II OSK 550/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2021r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 134/20 w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia w części decyzji o warunkach zabudowy 1. prostuje oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 134/20, w ten sposób, że w miejsce daty zaskarżonej decyzji "[...] grudnia 20219 r." wpisuje "[...] grudnia 2019 r.", 2. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 4 listopada 2020 r., II SA/Gd 134/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gdańsku oddalił skargę R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z [...] grudnia 20219 r., Nr [...], w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia w części decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, na wniosek R.J., Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2008 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na każdej wydzielonej działce powstałej z podziału działki nr [...] położonej w miejscowości [...] (decyzja wzt, decyzja źródłowa). W decyzji tej wskazano także, że podział działki nr [...] możliwy jest do realizacji przy zachowaniu określonych warunków. W dniu [...] lipca 2017 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję w przedmiocie przeniesienia na wniosek N.L. i P.L. ww. decyzji własnej z [...] lutego 2008 r. w części dotyczącej działki nr [...] w miejscowości [...] (powstałej w wyniku podziału działki nr [...]). Z dalszych ustaleń sądu wojewódzkiego wynika, że Starosta [...]i zwrócił się do Kolegium celem rozważenia wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji Wójta Gminy [...], informując, że z wniosku N.L. i P.L. toczy się postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] w [...], gmina [...]. Pełnomocnik R.J. przedstawił argumentację mającą dowodzić konieczności umorzenia postępowania w sprawie, składając wnioski dowodowe, mające na celu ustalenie praktyki wydawania przez Wójta Gminy [...] "decyzji inwestycyjnych". Dalej w wyroku II SA/Gd 134/20 przywołano, że powołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2019 r. Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r., wydanej w przedmiocie przeniesienia w części źródłowej decyzji własnej odnośnie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium uznało, że istnieją podstawy przyjęcia, że ta decyzja organu gminy jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, K.p.a.), tzn. rażącym naruszeniem prawa, natomiast argumenty R.J. nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nieważnościowej. Kolegium wyjaśniło, że dysponuje kompletną dokumentacją sprawy, nie widzi potrzeby wyznaczenia rozprawy na okoliczność przesłuchania wymienionych w piśmie strony osób w charakterze świadków, brak jest też możliwości i potrzeby przeprowadzenia wnioskowanej wizji lokalnej. Zdaniem Kolegium, chybione jest stanowisko, by w sprawie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r. W sferze prawnej decyzja wzt (nawet taka, w następstwie której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę i zrealizowano inwestycję), nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych, skoro istnieje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, jako decyzji zależnej. Kolegium przypomniało, że decyzją wzt ustalono dla R.J. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na każdej wydzielonej działce powstałej z podziału działki nr [...] położonej w miejscowości [...]. Pismem z 13 lipca 2017 r. N.L. i P.L. złożyli do Wójta Gminy [...] wniosek o przeniesienie (przepisanie) na ich rzecz źródłowej decyzji wzt, a R.J. wyraził na to zgodę. W konsekwencji Wójt Gminy [...] wydał [...] lipca 2017 r. decyzję o przeniesieniu ustaleń źródłowej decyzji na wnioskodawców w części dotyczącej działki nr [...] położonej w [...], powstałej w wyniku podziału działki nr [...], zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2009 r. W decyzji z [...] lipca 2017 r. orzeczono także o zmianie oznaczenia działki wskazanej w źródłowej decyzji wzt w części dotyczącej przeniesienia ustaleń zabudowy na N. L. i P.L.a na nr działki [...] położonej w [...]. Pozostałe ustalenia decyzji wzt organ gminy pozostawił bez zmian. W ocenie Kolegium, nie było prawnej możliwości przeniesienia decyzji wzt tylko dla części planowanego przedsięwzięcia i dla części terenu, w stosunku do którego wydano decyzję o warunkach zabudowy, tak jak to uczynił Wójt Gminy [...] w decyzji z [...] lipca 2017 r. Takie orzeczenie pozostaje bowiem w sprzeczności z warunkami przenoszenia decyzji wzt wskazanymi w art. 63 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016, poz. 778 ze zm., Upzp), gdyż brak było przyjęcia przez następcę prawnego adresata pierwotnej decyzji wszystkich warunków w niej zawartych. W ocenie Kolegium decyzja wzt w świetle treści art. 63 ust. 5 Upzp może być przeniesiona jedynie w takiej postaci, w jakiej została wydana, oraz musi się odnosić do całości terenu objętego pierwotną decyzją. Przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy następuje bowiem na rzecz innego podmiotu, a nie na rzecz innej nieruchomości i innego podmiotu. Gdyby zaakceptować wydaną przez Wójta Gminy [...] decyzję z [...] lipca 2017 r., okazałoby się, że przedmiotem przeniesionej decyzji o warunkach zabudowy nie stałaby się decyzja ustalająca warunki zabudowy dla tego samego terenu, ale dla innej działki o mniejszej powierzchni. Okoliczności te nie pozwalają na uznanie, że podmiot przejmujący przyjąłby wszystkie warunki zawarte w źródłowej decyzji wzt. W konsekwencji Kolegium uznało, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 63 ust. 5 Upzp, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że powyższą decyzję SKO z [...] grudnia 2019 r. zaskarżył R.J., działający przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż bezzasadnie uznano, że nastąpiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. tj.: a/ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 63 ust. 5 Upzp, b/ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 6 zw. z art. 63 ust. 5 w zw. z art. 65 Upzp; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a/ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 K.p.a. i w zw. z art. 16 § 1 K.p.a., w zw. art. 107 § 1-3 K.p.a., w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. i art. 63 ust. 5 Upzp; b/ art. 75 § 1 K.p.a., art. 76 K.p.a., art. 77 § 1 i § 2 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 K.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 K.p.a., art. 16 § 1 K.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący domagał się: 1. uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, 2. umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość, 3. zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego, 4. przeprowadzenie dowodów z dokumentów: a/ postanowienia Starosty [...] z [...] stycznia 2008 r. uzgadniającego decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] - na okoliczność stałej praktyki Starosty [...] i wiedzy wnioskodawcy oraz pozytywnego uzgadniania projektu decyzji wzt, a także co do wyrażenia zgody przez Starostę [...] na realizację zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na każdej z nowowydzielonych działek z działki [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...] oraz zgody na przeznaczenie gruntów na ww. na cele nierolnicze, a także na okoliczność wykładni dokonywanej przez Starostę [...] co do możliwości uzgodnienia tzw. wstępnych warunków podziału w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie określenia wielkości działek powstałych po podziale, dojazdu do działek; b/ z odpowiedzi Starosty Powiatowego w [...] na pismo skarżącego z 30 grudnia 2019 r. dotyczące postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przez Starostę [...] - na okoliczność wydania pozwolenia na budowę na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] oraz [...] z [...] lipca 2017 r., w tym rozumienia treści i zakresu decyzji przenoszącej decyzję wzt w zakresie działki nr [...] (powstałej po podziale działki [...]); c) z aktu notarialnego nr [...]; d) z aktu notarialnego nr [...], na podstawie którego Gmina [...] nabyła własność dróg wewnętrznych (załącznik do pisma strony z 22 listopada 2019 r.), - w zakresie pkt c i d na okoliczność nieodwracalnych skutków prawnych wywołanych przez decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] oraz przeznaczenia terenów pod budownictwo mieszkaniowe; e/ decyzji Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2009 r. nr [...]; f/ z mapy ewidencyjnej z 21 listopada 2019 r. obręb 0004 [...] - w zakresie pkt e-f na okoliczność dokonywania podziału działki [...] położonej w [...] gm. [...] po wydaniu źródłowej decyzji i na jej podstawie oraz stałej i utartej praktyki organów w zakresie wydawania pozwoleń na budowę w oparciu o decyzje, jak objęta stwierdzeniem nieważności, naruszenia art. 8 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 16 § 1 K.p.a.; g/ z pisma SKO w [...] z [...] grudnia 2019 r. stwierdzającego brak podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji, na okoliczność pozostawania w obrocie prawnym tej decyzji; h) z potwierdzenia odbioru przesyłki dotyczącej decyzji nr [...] na okoliczność, że błędna data wydania ww. decyzji jest oczywistą omyłką pisarską; i) z pisma R.J. z 16 stycznia 2017 r. na okoliczność, że zgodę na przeniesienie decyzji z [...] lutego 2008 r. wydał jedynie w zakresie działki nr [...]. W uzasadnieniu skarżący obszernie argumentował zasadność każdego zarzutu, przywołując orzecznictwo oraz stanowisko doktryny. Dodatkowo także wskazał, że w WSA w Gdańsku toczyło się już co najmniej 7 spraw, w których sąd zajął pozytywne stanowisko dopuszczające w konkretnych stanach faktycznych, tożsamych z niniejszą sprawą, możliwość przeniesienia decyzji wzt w części (w zakresie dotyczącym możliwości zagospodarowania nabywanej nieruchomości powstałej w wyniku podziału dopuszczonego decyzją pierwotną o warunkach zabudowy). Skarżący podkreślił, że WSA w Gdańsku w każdej z wymienionych w skardze spraw za wadliwe uznał stanowisko SKO w [...] i dopuścił w rozpoznawanych stanach faktycznych i prawnych (tożsamych jak w niniejszej sprawie) przenoszenie decyzji wzt w części (w zakresie dotyczącym możliwości zagospodarowania nabywanej nieruchomości powstałej w wyniku podziału dopuszczonego decyzją pierwotną o warunkach zabudowy) na nowego właściciela nieruchomości - następcę prawnego podmiotu, na rzecz którego wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dopuszczeniem warunków podziału nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gdańsku oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki podzielił stanowisko Kolegium, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Owo naruszenie przybrało postać niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych naruszenia art. 63 ust. 5 Upzp, poprzez przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla działki nr [...] na nowopowstałą działkę nr [...]. Tego rodzaju czynność w ocenie sądu wojewódzkiego stanowiła niedopuszczalne rozszerzenie zakresu przeniesienia, które może obejmować jedynie zmianę podmiotową, a nie przedmiotową. W opinii tegoż sądu akceptacja odmiennego stanowiska prowadziłaby do przyjęcia sytuacji, w której decyzja o warunkach zabudowy może być przenoszona dowolnie, na każdą inną nieruchomość, co wprost godziłoby już w samą istotę decyzji wzt i procedurę jej wydawania. Zdaniem sądu pierwszej instancji, gdyby nadal aktualne pozostawały przesłanki do wydania decyzji wzt, to inwestor powinien wystąpić o jej wydanie odrębnie w stosunku do nowej działki [...]. W realiach rozpoznawanej sprawy, przeniesienie mogłoby zostać uznane za ważne i skuteczne jedynie wówczas, gdyby skarżący stał się właścicielem pierwotnej działki [...], wobec której zapadła źródłowa decyzja wzt. W ocenie sądu wojewódzkiego słusznie zatem SKO w [...] dostrzegło wadę ocenianej decyzji w postaci rażącego naruszenia prawa, uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł R.J. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca się naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 63 ust. 5 Upzp poprzez błędną wykładnię art. 63 ust. 5 Upzp, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegającą na przyjęciu, że: a/ w niniejszej sprawie zachodzi rażące naruszenie przepisów prawa, tj. art. 63 ust. 5 Upzp, polegające na wyraźnej sprzeczności pomiędzy decyzją przenoszącą uprawnienia do zabudowy terenu, a jasną i oczywistą oraz niebudzącą wątpliwości treścią art. 63 ust. 5, bowiem zgodnie z wykładnią językową w ramach tego przepisu można dokonać jedynie zmiany podmiotowej, wymogu takiego nie spełnia, w ocenie sądu pierwszej instancji, ingerencja w treść decyzji, poprzez wskazanie w treści decyzji przenoszącej numer ewidencyjny działki o mniejszym obszarze, powstałej w wyniku podziału dokonanego w odrębnym postępowaniu administracyjnym na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - albowiem zastosowana wykładnia jest wadliwa, brak oczywistości naruszenia i w/w jawnej i wyraźnej sprzeczności pomiędzy art. 63 ust. 5 Upzp a decyzją, wobec której stwierdzono nieważność, ponieważ warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone dla każdej działki powstałej w wyniku podziału bezpośrednio w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a inwestycja polegająca na budowie domu jednorodzinnego wolnostojącego na każdej z wydzielonych działek może być realizowana niezależnie od pozostałych; zatem w konsekwencji, w okolicznościach sprawy, występuje jedynie zmiana podmiotowa, skoro dla działki nr [...] położonej w [...] gm. [...] warunki zabudowy zostały określone już w treści źródłowej decyzji wzt, późniejsze przywołanie w decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r. przenoszącej uprawnienia do zagospodarowania terenu - zmienionego numeru ewidencyjnego działki nie skutkuje zmianą treści decyzji wzt, b/ w zakresie zastosowanej wykładni językowej art. 63 ust. 5 Upzp zrównano pojęcie "obszaru" oraz "terenu", "powierzchni", którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy z pojęciem "warunki" zawarte w tej decyzji, co do możliwości odrębnej i niezależnej zabudowy każdej z działek powstałych w wyniku podziału, co w rezultacie doprowadziło sąd pierwszej instancji do błędnego wniosku, że powołanie w decyzji przenoszącej uprawnienia do zagospodarowania terenu nowego oznaczenia ewidencyjnego działki powstałej w wyniku podziału geodezyjnego dopuszczonego w tej decyzji, uniemożliwia przyjęcie na siebie wszystkich warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, prowadząc do niezachowania tożsamości przedmiotu postępowania i ingerencji w treść /zmianę/ decyzji o warunkach zabudowy, co jest wadliwe już choćby z tego powodu, iż art. 63 ust. 5 Upzp posługuje się pojęciem "warunki", które to warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone niezależnie dla każdej z działek powstałych w wyniku podziału i nie wyklucza (w okolicznościach sprawy) takiej zmiany podmiotowej w zakresie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na nowy podmiot odrębnie co do każdej z działek powstałych w wyniku podziału, bowiem wobec redakcji przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy spełnione jest kryterium przyjęcia przez następcę prawnego wszystkich warunków zawartych w w/w decyzji, nadto należy takie przeniesienie kwalifikować wyłącznie jako zmianę podmiotową, umożliwiającą realizację inwestycji, jeżeli może być realizowana niezależnie i funkcjonować samodzielnie, c) wykładnia językowa art. 63 ust. 5 Upzp zastosowana przez sąd pierwszej instancji, doprowadziła do wniosku, iż zachodzi sprzeczność pomiędzy jasną treścią tego przepisu a decyzją Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r., ponieważ zmienia treść decyzji o warunkach zabudowy, a także poczynione przez ten sąd ustalenia co do analizy urbanistycznej dokonanej jedynie w zakresie działki [...], uniemożliwiają zaakceptowanie tej decyzji nawet ze względu na zapisy i cel wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, określającej warunki zabudowy niezależnie dla każdej z działek powstałej w wyniku podziału działki nr [...] położonej w [...] gm. [...] – stanowisko to jest błędne, z uwagi na brak oczywistości naruszenia oraz jawnej i wyraźnej sprzeczności z art. 63 ust. 5 Upzp, albowiem już sama redakcja decyzji wzt wskazuje na fakt, iż nie występuje rażące naruszenie prawa i wydanie decyzji przenoszącej uprawnienia do zagospodarowania terenu w części, tj. w zakresie działki powstałej w wyniku podziału, dla której określono niezależne warunki zabudowy i zagospodarowania terenu już w treści decyzji pierwotnej, nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie, prezentowana przez skarżącego wykładnia nie jest wyłączona przez brzmienie art. 63 ust. 5 Upzp, a ten sam WSA w Gdańsku we wcześniejszych orzeczeniach w tożsamych stanach faktycznych, podzielał w pełni argumentację skarżącego, nadto ustalenia sądu pierwszej instancji odwołujące się do analizy urbanistycznej, są sprzeczne z jej treścią, która znajduje odzwierciedlenie w treści decyzji o warunkach zabudowy; 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 5 Upzp, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., albowiem skoro istnieje konieczność dokonywania wykładni przepisu art. 63 ust. 5 Upzp, to skutkuje to tym, że nie znajduje zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem skoro treści przepisu nie można ustalić w jego bezpośrednim brzmieniu, to takiego przepisu nie można naruszyć rażąco, tym bardziej, iż w sprawach o sygn. II SA/Gd 161/18 wyrok z 19 kwietnia 2018 r., II SA/Gd 162/18 wyrok z 19 kwietnia 2018 r., II SA/Gd 164/18 wyrok z 22 maja 2018 r., II SA/Gd 371/18 wyrok z 18 września 2018 r., II SA/Gd 507/18 wyrok z 6 listopada 2018 r., II SA/Gd 593/18 wyrok z 23 stycznia 2019 r., II SA/Gd 823/18 wyrok z 27 marca 2019 r. toczących się przed WSA w Gdańsku, ten sam sąd zajął odmienne stanowisko dopuszczające w konkretnych stanach faktycznych, tożsamych z niniejszą sprawą - możliwość przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy w części tj. w zakresie dotyczącym możliwości zagospodarowania nabywanej nieruchomości (działki) powstałej w wyniku podziału dopuszczonego decyzją pierwotną o warunkach zabudowy, dla której warunki zabudowy zostały określone bezpośrednio w decyzji o warunkach zabudowy, co wprost wskazuje na fakt braku oczywistości i jednoznaczności powołanego art. 63 ust. 5 Upzp; 3. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 6 zw. z art. 63 ust. 5 Upzp w zw. z art. 65 tej ustawy - dokonanie błędnej wykładni językowej art. 63 ust. 5 Upzp przedstawionej w zarzucie nr 1 skargi kasacyjnej w zakresie możliwości zmian podmiotowych oraz ingerencji w treść decyzji pierwotnej o warunkach zabudowy, w kontekście brzmienia decyzji pierwotnej i ustalenia warunków zabudowy dla każdej działek powstałych w wyniku podziału już w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bez odniesienia się do innych przepisów Upzp, skutkuje niewłaściwym zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., z uwagi na brak rażącego naruszenia prawa oraz niewłaściwym zastosowaniem art. 6 i art. 65 Upzp, albowiem te dwa ostatnie przepisy nie zostały zastosowane, co skutkuje w okolicznościach sprawy naruszeniem zasady planistyki przestrzennej polegającej na wolności zagospodarowania terenu, jeżeli istnieje tytuł prawny do nieruchomości i sposób zagospodarowania jest zgodny z istniejącą decyzją o warunkach zabudowy, tym samym uniemożliwia realizację inwestycji następcy prawnemu podmiotu, na rzecz którego wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - z dopuszczeniem podziału i określeniem niezależnych warunków zabudowy dla każdej z działek powstałych w wyniku tego podziału i pomija, iż zbycie części terenu (działki powstałej w wyniku podziału) objętego w/w decyzją o warunkach zabudowy nie powoduje wygaśnięcia tej decyzji (tj. nr [...]), która może być realizowana na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę; 4. art. 16 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 63 ust. 5 Upzp - poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i uznanie, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, co było skutkiem błędnej wykładni art. 63 ust. 5 Upzp wskazanej w zarzucie 1-3 w zakresie dokonanych decyzją Wójta Gminy [...] nr [...].KM zmian podmiotowych i przedmiotowych, co skutkuje naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnych i nie zastosowaniem art. 16 § 1 K.p.a. tym bardziej, że w oparciu o decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r. wydano prawomocne pozwolenie na budowę dla działki nr [...] w [...]; 5. art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wadliwie dokonano kontroli legalności zaskarżonej decyzji, ponieważ sąd pierwszej instancji dokonał dowolnych i sprzecznych z treścią materiału dowodowego ustaleń faktycznych przyjmując, że: - decyzja wzt ustalała warunki zabudowy jedynie dla działki [...], - decyzja z [...] lipca 2017 r. dokonuje istotnej zmiany w treści źródłowej decyzji wzt, tj. ustala warunki zabudowy dla działki [...] (powstałej z podziału działki [...]), - parametry działki o większej powierzchni stały się parametrami zabudowy działki o mniejszej powierzchni, - gdyby wnioskodawca chciał ustalenia warunków zabudowy dla działki [...] to wówczas byłby inny obszar analizy i inne mogłyby zostać ustalone warunki zabudowy, - nie można dokonywać zmian warunków zabudowy bez jakiejkolwiek oceny, czy taka zmiana ma uzasadnienie w sporządzonej analizie, której w tej sprawie przy dokonywaniu zmiany w ogóle nie sporządzono. Powyższe ustalenia są sprzeczne z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy, są dokonane wbrew brzmieniu decyzji wzt, a także sprzecznie z wnioskami analizy urbanistycznej stanowiącej podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy, co skutkowało przyjęciem w uzasadnieniu skarżonego wyroku, iż w analizie urbanistycznej badano i dokonano ustaleń w zakresie możliwości zabudowy jedynie obszaru działki przed podziałem tj. działki [...] - przedmiotowa konkluzja sądu pierwszej instancji legła u podstaw dokonania wykładni art. 63 ust. 5 Upzp w zakresie zmiany treści decyzji pierwotnej treścią decyzji przenoszącej uprawnienia do zagospodarowania terenu i jego zabudowy w zakresie nabywanej nieruchomości, a ponieważ analiza urbanistyczna stanowi załącznik do w/w decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie WSA w Gdańsku dokonał dowolnych ustaleń, sprzecznych z dokumentami zawartymi w aktach sprawy, co podważa prawidłowość kontroli legalności skarżonej decyzji administracyjnej, zatem niewątpliwie powyższe uchybienie dyskwalifikuje skarżony wyrok, bowiem miało istotny wpływ na jego treść i w sposób oczywisty świadczy o wadliwości dokonanej kontroli legalności decyzji administracyjnej; 6. art. 141 § 4 Ppsa w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów skargi, co powoduje, że sąd pierwszej instancji nie był w stanie prawidłowo ocenić, czy ustalenia faktyczne dokonane przez skarżony organ administracji publicznej odpowiadają prawu, a więc nie dopełnił prawidłowo swojego obowiązku kontroli działalności administracji publicznej; 7. art. 106 § 3 i § 5 Ppsa w zw. z art. 100 § 2 tej ustawy w zw. z § 51 ust. 3 rozporządzenia Prezydenta RP z 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. 2015, poz. 1177, "rozp.Reg.WSA") w zw. z art. 243² K.p.c. w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 tej ustawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem brak rozstrzygnięcia co do wniosków dowodowych strony skarżącej zawartych w skardze skutkuje tym, że złożone na etapie postępowania sądowego przez stronę skarżącą dokumenty stanowią dowody w aktach sprawy, które winny zostać ocenione w treści uzasadnienia wyroku, natomiast z uzasadnienia wyroku wynika, iż dowodów takich nie oceniono, skutkuje to brakiem prawidłowej oceny materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i brakiem prawidłowej oceny legalności skarżonej decyzji SKO w zakresie istnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; 8. art. 190 Ppsa w zw. z art. art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa mające istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem sąd pierwszej instancji błędnie oparł rozstrzygnięcie zawarte w skarżonym wyroku o wyrok NSA w sprawie II OSK 1494/19 z 28 kwietnia 2020 r., stosując ten wyrok do stanu faktycznego w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy, w której wyrok ten zapadł jest całkowicie odmienny od okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, wobec braku związania sądu pierwszej instancji treścią w/w wyroku w rozumieniu art. 190 Ppsa, brak było podstaw do jego stosowania w niniejszej sprawie, co miało - jak wynika z uzasadnienia skarżonego wyroku - niewątpliwy i istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż do odmiennego stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy zastosowano rozstrzygnięcie, które go nie dotyczy, zmieniając dotychczasowe orzecznictwo I instancji w zakresie objętym stanem faktycznym sprawy. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie uznać należy, że w stanie faktycznym sprawy, dopuszczalna jest wykładnia art. 63 ust. 5 Upzp, iż przy redakcji decyzji o warunkach zabudowy dopuszczającej podział geodezyjny oraz ustalającej warunki zabudowy niezależnie dla każdej z działek powstałych w wyniku podziału - występuje jedynie zmiana podmiotowa. Podnosi, że skoro dla działki nr [...] położonej w [...] gm. [...] warunki zabudowy zostały określone już w treści źródłowej decyzji, późniejsze przywołanie w decyzji Wójta Gminy [...] przenoszącej uprawnienia do jej zabudowy przez następców prawnych, zmienionego numeru ewidencyjnego działki, nie skutkuje zmianą treści decyzji wzt, bowiem warunki zabudowy pozostają bez zmian i wynikają bezpośrednio z treści decyzji pierwotnej. Art. 63 ust. 5 Upzp takiej sytuacji nie wyłącza, a skoro powyższe nie jest zabronione w bezpośrednim rozumieniu treści tego przepisu to oznacza – w opinii skarżącego kasacyjnie – że jest dozwolone i przepisu takiego nie można naruszyć rażąco. W ocenie skarżącego kasacyjnie sąd pierwszej instancji wadliwie skupia się wyłącznie na treści analizy o domniemanym brzmieniu i pomija samą treść decyzji o warunkach zabudowy i konsekwencji z niej wynikających w zakresie art. 63 ust. 5 Upzp w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem rozstrzygająca jest treść w/w decyzji o warunkach zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa). A. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, który stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. Nie jest trafny zarzut naruszenia powyższego przepisu poprzez imputowanie sądowi wojewódzkiemu braku ustosunkowania się do oznaczonych zarzutów skargi, bowiem lektura uzasadnienia kwestionowanego wyroku wskazuje, że zawarto tam odniesienie się do takich zarzutów ujętych w pkt 1b i pkt 2a i 2b skargi. B. Nie są trafne zarzuty naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, jak również art. 106 § 3 i 5 Ppsa w zw. z art. 100 § 2 cyt. ustawy w zw. z § 51 § 1 rozp. Reg.WSA w zw. z art. 243² K.p.c. w zw. z art. 133 § 1 oraz w zw. z art. 141 § 4 Ppsa. Chybione jest zarzucanie sądowi a quo naruszenie przepisu art. 133 § 1 Ppsa, stanowiącemu, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Pomijając już okoliczność, że kwestionowany skargą kasacyjną wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, to skarżący kasacyjnie nie dowodzi, aby sąd pierwszej instancji miał wydać wyrok opierając się na okolicznościach spoza akt sprawy, albowiem zarzuca temuż sądowi dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w istocie kwestionując stanowisko sądu wojewódzkiego odnośnie wykładni przepisów prawa materialnego. Wskazuje na tę okoliczność sposób argumentacji odnośnie rozwinięcia zarzutu naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa prezentowany na s. 21-22 skargi kasacyjnej. Nie mogły zostać za uznane za skuteczne zarzuty naruszenia art. 106 § 3 i 5 Ppsa. Z przepisów tych odpowiednio wynika, że "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie" oraz "Do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego". WSA w Gdańsku rozpoznając skargę R.J., uwzględniając jej przedmiot uznał za nieuzasadnione wnioski dowodowe skarżącego zawarte w samej skardze oraz w piśmie procesowym, z tego względu sąd pierwszej instancji nie przeprowadzał dodatkowego postępowania dowodowego, to zaś czyni zupełnie chybionym zarzuty naruszenia art. 106 § 5 Ppsa oraz art. 243² K.p.c. Trafnie w judykaturze wskazuje się, iż posłużenie się w przepisie art. 106 § 3 Ppsa stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 Ppsa, nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2021 r., II OSK 2754/18, LEX nr 3210325). Chybiony jest także zarzut naruszenia § 51 ust. 3 rozp.Reg.WSA, skoro na posiedzeniu niejawnym przed sądem wojewódzkim nie dokonywano żadnych czynności np. dowodowych, nie było podstaw do sporządzania protokołu z tego posiedzenia. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 100 § 2 Ppsa, bliżej zresztą nieuzasadniony w skardze kasacyjnej, bowiem brak było także podstaw do sporządzania notatki z posiedzenia, skoro wydano na nim orzeczenie (zaskarżony wyrok). W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego zarzutu, jak w pkt 7 skargi kasacyjnej, wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi w konsekwencji naruszenia przepisu art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa. C. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art.190 Ppsa, z którego wynika, iż sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a ponadto nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stawiając ten zarzut, w powiązaniu z zarzutem uchybienia przepisowi art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, skarżący kasacyjnie w istocie zwalcza stanowisko argumentacyjne sądu a quo, odwołującego się do motywów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1494/19, zapadłego w innej sprawie, ale przez sąd pierwszej instancji przywołanego w aspekcie dokonywania wykładni przepisów prawa materialnego odnoszących się do tryby dokonywania przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy i kwestii braku wówczas sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sąd pierwszej instancji powyższy wyrok przywołał wyłącznie dla wsparcia uprzednio sformułowanego poglądu meriti, nie zaś w konwencji stosowania przepisu art. 190 Ppsa. To, że strona skarżąca kasacyjnie uznaje, iż powyższy wyrok zapadł w odmiennym stanie faktycznym jest oczywiście słuszne, istotniejsze znaczenie ma jednak kwestia oceny prawnej formułowanej w przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i jej aprobaty przez sąd pierwszej instancji, jako w istocie zbieżnej ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonym wyroku odnośnie wykładni przepisów prawa materialnego. D. Nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowane w pkt 1-3 skargi kasacyjnej, odnoszące się do imputowanego sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 63 ust. 5 i art. 65 Upzp. Istota sprawy słusznie została zidentyfikowana przez skład orzekający WSA w Gdańsku jako rozstrzygnięcie zagadnienia dopuszczalności – w świetle art. 63 ust. 5 Upzp – częściowego przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy, gdzie temu działaniu organu gminy w realiach przedmiotowej sprawy towarzyszyła zmiana przedmiotowa w postaci ustalenia w decyzji objętej stwierdzeniem nieważności, iż przenoszone warunki zabudowy – pierwotnie ustalone dla skarżącego i na działce nr [...] w [...], odnosić się będą dla działki nr [...] w tej miejscowości (powstałej z podziału działki nr [...]). Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że z art. 63 ust. 5 Upzp wynika, iż przeniesienie decyzji wzt w tym trybie, za zgodą osoby, na rzecz której taka decyzja została wydana, sprowadzać się może jedynie do zmiany podmiotowej, nie zaś także o charakterze przedmiotowym. Zagadnienie powyższe było przedmiotem licznych judykatów Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których wyrażano stanowisko zbieżne z zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku. Przykładowo, w wyroku z 28 sierpnia 2020 r., II OSK 684/20 (CBOSA.nsa.gov.pl), którego wywody w całości Sąd w tym składzie podziela, wskazywano, że dopuszczalne jest przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy na inny podmiot jedynie w całości oraz bez możliwości dokonywania zmian w jej treści poza osobą inwestora, na rzecz którego decyzja ta jest przenoszona. Wynika to z niebudzącej wątpliwości treści tego przepisu zgodnie z którym organ, który wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Przeniesienie decyzji oznacza przeniesienie ustaleń w zakresie warunków zabudowy na nowy podmiot. Art. 63 ust. 5 Upzp nie dopuszcza zatem dokonywania jakiejkolwiek innej zmiany (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1494/19, CBOSA). Takie stanowisko odnośnie dopuszczalności przenoszenia w powyższym trybie decyzji wzt w całości na nowy podmiot (podmioty) prezentowane jest także w piśmiennictwie (por. K. Małysa-Sulińska, Administracyjnoprawne aspekty inwestycji budowlanych, LEX 2021, el.). Dzielenie decyzji ustalającej warunki zabudowy na części jest bowiem niezgodne z art. 63 ust. 5 Upzp, który stanowi, iż - jak już wskazano powyżej - podmiot przejmujący decyzję lokalizacyjną musi zaakceptować wszystkie warunki w niej zawarte, a więc odnoszące się do całego terenu objętego przedmiotową decyzją (por. Z. Niewiadomski (red.), K. Jaroszyński, A. Szmytt, Ł. Złakowski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, s. 540-541. Trafnie sąd pierwszej instancji ustalił, że w kontrolowanej w sprawie nieważnościowej decyzji Wójta Gminy [...], nie tylko orzeczono o przeniesieniu na rzecz N.L. i P.L. w części źródłowej decyzji ustalającej warunki zabudowy na rzecz skarżącego, ale też dokonał istotnej zmiany w treści źródłowej decyzji, poprzez zmianę oznaczenia działki wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy w części dotyczącej przeniesienia uprawnień na wnioskodawców z działki nr [...] na działkę o nr [...] . W ten sposób organ gminy de facto ustalił warunki zabudowy dla działki nr [...] , mimo że pierwotnie warunki zabudowy były ustalane dla działki nr [...]. Obie działki istotnie różnią się chociażby powierzchnią, nadto takie działanie Wójta Gminy [...] prowadziło do tego, że parametry inwestycji ustalone pierwotnie dla działki o nr [...] o określonych wymiarach i położeniu stały się w następstwie decyzji ocenianej w postępowaniu nieważnościowym warunkami zabudowy dla działki o nr [...] o innym położeniu i zupełnie innych wymiarach. Takie działanie organu gminy powołującego się na dyspozycję art. 63 ust. 5 Upzp stanowi o wydaniu decyzji przez Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r. z rażącym naruszeniem prawa. Nie tylko narusza ona bowiem w sposób oczywisty jednoznaczną i jasną treść tegoż przepisu, lecz nadto wywołuje tego rodzaju skutki społeczno-gospodarcze, które nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządności. Dodatkowo należy zauważyć, że mimo powołania się przez Wójta Gminy [...] w podstawie prawnej wydanej decyzji z [...] lipca 2017 r. tylko na art. 63 ust. 5 Upzp, w praktyce pod pozorem jedynie przeniesienia w tym trybie decyzji ustalającej wzt, dokonał on także zmiany źródłowej decyzji z [...] lutego 2008 r., co oznacza, że połączył w jednym postępowaniu orzekanie na podstawie art. 63 ust. 5 Upzp z rozstrzyganiem w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej. Doszło zatem do faktycznego połączenia różnych trybów postępowania administracyjnego, w tym trybu zwykłego z trybem nadzwyczajnym (którego organ jednakże wprost nie wskazał), co również uznać należy za niedopuszczalne i świadczące o wydaniu decyzji z [...] lipca 2017 r. z rażącym naruszeniem prawa. Źródłowa decyzja wzt wydana została nie dla szeregu działek, lecz dla określonego terenu inwestycji – obejmującego jedną, konkretną działkę nr [...]. Oceny tej nie zmienia zawarty w niej zapis, iż warunki zabudowy ustala się dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych na każdej z nowo wydzielonych działek, w sytuacji gdy w dacie jej wydawania jakiekolwiek działki nie były jeszcze wydzielone, a sam podział działki nr [...] był zdarzeniem przyszłym, i niepewnym, co oznacza, że nie było wiadomym czy kiedykolwiek do tegoż podziału dojdzie, a jeśli tak to jaka będzie ilość, wielkość i kształt wydzielanych działek. O parametrach tych w żadnym razie nie przesądzał zawarty w źródłowej decyzji zapis określający jedynie minimalną powierzchnię potencjalnie możliwych do wydzielenia działek. Nadto w decyzji wzt organ gminy nie ustalił warunków zabudowy dla kilku budynków mieszkalnych jednorodzinnych, lecz przewidział możliwość realizacji jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na każdej działce wchodzącej w skład terenu inwestycji, nie określając jednakże odrębnie dla każdej z działek parametrów inwestycji, wprost odnosząc tak wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy, jak i minimalnej powierzchni biologicznie czynnej do terenu inwestycji jako całości. Podzielić dalej należy i to stanowisko wyrażone w przywołanym wyroku II OSK 684/20, wedle którego skoro decyzja ustalająca warunki zabudowy wydawana jest dla określonego terenu inwestycji (art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp) obejmującego jedną lub więcej działek ewidencyjnych, to oznacza, iż ewentualny, późniejszy podział działek ewidencyjnych wchodzących w skład terenu inwestycji nie ma wpływu na treść rozstrzygnięć zawartych w decyzji ustalającej warunki zabudowy, które odnoszą się nie do poszczególnych działek, lecz terenu inwestycji jako całości. Sąd Naczelny w tym składzie podziela pogląd, wedle którego nie można w trybie przewidzianym w art. 63 ust. 5 Upzp dokonywać przeniesienia warunków zabudowy jedynie co do części terenu inwestycji objętego decyzją ustalającą warunki zabudowy, albowiem mogłoby to w praktyce prowadzić do dokonywania zmian warunków zabudowy bez jakiejkolwiek oceny, czy taka zmiana znajduje uzasadnienie w analizie architektoniczno-urbanistycznej, dotyczącej jedynie tej części terenu inwestycji, której dotyczy decyzja o przeniesieniu, której to analizy w postępowaniu o przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy przecież w ogóle nie przeprowadza się. Nie bez znaczenia jest także i to, że zgodnie z art. 63 ust. 5 zd. 2 Upzp stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji wzt są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie, co dodatkowo wzmacnia pogląd, że w postępowaniu tym nie mogą być wprowadzane jakiekolwiek poza określeniem podmiotu na rzecz którego jest wydawana, zmiany w treści decyzji, w tym zmiany co do terenu inwestycji decyzją tą objętego. Prowadziłoby to bowiem do pozbawienia osób posiadających przymiot stron w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, możliwości obrony swych praw i stanowi kolejny argument za przyjęciem, iż zaistniałe w kontrolowanej sprawie przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy jedynie co do części terenu inwestycji, którego decyzja ta dotyczy, nie może zostać zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. E. W konsekwencji powyższych uwag nie są trafne zarzuty eksponujące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd podziela ten pogląd, wedle którego przez rażące naruszenie prawa rozumieć należy naruszenie o charakterze oczywistym, to jest jawnym i widocznym na pierwszy rzut oka i nie wymagającym prowadzenia procesu skomplikowanej wykładni, względnie postępowania dowodowego. Nadto rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji nie tylko pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa, lecz jednocześnie charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Za rażąco naruszające prawo uznać zatem należy przeniesienie decyzji wzt jedynie co do części terenu inwestycji objętego tą decyzją, albowiem prowadzić to będzie do faktycznej zmiany pierwotnej decyzji, tak co do terenu nią objętego, jak i możliwej do zrealizowania zabudowy. Takie działanie rażąco narusza art. 63 ust. 5 Upzp. F. Na marginesie uwag zawartych w skardze kasacyjnej, a dotyczących stanowiska odnośnie rozumienia treści przepisu art. 63 ust. 5 Upzp, jakie zajmował WSA w Gdańsku w wyrokach przywołanych w skardze kasacyjnej, wypadnie zauważyć, że stanowisko prezentowane w części nich, a zbieżne z argumentacją skargi kasacyjnej, nie było podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok II SA/Gd 161/18 uchylony został wyrokiem II OSK 2133/18 z 27 kwietnia 2021 r. i skargę R.J. oddalono; wyrok II SA/Gd 163/18 uchylony został wyrokiem II OSK 2135/18 z 27 kwietnia 2021 r. i skargę R.J. oddalono; wyrok II SA/Gd 164/18 uchylony został wyrokiem II OSK 2280/18 z 14 maja 2021 r. i skargę R.J. oddalono; wyroki w sprawach II SA/Gd 371/18, II SA/Gd 507/18, II SA/Gd 507/18, II SA/Gd 593/18 i II SA/Gd 823/18 są nieprawomocne). Podobne stanowiska, jak w zaprezentowanym w niniejszym wyroku, zajmował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 października 2021 r., II OSK 292/21 (CBOSA.nsa.gov.pl). G. W konsekwencji poprzednich uwag nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 16 § 1 K.p.a., a to w aspekcie podnoszenia w skardze kasacyjnej okoliczności odnośnie uzyskania – w następstwie decyzji ocenianej w postępowaniu nieważnościowym – pozwolenia na budowę dla działki nr [...] w [...]. Tej ostatniej decyzji sąd wojewódzki wszak nie oceniał, nie obejmuje ją zakres przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej. Jej funkcjonowanie w obrocie prawnym nie wykluczało możliwości prowadzenia i rozstrzygania w postępowaniu nieważnościowym odnośnie decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie przeniesienia decyzji wzt. H. Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, oddalono ją na podstawie art. 184 Ppsa.