II SA/Łd 217/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania i odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej A. M. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Decyzją z [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. orzekło "utrzymać w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – schroniska dla zwierząt na działce nr 144 w miejscowości [...] gmina [...] odmówić stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – schroniska dla zwierząt na działce nr 144 w miejscowości [...] gmina [...]". W uzasadnieniu organ administracji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że decyzją z [...] r. "nr [...]" orzekł w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z [...] r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – schroniska dla zwierząt na działce nr 144 w miejscowości [...] gmina [...]. 12 października 2020 r. A.M. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jednocześnie wskazując, że z uwagi na pandemię nie jest w stanie złożyć wraz z wnioskiem szczegółowej argumentacji, niemniej jednak złoży ją w terminie późniejszym. Pismem z 15 grudnia 2020 r. organ administracji wezwał wnioskodawczynię do przedstawienia argumentacji, jednocześnie informując, że nieprzedłożenie wyjaśnień będzie skutkować rozstrzygnięciem sprawy w oparciu o dotychczas zebrane materiały dowodowe. Skarżąca nie złożyła jednak w wyznaczonym terminie żadnych wyjaśnień. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji stwierdził, że zasadne jest utrzymanie w mocy decyzji własnej z [...] r. Niewątpliwie brak obligatoryjnego uzgodnienia wskazanego w art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi wadę postępowania i przesłankę jednego z trybów nadzwyczajnych. Jest to jednak przewidziana w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania, nie zaś przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji. Podobnie sytuacja wygląda z pominięciem stron postępowania. Okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania nie mogą jednocześnie stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Postanowieniem z [...] r. Wójt Gminy Z. wznowił postępowanie w spawie zakończonej decyzją nr [...]. W wyniku uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. [...] r. decyzji organu pierwszej instancji nr [...] tenże organ nadal prowadzi postępowanie wznowieniowe w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie schroniska dla zwierząt. Organ administracji podniósł następnie, że przedmiotem postępowania był wniosek inwestora złożony 28 stycznia 2014 r. Wójt Gminy Z. przeprowadził analizę urbanistyczną wyznaczonego obszaru, której rezultaty pozwoliły na ustalenie w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku inwestora. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uznał, że planowana inwestycja z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym we wniosku. W materiale dowodowym znajduje się informacja, wedle której autorem analizy oraz projektu decyzji o warunkach zabudowy jest P.S., członek [...]OIA, a na sporządzonych dokumentach widnieje pieczęć i własnoręczny podpis. Wobec tego, zdaniem organu administracji, analiza urbanistyczna wykonana została z zachowaniem przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W analizie stwierdzono, że teren, na którym będzie realizowana inwestycja był przeznaczony pod tereny dolesień w obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. planie miejscowym. Projekt decyzji przekazano do uzgodnienia Starostwu Powiatowemu w Z. Wydziałowi Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości oraz Wojewódzkiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., które skorzystały z przepisu z art. 53 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 293), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.". Wójt Gminy Z. stwierdzając brak podstaw do odmowy wydania decyzji, ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzja nr [...] zapadła po przeprowadzeniu postępowania, które nie uwzględniło jednego z etapów, tj. uzgodnienia z właściwym organem. Stanowi to wadę postępowania i przesłankę jednego z trybów nadzwyczajnych. Jest to jednak przewidziana w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania. Decyzja z [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. nr [...] z [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – schroniska dla zwierząt na działce nr 144 w miejscowości [...], gmina [...] jest zatem prawidłowa. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.M. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. "nr [...]" oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 6 oraz art. 77 § 4 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i w związku z art. 6, art. 7 ust. 1 i ust. 2 i następne ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1064) oraz art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 4 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nierozważnie całego materiału zgromadzonego w sprawie, informacji, które Wójt Gminy Z. posiadał w 2014 r. jako fakty znane mu z urzędu, a odniesienie się w decyzji i badanie legalności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z [...] r. wyłącznie w zakresie naruszeń wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji i błędne przyjęcie przez organ, że jedyną wadą decyzji z [...] r. jest jej wydanie bez wymaganego prawem uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 4 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w sytuacji gdy decyzja ta oprócz tej wady, została wydana również z rażącym naruszeniem innych przepisów, w tym w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i art. 6, art. 7 ust. 1, ust. 2 i następne ustawy Prawo geologiczne i górnicze, a biorąc pod uwagę skutki tego naruszenia, w tym dla środowiska, ocenić należy to naruszenie jako rażące i nadto jej realizacja skutkuje popełnieniem czynu zagrożonego karą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, że "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego". Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 26 października 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 22 września 2021 r. Rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można jednak przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżąca i uczestnicy postępowania nie potwierdzili technicznych możliwości uczestnictwa w rozprawie zdalnej. Skutkowało to skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu. Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro w wykonaniu zarządzenia z 26 października 2021 r. skarżąca, organ administracji i uczestnicy postępowania zostali powiadomieni o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Strony miały zatem możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Z możliwości tej jednak nie skorzystały. Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż w niej wskazane. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z [...] r. po rozpatrzeniu wniosku A.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Jak wynika z akt sprawy, stosownie do tego przepisu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydało decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania z wniosku M.G. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. nr [...] z [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – schroniska dla zwierząt na działce nr 144 w miejscowości [...] gmina [...] (pkt 1) oraz odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. nr [...] z [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – schroniska dla zwierząt na działce nr 144 w miejscowości [...] gmina [...] – działając z wniosku A.M. (pkt 2). Decyzję tę doręczono skarżącej 25 września 2020 r. 9 października 2020 r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] r. nr [...]. Stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Wprawdzie zgodnie z tym przepisem do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, jednakże należy mieć na uwadze, że postępowanie wywołane wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest postępowaniem sensu stricto odwoławczym, gdzie odwołanie od decyzji organu rozpatruje organ nadrzędny. Cechą sine qua non postępowania stricte drugoinstancyjnego jest to, że toczy się ono przed innym organem niż ten, który rozpoznawał sprawę pierwotnie. Tymczasem postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.) jest ponownym rozpoznaniem sprawy przez ten sam organ administracyjny, który wydał zaskarżoną decyzję, wzorowanym jedynie na postępowaniu odwoławczym, z istotnymi wszakże zmianami (przepisy dotyczące odwołań od decyzji stosuje się w tym postępowaniu jedynie odpowiednio). Z odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań od decyzji wynika, że w odniesieniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie będą miały zastosowania te przepisy o postępowaniu odwoławczym, które są powiązane z cechą dewolutywności odwołania, tj. art. 129 § 1, art. 132, art. 133, art. 136 in fine, art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 10 czerwca 1999 r., II SA 655/99; wyrok WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2007 r., VI SA/Wa 126/07). W orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko, zgodnie z którym ten sam organ, który rozpoznał już sprawę, ma możliwość na skutek wniesionego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dokonać samokontroli wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 5 lipca 2006 r., II OSK 940/05). Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących odwołań nie oznacza jednak, że ponownie rozpoznając sprawę organ administracji może dowolnie modyfikować mający zastosowanie w tym postępowaniu art. 138 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1) albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (pkt 2), albo 3) umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3). W art. 138 § 1 k.p.a. określono wyczerpująco rodzaje decyzji, które mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym. W orzecznictwie wskazuje się, że określone w art. 138 § 1 i 2 k.p.a. rodzaje rozstrzygnięć są bezwzględnie wiążące dla organu – odwoławczego w tym znaczeniu, że decyzja, która nie mieści się w ramach tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z 10 marca 1993 r., IV SA 1245/92 i IV SA 1252/92). Organ odwoławczy nie jest obowiązany, a wręcz nie jest uprawniony, do zamieszczenia w sentencji decyzji innych jeszcze rozstrzygnięć, czy stwierdzeń niż określone w art. 138 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., I OSK 926/10). Organ odwoławczy nie może orzekać równocześnie na podstawie art. 138 oraz art. 156 k.p.a. (por. wyrok NSA z 12 marca 1981 r., SA 472/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 21; wyrok NSA z 5 stycznia 1982 r., II SA 919/81, ONSA 1982, nr 1, poz. 5). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie w pełni odpowiada treści powołanego w jej podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sposób jego sformułowania wskazuje bowiem, że organ administracji jednocześnie utrzymał w mocy decyzję własną z [...] r. "nr [...]" i odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – schroniska dla zwierząt na działce nr 144 w miejscowości [...] gmina Z. Taki sposób sformułowania rozstrzygnięcia stanowi w zakresie, w jakim organ orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. nr [...] z dnia [...] r., w istocie powtórzenie w części rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 decyzji z [...] r. nr [...], a więc decyzji o innym numerze niż wskazany w zaskarżonej decyzji "[...]". Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją stwierdzenia, że decyzja ta jest prawidłowa. Mówiąc inaczej, utrzymanie w mocy decyzji jest możliwe jedynie w przypadku, gdy ocena organu drugiej instancji jest co do istoty sprawy taka sama jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną stanowi natomiast podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika wprawdzie, że organ administracji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w decyzji z [...] r. odnośnie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z [...] r. z wniosku skarżącej, do czego odnosić się może ta część rozstrzygnięcia, która utrzymuje w mocy decyzję "z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – schroniska dla zwierząt na działce nr 144 w miejscowości [...] gmina [...]", lecz nie zostały przedstawione motywy, którymi kierował się organ administracji orzekając dodatkowo o odmowie "stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – schroniska dla zwierząt na działce nr 144 w miejscowości [...] gmina [...]". W tym zakresie rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji stanowi powtórzenie pkt 2 rozstrzygnięcia decyzji z [...] r. nr [...], czyli decyzji także z [...] r., lecz o innym numerze niż wskazany w zaskarżonej decyzji "[...]". W konsekwencji uznać należy, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest niejasne i dwuznaczne. Zaskarżona decyzja została zatem podjęta z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzone uchybienia, z uwagi na ich istotę, czynią w tym wypadku zbędnym, bo przedwczesną merytoryczną ocenę zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Organ administracji rozpoznając wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy wyda decyzję, której rozstrzygnięcie będzie jasne i niedwuznaczne oraz spełniać będzie wymogi ustawowe, a następnie stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. ją uzasadni wyjaśniając motywy, którymi się kierował. O kosztach postępowania sądowego należnych skarżącej od organu administracji sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona od organu administracji na rzecz skarżącej kwota 980 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego obejmuje uiszczony wpis sądowy od skargi (500 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym (480 zł). is