I GSK 891/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1127/20 w sprawie ze skargi I. N. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA) wyrokiem z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1127/20, oddalił skargę I. N. (dalej: skarżąca) na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: Poczta Polska) z [...] lipca 2020 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. WSA orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor) w związku z brakiem uregulowania należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez skarżącą, przekazał w [...] lutego 2020 r. do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych od stycznia 2015 r. do października 2019 r. w kwocie [...],20 zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...],60 zł. Pismem z [...] marca 2020 r., na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438; dalej: upea), skarżąca złożyła zarzut nieistnienia zobowiązania w sprawie wszczętego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] maja 2020 r. Dyrektor uznał zarzut za nieuzasadniony. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1801; dalej: ustawa abonamentowa) Poczta Polska S.A. jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego (RTV) przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Wyjaśnił też, że skarżąca podlegała opłacie abonamentowej od dnia rejestracji odbiornika RTV. Ustanie zaś takiego obowiązku następuję po dokonaniu skutecznie prawnego wyrejestrowania odbiorników. Wskazał też, że na dzień wystawienia postanowienia Poczta Polska S.A. nie dysponowała dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez skarżącą formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiornika RTV. Brak dokumentu stanowiącego o wyrejestrowaniu odbiornika RTV oznacza, iż skarżąca jest zobowiązana do uregulowania zaległych opłat abonamentowych, a wszczęta egzekucja administracyjna była uzasadniona. W wyniku zażalenia skarżącej Poczta Polska postanowieniem z [...] lipca 2020 r. utrzymała w mocy postanowienie z [...] maja 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że obowiązek, co do należności objętych tytułem wykonawczym istnieją, gdyż skarżąca [...] marca 1985 r. dokonała rejestracji odbiornika RTV w Urzędzie Pocztowym Katowice 7, zgodnie z regulacjami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. Nr 54, poz. 307 ze zm.), która następnie została uchylona przez ustawę z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114). Natomiast od 16 czerwca 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy abonamentowej, powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi abonamentu RTV są wyłącznie przepisy tej ustawy. Zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania ktorejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia istnienia, wynikającego z ustawy, obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Odnośnie zarzutów na niedopełnienie przez Pocztę Polską obowiązku nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, wskazano, że na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342; dalej: rozporządzenie MT) Poczta Polska została zobowiązana do nadania posiadaczom imiennych książeczek opłaty abonamentowej, indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia ich o nadanych numerach, w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. do 13 grudnia 2008 r. Skarżąca została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV [...], które zostało przesłane [...] września 2008 r. Operator pocztowy zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia MT, był zobowiązany wyłącznie do powiadamiania listem zwykłym a nie poleconym ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, użytkowników o nadanym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, przesyłając zawiadomienie o nadaniu tego numeru, wraz z imiennymi blankietami wpłat. W odniesieniu do kwestii nieposiadania przez skarżącą odbiorników w okresie objętym tytułem wykonawczym, Poczta Polska stwierdziła, że zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676; dalej: rozporządzenie MAC), użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie, w placówce pocztowej, formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. W okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie ww. rozporządzenia, o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym, jak również o zaprzestaniu używania odbiornika, zgodnie z § 4 rozporządzenia MT, obowiązującego do 31 grudnia 2013 r., abonent niezwłocznie winien powiadomić operatora publicznego poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmian danych", którego wzór określał załącznik nr 3 do rozporządzenia. W każdej z opisanych regulacji prawnych abonent otrzymywał dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników w placówce operatora wyznaczonego. Wskazane wyżej regulacje nakładają na osobę, która dokonała rejestracji odbiornika obowiązek powiadomienia wierzyciela o zaprzestaniu jego używania i dopiero ta czynność znosi obowiązek uiszczania abonamentu, którego istnienie, zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej, wyraźnie powiązane jest z faktem rejestracji odbiornika. Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę na postanowienie Poczty Polskiej z [...] lipca 2020 r. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że opłata z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika. Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest Poczta Polska S.A., co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami należy do ministra właściwego do spraw łączności. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym, zaś w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki. WSA podniósł, że Trybunał w powołanym wyroku uznał, iż ustalanie wysokości należnego abonamentu – czy to w drodze samoobliczenia czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora, jest czynnością materialnotechniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zalegania przez użytkownika zarejestrowanego odbiornika z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. WSA podkreślił, że Poczta Polska nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia MT zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. W myśl tego przepisu, Poczta Polska była też zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia, a więc przesłanie przez operatora pocztowego zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru. Zatem zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądzało o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. WSA wskazał, że skarżąca dokonała dwukrotnie rejestracji odbiorników RTV. Po raz pierwszy zarejestrowała odbiorniki [...] marca 1985 r. i tej rejestracji dotyczy postępowanie. Nadano jej następnie indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Natomiast po raz drugi skarżąca dokonała rejestracji odbiorników RTV, pod tym samym adresem [...] marca 2005 r. i w konsekwencji tej rejestracji nadano skarżącej drugi indywidualny numer indentyfikacyjny [...]. Niemniej operator pocztowy dokonał konsolidacji rachunków i odbiorniki RTV pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym [...] zostały wyrejestrowane bez zaległości abonamentowych. Tak więc indywidualny numer identyfikacyjny [...], który widnieje na dokumentach rozpoznawanej sprawy, w tym na upomnieniu z [...] kwietnia 2019 r. jest prawidłowy. Taki numer nadano skarżącej [...] września 2008 r. Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie, co pozwoliło na przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącej. Natomiast upomnienie z [...] września 2020 r. dołączone przez skarżącą do pisma z [...] października 2020 r. dotyczy drugiej rejestracji odbiorników. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła – na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: ppsa) – naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 33 § 1 pkt 1 upea, poprzez jego niezastosowanie oraz nieuwzględnienie zarzutu nieistnienia zobowiązania; b) art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: kpa), poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji, polegające na braku stwierdzenia naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów prawa materialnego, tj. nieuwzględnienia faktu, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkowników odbiorników RTV [...], nigdy nie zostało przesłane skarżącej (ani tym bardziej doręczone) w ustawowym terminie, jak również i wytworzone, co potwierdza WSA w Warszawie; c) art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 80 w zw. art. 77 § 4 kpa, poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegające na braku stwierdzenia naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów postępowania, to jest nieprawidłowo przeprowadzonego przez organ drugiej instancji postępowania dowodowego polegającego na tym, iż organ drugiej instancji w sposób niedokładny i niewyczerpujący ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności uznał, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkowników odbiorników RTV [...] zostało wytworzone, a następnie przesłane skarżącej, podczas, gdy okoliczność ta nie tylko nie została wykazana, ale i uprawdopodobniona; d) art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 6, 7 i 8 kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące naruszeniem zasady praworządności, uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa w wyniku nie zastosowania przez WSA środków przepisanych prawem, a zmierzających do ustalenia stanu faktycznego leżącego u podstaw wydanych przez organy administracyjne decyzji, co skutkowało w konsekwencji nieuwzględnieniem skargi wniesionej przez skarżącą; e) art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 11 kpa, poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegającej na braku stwierdzenia przez WSA naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów materialnego poprzez niewyjaśnienie stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 ppsa przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa, a więc naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 upea, poprzez jego niezastosowanie oraz nieuwzględnienie zarzutu. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 upea – podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Skarżąca kasacyjnie uważa, że w stosunku do niej egzekwowany obowiązek w postaci zaległego abonamentu RTV nie istnieje. Ustosunkowując się do opisanego zarzutu, wskazać należy, że po zarejestrowaniu odbiorników RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej. Jeśli zatem organ wykazał dokonanie rejestracji odbiorników RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika. Stanowisko to znajduje oparcie w regulacjach (§ 11 rozporządzenia MAC) zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika. Z akt sprawy nie wynika aby skarżąca na jakimkolwiek etapie postępowania podnosiła fakt, iż zarejestrowane odbiorniki telewizyjne zostały wyrejestrowane lub została zwolniona z ponoszenia opłat abonamentowych. Nie przedstawiła też na to dowodów, w postaci dokumentu potwierdzającego dokonania zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników w placówce Poczty Polskiej. Przy czym podkreślić należy, że to skarżąca jest zobligowana, na mocy prawa, do przedstawienia dowodu wyrejestrowania odbiorników RTV lub uzyskania zwolnienia z ponoszenia opłat. Zatem to na niej spoczywa ciężar prezentacji takiego dowodu. Za prawidłowe należy uznać zatem stanowisko WSA, że skoro skarżąca dokonała pierwszej rejestracji odbiornika telewizyjnego [...] marca 1985 r., w wyniku której powstał obowiązek uiszczania abonamentu (zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej), a aktach sprawy brak jest dowodu, że skarżąca dokonała wyrejestrowania odbiornika, to jest to wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć. Dodać należy, że obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał zatem wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. Nie należy zatem przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu, a mianowicie utrata wyłącznie mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r., sygn. akt II GSK 2271/18; dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże). Jeżeli zaś chodzi o kwestię nieposiadania przez skarżącą fizycznie odbiorników RTV, to wskazać należy, że sam fakt takiego stanu nie zwalnia jeszcze od opłat abonamentowych. Trzeba bowiem, w takiej sytuacji, złożyć dyspozycję wyrejestrowania odbiorników RTV w placówce pocztowej, listownie lub przez stronę internetową operatora. Dopiero wtedy jest się zwolnionym z opłat abonamentowych. Podsumowując, ustanie obowiązku ponoszenia opłaty abonamentowej następuję po dokonaniu skutecznie prawnego wyrejestrowania odbiorników zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia MAC, a w okresie poprzedzającym (do 31 grudnia 2013 r.), zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia MT można było dokonać zmian danych zawartych we wniosku rejestracyjnym. Dodać należy, że w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż w świetle brzmienia § 5 ust. 2 rozporządzenia MT, operator nie musi dysponować potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15, wskazał, że z treści przepisów nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (podobnie NSA w wyrokach z: 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15; z 22 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 1343/16; z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 3012/17; z 11 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3328/15). W związku z powyższym, nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego skuteczne było w chwili jego nadania, a nie w chwili jego doręczenia skarżącej. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego było tylko informacją dla skarżącej. Dla tej czynności nie było wymagalne posiadanie przez operatora zwrotnego potwierdzenia odbioru. Skarżąca, prawnie zobowiązana, powinna dopilnować wszelkich kwestii opłaty abonamentowej. W razie wątpliwości, zawsze mogła zgłosić się do placówki pocztowej, w której uzyskałaby informacje odnośnie płatności, numerze identyfikacyjnym, czy też o stanie zadłużenia. Takie informacje można uzyskać też przez internet, na stronie operatora pocztowego. Zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy abonamentowej, niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność uiszczają tylko jedną z opłatę abonamentową. Z powyższej regulacji wynika, że skarżąca dokonując pierwszej rejestracji odbiornika RTV [...] marca 1985 r., której został nadany indywidualny numer identyfikacyjny [...][...] września 2008 r., a bieg jej nie został zakończony, nie powinna dokonywać drugiej rejestracji [...] marca 2005 r. (nr identyfikacyjny [...]). Dopiero w trakcie niniejszego postępowania organ wychwycił podwójną rejestrację skarżącej. Dokonał konsolidacji rachunków i odbiorników RTV pod nr [...]. Pod nr [...] zostały wyrejestrowane odbiornik RTV bez zaległości abonamentowych. Jednak wyrejestrowania odbiorników RTV bez zaległości abonamentowych pod nr [...] nie oznacza dla skarżącej braku zaległości w opłacaniu abonamentu. Zaległości z nieopłacanego abonamentu RTV cały czas były naliczane pod nr [...], od stycznia 2015 r. do października 2019 r. Reasumując, skarżąca chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku określonego w art. 33 § 1 pkt 1 upea, powinna przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiorników RTV, czego w sprawie nie wykazała. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 upea jest chybiony. Kolejne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 4 i art. 80 kpa, poprzez niedokonanie należytej kontroli organu oraz nieprzeprowadzenia w pełni postępowania dowodowego. Nie są to zarzuty usprawiedliwione, ponieważ WSA prawidłowo uznał, że stan faktyczny sprawy został przez organ ustalony w sposób właściwy dotyczący wyżej przedstawionych obowiązków abonenta wynikających z ustawy abonamentowej i rozporządzenia MAC z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego. Przy czym nie sposób dopatrzyć się sprzeczności w ustaleniu stanu faktycznego, których zasadnicza część okoliczności faktycznych nie była przez skarżącą kwestionowana. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się uzasadniony. Wobec tego skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw została oddalona na podstawie art. 184 ppsa.