I SA/Gd 966/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w z dnia 6 maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w z dnia 23 marca 2021 roku nr [...], 2. zasądza od Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego ( dalej: Naczelnik, organ II instancji), działając na podstawie: art. 168 § 3, art. 169 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2020r., poz. 1325 z późn. zm.- dalej: O.p.) , art. 33 ust. 1 pkt 3 i art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 202lr., poz. 422 z późn. zm.), po rozpoznaniu zażalenia M.K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 23 marca 2021r. o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, utrzymuje w mocy postanowienie organu I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego ( dalej: organ I instancji), w dniu 11 grudnia 2020r. wydał decyzję określającą M.K. ( dalej: Strona, Skarżący ), zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2015r. Przedmiotowa decyzja doręczona została pełnomocnikowi Strony w dniu 25 grudnia 2020r. Następnie Strona wniosła odwołanie od w/w decyzji zachowując termin na jego wniesienie z tym, że nie zostało ono podpisane przez osobę wnoszącą podanie, tj. przez M.K. Organ I instancji, działając w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 168 § 3 O.p., w dniu 27 stycznia 2021r. wezwał stronę do usunięcia braku formalnego odwołania tj. podpisu na przedmiotowym odwołaniu. Jednocześnie poinformowano stronę, że zgodnie z art. 168 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie skierowane zostało do M.K., na adres wskazany w odwołaniu, tj. [...]. Mimo dwukrotnego, prawidłowego awizowania przesyłki nie została ona przez stronę odebrana. Zatem zgodnie z dyspozycją art. 150 O.p. wezwanie uznano za doręczone stronie w dniu 15 lutego 2021r. W ustawowym terminie nie uzupełniono w/w odwołania o brakujący podpis. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2021r. organ I instancji pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie M.K.. Przedmiotowe postanowienie przekazane zostało na adres pełnomocnika oraz jednocześnie wydruk odzwierciedlający jego treść przekazany został do wiadomości strony. W dniu 13 kwietnia 2021r. pełnomocnik Strony złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do dalszego postępowania celem przeprowadzenia niezbędnych czynności procesowych. Zaskarżanemu postanowieniu Strona zarzuciła: - naruszenie art. 145 § 2 O.p. poprzez nieuprawnione pominięcie pełnomocnika podatnika przy czynnościach podejmowanych w przedmiotowym postępowaniu poprzez wysłanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych odwołania w przedmiotowej sprawie wyłącznie na adres podatnika; - naruszenie art. 120 O.p. poprzez naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa; - naruszenie art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Naczelnik nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że warunkiem zastosowania przez organ podatkowy negatywnych dla podatnika skutków procesowych nieuzupełnienia braków formalnych odwołania jest skuteczne pod względem prawnym wezwanie. Jest to wprawdzie czynność materialno-techniczna, ale dla wywołania skutków prawnych wezwanie musi spełniać określone warunki i nie może nosić znamion dowolności. Wezwanie musi więc być doręczone uprawnionemu podmiotowi, zawierać precyzyjne określenie jakie braki formalne mają być przez podatnika uzupełnione oraz w jaki sposób i w jakim terminie ma to nastąpić, a także musi zawierać precyzyjne określenie skutków nie uzupełnienia żądanych braków. W ocenie organu II instancji, prawidłowo skierowano wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania do Strony postępowania a nie do jej pełnomocnika. Wnoszącym podanie, co wynika wprost ze złożonego odwołania była Strona i to ona nie dopełniła obowiązku złożenia podpisu. Zgodnie z art. 168 § 3 O.p. to wnoszący podanie ma obowiązek złożenia na nim podpisu. Jednocześnie wskazano, że treść skierowanego wezwania do usunięcia braków formalnych odwołania była precyzyjna, zawierała także wyjaśnienia i informacje, które pozwalały na prawidłowe wykonanie wezwania. Ustanowienie w sprawie pełnomocnika nie powoduje jednocześnie, że strona, działająca w imieniu własnym, zostaje pozbawiona możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, np. poprzez występowanie z wnioskami. Może ona samodzielnie składać podania w tym m.in. odwołania od decyzji. Jednak wszystkie te pisma muszą sprostać wymaganiom wynikającym wprost z ustawy Ordynacja podatkowa, w tym powinny być podpisane przez wnoszącego podanie. Przepisy prawa statuują zasadę wolnego wyboru sposobu działania przed organem administracji - strona może zdecydować, czy chce wystąpić samodzielnie, czy też umocować do działania w swoim imieniu pełnomocnika. W rozpatrywanej sprawie Strona, pomimo udzielonego pełnomocnictwa odwołanie od decyzji wniosła osobiście, w imieniu własnym. Wskazanie osoby, od której pochodzi podanie, czyli podanie jej danych personalnych oraz adresu i opatrzenie podania podpisem przez wnoszącego, to elementy, które w sensie normatywnym zostały uznane za niezbędne dla indywidualizacji strony postępowania. W sytuacji, gdy pomimo uruchomienia przez organ procedury naprawczej na podstawie art. 169 § 1 O.p. autor pisma nie uzupełni w terminie brakującego podpisu, nie jest możliwe stwierdzenie, kto wystąpił z odwołaniem, podpis bowiem warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie. Podanie takie nie wywołuje zamierzonych skutków prawnych i nie może być dalej procedowane. Podatnik nie uzupełnił braku formalnego do dnia 22 lutego 2021r., co skutkowało zastosowaniem art. 169 § 4 O.p. Jak dalej wskazał Naczelnik, w toku postępowania organ nie pominął ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania skierowane zostało do pełnomocnika strony oraz wydruk odzwierciedlający jego treść przekazany został do wiadomości M.K.. Zatem wbrew zarzutom Strony nie pominięto pełnomocnika podatnika przy czynnościach podejmowanych w przedmiotowym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120 O.p. Naczelnik nie znalazł podstaw do uznania, że w przedmiotowej strawie doszło do naruszenia przepisów prawa. Podstawy działania organu wynikały wprost i wyraźnie z przepisów Ordynacji podatkowej, w tym z art. 168 § 3. W świetle art. 120 O.p. nie jest dopuszczalne interpretowanie w sposób rozszerzający przepisów i tym sposobem "poszerzanie" przez organy podatkowe podstawy ich działania - zasada praworządności zachowana jest tylko w tych przypadkach, w których przepisy wyraźnie zezwalają lub nakazują organowi jak ten winien się zachować, kiedy i jakie musi podjąć działania, a kiedy może lub musi zrezygnować z podejmowania lub dalszego prowadzenia postępowania podatkowego. W zakresie naruszenia art. 121 § 1 O.p. organ II instancji zauważył, że przeanalizował wniesione przez Stronę odwołanie pod kątem wymogów jakie zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej winno spełniać. W uzasadnieniu postanowienia okoliczności te zostały wyjaśnione, zatem Strona miała wiedzę jakie były przyczyny wydania takiego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym uczyniono zadość zasadzie zaufania do organów. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.K. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj.: - naruszenie art. 145 § 2 O.p. poprzez nieuprawnione pominięcie pełnomocnika podatnika przy czynnościach podejmowanych w przedmiotowym postępowaniu poprzez wystanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych odwołania w przedmiotowej sprawie wyłącznie na adres podatnika; - naruszenie art. 120 O.p. poprzez naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa; - naruszenie art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o: - uchylenie powyższego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Naczelnik w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Naczelnika z dnia 6 maja 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 23 marca 2021 r. w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy organy obu instancji prawidłowo orzekły o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania Skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego z dnia 11 grudnia 2020r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2015r. wniesionego osobiście przez M.K., a w rzeczy samej, czy powinien wezwać Skarżącego od uzupełnienia odwołania na adres jego pełnomocnika, czy też wyłącznie Stronie. Sąd wskazuje zatem, że stosownie do treści art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zgodnie zaś z art. 169 § 4 O.p., w razie nieuzupełnienia takiego braku formalnego, organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Odwołanie jest podaniem w rozumieniu przepisu art. 168 § 1 O.p., zgodnie z którym podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być wnoszone pisemnie. Wymogami, o których stanowi art. 169 § 1 O.p., są w szczególności wymagania formalne określone w art. 168 § 2 i § 3 O.p. I tak przepis art. 168 § 2 O.p. stanowi, że podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju, identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydentów - numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają identyfikatora podatkowego, a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. W myśl z kolei art. 168 § 3 O.p. podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Złożenie podpisu pod treścią podania oznacza, że mamy do czynienia z uzewnętrznionym oświadczeniem woli bądź też wiedzy osoby, która złożyła podpis. Brak takiego podpisu oznacza tyle, że określona w treści podania osoba nie złożyła takiego oświadczenia. Przy czym podpis musi zostać złożony przez stronę osobiście lub przez osobę do tego przez stronę umocowaną, a w przypadku osób prawnych - przez osobę uprawnioną do jej reprezentowania. Przepisy art. 168 § 2 i 3 O.p. regulują wymagania formalne, jakie musi spełniać strona, by jej czynność procesowa (odwołanie) spowodowała skutek prawny. Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę ograniczonego formalizmu. Przestrzeganie tych ograniczonych wymagań formalnych, ustalenie przez organ podatkowy, czy podanie (odwołanie) wypełnia je, ma podstawowe znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Spełnienie wymagań formalnych zarówno gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez stronę, a następnie, że tylko treść żądania strony wyznacza przedmiot postępowania. Z brakami formalnymi mamy zatem do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Brak formalny może dotyczyć określonego elementu treści pisma. Wymóg taki winien jednakże wynikać z przepisów prawa. W doktrynie do braków formalnych, które rodzą obowiązek organu podatkowego do wezwania wnioskodawcy celem ich usunięcia na podstawie art. 169 § 1 O.p., zalicza się tylko te braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 901). Do braków takich zaliczyć należy m.in. podpisanie podania przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji strony. Zważyć jednocześnie należy, że warunkiem zastosowania przez organ podatkowy negatywnych dla podatnika skutków procesowych nieuzupełnienia braków formalnych podania (odwołania) jest skuteczne pod względem prawnym wezwanie, które musi być doręczone uprawnionemu podmiotowi, zawierać precyzyjne określenie, jakie braki formalne mają być uzupełnione, w jaki sposób i w jakim terminie ma to nastąpić, a także musi zawierać precyzyjne określenie skutków nieuzupełnienia żądanych braków. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, podstawą dla jego wydania były przepisy sformułowane w art. 169 O.p. regulujące tryb postępowania w razie stwierdzenia uchybień i braków podania. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie wysłane zostało ma adres podatnika. Został on wyraźnie wskazany na wniosku. Strona nie odebrała przesyłki, w której znajdowało się wezwanie, pomimo jej podwójnego awizowania. W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał ją za doręczoną zgodnie z art. 150 O.p. Termin na usunięcie braku odwołania upłynął bezskutecznie, co uzasadniało pozostawienie złożonego wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 O.p. z dniem 15 lutego 2021r. Powyższa okoliczność nie jest kwestionowana przez Stronę. Jej zarzuty sprowadzają się do faktu ustanowienia w sprawie pełnomocnika, a w rzeczy samej do braku wezwania pełnomocnika do usunięcia braków formalnych wniesionego przez Skarżącego odwołania. W ocenie Sądu stanowisko organu zajęte w zaskarżonym postanowieniu jest nieprawidłowe. Przede wszystkim należy podkreślić, że przepisy dotyczące doręczeń mają m. in. funkcje gwarancyjne dla strony. Tak je należy postrzegać. Strona po to ustanawia pełnomocnika, aby ten prowadził jej sprawę. Jest to wyraz staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. To pełnomocnik procesowy ma w sposób profesjonalny pilnować w toku postępowania interesów podatnika. Strona może nie mieć świadomości, a przede wszystkim wiedzy w zakresie skutków prawnych otrzymanej informacji, że z określonym co do daty dniem jej pismo pozostanie pozostawione bez rozpatrzenia. Stąd też wszelkie pisma kierowane przez organ podatkowy powinny być kierowane do pełnomocnika. Doręczenie wprawdzie jest czynnością materialno-techniczną, regulowaną przez przepisy procesowe, wywołuje jednak daleko idące skutki materialnoprawne. W żaden sposób zatem nie można uchybienia w zakresie naruszenia art. 145 § 2 O.p. oceniać w charakterze wpływu na wynik sprawy. Brak prawidłowego doręczenia zawsze w sposób istotny rzutuje na rozstrzygnięcie. Przyjęcie zaś odmiennej tezy, że naruszenie tego przepisu w określonym stanie faktycznym może nie mieć wpływu na wynik sprawy, niweczyłoby funkcje gwarancyjne art. 145 § 2 O.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na konieczność odróżnienia braku doręczenia od doręczenia wadliwego, ale dokonanego, w szczególności gdy strona ustanowiła pełnomocnika w sposób skuteczny i z odpowiednim zakresem umocowania, a doręczenie zostało dokonane z jego pominięciem. Wówczas przyjmuje się, że doręczenie, aczkolwiek dokonane z oczywistym naruszeniem art. 145 § 2 O.p., może być uznane za skutecznie dokonane, jeżeli nie wywołuje dla strony ujemnych skutków procesowych. Ocena skutków pominięcia pełnomocnika w każdym przypadku zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Stąd każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji. Jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawiła jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu (wyroki NSA z 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 125/18, z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I GSK 2145/15; z 3 sierpnia 2001 r.; sygn. akt I SA/Wr 2995/98; z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1307/14; z 11 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2225/14). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, że naruszenie art. 145 § 2 O.p., związane z pominięciem pełnomocnika w doręczaniu pism, sądy oceniają - tak jak każdy przepis procesowy - przez pryzmat art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.), analizując, czy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że skoro decyzja organu I instancji została doręczona działającemu w sprawie pełnomocnikowi Skarżącego, to braki wniesionego odwołania powinny zostać skierowane do tego pełnomocnika. W kontekście powyższego, organy błędnie uznały, że pełnomocnik Strony nie został pominięty w postępowaniu, skoro otrzymał postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, co na tym etapie sprawy w zasadzie pozbawiło Stronę możliwości ponownego zbadania jej sprawy przez organ II instancji ( art. 127 O.p. ). Rację ma zatem Skarżący, że w rozpoznawanej sprawie błędy organu podatkowego w postaci zignorowania faktu ustanowienia pełnomocnika i kierowania wezwań bezpośrednio do strony stanowi naruszenie art. 145 § 2 O.p. oraz zasady działania w oparciu o przepisy prawa przewidzianej w art. 120 O.p., a także zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych - art. 121 O.p. Możliwość wyboru określonego sposobu doręczenia pism nie zależy zatem od uznania organu, a od spełnienia określonych w Ordynacji podatkowej warunków, w tym dotyczących podmiotu, któremu pismo ma być doręczone. Jeżeli strona działa osobiście - stronie, a jeżeli ustanowiła pełnomocnika - temu pełnomocnikowi. Z powyższych powodów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C oraz art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy weźmie pod uwagę przedstawioną powyższej ocenę prawną. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.