II SA/Bk 669/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. A.K. (zwany dalej również "inwestorem") zwrócił się do Prezydenta Miasta Ł. (dalej: "Prezydent") o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla budynku magazynu urządzeń reklamowych w zabudowie usługowej na działkach nr [...] i [...]- położonych przy S. w Ł. Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Prezydent nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o dokumentację badań geologiczno-inżynierskich oraz opinię geotechniczną warunków posadowienia obiektu budowlanego, a także jednoznacznego określenia materiału pokrycia dachowego w terminie do [...] czerwca 2020 r. W dniu [...] maja 2020 r. inwestor złożył do akt cztery egzemplarze badań geologicznych oraz geotechnicznego rozpoznania podłoża gruntowego i warunków posadowienia obiektu, a także zmienione str. 2 i 22 projektu budowlanego, w tym w zakresie pokrycia dachowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.K. pozwolenia na ww. inwestycję, zobowiązując jednocześnie inwestora do zachowania szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, o których mowa w art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2019, poz. 1186 ze zm., dalej: "P.b.") oraz do przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego po zawiadomieniu właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy w myśl art. 54 P.b. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na terenie objętym wnioskiem obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łomża rejon "Zawady Przedmieście – ul. Przykoszarowa", zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Łomży z dnia 28 grudnia 2011 r. nr 146/XIX/11 (Dz. Urz. Woj. Podl. 2012, poz. 269, dalej: "plan miejscowy"). Organ ustalił, że nieruchomość inwestora położona jest na obszarze oznaczonym symbolem U3 przeznaczonym pod zabudowę usługową z lokalizacją usług nieuciążliwych, zaś lokalizacja projektowanego budynku jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019, poz. 1065, dalej: "warunki techniczne"). Organ ustalił, że obszarem oddziaływania inwestycji objęta jest nieruchomość inwestycyjna, a także sąsiednia działka nr [...]. Prezydent wskazał, że po przeanalizowaniu poprawionego projektu budowlanego, a także dokumentacji badań podłoża gruntowego i opinii geotechnicznej, stwierdził, że projekt budowlany odpowiada warunkom z art. 35 ust. 1 P.b. Odwołanie od ww. decyzji złożyli I. i S.M.– współwłaściciele działki nr [...], zarzucając w nim zatwierdzenie projektu budowlanego sprzecznego z ustaleniami planu miejscowego, w szczególności z: § 4 pkt 6, § 5 pkt 3, § 6 pkt. 6, § 12 pkt 2, § 28 § 1 pkt 1 i 2 planu miejscowego oraz naruszenie procedury administracyjnej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta, wskazując, że co prawda uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyczerpuje dyspozycji art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., jednakże uchybienie to nie może przesądzać o eliminacji decyzji z porządku prawnego. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami § 28 planu miejscowego, zawierającym unormowania prawne zabudowy na obszarze o symbolu U3. Organ odwoławczy ustalił ponadto, że planowane przedsięwzięcie nie należy do mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz, że nie będzie ono emitować oparów oraz powodować zapylenia, a zatem obszar jej oddziaływania nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestycyjnej, w związku z czym należy zakwalifikować ją jako usługę nieuciążliwą, w rozumieniu § 4 pkt 6 planu miejscowego. W ocenie Wojewody Podlaskiego, projektowana inwestycja pozostaje również w zgodności z § 5 pkt 3, § 6 pkt. 6, § 12 pkt 2, § 28 planu miejscowego. Ponadto organ odwoławczy odniósł się do zarzutu skarżących dotyczącego niezgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta Ł., w zakresie możliwości posadowienia na przedmiotowym obszarze zabudowy innej niż mieszkaniowa, wskazując, że studium jest jedynie aktem kierownictwa wewnętrznego stanowiącym podstawę uchwalenia planu miejscowego, będącym aktem prawa miejscowego a także, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do kwestionowania zapisów planu miejscowego, lecz do analizy zgodności planowanej inwestycji z tymi zapisami. Ponadto organ odwoławczy podzielił ustalenia Prezydenta, co do zgodności projektu budowlanego z wymogami art. 35 ust. 1 P.b. S.M. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta rażąco naruszającej przepisy prawa materialnego zawarte w art. 35 ust. 1 pkt. 1 P.b. ab initio oraz art. 35 ust. 3 P.b., a także załącznika do tej ustawy w części opisującej XVIII kategorię obiektów budowlanych; 2. art. 4 ust. 1, art. 6 ust 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p."); 3. art. 6, art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 107§ 1 pkt. 6 k.p.s. przez nie zastosowanie się skarżonego organu do ich wymogów. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że w zaskarżonej decyzji nie wskazano kategorii obiektu, co nie zmienia faktu, że decyzja dotyczy obiektu zaliczonego do kategorii XVIII, do której zaliczane są budynki przemysłowe i obiekty magazynowe. Z kolei obiekty usługowe zaliczone zostały do kategorii XVII, co prowadzi do wniosku, że obie wydane w sprawie decyzje są rażąco sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz odnosząc się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację budynku magazynu urządzeń reklamowych w zabudowie usługowej. Na wstępie podkreślić należy, że w sprawach o pozwolenie na budowę kluczowa jest regulacja art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), dalej jako: "p.b.", zgodnie z którą w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 4 p.b. zostały sformułowane w następujących przepisach: - zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - zgodnie z art. 32 ust. 4 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 p.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (pkt 1); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2); decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3). Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. W kontekście obowiązku sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 p.b., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 wskazując, że w wyniku zmiany art. 35 p.b. przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 p.b.) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). W świetle powyższego, w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b.). Zauważyć również należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku Inwestora. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa, natomiast nie posiada kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, bowiem takie uprawnienie posiada wyłącznie Inwestor. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem spełnienia przesłanek, o których mowa wyżej. Przede wszystkim analiza akt sprawy wskazuje, że organy administracji architektoniczno-budowlanej zbadały zgodność przedłożonego projektu z ustaleniami obowiązującego Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego miasta Łomża rejon "Zawady Przedmieście - ul. Przykoszarowa" zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej Łomży w dniu 28 grudnia 2011 r. Nr 146/XIX/11. Zakres tej oceny, również z odniesieniem się do zarzutów odwołania, został szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem U3, który zgodnie § 28 ust. 1 pkt 1 i 2 został przeznaczony pod zabudowę usługową z lokalizacją usług nieuciążliwych (przeznaczenie podstawowe). Szczegółowe unormowania prawne dotyczące analizowanej inwestycji określono w pkt 5-9 powołanego wyżej § 28 planu miejscowego, znajdującego się w Rozdziale 7 Uchwały, zatytułowanym "Przeznaczenie terenów i zasady ich zagospodarowania". Jak wynika zaś z ustaleń organów, przedmiotowy budynek usługowy, to obiekt jednokondygnacyjny posiadający dach o konstrukcji dwuspadowej z nachyleniem połaci dachowej 15°, pokrycie w kolorze szarym z odcieniami (RAL 9006). Wysokość do kalenicy przedmiotowego budynku wynosi 6,18 m. Powierzchnia zabudowy działki po zrealizowaniu inwestycji wyniesie 23,82 %, natomiast powierzchnia biologicznie czynna 76,18 %. Dla przedmiotowego budynku usługowego zostały zaprojektowane 3 miejsca postojowe. Zestawiając powyższe ustalenia z treścią ww. § 28, podzielić należy ocenę organów, że przeznaczenie planowanej inwestycji, jak i rozwiązania zawarte w przedłożonym projekcie budowlanym są zgodne z ustaleniami obowiązującego planu. W ocenie Sądu przeprowadzona wyżej ocena w zakresie omawianej zgodności znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako taka nie budzi wątpliwości i odpowiada prawu. Przede wszystkim organy prawidłowo ustaliły, że parametry przedmiotowej inwestycji przewidziane w projekcie budowlanym, odpowiadają szczegółowym dyspozycjom i parametrom, określonym w planie miejscowym, wskazując konkretne dane liczbowe. Inwestor złożył ponadto oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością zajętą pod inwestycję. Do projektu dołączono również wymagane prawem opinie oraz uzgodnienia. Trafne jest także stanowisko oraz argumenty organu odwoławczego, że przy zatwierdzaniu projektu budowlanego nie doszło do naruszenia § 4 pkt 6, § 5 pkt 3, § 6 pkt 6 oraz § 12 pkt 2 planu miejscowego. Zgodnie z zapisami § 4 pkt 6, "ilekroć w przepisach uchwały jest mowa o usługach nieuciążliwych - należy przez to rozumieć usługi, których uciążliwość nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący działalność ma tytuł prawny, i które nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Słusznie zatem podnosi organ odwoławczy, że aby zbadać czy przedmiotowa inwestycja mieści się w ww. pojęciu należy odnieść się do art. 3 pkt. 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U z 2020 r. poz. 1219), w którym to przepisie odnajduje się definicja legalna pojęcia standardy jakości środowiska. W myśl ww. przepisu są to poziomy dopuszczalne substancji lub energii, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze. Zgodnie zaś z art. 83 p.o.ś. przy określaniu standardów jakości środowiska należy kierować się skalą występowania i rodzajem oddziaływania substancji lub energii na środowisko. Aby więc przedmiotowa wykładnia zapisu § 4 pkt 6 planu miejscowego była prawidłowa należało odnieść się do przepisów § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), zawierających katalog enumeratywnie wymienionych przedsięwzięć, które zostały zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazane wyżej przepisy rozporządzenia nie wymieniają przedsięwzięcia polegającego na magazynowaniu urządzeń reklamowych, a zatem słuszne jest twierdzenie organu odwoławczego, że w związku z tym nie kwalifikuje się ono jako przedsięwzięcie mogącego zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto jak wynika z akt sprawy, projektowany magazyn nie posiada instalacji grzewczej, jak również kotłowni, w związku z czym nie będzie emitować oparów oraz zapylenia. Budynek przeznaczony jest na magazynowanie - składowanie urządzeń reklamowych. Zgodnie z przedstawioną w projekcie budowlanym szczegółowa analiza obszaru oddziaływania dokonana przez projektanta (str. 18 projektu) obszar oddziaływania nie wykracza po za granice działek, na których planowana jest inwestycja. Przyjąć zatem należy za organem, że przedmiotowa inwestycja jest usługą w znaczeniu § 4 pkt 6 planu miejscowego czyli usługą nieuciążliwą i tym samym zgodna jest z zapisami planu miejscowego. Powyższego stanowiska nie podważa zarzut skarżącego dotyczący przyjętej kategorii obiektu, tj. zaliczenia budynku magazynu urządzeń reklamowych do kategorii XVIII. W tym miejscu przypomnieć należy, że w załączniku do ustawy p.b ustawodawca skatalogował obiekty budowlane. Do kategorii XVIII prawodawca zaliczył budynki przemysłowe, jak: budynki produkcyjne, służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie oraz obiekty magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty, a także budynki kolejowe, jak: nastawnie, podstacje trakcyjne, lokomotywownie, wagonownie, strażnice przejazdowe, myjnie taboru kolejowego. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, literalna analiza powyższego wyliczenia jednoznacznie wskazuje, że do omawianej kategorii obiektów prawodawca zalicza dwa rodzaje obiektów, a mianowicie: budynki przemysłowe oraz obiekty magazynowe. Nie można więc przyznać racji skarżącemu, że obiekty magazynowe przynależą do kategorii obiektów przemysłowych. Obiekty magazynowe mieszczą się w kategorii XVIII, do której co istotne należą zarówno budynki przemysłowe jak i obiekty magazynowe. Skoro więc budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania przeznaczony jest na magazynowanie, tj. składowanie urządzeń reklamowych (fakt nie kwestionowany przez skarżącego), to uznać należy, że odpowiada przyjętej przez organy kategorii XVIII. Okoliczność ta wbrew twierdzeniom i podnoszonym argumentom skarżącego nie stoi w sprzeczności z zapisami obowiązującego planu miejscowego, który na tym obszarze przewiduje zabudowę usługową. Końcowo wskazać należy, że o tym, do jakiej kategorii zaliczany jest obiekt, decyduje decyzja o pozwoleniu na budowę. Wnioskodawca wpisuje kategorie budynków (budynku, obiektu) we wniosku o pozwoleniu na budowę, następnie organ element ten weryfikuje. W niniejszej sprawie ocena organów dokonana w powyższym zakresie nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zarówno treść wniosku o pozwolenie na budowę jak i zapisy projektu budowlanego, w którym przedstawiono szczegółowy opis planowanej inwestycji, odpowiadają kategorii XVIII określonej w załączniku do ustawy p.b. Informacja o przyjętej kategorii obiektu budowlanego oraz znaczeniu jej dla dalszego procesu inwestycyjnego została zawarta w osnowie decyzji organu I instancji. Stanowisko w tym przedmiocie podzielił następnie organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Z tego też względu zarzuty dotyczące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust 3 p.b oraz art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego sprzecznego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznać należy za bezzasadne. Prawidłowo również oceniono, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, ze szczególnym uwzględnieniem § 12 ust. 1 pkt 2 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019 r., poz. 1064) zwanego dalej: "rozporządzeniem". Zakres tej oceny został przedstawiony w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. W tych uwarunkowaniach, stanowisko organów o spełnieniu w konkretnej sprawie przesłanek z art. 35 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4 p.b. przyjąć należało za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi zauważyć należy, że w przeważającej mierze stanowią one powtórzenie zarzutów i argumentacji formułowanych na etapie postępowania administracyjnego i były już przedmiotem rozważań organów obu instancji. Sąd w pełni podziela stanowisko prezentowane w tym zakresie przez organy wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, jak i odpowiedzi na skargę, uznając je za własne. Przede wszystkim podkreślić należy za organem odwoławczym, że przedmiotowe postępowanie administracyjne dotyczy pozwolenia na budowę budynku magazynu urządzeń reklamowych w zabudowie usługowej. Na etapie procesu inwestycyjnego, organ architektoniczno – budowlany nie ma uprawnień do oceny ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to wprost z wyżej cytowanego art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., który nakłada na organy obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten nie daje natomiast podstaw do badania prawidłowości procedury podjęcia tego aktu oraz jego ustaleń w zakresie przeznaczenia konkretnych terenów w planie. W tym miejscu jeszcze raz powtórzyć należy za organem odwoławczym, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie można porównywać do obowiązującego planu miejscowego. Studium jest bowiem osobnym samodzielnym aktem planistycznym wytyczającym kierunki rozwoju przestrzennego, na terenie który obejmuje, stanowiącym podstawę uchwalenia planów zagospodarowania przestrzennego gminy czy miasta. Rada Gminy (lub Miasta) uchwalając studium, tworzy dopiero podstawę do wprowadzenia w przyszłości przepisów miejscowych, w formie planów zagospodarowania przestrzennego. Studium nie ma żadnej mocy prawnej, ponieważ jest tylko, tzw. aktem kierownictwa wewnętrznego. Natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) i stanowi akt prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Oznacza to, że jego postanowienia muszą być przestrzegane i uwzględniane przy realizacji inwestycji budowlanej, a przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą wprowadzać ograniczenia w sposobie wykonywania prawa własności. Organ nie może zatem kwestionować obowiązujących postanowień planu - w ramach oceny organ administracji architektoniczno-budowlanej, ma natomiast obowiązek dokonać samodzielnej analizy w kwestii zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu, co też jak już wyżej wskazano prawidło uczynił. Wobec powyższego, analizując poprawność zastosowania obowiązujących uregulowań prawnych w niniejszej sprawie uznać należy, że organy w sposób prawidłowy przyjęły, że inwestor przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie tym uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Dane zawarte w projekcie i parametry inwestycji odpowiadają szczegółowym ustaleniom zawartym w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, spełniają również wymogi warunków technicznych. Projekt przedłożony przez inwestora został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., aktualne na dzień opracowania projektu. Ponadto projekt budowlany zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymogami wiedzy technicznej. Obowiązki nałożone na organ udzielający pozwolenia przepisem art. 35 ust. 1 p.b., w ocenie Sądu, zostały zatem spełnione, co jednoznacznie wynika nie tylko z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, a obrazujących przebieg postępowania wyjaśniającego, ale również z uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Organ odwoławczy uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w szczególności na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wedle którego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W konkretnym przypadku nie zaistniały bowiem uchybienia stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności obu wydanych w niniejszej sprawie decyzji, na podstawie ww. przepisów. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.