II SA/Wr 797/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz- Kremis (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: specjalista Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "B." na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w rejonie ulic M. B. i B.B. C. we W. oddala skargę w całości. Zaskarżoną uchwałą z dnia [...]r. (nr [...]) Rada Miejska W., przywołując w podstawie prawnej art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ. U. 2019 r. poz. 506, 1309,1571, 1696 i 1815) oraz art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (DZ. U. z 2018 r. poz. 1496 oraz z 2019 r. poz. 630, 1309 i 1696) w § 1 odmówiła ustalenia lokalizacji mieszkaniowej, w rejonie ul. M. B. i B. B. C.we W., pod nazwą "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz zagospodarowaniem terenu, miejscami postojowymi w terenie i niezbędną infrastrukturą techniczną, przy ul. B., ul. C. we W. (część działki ewidencyjnej nr [...], AM –[...], obręb B.)", w § 2 wskazano, że uzasadnienie stanowi załącznik do uchwały, następnie (§ 3) wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi W., a w § 5 ustalono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Paragraf 4 o publikacji uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa D. został wyeliminowany z obrotu prawnego rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody D. W skardze na tę uchwałę inwestor wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały, za zasądzeniem kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. Strona zarzuca istotne naruszenie przez Radę Miejską W. art. 7 ust. 1, 4 i 7 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących poprzez bezpodstawną i wadliwą odmowę uwzględnienia wniosku spółdzielni o ustalenie lokalizacji inwestycji zlokalizowanej na części działki [...], AR-[...], obręb B.; art. 7 ust. 1, ust. 4 ust. 12 pkt 1 ustawy poprzez uwzględnienie przez Radę Miejską W. przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, która jest nieistniejąca i wadliwa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu 23.08.2019 r. Spółdzielnia złożyła, w trybie art. 7 ust. 1 i 7 ustawy, do Prezydenta Miasta W., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji zlokalizowanej na części działki nr [...], AR-[...], obręb B. W odpowiedzi z dnia 06.09.2019 r. na wezwanie do usunięcia braków formalnych, spółdzielnia przedstawiła wyjaśnienia. W trybie art. 7 ust. 10 ustawy, Prezydent Miasta W. w dniu 16.09.2019 r. zamieścił wniosek Spółdzielni na stronie BIP Gminy W. Zgodnie z art. 7 ust. 12 pkt. 1 ustawy, Prezydent W. nie później niż w terminie 3 dni od dnia zamieszczenia wniosku na stronie BIP powiadamia o możliwości przedstawienia opinii Miejską Komisję Urbanistyczno - Architektoniczną we W. Miejska Komisja Urbanistyczno - Architektoniczna - dalej Komisja, pismem z 07.10.2019 r. do Prezydenta W., zaopiniowała negatywnie wniosek Spółdzielni uzasadniając to: a) brak zgodności wniosku z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., b) niezgodność z zapisami Miejskiego planu adaptacji do zmian klimatu, c) potrzeba zachowania istniejącej kompozycji przestrzennej osiedla, d) potrzeba ochrony istniejącego sportowo - rekreacyjnego, e) konieczność zachowania istniejącego korytarza przewietrzania osiedla. Uchwałą nr [...] z [...] r. Rada Miejska W. odmówiła ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w rejonie ulic M. B. i B. B.C. we W. W uzasadnieniu uchwały Rada Miejska W. stwierdziła, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym Studium. W ramach obszarowej formy zieleni wypoczynkowej zapisy Studium dopuszczają, oprócz zieleni, jedynie drobne obiekty gastronomiczne, infrastrukturę oraz obecne zagospodarowanie. Rada powołała się na zapisy obowiązującego planu miejscowego na terenie inwestycji Spółdzielni. Według organu zapisy planu uniemożliwiają zabudowę mieszkaniowa wielorodzinną. Zdaniem strony skarżącej uchwala Rady Miejskiej W. jest w istotny sposób sprzeczna prawem. Wniosek spółdzielni o ustalenie lokalizacji inwestycji zlokalizowanej na części działki nr [...], AR-[...], obręb B. jest prawidłowy i nie jest sprzeczny ze Studium. Art. 5 ust. 3 ustawy stanowi, iż Inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu gospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Art. 7 ust. 7 pkt. 12 stanowi, że wniosek zawiera wskazanie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, z wyłączeniem terenów, o których mowa w art. 5 ust. 4, oraz nie jest sprzeczna z uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Jak wynika z powołanych przepisów ustawodawca posługuje się pojęciem "niesprzeczności ze studium" a nie jak posługuje się Komisja "brakiem zgodności ze studium". W uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały Rada Miejska nie podważa pojęcia "braku zgodności ze studium". Pojęcie "niesprzeczność ze studium" jest pojęciem ustawy. Natomiast pojęcie "braku zgodności" nie występuje w ustawie. Zatem rada jak i komisja bezpodstawnie powołuje się ten zwrot oraz obydwa organy nie udowodniły sprzeczności wniosku ze studium. Co więcej, skoro wniosek spółdzielni został opublikowany i Spółdzielnia w wyjaśnieniach z 06.09.2019 r. powołała się na tę przesłankę, ani Komisja ani Rada nie mogą później twierdzić, że wniosek jest niezgodny czy sprzeczny ze studium. Odnosząc się do pojęcia niesprzeczności wniosku ze studium, to Anita Lewińska – Kawecka w Komentarzu do specustawy mieszkaniowej pod red. Aleksandra Jakubowskiego, Beck, Warszawa 2019 r. str. 61 stwierdza, iż "nie jest zatem wymagana całkowita przedsięwzięcia z zapisami studium dotyczącymi funkcji (przeznaczenia) terenu, na m inwestycja ma być realizowana. Inwestycja powinna natomiast stanowić kontynuację tych zasad zagospodarowania terenu ustalonych w studium, stanowić ich uszczegółowienie". Powyższy cytat jednoznacznie podkreśla, iż wniosek spółdzielni nie jest ty (jest zgodny) ze studium. Autorka trafnie charakteryzuje związek między inwestycją a studium, gdzie studium jest ogólnym kierunkiem zagospodarowania terenu. Miejska błędnie mówić o studium utożsamia studium z planem miejscowym do oceny spółdzielni. Wyjaśnienia spółdzielni z 06.09.2019 r. w sposób klarowny i szczegółowy w pkt. 3 uzasadniły niesprzeczność wniosku Spółdzielni ze studium, a w szczególności kwestie zieleni na terenie inwestycji. Twierdzenia Rady w uzasadnieniu uchwały podważające stanowisko spółdzieni są spóźnione, ogólnikowe, niekonkretne i bezpodstawne, ponieważ w zakresie zieleni wypoczynkowej zapisy studium nie dopuszczają jedynie zieleni lecz także zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Studium godzi w zakresie terenu inwestycji funkcję zieleni i zabudowy, co spełnia wniosek Spółdzielni. Skarżąca Spółdzielnia podnosi w pkt. 3 wyjaśnień, że w karcie jednostki urbanistycznej C4 Studium, w której znajduje się teren inwestycji, w dziale dotyczącym rozwoju jednostki jest punkt dotyczący przeznaczenia terenów: na obszarze jednostki obowiązują następujące obszary przeznaczeń, o których mowa w rozdziale 2, podrozdziale 2.2: obszary mieszkaniowe (100 %) klasy przeznaczeń: mieszkalnictwo (dominujące), usługi powszechne 1 (uzupełniające), usługi 2 uzupełniające), nauka (uzupełniające), zieleń (uzupełniające), infrastruktura. Dalej zapisano - Ustala się, że na obszarach mieszkaniowych M dominującą klasą przeznaczenia jest mieszkalnictwo, co należy rozumieć jako możliwość wprowadzenia na części obszaru pozostałych klas przeznaczenia terenu jako uzupełniających, pod warunkiem zachowania mieszkaniowego charakteru całego obszaru. Jednostka C4 zawiera "strefę zieleni równorzędnej". Zgodnie z definicją podaną w Studium : "Strefa zieleni równorzędnej" jest to zieleń, która "integruje i stwarza możliwości współistnienia człowieka i przyrody na obszarach zabudowanych - przenika tereny mieszkaniowe o zróżnicowanych stylach zamieszkiwania i tereny usługowe". Ponadto skarżąca zwraca uwagę, że zgodnie z zapisami w Studium, w punkcie "Odstępstwa lub ograniczenia w obszarach przeznaczeń", ustala się, że: b) na obszarach, na których w planach miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie Studium, określone są przeznaczenia niezgodne z dopuszczonymi w danym obszarze przeznaczeń, o których mowa w niniejszej części, rozdziale 2., podrozdziale 2.2, ust. 1, dopuszcza się dodatkowo takie rodzaje przeznaczeń. Obowiązujący w dniu wejścia w życie Studium plan miejscowy, przewiduje że teren oznaczony na rysunku planu symbolami 6MW, gdzie znajduje się rozpatrywana inwestycja, przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (bez obowiązujących obszarów zieleni). Skarga podkreśla, iż w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Miejska powołuje się na sprzeczność wniosku z planem miejscowym obowiązującym na tym terenie. Jest to nieporozumienie, ponieważ kwestia związku wniosku z planem miejscowym nie znaczenia w niniejszej sprawie, co także wynika z art. 5 ust. 3 ustawy. Opinia Komisji jest opinią nieistniejącą oraz wadliwą. Opinia Komisji ma charakter zbiorowego aktu prawnego grupy osób. Natomiast opinia Komisji z 07.10.2019 r. jest podpisana przez jedną osobę a nie członków Komisji. Już z tego powodu opinia jest nieistniejącym aktem. Nie ma znaczenia prawnego kto podpisał tą opinię. W opinii brak jest wskazania na akt prawny powołujący Komisję i jest sposób działania. Nieznany jest skład Komisji. Brak jest dowodu na kiedy, gdzie i na jakiej podstawie zostało zwołane posiedzenie Komisji i czy w ogóle takie posiedzenie miało miejsce. Opinia Komisji jest wadliwa, ponieważ powody opinii negatywnej nie dotyczą wniosku, brak jest uzasadnienia prawnego oraz faktycznego zarzutów w opinii. Brak zgodności wniosku ze studium nie jest zarzutem, co przedstawiono powyżej. Kwestia miejskiego planu adaptacji do zmian klimatu, potrzeba zachowania istniejącej kompozycji przestrzennej osiedla, potrzeba ochrony istniejącego sportowo - rekreacyjnego, konieczność zachowania istniejącego korytarza przewietrzania osiedla to kwestie niezwiązane z opinią, wnioskiem Spółdzielni oraz zapisami ustawy. Są to kwestie wymyślone ad hoc w celu ukrycia braku argumentacji Komisji. Na terenie inwestycji nie ma terenu sportowo - rekreacyjnego lecz "klepisko". Dopiero realizacja inwestycji pozwoli na właściwe zagospodarowanie terenu. Opinia Komisji jest ściśle związana z zaskarżoną uchwała co potwierdza uzasadnienie uchwały. Spółdzielnia, w rozumieniu art. 15 ustawy, ma interes prawny i uprawnienie w zaskarżeniu niniejszej uchwały. Interes prawny wynika z art. 7 ust. 1 i 7 ustawy, skoro uchwała jest odmowna czyli niekorzystna dla spółdzielni. Nie został uwzględniony wniosek spółdzielni, zatem nie może ona zagospodarować swojego terenu zgodnie z wnioskiem. Spółdzielnia jest użytkownikiem wieczystym tego terenu. Spółdzielnia składając wniosek na realizację inwestycji wykonuje zadania Spółdzielni zawarte w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych (art. 1 ust. 2 pkt.2) i statucie Spółdzielni (§ 4 ust. 2 pkt. 1) tj. budowanie budynków - mieszkaniowych celem wyodrębnienia lokali mieszkalnych. Te okoliczności stanowią, iż spółdzielnia ma interes prawny i uprawnienie w zaskarżeniu powyższej uchwały Rady Miejskiej. Art. 7 ust. 4 ustawy stanowi, iż rada gminy (Rada Miejska W.) podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub odmawia ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku. Skoro przesłanki podjęcia zaskarżonej uchwały o odmowie są wadliwe i nieistniejące i wniosek jest prawidłowy, nie jest sprzeczny ze studium, zarzuty Komisji są błędne, zatem m marzona uchwała jest w istotny sposób sprzeczna z powołanymi przepisami W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na uzasadnienie wskazano, że skarga zarzuca istotne naruszenie przez Radę Miejską przepisów ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz towarzyszących (Dz. U. z 2018 r. poz. 1496, z 2019 r. poz. 630, poz. 1309 1606). Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności uchwały [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie odmowy ustalenia inwestycji mieszkaniowej w rejonie ulic M. B. i B. C. we W. Strona skarżąca zarzuca uchwale naruszenie przepisów art ust. 1, 4 i 7 powołanej ustawy poprzez bezpodstawną i wadliwą odmowę uwzględnienia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji zlokalizowanej na części działki nr [....], AR-[...], obręb B. Strona przeciwna podnosi, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, zwanej dalej "ustawą", w przypadku zamiaru realizacji inwestycji mieszkaniowej, inwestor występuje, za pośrednictwem prezydenta, z wnioskiem ustalenie lokalizacji inwestycji do właściwej miejscowo rady gminy. Rada gminy zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy, podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia prze inwestora wniosku, biorąc pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustalę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustawodawca przewidział, że inwestycji tych nie lokalizuje się na terenach podlegających ochronie przed lokalizowaniem lub zabudową na podstawie odrębnych przepisów, w tym otulin form ochrony przyrody, rodzinnych ogrodów działkowych i obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Natomiast wskazał, z inwestycje te mogą być realizowane niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że nie są sprzeczne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Warunek niesprzeczności ze studium nie dotyczy terenów, które w przeszłości były wykorzystywane jako tereny kolejowy wojskowe, produkcyjne lub usług pocztowych, a obecnie funkcje te nie są na tyci terenach realizowane. Dalej odpowiedź na skargę wyjaśnia, że strona skarżąca w dniu 23 sierpnia 2019 r. złożyła wniosek o ustalenie inwestycji mieszkaniowej w rejonie ulic M.B. i B. B. C. we W. Wniosek ten dotyczył inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu, miejscami postojowymi w terenie i niezbędną infrastrukturą techniczną, na części działki ewidencyjnej nr [...], AM-[...], obręb B. Wniosek, po wezwaniu do uzupełnia braków formalnych, był procedowany zgodnie z ustawą o ułatwieniach w przygotowaniu realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Zgodnie z przepisami art. 7 ust. 12 tej ustawy, Prezydent W. powiadomił o możliwości przedstawienia opinii: D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., Miejską Komisją Urbanistyczno-Architektoniczną. Dnia 7 października 2019 r. wniosek uzyskał negatywną opinię Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, która wskazała na: brak zgodności wniosku z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., niezgodność z zapisami miejskiego planu adaptacji do zmian klimatu, potrzebę zachowania istniejącej kompozycji przestrzennej osiedla, potrzebę ochrony istniejącego terenu sportowo-rekreacyjnego, konieczność zachowania istniejącego korytarza przewietrzania osiedla. (Opinia MKUA do wniosku SP. M. B. oraz Protokół z posiedzenia MKUA 07.10.2019). Pozostałe instytucje nie przedstawiły opinii. Wniosek nie wymagał uzgodnień w trybie art. 14 ustawy. W trakcie postępowania, w trybie art. 7 ust. 11 ustawy nie wpłynęły uwagi do przedmiotowego wniosku.uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r. uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., najważniejszym, opracowywanym w oparciu o ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokumentem planistycznym określającym politykę przestrzenną dla całego miasta. Gmina zwraca uwagę, że Miejska Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna, oceniając planowaną inwestycję mieszkaniową zwróciła uwagę na brak zgodności z przestrzenną polityką miasta, uchwaloną w Studium. Powyższe stwierdzenie jest równoznaczne stwierdzeniu sprzeczności z ustaleniami Studium. Ten pogląd podtrzymuje Rada Miejska W., wyrażając go w uzasadnieniu do projektu uchwały w sprawie odmowy wydania ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w rejonie ulic M. B. i B. B. C. we W., w którym stwierdza, że "(...) przedmiotowy wniosek jest sprzeczny z Studium. (...)". Kształt obecnie obowiązującego dokumentu jest w dużej mierze rezultatem szeroko przeprowadzonej partycypacji społecznej, uwzględniającej głos mieszkańców i Rad Osiedli W. w zakresie jakości życia, w tym racjonalnego rozwoju mieszkalnictwa i ochrony terenów zielonych. Zgodnie ze Studium obszar objęty wnioskiem znajduje się w jednostce urbanistycznej C4: B.-B. D.-S., w obszarowej formie zieleni wypoczynkowej, która w przeszłości nie była wykorzystywana jako tereny kolejowe, wojskowe, produkcyjne lub usług pocztowych. Strona przeciwna zauważa, że zgodnie z ustaleniami Studium dla obszarowych form zieleni wypoczynkowej zostały zawarte ustalenia w rozdziale 2 pkt 2.3 lit. c pod nazwą "Odstępstwa lub ograniczenia w obszarach przeznaczeń". Zgodnie z tymi ustaleniami, obszarowe formy zieleni wypoczynkowej zostały zdefiniowanie jako tereny specjalnego zagospodarowania, na których dopuszcza się klasę przeznaczenia terenu jako zieleń oraz wyłącznie drobne obiekty gastronomiczne infrastrukturę oraz obecne zagospodarowanie. W związku z powyższym wniosek jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego Studium. Organ podkreśla, że wdrożenie w dokumencie Studium pojęcia obszarowych form zieleni wypoczynkowej miało na celu zagwarantowanie ochrony przed zabudową na poziomie dokumentu strategicznego, obszarów o szczególnych walorach o pełniących istotną rolę w często zdefiniowanych układach urbanistycznych. Wprowadzenie w tej części osiedla obszarowej formy zieleni wypoczynkowej miało na celu ochronę kompozycji zdefiniowanego już osiedla blokowego, przy uniemożliwieniu dodatkowego dogęszczania zabudowy mieszkaniowej i jednoczesnym zachowaniu odpowiednich proporcji terenów zainwestowanych terenów zielonych i rekreacyjno-sportowych. Przyjęte rozwiązania wynikały między innymi z położenia tego obszaru na Wielkiej Wyspie, która pod względem wartości przyrodniczych, kulturowych, historycznych i architektonicznych, stanowi wyjątkowe miejsce w strukturze funkcjonalno-przestrzennej miasta, co zostało szczególnie zaakcentowane podczas posiedzenia Miejskiej Komisji Urbanistyczno- Architektonicznej, która negatywnie zaopiniowała wnioskowaną inwestycję mieszkaniową. W związku z tym nie można zgodzić się z zarzutami strony skarżącej, ponieważ procedura wydawania odmowy decyzji lokalizacyjnej dla tej inwestycji została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Strona skarżąca zarzuca uchwale naruszenie przepisów art. 7 ust 1. ust. 4 i ust.12 pkt.1 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, poprzez uwzględnienie rzez Radę Miejską opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej, która jest nieistniejąca i wadliwa. Podniesiony przez stronę skarżącą zarzut, że opinia Komisji "jest opinią nieistniejącą i wadliwą" jest nieuzasadniony i wynika z błędnej interpretacji jej regulaminu. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i podarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) Prezydent powołuje Miejską Komisję Urbanistyczno - Architektoniczną jako organ doradczy, jednocześnie ustalając jej organizację i tryb działania. Komisja została powołana Zarządzeniem nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę zarzuca się że sposób powoływania komisji jak i organizacja i tryb nie zostały szczegółowo określone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), przyjęte uregulowania ustawowe powodują, że organy powołujące komisję nie posiadają określonych wytycznych ustawowych w tworzeniu i określeniu sposobu funkcjonowania komisji, jednak muszą zorganizować komisję i tryb jej prac w taki sposób, aby mogła ona funkcjonować sprawnie. Również, zdaniem organu, nie można zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że opinia Miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej z dnia 7 października 2019 r. jest aktem "nieistniejącym", ponieważ została podpisana jedynie przez przewodniczącego komisji. W ramach procedury opiniowania projektów, Miejska Komisja Urbanistyczno - Architektoniczna jako organ kolegialny wydaje opinię, którą w jej imieniu, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 5 Regulaminu, podpisuje przewodniczący komisji. Wniosek strony skarżącej w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w rejonie ulic M. B. i B. B. C. we W. został przedłożony do zaopiniowania Miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej w trybie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących W związku z tym w celu wydania merytorycznej opinii dotyczącej tego wniosku, w treści opinii z dnia 7 października 2019 roku, komisja odwołała się do a 7 ust. 12 ustawy, a nie do przepisu ustawy w oparciu o którą zostały powołana. Ponadto, każde posiedzenie Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej jest protokołowane. Każdy protokół z posiedzenia MKUA zawiera informację kiedy odbyło się posiedzenie, w jakim składzie oraz jakich zagadnień dotyczyło. Na podstawie protokołu sporządzana jest opinia, zawierająca datę zgodną z terminem posiedzenia. Komisja formułuje swoje stanowisko w postaci opinii, która stanowi dla Prezydenta W. ważny głos doradczy w zakresie swojego działania. W przypadku opinii z dnia 7 października 2019 r. dotyczącej wniosku złożonego przez stronę skarżącą, komisja wyraziła negatywne stanowisko na temat wniosku, formułując jednocześnie uzasadnienie swojego stanowiska. Komisja wydaje opinię w oparciu o obowiązujące przepisy w zakres opiniowanej materii i ma prawo przy wydawaniu opinii brać pod uwagę inne dokumenty określające kierunki rozwoju miasta. Odniesienie się przez komisję do niezgodności wniosku strony skarżącej z zapisami Miejskiego Planu Adaptacji do Zmian Klimatu, znajduje swoje uzasadnienie w tym, że materia wniosku stoi w sprzeczności z polityką klimatyczną miasta m.in. w kontekście zastanej kompozycji przestrzennej osiedla oraz istniejącego terenu sportowo-rekreacyjnego. Zabezpieczenie i zapewnienie możliwości dla stworzenia odpowiedniej jakości terenu o funkcji rekreacyjno-sportowej dla mieszkańców osiedla i stanowiło dodatkowy argument na rzecz wydania opinii negatywnej. Planowana inwestycja, zdaniem komisji, uniemożliwi stworzenia mieszkańcom osiedla odpowiednich warunków rekreacyjno-wypoczynkowych i może realnie obniżyć jakość zamieszkiwania. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 1994 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2018, poz. 994 t. j.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W tym kontekście trzeba powiedzieć, że skarżąca, będąca inwestorem posiada niewątpliwy interes prawny w skarżeniu uchwały, która uniemożliwia planowaną inwestycję. Co dalej istotne, należy pamiętać Materianoprawną podstawę kwestionowanej uchwały stanowi art. 7 ust. 4 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, stosownie do którego, rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w ust. 1 (inwestycji mieszkaniowej), lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w ust. 1. Rada gminy, podejmując uchwałę, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W rozpoznawanej sprawie w pierwszym rzędzie trzeba zaznaczyć, że nawet spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2018 r. poz. 1496) nie obliguje rady gminy do podjęcia pozytywnej uchwały w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Stosownie bowiem do art. 7 ust. 4 zdanie 2 ustawy, rada gminy, podejmując uchwałę, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustawodawca wyraźnie przyjmuje uznaniowy charakter tego aktu, stwierdzając, że rada gminy "bierze pod uwagę" wskazane w przepisie okoliczności wynikające ze studium, a nie przykładowo, po stwierdzeniu zgodności ze studium podejmuje uchwałę o lokalizacji inwestycji. Porównując tę instytucję z instytucją decyzji lokalizacyjnych, wydawanych na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) należy podnieść, że z przepisów tej ustawy wyraźnie wynika, iż mają one charakter aktów związanych (art. 56 w stosunku do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy). To zaś dalej oznacza, że spełnienie przez wnioskodawcę wymogów ustawowych zobowiązuje właściwy organ do wydania pozytywnej dla ewentualnego inwestora decyzji. Jak wcześniej powiedziano, odmiennie kształtuje się sytuacja w przypadku procedowania w ramach ustawy o ułatwianiu..., zmierzającej do podjęcia uchwały lokalizacyjnej. Uznanie administracyjne jest to uprawnienie dla kompetentnego organu administracji publicznej (tu: rady gminy) do wyboru przez organ jedną z możliwości przewidzianych w normie prawnej, prawa ogólnie obowiązującego. Przyjmując uznaniowy charakter tego aktu, okoliczności takie jak stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy, wynikające z ustaleń studium trzeba oceniać w kategorii granic uznania administracyjnego. Inaczej mówiąc w sytuacji, gdy ustalone w studium unormowania i okoliczności nie uzasadniają podjęcia pozytywnej uchwały lokalizacyjnej, to rada gminy jest zmuszona podjąć uchwałę negatywną. Dalej, należy mieć na względzie określone w art. 7 ust. 10 (uwagi do wniosku), art. 7 ust. 12 (opinie do wniosku) oraz art. 7 ust. 14 (uzgodnienia wniosku). Oczywiście ich ostateczny wpływ na losy wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji, jest różny, przy czym dwa pierwsze (uwagi i opinie) są niewiążące, natomiast uzgodnienie (brak uzgodnienia) determinuje możliwość pozytywnego załatwienia wniosku. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że z możliwości przedstawienia opinii skorzystała Miejska Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna (art. 7 ust. 12 pkt 1 ustawy), która na posiedzeniu w dniu [... ]r. r. negatywnie odniosła się do wniosku, wskazując na jego sprzeczność ze studium (uchwała Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] r.), w którym obszar objęty wnioskiem znajduje się w jednostce urbanistycznej C4: B.-B.-D.-S., w obszarowej formie zieleni wypoczynkowej, która w przeszłości nie była wykorzystywana jako tereny kolejowe, wojskowe, produkcyjne lub usług pocztowych. W ramach obszarowej formy zieleni wypoczynkowej zapisy Studium dopuszczają, oprócz zieleni, jedynie drobne obiekty gastronomiczne, infrastrukturę oraz obecne zagospodarowanie. W konkluzji motywów uchwały organ wyjaśnia, że wniosek jest sprzeczny ze studium. Na koniec uzasadnienie wyjaśnia, że na obszarze objętym wnioskiem obowiązuje także plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...]) podjęta w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie wschodnich odcinków rzek O.i O.we W., która nie przewiduje zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie wskazanym we wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej B. Trzeba dalej powiedzieć, iż zgodnie z art. 7 ust. 14 pkt 3 ustawy, prezydent miasta nie później niż w terminie 3 dni od dnia zamieszczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, na stronie Biuletynu Informacji Publicznej gminy, występuje o uzgodnienie wniosku z właściwym zarządcą drogi w zakresie, w jakim projektowana inwestycja przebiega przez nieruchomości wchodzące w skład pasa drogowego, przylega do nieruchomości wchodzących w skład pasa drogowego lub powoduje ograniczenia w sposobie zagospodarowania pasa drogowego. Organ ten dokonuje uzgodnienia w terminie 21 dni od dnia otrzymania wystąpienia, o którym mowa w ust. 14. Nieprzedstawienie stanowiska w tym terminie uznaje się za uzgodnienie wniosku, o którym mowa w ust. 1. (art. 15). Z ustawy wynika, że rada gminy jest zobowiązana do podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie lokalizacji. Podjęcie uchwały poprzedza szereg czynności, w tym wystąpienie o opinie i uzgodnienia do wymienionych w ustawie organów. W dalszej kolejności wójt (burmistrz, prezydent miasta) przedkłada radzie gminy projekt uchwały wraz z uwagami i opiniami i wynikami dokonanych uzgodnień. Co w rozpoznawanej sprawie istotne, z możliwości wydania opinii, jak wynika z akt sprawy, skorzystała jedynie przedstawienia opinii skorzystała Miejska Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna. Jednak to co w sprawie istotne, ostatecznie czy zostanie podjęta uchwała o ustaleniu lokalizacji czy odmawiająca ustalenia lokalizacji należy od wyniku głosowania organu stanowiącego, a nie organów opiniujących (inaczej ma się sprawa z uzgodnieniami, ale w kontrolowanym postępowaniu ten problem nie występuje). Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba wskazać, że w świetle "projektu koncepcyjnego urbanistyczno-architektonicznego" (s. 4) planowane przedsięwzięcie jest niesprzeczne z obowiązującym studium (czego wymaga ustawa jako warunku sine qua non dla możliwości podjęcia uchwały korzystnej dla inwestora), bowiem jak pisze autor koncepcji " zgodnie z nomenklaturą stosowaną w Studium teren, na którym planuje się inwestycję należy do jednostki urbanistycznej B.-B. –S., nr jednostki C4. W p. 7.1 (k.10) koncepcji wskazuje się, że na obszarze jednostki obowiązują następujące obszary przeznaczeń, o których mowa w części IV, rozdziale 2, podrozdziale 2.2. Studium: M – obszary mieszkaniowe (100%) klasy przeznaczeń: mieszkalnictwo (dominujące), usługi powszechne 1 (uzupełniające), usługi powszechne 2 (uzupełniające), nauka (uzupełniające), zieleń (uzupełniające), infrastruktura (uzupełniające). Zgodnie z zapisami w Studium ustala się, że na obszarach mieszkaniowych "M" dominującą klasą przeznaczenia jest mieszkalnictwo, co należy rozumieć jako możliwość wprowadzenia na części obszaru pozostałych klas przeznaczenia terenu jako uzupełniających, pod warunkiem zachowania mieszkaniowego charakteru całego obszaru. Dalej autor koncepcji pisze, że teren objęty wnioskiem przeznaczony jest w studium pod zabudowę mieszkaniową oraz w części również pod zgodnie z przyjętymi w koncepcji założeniami projektowymi. W Studium dla każdej jednostki urbanistycznej jest opracowana karta określająca szczegółowe uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego obowiązujące na jej obszarze. W karcie jednostki urbanistycznej C4, w której znajduje się teren inwestycji, w dziale dotyczącym kierunku rozwoju jednostki jest punkt dotyczący przeznaczenia terenów. Zgodnie ze Studium, na obszarze objętym wnioskiem obowiązują następujące formy przeznaczeń, o których mowa w części IV, rozdziale 2 (uzupełniające), nauka (uzupełniające), zieleń (uzupełniające) infrastruktura (uzupełniające). Ustala się, że na obszarach mieszkaniowych M dominującą klasą przeznaczenia jest mieszkalnictwo, co należy rozumieć jako możliwość wprowadzenia na części obszaru pozostałych klas przeznaczenia terenu jako uzupełniających, pod warunkiem zachowania mieszkaniowego charakteru całego obszaru. W dalszej części projektu koncepcji wskazano, że część terenu zainwestowania znajduje się na obszarze przeznaczonym w Studium pod "obszarową formę zieleni wypoczynkowej", co również zostało uwzględnione w projekcie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej. Jednostka C4 zawiera w ramach której zawarte są następujące formy zieleni: liniowe formy zieleni-aleje, szpalery, zieleń przyuliczna; punktowe formy zieleni; obszarowe formy zieleni sportowej; obszarowe formy zieleni wypoczynkowej. Autor koncepcji wyjaśnia, że zgodnie z definicją, zawartą w Studium "strefa zieleni równorzędnej jest to zieleń, która . Zdaniem autora koncepcji nie jest to strefa zieleni dominującej, która zgodnie z definicją ze studium "obejmuje obszary kluczowe z punktu widzenia ochrony wartości przyrodniczych ochrony korytarzy ekologicznych i bioróżnorodności". Dokonując szczegółowej analizy unormowań zawartych w Studium, zdaniem sądu w tym składzie, mimo że wskazane w koncepcji zapisy aktu-co do zasady- istotnie w omawianym akcie występują, to jednak nie sposób podzielić konkluzji dokumentu, że konkretne unormowania uchwały pozwalają na planowaną inwestycję. Inaczej mówiąc prawidłowa analiza aktu wskazuje, że nie dopuszcza on lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w rejonie ul. M. B. i B. B.C. we W., pod nazwą "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz zagospodarowaniem terenu, miejscami postojowymi w terenie i niezbędną infrastrukturą techniczną, przy ul. B., ul. C. we W. (część działki ewidencyjnej nr [...], AM –[...], obręb B.)". Nie sposób zatem przyjąć, aby planowane przedsięwzięcie było z tym Studium niesprzeczne. Jeśli bowiem szczegółowo prześledzić unormowania Studium (cz. tekstowa) trzeba dojść do wniosku, że jednostka MC-4 (B.-B.-D.-S.) obejmuje obszary przeznaczeń: obszary zieleni 2, obszary mieszkaniowe (M) "dopuszcza się wyłącznie następujące klasy przeznaczenia terenu: a) obszary mieszkaniowe, oznaczone symbolem M z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego podrozdziału. Z kolei obszary zieleni 2, oznaczone symbolem Z2, są zdefiniowane na potrzeby aktu jako zieleń z dopuszczeniem usług powszechnych, nauki i infrastruktury. Dalej w p. 2 p. 140, pp 2.3 p 6 w podrozdziale 6.4 wyznaczonym na rysunku Studium nr 6: obszarowe formy zieleni wypoczynkowej stanowią tereny specjalnego zagospodarowania, na których dopuszcza się klasę przeznaczenia terenu zieleń oraz dodatkowo wyłącznie: drobne obiekty gastronomiczne, o pow. zabudowy nie większej niż 200 m2, przy czym. Zostało to zapisane wprost na s. 140 Studium – "2. Klasy przeznaczenia terenu na obszarach mieszkaniowych M: ustala się, że na obszarach mieszkaniowych M dominującą klasą przeznaczenia jest mieszkalnictwo, co należy rozumieć jako możliwość wprowadzenia na części obszaru pozostałych klas przeznaczenia terenu jako uzupełniających, pod warunkiem zachowania mieszkaniowego charakteru całego ob. szaru.2.3 Odstępstwa lub ograniczenia w obszarach przeznaczeń : ustala się, że: a) na obszarach dotychczasowo zagospodarowanych niezgodnie z przeznaczeniami dopuszczonymi w danym obszarze przeznaczeń, o których mowa w niniejszej części, rozdziale 2., podrozdziale 2.2, ust. 1, dopuszcza się dodatkowo takie rodzaje przeznaczeń, które odpowiadają temu zagospodarowaniu, b) na obszarach, na których w planach miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie Studium, określone są przeznaczenia niezgodne z dopuszczonymi w danym obszarze przeznaczeń, o których mowa w niniejszej części, rozdziale 2., podrozdziale 2.2, ust. 1, dopuszcza się dodatkowo takie rodzaje przeznaczeń, c) w stosunku do obszarowych form zieleni, o których mowa w niniejszej części, rozdziale 6., podrozdziale 6.4, wyznaczonych na rys. nr 6 Studium: - obszarowe formy zieleni wypoczynkowej stanowią tereny specjalnego zagospodarowania, na których dopuszcza się klasę przeznaczenia terenu zieleń oraz dodatkowo wyłącznie: • drobne obiekty gastronomiczne, o powierzchni zabudowy nie większej niż 200 m2,, przy czym ich powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 3% powierzchni terenu specjalnego zagospodarowania, • klasę przeznaczenia terenu, infrastruktura w zakresie nienaruszającym charakteru terenu specjalnego zagospodarowania, wynikającego w szczególności z zagospodarowania zielenią, z zastrzeżeniem podpunktu trzeciego, • obiekty do parkowania pojazdów samochodowych, w ramach klasy przeznaczenia terenu infrastruktura o powierzchni nie przekraczającej 10% powierzchni terenu specjalnego zagospodarowania zielenią, przy czym liczba miejsc postojowych nie może być większa niż 20,• dotychczasowe zagospodarowanie, - obszarowe formy zieleni sportowej stanowią tereny specjalnego zagospodarowania z wiodącą funkcją sportową i towarzyszącymi usługami oraz niezbędną infrastrukturą, w zakresie zgodnym z obszarem przeznaczeń, w którym się znajdują, - obszarowe formy zieleni tematycznej stanowią tereny specjalnego zagospodarowania w formie ogrodów zoologicznych i botanicznych, z towarzyszącymi usługami oraz niezbędną infrastrukturą, w zakresie zgodnym z obszarem przeznaczeń, w którym się znajdują. Dalej trzeba powiedzieć, że z legendy Studium i rysunku wynika, że na całym terenie jednostki urbanistycznej, oznaczonej jako C4 dopuszcza się jedynie zabudowę niską (por. Legenda- "obszary wskaźnikowe: kolor zielony- W5 zabudowa niska do 12 m. Można także dodać, że oznaczenie W6 (kreski) oznacza strefę niezurbanizowaną. Tak więc, skoro "projekt koncepcyjny" przewiduje budynek o wysokości 18 m. (vide k. 3 i n. akt organu), to nie sposób uznać, aby Studium dopuszczało ten parametr nowej zabudowy. Reasumując, zarówno umieszczenie części inwestycji na terenie przeznaczonym pod "obszarową formę zieleni wypoczynkowej"(k. 10 projektu p/ 7.1), jak i planowana wysokość budynku (18 m wobec dopuszczalnych 12 m.) powodują, że, zdaniem sądu nie sposób uznać, że planowana inwestycja jest z obowiązującym Studium niesprzeczna. Na koniec trzeba także z całą mocą podkreślić charakter uznaniowy uchwały lokalizacyjnej, co oznacza, że to organ stanowiący gminy rozważa celowość podjęcia uchwały w tym zakresie, z wykorzystaniem możliwości, jakie przewiduje w tym przypadku normie prawna art. 7 ustawy. W kontekście dotychczasowych uwag i ustaleń sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie narusza ani prawa procesowego ani prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, stąd skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.