VII SA/Wa 1237/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO) decyzją z [...] maja 2020 r. [...] , na podstawie art. 127 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku Wojewody [...] (Wojewoda) - odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z [...] marca 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2013 r. zobowiązującej Skarb Państwa - Wojewodę [...] do zapłaty 2312 zł z tytułu kosztów przechowywania pojazdu Daewoo nr rej. [...]. Organ podkreślił, że Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji zarzucając rażące naruszenie art. 2 i 3 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że kompetencje wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej obejmują obowiązki o charakterze finansowym. Dalej organ wskazał, że decyzją z [...] kwietnia 2019 odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 grudnia 2019 r. (sygn. VII SA/Wa 1104/19) uchylił, bowiem organ skupił się wyłącznie na przesłance "rażącego naruszenia prawa", a istotne znaczenie miała kwestia podstawy prawnej, uzasadniającej obciążenie właśnie Wojewody ww. kosztami. Sąd stwierdził, że przedwcześnie, bez przeprowadzenia szczegółowej analizy, SKO stwierdziło zatem brak wad nieważności. Sąd powołał się na stanowisko NSA zawarte w wyroku z 22 października 2019 r. I OSK 513/18, w którym przytoczono wyrok Sądu Najwyższego sygn. V CSK 516/17 z 27 lipca 2018 r. wskazujący na możliwość dochodzenia roszczenia z tytułu kosztów usuwania i przechowywania pojazdu przed sądem powszechnym i nie zakwestionowano legitymacji biernej pozwanego Skarbu Państwa - statio fisci Wojewody. Dalej SKO przytoczyło przesłanki nieważności i wyjaśniło pojęcie rażącego naruszenia prawa i powołując się na orzecznictwo podzieliło stanowisko wskazujące na odpowiedzialność finansową Wojewody [...] jako statio fisci Skarbu Państwa w ww. sprawach (wyroki WSA w W-wie: z 25 listopada 2014 r., sygn. VII SA/Wa 1097/14, z 5 kwietnia 2016 r., sygn. VII SA/Wa 1409/15, z 13 stycznia 2016 r., sygn. VII SA/Wa 1226/15, z 28 marca 2017 r., sygn. VII SA/Wa 2747/16, z 29 września 2017 r., sygn. VII SA/Wa 2624/16 oraz z 17 października 2017 r., sygn. VII SA/Wa 2738/16). Nie doszło zatem do rażącego naruszenia art. 2 i 3 ust. 1 cyt. ustawy. Negatywnie SKO oceniło również zarzut braku podstawy prawnej. Podkreśliło, że przesłanka ta jest spełniona, gdy nie ma przepisu prawa umocowującego organ do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej do wydawania decyzji. W tej sprawie – zdaniem organu - istniała podstawa prawna, którą w decyzji wskazano i omówiono. Rozbieżności w jej interpretacji nie stanowią o braku podstawy prawnej, ale o braku jej precyzyjności, co potwierdza orzecznictwo NSA (np. wyrok z 6 kwietnia 2018 r. sygn. II GSK 1800/16). Dalej SKO wskazało, że nie zaistniała także żadna z pozostałych wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na ww. decyzję złożył Wojewoda [...] zarzucając naruszenie: 1) prawa procesowego - art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego nieuwzględnienie w całości, 2) prawa materialnego - art. 2 oraz 3 ust. 1 cyt. ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie poprzez przyjęcie, że przepisy te stanowią podstawę do domniemania odpowiedzialności finansowej Wojewody [...] za przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. Wojewoda wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Następnie zaznaczył, że art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zawiera dwie przesłanki stwierdzenia nieważności: wydanie decyzji bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, które w pewnych sytuacjach mogą się przenikać. Skarżący wskazał, że w myśl art. 13 ustawy z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) nowelizującej ustawę z 4 września 2010 r. Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Z przepisu tego wynika zatem, że jeżeli 6-miesięczny termin określony w art. 130a ust. 10 p.r.d., w brzmieniu przed nowelizacją, upłynął między 11 czerwca 2009 r. a 4 września 2010 r., to koszty przechowywania pojazdu, po upływie 6-miesięcznego terminu i do 4 września 2010 r., ponosi Skarb Państwa. W tej sprawie 6-miesięczny termin upłynął 20 kwietnia 2010 r. Koszty przechowywania pojazdu od 21 kwietnia 2010 r. do 3 września 2010 r. ponosi zatem Skarb Państwa. Przepis przesądza zatem tylko o odpowiedzialności Skarbu Państwa, nie wskazuje jednak organu właściwego (statio fisci) do ich wypłaty. Przepisy art. 2 i art. 3 ust. 1 cyt. ustawy ustanawiają zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie, jeżeli z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w sprawie. Za brakiem kompetencji wojewody w omawianych sprawach przemawiają jednak wyroki NSA (np. z 10 maja 2017 r. sygn. I OSK 2059/15 i 10 maja 2017 r. sygn. I OSK 2061/15) wskazujące, że wojewoda, zgodnie z art. 3 pkt 6 cyt. ustawy jest reprezentantem Skarbu Państwa, jednak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Analiza przepisów ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 154 ze zm.) nie pozwala przyjmować, że wojewoda wykonuje jakiekolwiek obowiązki związane z kosztami usuwania i przechowywania pojazdów. Takich obowiązków nie można domniemywać, co wskazuje na brak podstawy prawnej do obciążenia skarżącego ww. kosztami. Skarżący wskazał też na stanowisko NSA, że przyznania kosztów przechowywania pojazdów dokonuje starosta, w oparciu o art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) w zw. z § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r., nr 46, poz. 237 ze zm.), a na mocy art. 13 cyt. ustawy z 22 lipca 2010 r. starosta może wystąpić do właściwego statio fisci Skarbu Państwa z roszczeniem regresowym i w razie konieczności do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę ww. kosztów. Wojewoda powołał szereg orzeczeń NSA i WSA oraz stwierdził, że jest to utrwalona linia orzecznicza, znana SKO i obecnie organ stanowisko to też podziela. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd kontrolował w tej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2020 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji własnej z [...] marca 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2013 r. zobowiązującej Skarb Państwa - Wojewodę [...] do zapłaty 2312 zł z tytułu kosztów przechowywania ww. pojazdu. Na wstępie podkreślić trzeba, że uprzednio wydana decyzja SKO z [...] kwietnia 2019 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 12 grudnia 2019 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1104/19 uchylił ww. orzeczenie. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ, ani sąd administracyjny nie mogą następczo formułować ocen prawnych sprzecznych z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w całości. Ocena prawna traci moc tylko w przypadku zmiany prawa, czy zmiany istotnych okoliczności faktycznych. Ponadto, ocena prawna musi mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2012 r., sygn. I OSK 2562/10, ONSA WSA 2013/1). Podkreślić zatem należy, że w powołanym wyroku - przesądzając o braku przesłanek innych niż wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - Sąd podważył wyłącznie zakres kontroli przeprowadzonej przez SKO w ramach art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wobec ograniczenia analizy tylko do przesłanki rażącego naruszenia prawa, z pominięciem przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej. Sąd zaznaczył, że organ nie wyjaśnił, czy istnieje wyraźna i dostateczna podstawa do obciążania Wojewody obowiązkiem zwrotu wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu oraz wskazał na stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2019 r. I OSK 513/18, w którym powołano wyrok Sądu Najwyższego o sygn. V CSK 516/17 z 27 lipca 2018 r., w którym nie zakwestionowano legitymacji biernej pozwanego Skarbu Państwa – statio fisci Wojewody w sprawie związanej z kosztami przechowywania pojazdu, co do którego termin od dnia jego usunięcia upłynął przed 11 czerwca 2009 r. Niemniej, wskazując że stanowisko SKO jest co najmniej przedwczesne oraz zobowiązując organ do dokonania oceny kwestionowanej decyzji w oparciu także o przesłankę ewentualnego wydania decyzji bez podstawy prawnej, Sąd wprawdzie wskazał kierunek, ale nie narzucił sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Przed przystąpieniem do szczegółowych rozważań przypomnieć zatem należy, że postępowanie zakończone decyzją kwestionowaną przez Wojewodę [...] w rozpatrywanej sprawie – w trybie nieważności - dotyczyło zwrotu kosztów przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym w związku z jego usunięciem z drogi, na mocy art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) i art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152 poz. 1018). Zastosowane w postępowaniu zwyczajnym przepisy, są efektem nowelizacji Prawa o ruchu drogowym w konsekwencji wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku P 4/06 stwierdzającego niezgodność m.in. art. 130a ust. 10 p.r.d. (w zakresie, w jakim dopuszczał on utratę prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu) z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy uznane za niekonstytucyjne utraciły moc z dniem 11 czerwca 2009 r., a następnie uchwalono ustawę z 22 lipca 2010 r., na mocy której zmieniono m. in. art. 130a p.r.d. Nowelizacja lipcowa z wyjątkami weszła w życie 4 września 2010 r. Już w czasie obowiązywanie przepisów "starej" ustawy w orzecznictwie istniały rozbieżności związane z orzekaniem o kosztach dozoru pojazdu usuniętego z drogi na mocy art. 130a p.r.d., którego właścicielem na skutek przepadku stawał się Skarb Państwa. W dniu 29 listopada 2010 r. zapadła uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 1/10 (LEX 621105), w której wskazano, że "Jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.), nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.) w zw. z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Organem właściwym do orzekania w przedmiocie zwrotu ww. kosztów był właściwy naczelnik urzędu skarbowego, obowiązany jednocześnie do ponoszenia tego rodzaju kosztów. Na skutek wskazanej nowelizacji art. 130a obecnie stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. W art. 130a ust. 5f p.r.d. usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych zaliczył do zadań własnych powiatu, a w art. 130a ust. 10 p.r.d. starostę zobowiązał do występowania do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu usuniętego z drogi na rzecz powiatu. Na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. starosta rozstrzyga o ww. kosztach. Jednocześnie w art. 13 noweli ustawodawca zaznaczył, że Skarb Państwa jest podmiotem obowiązanym do ponoszenia kosztów związanych z dozorowaniem pojazdu, które powstały "po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy." Nie skonkretyzował jednak statio fisci Skarbu Państwa. Sąd miał na uwadze, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowano pogląd, że wojewoda, zgodnie z art. 3 pkt 6 cyt. ustawy jest reprezentantem Skarbu Państwa, ale tylko w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach, gdyż analiza przepisów ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 154 ze zm.) nie pozwala przyjmować, że wojewoda wykonuje obowiązki związane z kosztami usuwania i przechowywania pojazdów, a takich obowiązków nie można domniemywać, co wskazuje na brak podstawy prawnej do obciążenia wojewodę ww. kosztami. Wskazywano również, że na mocy art. 13 nowelizacji lipcowej, starosta może wystąpić do właściwego statio fisci Skarbu Państwa z roszczeniem regresowym, a potem - w razie konieczności - do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę tych kosztów. Zdaniem Sądu, nie ma jednak dostatecznych przesłanek, aby przyjmować, że stosunek prawny powstały w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu jest stosunkiem o charakterze cywilnoprawnym, a nie administracyjnym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r. V CSK 332/08). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10 wskazując, że istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem zadanie to jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. Jakkolwiek, co do zasady, należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu, to jednak w sytuacji gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Podmiot, na którego parkingu pojazd został umieszczony w trybie określonym w art. 130a ust. 5c nie jest więc pozbawiony drogi sądowej w zakresie dochodzenia wynagrodzenia za przechowywanie takiego pojazdu; jest to - ze względu na publicznoprawny charakter stosunku prawnego w zakresie przechowywania pojazdu - droga przed sądami administracyjnymi, nie zaś powszechnymi. W ocenie Sądu pogląd, że nie można domniemywać kompetencji wojewody do wykonywania obowiązków związanych z kosztami usuwania i przechowywania pojazdów, co wskazuje na brak podstawy prawnej do obciążenia wojewody ww. kosztami pozostawia nierozwiązanym problem właściwego statio fisci w tego typu sprawach. Ustalenie kompetencji organu administracji do określonego działania w sprawach administracyjnych nie może zatem ograniczać się wyłącznie do wskazania konkretnego przepisu prawa, zawierającego prostą i pełną normę kompetencyjną. W przypadku złożonych regulacji prawnych należy normę kompetencyjną zrekonstruować z uwzględnieniem szerokiego rozumienia wykładni przepisów prawa. Z tej przyczyny właściwość wojewody w omawianych sprawach należy wyprowadzić z przepisu art. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2015 r. poz. 525 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy wojewoda jest właściwy we wszystkich sprawach z zakresu administracji rządowej, nie zastrzeżonych w przepisach szczególnych do właściwości innych organów. Wojewoda ma zatem nie tylko ogólną kompetencję do wykonywania ochrony interesów Skarbu Państwa, ale i zobowiązań należących do Skarbu Państwa. Powyższemu stanowisku – w ocenie Sądu - nie tylko nie przeczy, ale je potwierdza niezakwestionowanie przez Sąd Najwyższy legitymacji biernej pozwanego Skarbu Państwa - statio fisci Wojewody w powołanym wyroku z 27 lipca 2018 r. o sygn. akt V CSK 516/17 - w sprawie zwrotu kosztów usunięcia i przechowania pojazdów w omawianym okresie (z powództwa Prezydenta miasta – starosty). Skoro bowiem w postępowaniu cywilnym przyjęto, że zobowiązanym do zwrotu ww. kosztów organowi, który już je poniósł (staroście) jest Wojewoda jako statio fisci Skarbu Państwa, to tym bardziej ten organ winien być zobowiązanym do poniesienia ww. kosztów w postępowaniu administracyjnym, toczącym się w trybie art. 13 ustawy zmieniającej z 22 lipca 2010 r. Powołany przepis mógł zatem stanowić podstawę prawną nałożenia na Skarb Państwa - Wojewodę [...] obowiązku zapłaty 2312 zł z tytułu kosztów przechowywania pojazdu Daewoo nr rej. [...], jak zostało to ustalone w decyzji SKO w W. z [...] marca 2017 r., której stwierdzenia nieważności domagał się skarżący Wojewoda [...] w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.