II SA/Wa 290/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2020 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Przewodniczący Komisji Nadzoru F. (dalej Komisja, KNF lub Organ nadzoru) decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] (dalej Decyzja) po rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego przez Pana M. K. (dalej wnioskodawca, skarżący), odmówił udostępnienia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej. Ustalono, że w dniu [...] marca 2019 r. skarżący poprzez platformę e-PUAP złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej (dalej Wniosek) w zakresie: " 1. Ile pism do [...] SA I [...] SA wystosowała, a ile otrzymała od tych banków KNF, Komisja Nadzoru Bankowego i Główny Inspektor Nadzoru Bankowego wlotach 2005-2008? 2, Ile pism, będących korespondencją pomiędzy Z.B. P. a [...] i [...], prowadzoną w latach 2005-2008, znajduje się w dyspozycji KNF? 3. Jaki kancelaryjny znak(i) sprawy nadano korespondencji, prowadzonej przez KNF, Komisję Nadzoru Bankowego i Głównego Inspektora Nadzoru Bankowego w latach 2005-2008 w ramach prac nad ograniczeniem dostępności kredytów denominowanych/indeksowanych ?". W dniu [...] maja 2019 r. Organ nadzoru skierował pismo do skarżącego zawierające wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w odniesieniu do wnioskowanych informacji określonych w pkt 1-2 wniosku, wyznaczając termin 14 dni na zadośćuczynienie temu wymogowi. W odniesieniu do informacji określonej w pkt 3 wniosku, poinformowano skarżącego, iż informacja dotycząca znaków kancelaryjnych nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.. W dniu [...] lipca 2019 r. do Organu nadzoru wpłynęła skarga pełnomocnika skarżącego z dnia 25 czerwca 2019 r. kierowana do WSA w Warszawie na bezczynność KNF w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sprawa została rozpoznana przez WSA w Warszawie w postępowaniu o sygn. II SAB/Wa 500/19, w którym zgodnie z wyrokiem z dnia 2 października 2019 r. sąd stwierdził, iż bezczynność Organu nadzoru nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązał Komisję Nadzoru Finansowego do rozpatrzenia wniosku skarżącego (w zakresie punktu 1 i 2 wniosku z dnia [...] marca 2019 r.) w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Odnośnie pkt 3 Wniosku z dnia [...] marca 2019 r. WSA w Warszawie stwierdził, iż znak kancelaryjny sprawy nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.. Do dnia wydania przez Organ zaskarżonej decyzji skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] maja 2019 r. i nie wskazał istotnego interesu publicznego w ujawnieniu informacji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej organ wydał decyzją odmowną. Organ wskazał na przetworzony charakter informacji i brak szczególnego interesu publicznego. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 z zm., dalej: u.o.d.i.p.), zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej; - art. 13 ust. 1 i 2 u.o.d.i.p., zgodnie z którymi udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, a w przypadku gdy nie jest możliwe udostępnienie informacji w 14-dniowym terminie, nie później niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku; Kwestionując zaskarżoną decyzję skarżący podnosi, iż objęta wnioskiem informacja publiczna, odnośnie liczby otrzymanych, wystosowanych lub będących w dyspozycji urzędu pism (pkt 1 i 2 wniosku z dn. 28 marca 2019 r.) jest informacją prostą. Wskazał, że doktrynie i judykaturze panuje zgoda co do tego, iż informacją przetworzoną jest jedynie jakościowo nowa informacja, nieistniejąca dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Jego zdaniem przedmiotowa informacja istnieje w rejestrach korespondencji, obligatoryjnie prowadzonych przez urząd i wymaga jedynie prostego odczytania zawartych w nim treści. Podniósł, że określenie ilości elementów w danym zbiorze, bez analizy jakościowej i tworzenia nowych treści, nie jest przetworzeniem informacji. Uznał, że w praktyce funkcjonowania urzędów trudno wskazać informację o bardziej prostym/banalnym charakterze, niż informacja o liczbie pism wymienionych z danym podmiotem. Dotyczy to w szczególności korespondencji własnej organu, ale i innych dokumentów, co do zasady podlegających ewidencjonowaniu. Jego zdaniem argumentacja organu w zakresie uznania tej informacji za informację przetworzoną jest niezasadna nie ma związku z treścią wniosku, który nie dotyczy udostępnienia korespondencji, ale danych z rejestru korespondencji (liczby pism). Wskazał, że zarchiwizowanie samej korespondencji nie ma żadnego znaczenia dla treści rejestru. Jego zdaniem przepisy u.o.d.i.p nie zawierają włączeń podmiotowych dla organów po przekształceniu organizacyjnym i z tego powodu zmiana ta nie miała i nie ma istotnego znaczenia dla obsługującego organ urzędu. Wskazał, że urząd prowadzi rejestr korespondencji, podobnie jak całość dokumentacji urzędu, w formie elektronicznej wobec czego ustalenie ilości pism wymienianych z poszczególnymi bankami nie jest zabiegiem skomplikowanym i czasochłonnym. W związku z powyższym wskazywał, na rażącą przewlekłość w rozpatrywaniu wniosku z dnia [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej i wnosił o:  1. uchylenie decyzji, wydanej z naruszeniem prawa materialnego i zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z pkt 1 i 2 wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. bez dalszej zwłoki. 2. wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia, określonego w art. 154 §6. 3. zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym m.in. kosztów wpisu, korespondencji i zastępstwa procesowego według dwukrotności stawki minimalnej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] stycznia 2020 r. odmawiając udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325, zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wnosił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podanym wyżej za lata 2005-2008. W sprawie istotne jest ustalenie czy w wnioskowane informacje określone w pkt 1-2 wniosku, są informacjami publicznymi o przetworzonym charakterze, a w związku z tym skarżący wezwany przez organ jest zobowiązany do wykazania szczególnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Czyli, czy stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Czy też zasadne są twierdzenia skarżącego, że urząd prowadzi rejestr korespondencji, podobnie jak całość dokumentacji, w formie elektronicznej wobec czego ustalenie ilości pism wymienianych z poszczególnymi bankami nie jest zabiegiem skomplikowanym i czasochłonnym. Sąd podkreśla w tym miejscu, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej, ustanowione w art. 61 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego (zob. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13; z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1948/14; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej jest regulacja z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, która warunkuje dostęp do informacji publicznej przetworzonej od wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z brzmienia tego przepisu wprost wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego. Ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Ograniczenie to dokonane aktem rangi ustawowej odpowiada regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a ustawodawca, ograniczając w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dostęp do informacji przetworzonej, czyni to w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, skoro przedkładając interes publiczny nad interes strony, prawodawca ma na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organów Państwa i innych podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2010 r. sygn. I OSK 1737/12, podnosząc, że konstytucyjne prawo do informacji nie jest absolutne i podkreślając jednocześnie, że nie chodzi o to, "by udzielenie informacji publicznej było jedynie istotne dla interesu publicznego, lecz ma być dla tego interesu publicznego szczególnie istotne". Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jednocześnie w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przepis ten statuuje dwie przesłanki pozwalające na odmowę wnioskodawcy żądanej informacji. Po pierwsze, wnioskodawca żąda udostępnienia informacji o charakterze przetworzonym, której podmiot zobowiązany nie posiada i musi dopiero ją wytworzyć dla potrzeb realizacji wniosku. Po drugie, wnioskodawca nie wykazał, że wytworzenie specjalnie w odpowiedzi na jego wniosek nowych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponadto, pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego, jest pojęciem niedookreślonym, nie mającym zwartej zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interesy indywidualne. Warto zwrócić uwagę, że w doktrynie przyjmuje się, że "jest w interesie indywidualnym" bądź "jest w interesie ogółu" oznacza, że wyprowadzona z danego stanu obiektywnego określona korzyść przypada jednostce względnie całemu społeczeństwu. O ile zatem interes indywidualny jest relacją pomiędzy jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść jednostce, to interes ogółu oznacza relację między jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść ogółowi (zob. J. Lang: Struktura prawna skargi w prawie administracyjnym, Wrocław 1972, s. 98-100). Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej "K.p.a.") z różnicami określonymi w u.d.i.p. O ile udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, to w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej sytuacja kształtuje się odmiennie. Art. 16 u.d.i.p. wprowadza regulację drugiego, obok postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jest ono wszczynane z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Postępowanie to toczy się zgodnie z zasadami określonymi w K.p.a., z uwzględnieniem zmian określonych w u.d.i.p. Wskazać należy, że u.d.i.p. nie przewiduje innego trybu odmowy udostępnienia informacji publicznej niż określony w art. 16 u.d.i.p. W ocenie Sądu prawidłowe jest twierdzenie organu, że w przypadku gdy organ administracji poinformuje wnioskodawcę o konieczności przedłużenia terminu przekazania informacji, to organ nie musi jej udostępnić (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Organ, dokonując oceny wniosku, może uznać, że informacja powinna zostać udostępniona, jak i do wniosku, że zawiera ona informacje uzasadniające ograniczenie dostępu do tych informacji, co powoduje konieczność wszczęcia postępowania w przedmiocie odmowy udostępnia informacji publicznej ze względu na przesłanki określone w art. 5 u.d.i.p., jak i że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną i wówczas dokonać oceny, czyjej udostępnienie jest uzasadnione szczególnym interesem publicznym. Należy zauważyć, że wnioskowane informacje dotyczą lat 2005-2008. Faktem wykazanym przez organ jest informacja, że żądane informacje dotyczy urzędu już nieistniejącego jakim był Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego (dalej "GINB"). Okolicznością bezsporną jest fakt, że z mocy przepisu art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 180 ze zm.) od dnia 1 stycznia 2008 r. Komisja Nadzoru Finansowego wykonuje zadania należące dotychczas do Komisji Nadzoru Bankowego. Należy stwierdzić, że informacje objęte żądaniem skarżącego dotyczą danych archiwalnych. Sąd przyjmuje wyjaśnienia organu, że Urząd KNF chcąc zadośćuczynić żądaniom skarżącego musiałby sprawdzić wszystkie rejestry w poszczególnych archiwach. W tym stanie rzeczy wskazywanie przez skarżącego, że przygotowanie wnioskowanej informacji wiązałoby się jedynie z przejrzeniem posiadanego przez Urząd KNF elektronicznego systemu obiegu dokumentów nie jest zasadne. Organ wykazał, że od początku istnienia KNF funkcjonowały 3 systemy kancelaryjne służące do rejestracji korespondencji. W GINB dostępne były wyłącznie papierowe księgi kancelaryjne. Żaden z systemów nie przejmował też zasobów poprzedniego. Organ wykazał, że dane wprowadzone do jednego systemu nie były przenoszone do jego następcy. Ponadto rejestry korespondencji przychodzącej i wychodzącej za lata 2005-2008 (księgi kancelaryjne) z Komisji Nadzoru Bankowego nigdy nie były w posiadaniu Urzędu KNF, natomiast księgi kancelaryjne GINB zostały wybrakowane zgodnie z przepisami archiwalnymi dotyczącymi dokumentacji niearchiwalnej, której okres przechowywania upłynął. W tym stanie rzeczy zasadne jest twierdzenie organu, że przygotowanie dla Skarżącego wnioskowanych zestawień wiązałoby się z wyselekcjonowaniem w poszczególnych systemach kancelaryjnych wszelkiej korespondencji (zwłaszcza, że część tej korespondencji jest papierowej), która zgodna byłaby z kryteriami wskazanymi przez Skarżącego, a następnie sprawdzenie poprawności jej wyboru w dokumencie papierowym znajdującym się w archiwum. Organ wykazał, że nie posiada gotowych zestawień korespondencji z lat 2005 - 2008, sporządzonego zgodnie z żądanym przez skarżącego kryterium podmiotowym i przedmiotowym, które mógłby na zasadzie automatyzmu udostępnić skarżącemu. Tym samym należy wskazać, że udzielenie wnioskowanej informacji, nawet uwzględniającej liczbę posiadanej korespondencji, wiązałoby się z koniecznością jej przygotowania specjalnie dla skarżącego i wymagałoby znacznych nakładów pracy, kosztów, czasu oraz konieczności wyznaczenia grupy pracowników UKNF. W związku z powyższym stanowisko organu, iż wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest zasadne. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13 informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego. W tym konkretnym wypadku należy zauważyć, że wytworzenie takiej informacji wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego. Na pojęcie informacji przetworzonej składają się dwa elementy. Ten rodzaj informacji publicznej stanowi jakościowo nowy typ informacji, przygotowany specjalnie dla wnioskodawcy, a zatem to taka informacja, której organ wprost nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach. W wyniku tych działań powstaje nowa jakościowo informacja. Nie jest ona jedynie innym technicznie zestawieniem danych, innym sposobem ich uszeregowania, ale stanowi jakościowo nową informację prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny, czy interpretacji danego zjawiska (wyrok WSA w Warszawie z 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 978/09; podobnie wyroki NSA: z 30 października 2008 r., sygn. akt I OSK 951/08, z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 529/13, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a więc przetworzenie informacji wymaga dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku (wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacją przetworzoną jest taka informacja, która nie była w posiadaniu zobowiązanego, ale została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Podnosi się jednak, że często przygotowanie takiej informacji wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa (wyrok NSA z 5 września 2013 r. sygn. akt I OSK 865/13). Powstanie tego rodzaju informacji powoduje, że dla jej wytworzenia koniecznym jest zaangażowanie ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością. Nie będą więc informacją przetworzoną dokumenty, analizy albo opinie sporządzane przez zobowiązanego, lub dla jego potrzeb, które zostały wytworzone w związku z jego bieżącą działalnością albo analizy dla potrzeb statystycznych. Takie dokumenty już istnieją i ich ujawnienie nie wymaga stworzenia nowej informacji. Nie sposób zakwestionować stanowiska organu, iż w pierwszej kolejności udostępnienie żądanej informacji wiązałoby się z koniecznością pozyskania dokumentów archiwalnych, nieistniejących w bieżącym zasobie UKNF oraz niezaewidencjonowanych w elektronicznych systemach kancelaryjnych Urzędu, jako dokumentów wytworzonych bądź otrzymanych przez nieistniejące już organy (KNB oraz GINB). Następnie niezbędne byłoby wyselekcjonowanie dokumentów pod kątem ich adresatów czy też podmiotów, których dotyczą. Przedstawione okoliczności potwierdzają, że przedmiotowy wniosek odnosi się do informacji publicznej przetworzonej. Realizacja przepisów o dostępie do informacji publicznej nie może zaś prowadzić do zakłócenia prawidłowego funkcjonowania organów władzy publicznej w zakresie realizacji przez nie swoich podstawowych funkcji. Realizacja wniosku wymagałaby podjęcia przez organ dodatkowych czasochłonnych czynności oraz zaangażowania środków osobowych, które zakłóciłyby normalny tok działania Komisji Nadzoru Finansowego oraz wywarłyby negatywny wpływ na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na ten organ. Uzasadnione jest więc przyjęcie przez organ, że zażądana przez skarżącego informacja jest informacją przetworzoną, której udostępnienie, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wymaga wystąpienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. W tej sytuacji skarżący winien wykazać, że korzyści z upublicznienia wnioskowanej przez niego informacji będą większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Ponieważ udzielenie informacji przetworzonej wymaga spełnienia przesłanki wskazanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. organ prawidłowo wezwał skarżącego do jej wykazania czy też uzasadnienia, w terminie, który stwarzał stronie możliwość realizacji jej prawa. Pomimo wezwania organu, skarżący nie wykazał jednak, że informacje te są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie wyjaśnił bowiem, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej. Nie można więc stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie istnieje szczególny interes publiczny przemawiający za wytworzeniem i udostępnieniem skarżącemu informacji publicznej przetworzonej w żądanym przez niego zakresie. Tym samym, w sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę do odmowy udzielenia skarżącemu żądanej informacji przetworzonej. Wskazać należy, że kwestia bezczynności Komisji w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji była już przedmiotem rozpatrzenia przez sąd, gdyż skarżący złożył skargę na bezczynność Organu nadzoru w zakresie udostępnienia żadnej informacji publicznej. WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 2 października 2019 r. (sygn. II SAB/Wa 500/19) stwierdził, iż w niniejszej sprawie bezczynność Organu nadzoru nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. WSA w Warszawie zobowiązał Komisję Nadzoru Finansowego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 2, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Doręczenie prawomocnego wyroku z dnia 2 października 2019 r. wraz z aktami sprawy wpłynęło do Organu nadzoru w dniu [...] stycznia 2020 r. a w dniu [...] stycznia 2020 r., czyli w terminie zakreślonym przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 2 października 2019 r., została wydana Decyzja w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym zarzut rażącej przewlekłości Organu w rozpatrywaniu wniosku skarżącego jest bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, bezzasadne są również sformułowane w skardze wnioski skarżącego w zakresie wymierzenia Organowi nadzoru grzywny. Należy zauważyć, że sprawa dotyczy skargi na decyzję a nie skargi na bezczynność organu. Nadto należy zauważyć, że Decyzja w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej została wydana w terminie zakreślonym przez sąd, który rozpatrywał skargę dotyczącą bezczynności Organu nadzoru w udostępnieniu informacji publicznej. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego w przekonujący sposób wykazał, że opisany w decyzji nakład pracy związany z pozyskaniem przedmiotowej informacji publicznej i jej opracowaniem prowadzi do wniosku, że jest to przetworzenie w rozumieniu przedstawionego stanowiska zaprezentowanego wyżej. Mając na uwadze stanowisko przedstawione wyżej, stwierdzić należy, że wydanie przez Przewodniczącego KNF decyzji odmownej było uzasadnione. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.