IV SA/Wr 384/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Zarządu "A" S.A. we W. z dnia [...] (bez numeru) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. oddala dalej idącą skargę; III. zasądza od Zarządu "A" S.A. we W. na rzecz skarżącego C. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Przedmiotem skargi C. W. jest decyzja zarządu spółki A SA z dnia 23 marca 2021 r. (bez numeru) o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o którą skarżący wystąpił we wniosku z dnia 16 lipca 2020 r. , tj. w zakresie pytań dotyczących: – wysokości wynagrodzenia wypłacanego łącznie ze wszystkimi elementami zmiennymi poszczególnym członkom zarządu spółki za lata 2018 i 2019; – nazwy podmiotu/podmiotów świadczących usługi prawne na rzecz spółki, daty i sposobu jego wyboru oraz wypłaconych całkowitych świadczeń z tytułu obsługi prawnej poniesionych przez spółkę w 2019 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona wystąpiła o udzielenie informacji publicznej w zakresie objętym odmową udostępnienia informacji publicznej, przy czym zaskarżona decyzja jest wynikiem wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku z 16 grudnia 2020 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 363/20), w którym to Sąd uznał, iż dane, o które zwrócił się skarżący, mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, wobec czego organ powinien udzielić odpowiedzi, względnie odmówić udzielenia informacji w trybie objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej. Wykonując zobowiązanie wynikające z powołanego orzeczenia organ odwołał się do art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego, odmawiając udzielenia informacji wobec potrzeby ochrony prywatności oraz ochrony danych osobowych osób fizycznych na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie wskazano, że dane objęte wnioskiem nie mogą zostać ujawnione z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy oraz wobec ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych. W tym zakresie odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Nadmieniono, że na stronie internetowej BIP zarząd spółki ujawnił dane dotyczące składu osobowego zarządu spółki, struktury własnościowej oraz jej majątku. Przytaczając natomiast rozstrzygnięcia sądów administracyjnych wskazano, że warunkiem udostępnienia danych obejmujących informacje o konkretnej osobie fizycznej jest związek pomiędzy tymi informacjami a funkcjonowaniem osoby w sferze publicznej. W rozpoznawanym przypadku ani członkowie zarządu spółki, ani też podmioty świadczące usługi prawne na rzecz przedsiębiorstwa, nie zrezygnowały z prawa do ochrony prywatności. Odnosząc się natomiast do danych dotyczących podmiotu świadczącego usługi prawne na rzecz spółki wskazano, że podmioty wykonujące tego rodzaju zadania na rzecz zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej nie stają się automatycznie zobowiązanymi do udzielenia informacji z trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu C. W. wystąpił o: – uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji; – zasądzenie kosztów postępowania; – wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie zastosował się do wytycznych wynikających z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2020 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 363/20). Spółka nie wykazała bowiem, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę udzielenia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto skarżący wskazał, że organ pominął uwagę Sądu dotyczącą konieczności ustalenia treści sprawozdań finansowych spółki za lata 2018-2019 w kontekście informacji o wynagrodzeniach członków zarządu. Dalej podniesiono, że pojęcie "osób pełniących funkcję publiczną" ma autonomiczne znaczenie na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wobec czego nie jest ono zawężone do definicji wynikającej z art. 115 § 19 Kodeksu karnego. Odnosząc się natomiast do żądania udostępnienia danych dotyczących podmiotu świadczącego usługi prawne podniesiono, że dane osobowe podmiotów będących stronami umów cywilnoprawnych zawieranych z podmiotami publicznymi, korzystających z majątku publicznego, są jawne. Wobec tego informacje dotyczące korzyści pochodzących ze środków publicznych, przypadających kontrahentowi władzy publicznej, podlegają ujawnieniu, o ile mają związek z pełnieniem funkcji publicznej. Celem skarżącego jest natomiast zobrazowanie opinii publicznej kosztów funkcjonowania portu lotniczego na tle podobnych podmiotów, w kontekście rozmiaru działalności portu lotniczego oraz liczby członków organu zarządzającego tego przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę organ wystąpił o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Z urzędu należy wskazać, że wyrokiem z 16 grudnia 2020 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 363/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził bezczynność zarządu spółki "A" S. A. we W. i zobowiązał organ do rozpoznana wniosku C. W. z 16 lipca 2020 r. w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Organ odmówił bowiem stronie udostępnienia informacji publicznej w zakresie jej pytań dotyczących wysokości wynagrodzenia, wypłacanego łącznie ze wszystkimi elementami zmiennymi, poszczególnym członkom zarządu spółki za lata 2018 i 2019 oraz w zakresie nazwy podmiotu/podmiotów świadczących usługi prawne na rzecz spółki, daty i sposobu jego wyboru oraz wypłaconych całkowitych świadczeń z tytułu obsługi prawnej poniesionych przez spółkę w 2019 r. wskazując, że przedmiot zapytania nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Sąd wyjaśnił natomiast m. in., że spółka jest podmiotem, w którym jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą, wobec czego podmiot ten spełnia warunek z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem natomiast Sądu, żądane dane mają zaś charakter informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wywiedziona w sprawie skarga okazała się uzasadniona. Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest decyzja Zarządu A S.A. (dalej: [...]) z siedzibą we W., wydana w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, o którą skarżący wnosił we wniosku z dnia 16 lipca 2020 r., złożonym w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Co w sprawie należy zaakcentować, wspominana decyzja została wydana po tym, jak Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpatrując skargę strony na bezczynność Zarządu spółki w rozpoznaniu wniosku strony z dnia 16 lipca 2020 r., w wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 363/2 zobowiązał Zarząd A S.A. do rozpoznania tegoż wniosku, przesądzając jednocześnie o tym, że spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w trybie przepisów wspomnianej ustawy, jak i też o tym, że objęte wnioskiem informacje stanowią informację publiczną. Sąd w składzie orzekającym w rozstrzyganej sprawie, odwołując się do treści uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu w sprawie sygn. akt IV SAB/Wr 363/2, dla porządku wskazuje, że spółka spełnia warunek z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., skoro jest podmiotem, w którym jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1076). W orzecznictwie przyjmuje się, że odesłanie do rozumienia pozycji dominującej w świetle przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oznacza jedynie oznaczenie wielkości udziałów jednostek samorządu terytorialnego w spółce, która skutkuje uznaniem tych jednostek, w przypadku przekroczenia 40% w strukturze kapitałowej, za posiadające pozycję dominującą w takiej spółce (tak zwłaszcza w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11). Jak wynika z ogólnie dostępnych danych, w spółce, będącej adresatem wniosku skarżącego z dnia 16 lipca 2020 r., udział Gminy W. w kapitale akcyjnym wynosi 49,25%, zaś Województwa D. 31,01%. W świetle prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu, wydanego w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 363/20 przesądzone zostało również, że wszystkie żądane przez stronę we wniosku z dnia 16 lipca 2020 r. informacje mają charakter informacji publicznej. Jak zostało stwierdzone w tym wyroku (którą to ocenę podziela także Sąd orzekający w niniejszej sprawie), zarówno w odniesieniu do wysokości wynagrodzenia wypłaconego członkom zarządu [...] za 2018 r. i za 2019 r., jak też co do podmiotów świadczących usługi prawne na rzecz Spółki w 2019 r. z podaniem danych identyfikujących te podmioty, daty i sposobu ich wyboru oraz wysokości wpłaconych im świadczeń, mamy do czynienia z poniesionymi wydatkami, które wpływają na dochody i straty tej Spółki. Mieści się to zatem bezpośrednio w zakresie przedmiotowym informacji publicznej zdefiniowanej w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p. Dalej wskazać należy, że w następstwie wyroku WSA we Wrocławiu wydanego w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 363/20, spółka rozpatrzyła wniosek skarżącego z dnia 16 lipca 2020 r., wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na przepis art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. W uzasadnieniu prawnym decyzji podniesiono, że dane objęte żądaniem w zakresie punktów 1-3 wniosku nie mogą zostać ujawnione z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy oraz ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych. Przechodząc do analizy powołanych w podstawie prawnej tej decyzji przepisów prawa należy podnieść, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Przytoczone regulacje prawne ustawy o dostępie do informacji publicznej uprawniają podmiot zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej między innymi ze względu na ochronę prywatności osób zatrudnionych w podmiotach wykonujących zadania publiczne, lecz niepełniących funkcji publicznych i niemających związku z pełnieniem tych funkcji. Taką też argumentację zaprezentowała spółka w zaskarżonej decyzji, wydanej na postawie art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. w zw. z art. 16 1 u.d.i.p. Niewątpliwie, w przypadku spółki A, nie mamy do czynienia z instytucją publiczną, lecz z podmiotem prawa handlowego, której przedmiotem jest transport lotniczy pasażerski, łącznie z pozostałą działalnością wspomagającą transport lotniczy. W sprawie bezsporne jest przy tym, że spółka dysponuje pewnym majątkiem publicznym. Na kanwie sprawy może nasuwać się pytanie, czy informacje dotyczące spółki należy łączyć z realizacją zadań publicznych. Uzupełniając w tym zakresie stanowisko wyrażone przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 363/20, należy wskazać, że stosownie do treści art.4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej są także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że termin "zadania publiczne", którym posłużył się ustawodawca w art. 4 ust.1 u.d.i.p. jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" użytym w art. 61 Konstytucji RP Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, albowiem sformułowanie "zadania publiczne" pomija element podmiotowy, co oznacza, że zadanie tego rodzaju mogą być wykonywane przez różne podmioty, w tym też niebędące organami władzy. Tak rozumiane "zadania publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, zaś wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych prawa podmiotowych obywateli ( por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010r. sygn. akt I OSK 851/10 , LEX nr 737513). Wskazać w tym miejscu należy, że według art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Zadania te obejmują m.in. sprawy lokalnego transportu zbiorowego. Również ustawa o samorządzie województwa z dnia 5 czerwca 1998r. ( tj. Dz.U. z 2019r. , poz. 512 ) w art. 14 ust.1 pkt 10 przewiduje, że samorząd województwa wykonuje zadania (...) m.in. w zakresie transportu zbiorowego. Z odpisu z KRS spółki oraz powszechnie dostępnych danych na stronie internetowej https://plwsa.bip.gov.pl/ wynika, że przedmiotem działalności przedsiębiorstwa "A" S.A., której akcjonariuszami są Miasto - Gmina W. ( 49, 25 % akcji) i Województwo D. ( 31,1 % akcji) , jest między innymi transport lotniczy pasażerski, łącznie z pozostałą działalnością wspomagającą transport lotniczy . Z definicji legalnej pojęcia "port lotniczy" zawartej w art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze ( tj. DZ. U. z 2019r. poz. 1580 ) wynika, że jest nim lotnisko użytku publicznego wykorzystywane do lotów handlowych. Przy czym przez lot handlowy ustawodawca rozumie lot związany z lądowaniem handlowym( art. 2 pkt 9 Prawa lotniczego ), z kolei lądowanie handlowe oznacza lądowanie w celu zabrania lub pozostawienia pasażerów , bagażu , towarów lub poczty , przewożonych odpłatnie ( art.2 pkt 8 Prawa lotniczego) . Wskazane wyżej unormowanie pozwala na przyjęcie, że działalność Przedsiębiorstwa "A" Spółka Akcyjna w zakresie transportu lotniczego pasażerskiego dotyczy zadań publicznych w rozumieniu art.4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. W nawiązaniu do okoliczności spornych w sprawie należy podnieść, że użyte w treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" posiada bogaty dorobek orzecznictwa sądowego, którego analiza nie daje podstaw do uznania zasadności argumentacji, jaką spółka przedstawiła w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej zakresem żądania wnioskodawcy. W licznych orzeczeniach sądów administracyjnych podnosi się, że osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest posiadanie prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji (nie tylko w sensie procesowych rozstrzygnięć) w tej materii (por. wyrok NSA z 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1044/13, CBOSA). Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74). Analiza wyroków sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, że sądy administracyjne opowiadają się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Dominuje pogląd, że użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Akcentuje się, że taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 ustawy zasadniczej, nie uchybiając art. 51 ust. 1 i art. 47 Konstytucji RP, a zatem znajduje dodatkową podstawę w wykładni prokonstytucyjnej. Co więcej, taka wykładnia pozwala zapewnić efektywny dostęp do informacji publicznej służący transparentności działania władzy publicznej także w warunkach jej styku ze sferą prywatną, a zatem wpisuje się w normę zawartą w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14, publ. www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Mając na uwadze dotychczasowe rozważania, w tym także - strukturę własnościową spółki, przedmiot jej działalności, a także definiowaną przepisem art. 300 § 1 ustawy z dnia z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2020 r. 1526) funkcję zarządu spółki akcyjnej, Sąd nie miał wątpliwości, że do członków zarządu spółki A (będącej adresatem wniosku strony) nie odnosi się ograniczenie wynikające ze zdania pierwszego art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wprowadzającego możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis ten nie mógł więc stanowić podstawy wydania decyzji odmownej w sprawie. Przedstawiona dotąd argumentacja wskazuje na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez zarząd wspomnianej spółki przepisu art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Odnosząc się do podniesionej w zaskarżonej decyzji argumentacji organu, że na stronie BIP spółki A udostępniono dane dotyczące zarządu spółki (wskazanie imion, nazwisk i funkcji pełnionej w zarządzie spółki), struktury własności i majątku spółki ze wskazaniem wysokości kapitału zakładowego i kapitału opłaconego spółki oraz podstawowym przedmiocie działalności spółki należy podnieść, iż okoliczność ujawnienia w BIP danych wskazanych przez spółkę nie może mieć znaczenia w okolicznościach faktycznych sprawy, jako że sama spółka przyznała w tej decyzji, że na stronie BIP spółki nie udostępniono danych zawierających informację o wysokości wynagrodzenia wypłaconego poszczególnym członkom zarządu A (łącznie ze wszystkimi elementami zmiennymi). Wskazany w zaskarżonej decyzji zakres ujawnienia danych dotyczących zarządu spółki (wskazanie imion, nazwisk i funkcji pełnionej w zarządzie spółki) nie pokrywa się zatem z zakresem informacji, jakiej żądał skarżący wnosząc wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei w odniesieniu do podniesionego w odpowiedzi na skargę zarzutu spółki, że wysokość wynagrodzenia wypłaconego członkom A (ze wszystkimi elementami zmiennymi) za 2018 i 2019 r. została ujęta w sprawozdaniach finansowych spółki składanych do KRS należy wskazać, że tego rodzaju stanowisko spółki zostało wyrażone dopiero w odpowiedzi na skargę. Wcześniej, spółka nie powoływała się na tę okoliczność, pomimo że z powoływanego już wielokrotnie w toku rozważań uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 363/20. wyraźnie wynika uwaga Sądu co do tego, że w sprawie: "zasadnym byłoby wpierw wyjaśnienie przez organ czy spełniony został za lata 2018 i 2019 wymóg złożenia do Krajowego Rejestru Sądowego rocznych sprawozdań finansowych i czy w tych sprawozdaniach zamieszczono dodatkową informację obejmującą dane o wynagrodzeniach członków Zarządu A. W przypadku pozytywnej weryfikacji organ powinien zawiadomić stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku negatywnego wyniku badania tej kwestii, podobnie zresztą jak w odniesieniu do pytania nr 3 dotyczącego danych dotyczących umów o świadczenie usług prawnych, organ powinien udzielić informacji publicznej pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia i znajduje się ona w jego posiadaniu." W okolicznościach faktycznych sprawy, realizując wyrok WSA we Wrocławiu w z dnia 16 grudnia 2020 r. sprawie IV SAB/Wr 363/20 spółka nie poinformowała wnioskodawcy o możliwości zapoznania się z żądaną informacją publiczną w inny powszechnie dostępny sposób, tj. nie wskazała, że informacje objęte wnioskiem zawarte są w sprawozdaniach rocznych spółki jakie ten podmiot złożył do KRS, lecz rozpoznała wniosek w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. To zatem wydana w sprawie, w następstwie rozpoznania tegoż wniosku, decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej stanowi obecnie przedmiot oceny Sądu, a dodatkowa argumentacja spółki, wyrażona w odpowiedzi na skargę, nie może mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem tej decyzji. Dodatkowo należy wskazać, że spółka nie dołączyła do akt sprawy sprawozdań finansowych, do których nawiązuje odpowiedź na skargę, a zatem Sąd nie może skontrolować na obecnym etapie tego, czy istotnie w sprawie mogły mieć zastosowanie odmienne reguły udostępnienia informacji publicznej, do których nawiązał w swoich rozważaniach WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 363/20. W nawiązaniu do przytoczonego fragmentu wyroku WSA w Lubinie z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 51/19 trzeba zaznaczyć, że zasadnicza argumentacja przedstawiona w tym orzeczeniu nie pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w sprawie. Akcentowana w powołanym przez spółkę fragmencie tego orzeczenia kwestia "adekwatnego związku pomiędzy żądaną informacją o osobie a pełnieniem przez tę osobę funkcji publicznej" wynika z już samej tylko gramatycznej wykładni art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. W ocenie Sądu, żądanie informacji o wysokości wynagrodzenia członków zarządu spółki przy przyjęciu, w myśl wcześniejszych rozważań, szerokiego rozumienia pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną (w znaczeniu już przedstawionym wyżej), daje podstawy do wyprowadzenia takiego związku w okolicznościach faktycznych sprawy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie Sądu, nie można również zgodzić się z argumentacją, jaką zaprezentowano w zaskarżonej decyzji odnośnie do punktu 3 wniosku. Kto zawiera umowę cywilnoprawną z podmiotem korzystającym z majątku publicznego nie może oczekiwać, że w zakresie takich danych, jak w szczególności przedmiot umowy, wysokość wynagrodzenia, zachowa prawo do prywatności, zwłaszcza co do wysokości wynagrodzenia pochodzącego ze środków publicznych. Przeciwne działania naruszają transparentność w zakresie wydawania środków publicznych i mogą zdecydowanie ułatwiać działania niepożądane, sprzeczne z prawem, wręcz kryminogenne. Podmiot realizujący usługę na rzecz innego podmiotu, który finansuje ją ze środków publicznych, nie może uzyskać wyłączenia jawności co do wysokości środków publicznych uzyskanych na wykonanie takiej usługi (wyrok SN z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, OSNC 2013/5/67; wyroki: NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 213/14; z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 531/14, CBOSA). Niewątpliwie, uwaga ta dotyczy także sposobu wyboru kontrahenta podmiotu korzystającego ze środków publicznych. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w zaskarżonej decyzji, w myśl której, umowy zawierane pomiędzy zarząd A a podmiotami zewnętrznymi o świadczenie pomocy prawnej maja dla obu stron wartość gospodarczą, gdyż odnoszą się do kwestii organizacyjnych, prawnych i finansowych wypracowanych w drodze negocjacji trzeba podnieść, że tajemnicę przedsiębiorcy należy traktować, jako surogat prawa do prywatności jednostki (osoby fizycznej), na gruncie przepisów kształtujących status prawny przedsiębiorcy. Z tego wynika, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis, stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 193/13 - publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. W stanie faktycznym sprawy, spółka nie wykazała, by jej kontrahenci z którymi zawarła umowy o świadczenie pomocy prawnej ujawnili wolę utajnienia informacji związanych z zawartymi umowami w zakresie świadczenia usług prawnych. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organu jest uwzględnienie stanowiska Sądu. Organ powinien udzielić wnioskodawcy odpowiedzi w zakresie pytanie oznaczonego we wniosku numerem 3, a odnośnie pytań sformułowanych w punkcie 1 i 2 wniosku rzeczą organu jest zajecie jasnego stanowiska w zakresie tego, czy dane objęte tymi pytaniami zostały uwzględnione w rocznym sprawozdaniu finansowym spółki złożonym do KRS, czy też nie. W przypadku uznania, że dane objęte pytaniem 1 i 2 wniosku, tj. dotyczące wysokości wynagrodzenia wypłaconego poszczególnym członkom A (ze wszystkimi elementami zmiennymi) za 2018 i 2019 r. zostały pomieszczone w rocznym sprawozdaniu finansowym spółki, powinnością spółki jest poinformowanie wnioskodawcy, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielania informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku uznania, że dane pomieszczone w sprawozdaniu rocznym nie zawiera informacji odpowiadających treści żądania zawartego w punkcie 1 lub 2 wniosku , lub, że takie sprawozdanie nie zostało złożone, obowiązkiem organu jest rozpoznanie wniosku strony z uwzględnieniem stanowiska Sądu wyrażonego w sprawie. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł w punkcie I wyroku. Zawarte w punkcie II wyroku orzeczenie o oddaleniu dalej idącej skargi odnosi się do zawartego w skardze żądania nałożenia na organ grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wskazać w tym miejscu trzeba, że powołany przez stronę przepis stwarza sądowi możliwość (na zasadzie uznania) wymierzenia organowi grzywny w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej. W tym kontekście podnieść trzeba, że skarga jaka zainicjowała postępowanie sądowe w rozstrzyganej sprawie została wniesiona na decyzję, a zetem na określony akt z zakresu administracji publicznej. Orzekając w granicach tej sprawy Sąd nie mógł nałożyć na organ grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Na marginesie należy dodać, że grzywna wymierzana w trybie wspomnianego przepisu ma charakter uznaniowy, co oznacza, ze pozostawiona jest uznaniu Sądu nawet w przypadku gdyby okazało się, że skarga na bezczynność lub przewlekłość była uzasadniona. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.