowego oraz z naczepy i przyczepy o numerach rejestracyjnych [...], którym wykonywano przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego na rzecz przedsiębiorcy A. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] A. J.. Zespół pojazdów składał się z trzech pojazdów: ciągnika samochodowego marki [...] o nr VIN: [...], naczepy marki [...] o nr VIN: [...] i przyczepy marki [...] o nr VIN: [...] Naczepa została połączona z ciągnikiem samochodowym za pomocą standardowego "siodła", natomiast przyczepa została połączona z naczepą za pomocą wsuwanego dyszla. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia 11 czerwca 2019 r. Ustalono, że przejazd był wykonywany zespołem pojazdów złożonym z liczby pojazdów większej niż określona w art. 62 ust. 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako "p.r.d."). Przejazd zakwalifikowano jako przejazd bez zezwolenia kategorii VII. Decyzją z [...] marca 2020 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za przejazd po drogach publicznych zespołu pojazdów złożonego z ciągnika samochodowego oraz naczepy i przyczepy o numerach rejestracyjnych bez zezwolenia kategorii VII. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego organ II instancji decyzją z [...] września 2020 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej rozstrzygnięcia i orzekł o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w kwocie 15 000 zł, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 140ab ust. 2 p.r.d., za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII. W pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, powołując się na przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, że zespół pojazdów może składać się najwyżej z trzech pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny z dwóch pojazdów. Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej. Przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczy pojazdów większej niż określona w art. 62 ust. 4 p.r.d. wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d p.r.d. – zezwolenia kategorii VII. Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Odnosząc się do sprawy organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca wykonywał przejazd trzema pojazdami. Kontrolowanym zespołem pojazdów przewożono krajalnicę taśmową do pieczarek z dodatkową głowicą tnącą i przenośnikiem taśmowym typu V w dwóch kontenerach. Przewożony towar stanowił ładunek podzielny. Organ ustalił, że pod numerem rejestracyjnym [...] zarejestrowano ciągnik samochodowy o numerze identyfikacyjnym VIN [...], wydając dowód rejestracyjny seria i numer: [...] i tablice rejestracyjne nr [...], pod numerem [...] zarejestrowano naczepę ciężarową o numerze identyfikacyjnym VIN [...], wydając dowód rejestracyjny seria i numer: [...] i tablice rejestracyjne nr [...], pod numerem [...] zarejestrowano z kolei naczepę ciężarową o numerze identyfikacyjnym VIN [...], wydając dowód rejestracyjny seria i numer: [...] i tablice rejestracyjne nr [...] Organ odwoławczy podkreślił, że możliwość użytkowania pojazdów w postaci naczepy o nr rej. [...] i przyczepy o nr rej. [...], w tym techniczne zdolności ich łączenia, nie mogą w żadnej mierze stanowić podstawy do kwestionowania prawidłowości ich urzędowej rejestracji jako odrębnych pojazdów. Każda z dwóch części naczepy posiada nadany przez producenta i wybity na ramie własny indywidualny numer identyfikacyjny podwozia. Przednia część jest oznakowana własnym numerem podwozia [...], który nie stanowi numeru identyfikacyjnego kompletnej złożonej z dwóch części naczepy. Organ uzasadniał, że definicje pojazdu zawierają art. 2 pkt 31, pkt 50 i pkt 52 i w pojęciu tym mieści się również naczepa i przyczepa. Organ II instancji stwierdził, że fakt wpisania w treści dowodu rejestracyjnego pojazdu o nr [...], że naczepa składa się z dwóch części w żaden sposób nie świadczy, że te części tworzą jedną naczepę. Pomimo złączenia naczepy i przyczepy to nadal w świetle przepisów prawa są to odrębne pojazdy. Organ zwrócił uwagę, że ustawa - Prawo o ruchu drogowym, nie wymaga, aby zarejestrowany pojazd był w stanie samodzielnie poruszać się po drodze. Fakt, że przyczepa nie może być samodzielnie użytkowania bez naczepy nie zaprzecza możliwości zakwalifikowania obu tych środków transportu jako osobnych pojazdów. Naczepa może być wykorzystywana jako samodzielny pojazd. Przedsiębiorca natomiast nie musi korzystać z przyczepy, a jeśli to robi to powinien uzyskać zezwolenie. Organ odwoławczy uznał, że wobec stwierdzonego naruszenia art. 62 ust. 4 p.r.d., zgodnie z którym zespół pojazdów może składać się najwyżej z trzech pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny z dwóch pojazdów, uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej w kwocie 15 000 zł na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 140ab ust. 2 p.r.d., jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII. Organ wyjaśnił, że przedsiębiorca przewożąc ładunek podzielny nie mógłby uzyskać stosownego zezwolenia, a zatem karę należało nałożyć jak za przejazd bez zezwolenia, a nie za brak zezwolenia. Tym samym zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdził brak wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 140aa ust. 4 p.r.d. i podstaw do uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za powstałe naruszenie. Organ wskazał, że ciągnik siodłowy miał dołączoną naczepę oraz przyczepę, a więc zespół pojazdów składał się z trzech pojazdów, dla których wydano trzy odrębne dowody rejestracyjne. W ocenie organu nie było żadnych przeszkód aby przewoźnik wykonał przewóz towaru ciągnikiem siodłowym wraz z dołączoną naczepą. Przekonanie skarżącego, iż złączone pojazdy o nr rej. [...] i [...] stanowią jeden pojazd jest niewystarczające do uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązkiem przewoźnika jest takie zorganizowanie przewozu, by spełniał on wymogi przewidziane dla poruszania się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Skarżący jako prowadzący działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego rzeczy, mógł przewidzieć konieczność zapewnienia zgodnego z prawem sposobu wykonywania przewozu drogowego, dokładając przy tym należytej staranności. Przedsiębiorca jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako "k.p.a."), poprzez zaniechanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego, w tym niezbadanie wymiarów zespołu pojazdów oraz niezbadanie walorów użytkowych naczepy [...] ([...] [...]), sposobu jej użytkowania, wymiarów - w szczególności długości - każdego z pojazdów; - art. 78 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez oddalenie wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: kopii dowodu rejestracyjnego naczepy [...] [...] nr rej. [...] oraz specyfikacji naczepy [...] [...] - [...], na okoliczność walorów użytkowych naczepy, możliwości jej łącznego i rozłącznego używania, które to dokumenty miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy; - w wyniku naruszenia wyżej wymienionych przepisów k.p.a. rażące naruszenie art. 6 k.p.a. stanowiącego, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie do tychże organów; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 62 ust. 4, ust. 4b pkt 1 w zw. z art. 64d, art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 4, art. 71 ust. 1, ust. 2, art. 75 ust. 1, art. 129 ust. 2 pkt 2b i 4, art. 129 ust. 4a, art. 140aa ust. 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 140ab ust. 2 p.r.d., polegające na ich nieprawidłowym zastosowaniu, w sytuacji, gdy podczas kontroli naczepa połączona była w jedną całość (platformę) przewożącą dwa kontenery, co oznacza, że prowadzony tego dnia zespół składał się z dwóch pojazdów, a więc nie zaistniały przesłanki do nałożenia na stronę kary pieniężnej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że naczepa ciężarowa [...] [...] składa się z dwóch elementów, które mogą być używane razem, łącznie tworząc jeden element, bądź osobno, jako dwie osobne naczepy. W dniu kontroli oba elementy były ze sobą zespolone tworząc jeden element, tj. jedną naczepę (platformę), na której przewożone były dwa kontenery. Skarżący podkreślił, że w dokumentacji fotograficznej uwieczniono dwie tablice rejestracyjne, tj. [...] i [...], które umieszczone były na naczepach, z uwagi na ich wcześniejsze osobne użytkowanie. W dowodzie rejestracyjnym naczepy [...] [...] - [...] - wpisane zostały numery VlN obu części składowych. Tablica rejestracyjna [...] używana jest wyłącznie w przypadku osobnego używania rozłączonych części naczepy. Skarżący zarzucił organowi, że w ogóle nie badał zarówno kwestii sposobu użytkowania naczep, w szczególności jej funkcji użytkowych i możliwości używania jako jeden pojazd, jak i nie zmierzył długości zespołu pojazdów. Prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy doprowadziłby do wniosku, że obudowa tego modelu jest podzielna, co przy jej całościowym używaniu nie daje podstaw do uznania jej za dwa osobne pojazdy W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) oraz w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lutego 2021 r. (k. 44 akt sądowych). Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 140ab ust. 2 p.r.d., nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zawiera ustawa – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli. Stosownie do art. 140ab ust. 2 ustawy, w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, to jest w sytuacji przewozu ładunku innego niż niepodzielny pojazdem nienormatywnym, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I i II, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Z treści art. 140aa ust. 2 ustawy wynika, że decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno-skarbowego lub zarządca drogi. Stosownie do art. 62 ust. 4 p.r.d., zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem zyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I (art. 64 ust. 4 p.r.d.). Zgodnie z art. 62 ust. 4b pkt 1 p.r.d., przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d. Zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI (art. 64d ust. 1). Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, zostały określone w tabeli stanowiącej załącznik nr [...] do ustawy. Z l.p. 7 tego załącznika wynika, że zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VII wydawane jest na przejazd po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu dla pojazdów nienormatywnych: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 ustawy za brak zezwolenia kategorii VII, ustala się karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, w wysokości: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. Wysokość ustalonej kary pieniężnej za brak zezwolenia kategorii VII jest zatem uzależniona od wielkości przekroczenia mierzonego parametru w stosunku do dopuszczalnej jego wartości. Zgodnie z lit. c) w sytuacji innej niż wskazane w lit. a) i b), ustala się karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. W rozpoznawanej sprawie kontroli poddano należący do skarżącego zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego, naczepy i przyczepy, którym przewożono krajalnicę taśmową do pieczarek z dodatkową głowicą tnącą i przenośnikiem taśmowym. W toku kontroli ustalono, że naczepa została połączona z ciągnikiem samochodowym za pomocą standardowego "siodła", natomiast przyczepa została połączona z naczepą za pomocą wsuwanego dyszla. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów związanych z rejestracją pojazdów wynika, że pod nr rej. [...] zarejestrowana została naczepa ciężarowa [...] [...] o nr VIN: [...], zaś pod nr [...] – naczepa ciężarowa [...] [...] o nr VIN: [...] (k. 1-7 akt admin.). Naczepa ciężarowa o nr [...] została połączona, jak już wskazano z naczepą o nr rej. [...] za pomocą dyszla, pełniąc w okolicznościach niniejszej sprawy funkcję przyczepy. Kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena, czy zespół pojazdów poddany kontroli drogowej składał się z dwóch czy trzech pojazdów. Zdaniem skarżącego organ błędnie ustalił, że kontrolowany zespół pojazdów składał się z trzech pojazdów: ciągnika, naczepy oraz przyczepy, bowiem w jego ocenie naczepa i przyczepa stanowią jeden pojazd. Z art. 71 ust. 1 p.r.d. wynika, że dowód rejestracyjny jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu, który spełnia określone prawem wymagania, w tym również o charakterze technicznym. Dowód rejestracyjny jest dokumentem urzędowym, z którego wynika, że pojazd, którego potwierdzona została rejestracja jest pojazdem w rozumieniu ustawy. W ocenie Sądu stanowisko organu dotyczące uznania poddanego kontroli w niniejszej sprawie zespołu pojazdów, który składał się z trzech pojazdów, za nienormatywny jest prawidłowe. Dla każdego z trzech pojazdów, które wchodziły w skład zespołu wystawiony został odrębny dowód rejestracyjny i każdy z tych pojazdów ma własne tablice rejestracyjne i odrębne badania techniczne. W myśl art. 2 pkt 31 p.r.d. pojazdem jest środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane. Z kolei przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50). Natomiast naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd (art. 2 pkt 52). Zgodnie zaś z art. 2 pkt 68 p.r.d. pojazd skompletowany to taki pojazd, który w celu spełnienia wymagań technicznych oraz uzyskania założonych cech użytkowych powstał w wyniku co najmniej jednego etapu kompletacji. W orzecznictwie został wyrażony pogląd, że o tym, że dany pojazd jest pojazdem skompletowanym, decyduje wyłącznie dowód rejestracyjny (por. wyrok NSA z 5 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2798/17; wyroki NSA z 19 października 2017 r., sygn. akt II GSK 67/16 i II GSK 2754/16 – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Jeżeli więc naczepa składa się z dwóch elementów oznaczonych dwoma różnymi numerami VIN i posiadającymi odrębne dowody rejestracyjne, to każdy z tych elementów jest odrębnym pojazdem w rozumieniu art. 2 pkt 31 p.r.d. (por. wyrok NSA z 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2809/14, z 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1801/16 - CBOSA). Z powyższego wynika, że status pojazdu określa dowód rejestracyjny, a nie sposób użytkowania. W sytuacji gdy ciągnik, naczepa i przyczepa zarejestrowane były jako odrębne pojazdy, a w tym naczepa i przyczepa posiadały odrębne dowody rejestracyjne, oznacza to, że są trzy pojazdy, a nie dwa jak twierdzi skarżący. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że adnotacja w dowodzie rejestracyjnym naczepy o nr [...], że pojazd składa się z dwóch części o następujących numerach VIN: cz I - [...], cz. II. [...], nie świadczy o tym, że naczepa i przyczepa tworzą jeden pojazd. Sam natomiast fakt odmiennej oceny danego dowodu od oczekiwań strony skarżącej nie dowodzi wadliwości zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi nie mógł naruszyć art. 78 § 1 i 2 k.p.a skoro przeprowadził dowód z dołączonej do odwołania kopii dowodu rejestracyjnego naczepy i dokonał jego oceny, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania skarżący nie przedstawił zaś dokumentów, które mogłyby podważyć prawdziwość danych wynikających z dowodów rejestracyjnych. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że pojazd nie może samodzielnie poruszać się po drodze, bowiem z definicji zawartej w ustawie nie wynika taki obowiązek, a zatem zarzut skarżącego, że organy powinny zbadać kwestię użytkowania naczep, a w szczególności możliwości łącznego i rozłącznego używania naczepy nr [...] jest bezpodstawny. Podsumowując, jeżeli zatem zarówno tzw. ciągnik, jak i naczepy były zarejestrowane jako odrębne pojazdy, to sąd nie miał podstaw do zarzucenia organowi niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, dotyczących rzeczywistego charakteru połączonych elementów tego zespołu pojazdów. Nie jest uzasadniony również zarzut, że organy obu instancji nie zbadały wymiarów pojazdu. W niniejszej sprawie przyczyny uznania pojazdu za nienormatywny nie stanowiło przekroczenie wymiarów pojazdu, a stwierdzenie, że kontrolowany zespół pojazdów składał się z większej liczby pojazdów niż przewidziana w art. 62 ust. 4b p.r.d. Konsekwencją stwierdzonego naruszenia było nałożenie kary pieniężnej w kwocie 15 000 zł na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ("w pozostałych przypadkach") w związku z art. 140ab ust. 2 p.r.d., jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII. Podzielić należy argumentację organu odwoławczego, że przedsiębiorca przewożąc ładunek podzielny nie mógł uzyskać stosownego zezwolenia, a zatem karę należało nałożyć jak za przejazd bez zezwolenia, a nie za brak zezwolenia. Sąd podziela również argumentację organu II instancji dotyczącą braku możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. To na podmiocie wykonującym przewóz ciąży obowiązek wykazania, co uczynił dla zapewnienia wykonywania przewozu zgodnie z prawem, oraz że nic więcej zrobić nie mógł, a to co zrobił, pozwalało mu pozostać w uzasadnionym przekonaniu, że nie naruszył prawa. Takimi argumentami nie posługiwał się w niniejszej sprawie skarżący. Natomiast samo przekonanie skarżącego, iż złączone pojazdy o nr rej. [...] i [...] stanowią jeden pojazd jest niewystarczające do uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności. Z tych przyczyn wszelkie zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 4, ust. 4b pkt 1, art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, art. 64d, art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 75 ust. 1, art. 140aa ust. 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 p.r.d. uznać należy za chybione. W ocenie sądu organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały przez organ wyjaśnione. Sąd nie dopatrzył się również w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.