II FSK 920/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1175/20 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1175/20, oddalił skargę M. M. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 marca 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a."). Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (dalej w skrócie: "CBOSA"). 2.1. Pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: I. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie brak rozważenia przez Sąd I instancji podstaw do zawieszenia postępowania pomimo posiadania informacji, że wpływ na wynik niniejszej sprawy może mieć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2180/20, dotyczące skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 września 2019 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku, które obecnie toczy się wskutek skargi kasacyjnej skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (Sąd w sprawie III SA/Wa 2180/20 oddalił w dniu 16 grudnia 2020 r. skargę skarżącej), II. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej zwana: "O.p.") w zw. z art. 70 § 6 pkt 4 O.p. w zw. z art. 70 § 7 pkt 5 O.p. w zw. art. 33 § 1 - 4 O.p. w zw. z art. 33d § 1 O.p. w zw. z art. 208 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 marca 2020 r., w sytuacji gdy decyzja organu I instancji, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-W. z dnia 14 grudnia 2019 r. została doręczona skarżącej po upływie terminu przedawnienia, tj. w dniu 2 stycznia 2020 r., a nadto nie sposób przyjąć aby w niniejszej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ze względu na brak podstaw do dokonania zabezpieczenia na majątku skarżącej, co winno skutkować uznaniem przez Sąd I instancji, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu ergo postępowanie przeciwko skarżącej winno zostać umorzone. Wobec tego na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 2.2. Dyrektor Izby Administracji w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest bezzasadna. 3.2. Istota sporu sprowadza się do oceny konieczności zawieszenia postępowania przez Sąd I instancji pomimo posiadania informacji, że wpływ na wynik niniejszej sprawy może mieć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 2180/20, a dotyczące skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 września 2019 r. oraz stwierdzenia czy w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ze względu na podnoszony brak podstaw do dokonania zabezpieczenia na majątku skarżącej. 3.3. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącej przesłanki, tj. przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., które Skarżąca upatruje w doręczeniu jej w tym przedmiocie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-W. z dnia 14 grudnia 2019 r. po upływie terminu przedawnienia, tj. w dniu 2 stycznia 2020 r., co powinno skutkować jej uchyleniem i umorzeniem postępowania w sprawie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. W uzasadnieniu zarzutu dotyczącego przedawnienia autor skargi kasacyjnej wyjaśnia jedynie, że nieuprawnione jest twierdzenie Sądu I instancji, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. uległ zawieszeniu z dniem 18 sierpnia 2019 r., albowiem z tym dniem doręczono skarżącej zarządzenie zabezpieczenia. Sąd I instancji wskazał, że w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- W. z dnia 24 czerwca 2019 r. organ podatkowy wydał zarządzenie zabezpieczenia stosowane przy zabezpieczeniu należności pieniężnych na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które doręczył skarżącej w dniu 16 sierpnia 2019 r. Przepis art. 70 § 1 O.p. stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. przypadał na dzień 30 kwietnia 2014 r., stąd termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2013 upływał z dniem 31 grudnia 2019 r. Na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mają wpływ instytucje przewidziane w art. 70 O.p., tj. przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Stosownie do art. 70 § 6 pkt 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast w myśl art. 70 § 7 pkt 4 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu. Stosownie do art. 33a § 1 pkt 2 O.p. decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Z akt sprawy wynika że decyzją z 24 czerwca 2019 r. (doręczoną skarżącej 15 lipca 2019 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tego zobowiązania oraz orzekł o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania na majątku skarżącej. W związku z tą decyzją organ podatkowy wydał zarządzenie zabezpieczenia stosowane przy zabezpieczaniu należności pieniężnych na podstawie ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) które doręczył skarżącej 16 sierpnia 2019 r. Tym samym, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. uległ zawieszeniu z dniem 16 sierpnia 2019 r. Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-W. z 24 czerwca 2019 r. skarżąca wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia 30 września 2019 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzję doręczono skarżącej, na podstawie art. 150 O.p. dnia 18 października 2019 r. Ponieważ jak już wyżej wskazano, zarządzenie zabezpieczenia doręczono skarżącej 16 sierpnia 2019 r. Decyzja z 14 grudnia 2019r. organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu 2 stycznia 2020 r. Uwzględniając przepisy art. 70 O.p. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego nie przypadał na dzień 31 grudnia 2019 r., co oznacza, że zobowiązanie podatkowe za 2013 r. nie uległo przedawnieniu. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skarżącej zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji braku przedawnienia zobowiązania. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie, zarówno w dniu wydania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji (14 grudnia 2019 r.), jak i w dniu jej doręczenia (2 stycznia 2020 r.) zobowiązanie podatkowe za 2013 r. nie uległo przedawnieniu. Stąd organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Wobec tego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczącej zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 70 § 1 O.p., art. 70 § 6 pkt 4 O.p. art. 70 § 7 pkt 4 O.p. są nieuzasadnione. 3.4. Natomiast co do prawidłowości niezastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 125 § 1 p.p.s.a. należy przede wszystkim wyjaśnić, że możliwość zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. To oznacza, że ocena zawieszenia pozostawiona została uznaniu sądu, który powinien rozważyć, czy jest w sprawie celowe wstrzymywanie biegu sprawy. Fakultatywność zawieszenia ma taki skutek, że nie można mówić o naruszeniu prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy sąd administracyjny nie zawiesi postępowania sądowego mimo wystąpienia przesłanki określonej przywołanym przepisem. Merytoryczne powiązanie rozpoznawanej sprawy, jak i innych spraw, nie oznacza automatycznie zasadności wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten powinien mieć zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również celowością, sprawiedliwością, jak i ekonomiką procesową. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania sąd powinien ocenić także wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma istotne znaczenie w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego z art. 7 p.p.s.a. W tym zakresie orzecznictwo sądowoadministracyjne jest jednolite (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 919/21; z 20 kwietnia 2021r., sygn. akt II OSK 3169/20; z 17 marca 2021 r., II OSK 889/18, z 3 marca 2021 r., sygn. akt I GSK 56/18; publ. CBOSA). Wobec tego skoro omawiany przepis ma charakter fakultatywny nie można zarzucać Sądowi pierwszej instancji jego niezastosowanie w sprawie. 3.5. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma kwestia zasadności i prawidłowości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 września 2020 r. wydanej wobec skarżącej, a dotyczącej określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. i zastosowania instytucji zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego z tytułu tego podatku. Należy wobec tego zaznaczyć, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu znany jest zarówno prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2180/20 oraz prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2021 r. o sygn. akt II FSK 927/21. Podkreślenia wymaga, że sprawa o sygn. akt II FSK 927/21 była rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny także w dniu 25 listopada 2021 r., na tym samym posiedzeniu, na którym rozpoznana była niniejsza sprawa. W wyroku tym (czyli o sygn. akt II FSK 927/21) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2180/20 w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 września 2020 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika. Powyższe wyroki są prawomocne i tym samym mają one moc wiążącą określoną w art. 170 p.p.s.a. Oznacza to, że sądy muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku. Biorąc zatem pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II FSK 927/21 prawomocnie przesądził, że zgodnie z normą wynikającą z art. 33 § 2 pkt 2 O.p. zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika w toku postępowania podatkowego zmierzającego do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało zatem ustalenie, czy w toku postępowania podatkowego, które Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – W. prowadził z urzędu od 18 stycznia 2019 r., wystąpiły przesłanki, które uprawdopodobniły wystąpienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez skarżącą wykonane. Podstawowe znaczenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, miała dla rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej kolejności prawidłowa wykładnia art. 33 § 1 O.p. W wyroku w sprawie II FSK 927/21 wskazano m.in., że potrzebę zabezpieczenia zobowiązania podatkowego może uzasadniać znaczna wysokość przewidywanego zobowiązania, lecz powodem wydania takiej decyzji nie może być tylko sama wysokość potencjonalnego zobowiązania podatkowego, gdyż wielkość ta musi znajdować odniesienie do sytuacji finansowej podatnika, jego aktualnych dochodów i stanu majątku w kontekście wystąpienia obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. O tym wobec tego, czy w danej sprawie istnieje "obawa", że zobowiązanie nie zostanie wykonane, powinny przemawiać zebrane w sprawie dowody, a nie sama wielkość przewidywanego zobowiązania podatkowego oraz upływ terminu, w którym zobowiązanie powinno zostać wykonane (por. analogicznie wyrok NSA z 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 35/05, publ. CBOSA). W rezultacie odnosząc się do stanu faktycznego sprawy stwierdzono, że przybliżona wielkość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. określona została w wysokości 118.201,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tego zobowiązania w wysokości 49.774,00 zł. Łącznie dawało to kwotę blisko 170.000 zł. Z drugiej strony organ podatkowy ustalił, że skarżąca posiadała majątek w postaci 4/6 udziału w nieruchomości położonej w W. przy ul. P. oraz współwłasność samochodu marki Skoda [...], rok produkcji 2010. Ponadto była w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji właścicielem samochodu osobowego marki Toyota [...] rok produkcji 2013. Dodatkowo organ zgromadził materiał dowodowy dotyczący dochodów uzyskanych przez skarżącą na przestrzeni czterech lat poprzedzających rok, w którym wydano decyzję o zabezpieczeniu. Zgodnie z ustaleniami w 2014 r. skarżąca wraz z małżonkiem uzyskała dochód w wysokości 58.024,78 zł, za 2015 r. uzyskała samodzielnie dochód w wysokości 31.364,76 zł, za 2016 r. uzyskała samodzielnie dochód w wysokości 37.823,90 zł, a za 2017 r. dochód w wysokości 36.191,77 zł. Jak z tego wynikało poziom dochodów uzyskiwanych przez skarżącą w kolejnych latach stanowił jedynie niewielką część przewidywanego zobowiązania podatkowego. Oscylował on w wartościach brutto pomiędzy 1/3 a 1/6 przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Spowodowało to, że tak uzyskiwane dochody w stosunku do przyszłego zobowiązania były stosunkowo niskie i tym samym mogły uzasadniać obawę niewykonania zobowiązania podatkowego za 2013r. w przewidywanej przez organ podatkowy wysokości. Oceniono także zdolności majątkowe skarżącej. Zgodnie z ustaleniami skarżąca posiadała jedynie 4/6 udziału w nieruchomości stanowiącej odrębny lokal mieszkalny. Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego dotyczy jego dobrowolnego wykonania, a nie w wyniku ewentualnej egzekucji. W przypadku nieruchomości stanowiących odrębne lokale mieszkalne skuteczność egzekucji obejmującej jedynie ułamkowe ich części jest niewielka, z uwagi na brak zainteresowania potencjalnych nabywców licytacyjnych kupnem udziału, który nie gwarantuje możliwości swobodnego korzystania z lokalu. Identyczne uwagi poczyniono co do udziału w prawie własności samochodu Skoda [...]. Choć majątek ten wskazywał na zasoby majątkowe podatniczki, to jednak praktyczna możliwość jego upłynnienia w drodze postępowania egzekucyjnego nie gwarantowałaby skutecznego zrealizowania interesu wierzyciela podatkowego. Przy zabezpieczeniu istotna jest ocena realnej możliwości wykonania zobowiązania podatkowego. W rezultacie ze znanego majątku, który mógłby stanowić skuteczne zabezpieczenie roszczeń podatniczki pozostawało jedynie prawo własności samochodu osobowego Toyota Y., który w chwili dokonywania zabezpieczenia był pojazdem 6 letnim i także nie mógł świadczyć o możliwości zaspokojenia przewidywanego zobowiązania podatkowego. Podkreślono, że wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną organ podatkowy zarówno pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie miały informacji o środkach pieniężnych zgromadzonych przez skarżącą na rachunkach bankowych. Na takie środki nie wskazywała przede wszystkim sama skarżąca w toku postępowania odwoławczego. To, że mąż skarżącej uzyskał w 2013r. znaczną kwotę z tytułu odszkodowania, która przekraczała 4 mln zł, samo per se nie mogło świadczyć o tym, że dysponowała ona w 2019 r. środkami pozwalającymi na zapłatę podatku. Wobec tego za prawidłowe uznano stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w którym wskazano na relatywnie niskie dochody skarżącej oraz posiadanie przez nią ruchomości i nieruchomości, które nie mogły stanowić skutecznego zabezpieczenia z uwagi na ich pozostawanie we współwłasności, jako okoliczności faktyczne uprawdopodobniające obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. 3.6. Odnosząc to do realiów rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2013 r. nie upływał z dniem 31 grudnia 2019 r. Uległ on bowiem zawieszeniu z dniem 16 sierpnia 2019 r., tj. z dniem doręczenia zarządzenia zabezpieczenia stosowanego przy zabezpieczaniu należności pieniężnych, na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydanego w związku z wydaną przez Naczelnika US decyzją z dnia 24 czerwca 2019 r. określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tego zobowiązania oraz orzekającej o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania na majątku skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 70 § 6 pkt 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zważywszy zatem na postawione w skardze kasacyjnej zarzuty i przesądzenie kwestii prawidłowości określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2021 r., sygn. akt II FSK 927/19, postawione zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 4 O.p. w zw. z art. 70 § 7 pkt 5 O.p. w zw. art. 33 § 1 - 4 O.p. w zw. z art. 33d § 1 O.p. i w zw. z art. 208 § 1 O.p. uznać należy za niezasadne. 3.7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.