VII SA/Wa 2214/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o z siedzibą w [...] i [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargi Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., w wyniku rozpatrzenia zażaleń [...] S.A. z siedzibą w [...] i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2021 r. [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] września 2020 r. nr [...]. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, GINB stwierdził, że Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2020 r. na wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zmienił decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą wnioskodawcy pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą (fundamenty pod konstrukcję wież elektrowni wiatrowych wraz z masztami oraz placami składowo-manewrowo-montażowymi i wewnętrznymi drogami dojazdowymi) etap I i etap II na działkach nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]. Pismami z 4 lutego 2021 r. [...] S.A. i [...] Sp. z o.o. wniosły, powołując się na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] września 2020 r. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] maja 2021 r., znak: [...] odmówił wznowienia postępowania. W jego uzasadnieniu wyjaśnił, że swój interes w sprawie obie spółki wywodzą z prawa własności działek nr ew. [...], obręb [...], znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji. Nie zostały one uznane za stronę postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b., ponieważ zakres zmian nie wprowadzał ograniczeń w możliwości zagospodarowania tych nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem. Jakkolwiek obie spółki wskazały, że zachowały miesięczny termin na wystąpienie o wznowienie postępowania, to wniosku tego, jak zauważył Wojewoda [...], nie można podzielić, co stanowi podstawę odmownego załatwienia zgłoszonego żądania. W tym zakresie organ wyjaśnił, że nie podziela stanowiska, iż o wydaniu decyzji strony dowiedziały się 4 stycznia 2021 r., kiedy przedstawiciel [...] S.A. zapoznał się w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z decyzją z [...] września 2020 r. Strony dowiedziały się o decyzji wcześniej, to jest w dniu podania informacji o wydaniu decyzji do wiadomości publicznej. Wniosek spółki o udostępnienie do wglądu akt dotyczących postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] września 2020 r. wpłynął do organu 10 grudnia 2020 r. Z wniosku tego wynika, że zainteresowane spółki znały datę, numer oraz przedmiot decyzji Wojewody [...]. W ocenie organu, termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania został tym samym naruszony, w związku z czym należało odmówić wznowienia postępowania administracyjnego. Pismami z 12 maja 2021 r. [...] S.A. oraz [...] Sp. z o.o. złożyły zażalenie na powyższe postanowienie Wojewody [...], zarzucając organowi naruszenie art. 148 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że użyte w tym przepisie sformułowanie dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji należy rozumieć jako dzień podania do publicznej wiadomości informacji o decyzji, niezależnie od rzeczywistego zapoznania się z taką informacją przez wnioskodawcę lub dzień poznania nazwy decyzji, podczas gdy niezbędnym elementem dowiedzenia się o decyzji pozostaje poznanie jej rozstrzygnięcia, to jest powzięcia wiadomości, co i gdzie konkretnie miałoby być zbudowane. We wskazanym postanowieniu z [...] sierpnia 2021 r. utrzymującym w mocy postanowienie z [...] maja 2021 r., GINB wskazał, że w przypadku wniosku o wznowienie postępowania, który oparty jest na przesłance z art. 148 § 1 pkt 4 k.p.a., w pierwszej fazie organ zobowiązany jest zbadać, czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. GINB zauważył, że w pismach z 8 kwietnia 2021 r. spółki wnoszące zażalenie wskazały, iż o wydaniu decyzji Wojewody [...] z [...] września 2020 r. dowiedziały się w związku z zapoznaniem się przedstawiciela spółki [...] S.A. z aktami sprawy 4 stycznia 2021 r., co zostało udokumentowane notatką służbową znajdującą się w aktach tego postępowania. Organ zażaleniowy stwierdził, że z akt organu I instancji wynika jednakże, iż obie spółki wiedziały o decyzji Wojewody [...] znacznie wcześniej, albowiem pismem z 10 grudnia 2020 r. skierowanym do Wojewody [...] [...] S.A. wniosła o umożliwienie wglądu (oraz sporządzania notatek i odpisów) z akt sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] września 2020 r. Pismo to zostało podpisane w imieniu spółki [...] S.A. przez członków zarządu – W. G. i W. W.. Jak wynika z wypisu z KRS [...] Sp. z o.o., są oni także członkami zarządu tej spółki, przez co także [...] sp. z o.o. posiadała wiedzę o wydaniu decyzji Wojewody [...] z [...] września 2020 r. najpóźniej 10 grudnia 2021 r. W związku z powyższym, względem [...] S.A. i [...] Sp. z o.o. miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., upłynął 11 stycznia 2021 r. GINB stwierdził, że stanowisko stron zawarte w zażaleniu odnoszące się do wykładni nadawanej art. 148 § 2 k.p.a. należy uznać za niezasadne. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Przy czym należy pamiętać, że chodzi o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, iż nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się do twierdzenia wnoszących zażalenie, że z tytułu decyzji można było wnioskować, iż dotyczy ona pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, jednakże nie sposób poznać było kluczowego elementu rozstrzygnięcia - to jest co konkretnie miałoby powstać na konkretnej działce, GINB wskazał, że najpóźniej 10 grudnia 2020 r. spółki posiadły taką wiedzę, gdyż w piśmie z 10 grudnia 2020 r. zauważono, że [...] S.A. prowadzi składowisko odpadów sąsiaduje z działką nr ew. [...], na której zgodnie z przywołaną decyzją "ma zostać wybudowana jedna z elektrowni wiatrowych, w miejscu bezpośrednio przylegającym do granicy pomiędzy działkami". Organ zażaleniowy zwrócił uwagę na to, że na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniach od 5 października 2020 r. do 26 października 2020 r. było wywieszone obwieszczenie Wojewody [...] z [...] października 2020 r. o wydaniu decyzji Wojewody [...] z [...] września 2020 r. Powyższe obwieszczenie zostało także zamieszczone na stronie internetowej Urzędu. Ponadto pismem z 1 października 2020 r. [...] Urząd Wojewódzki zwrócił się z prośbą do Wójta Gminy [...] o zamieszczenie 5 października 2020 r. na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu przez okres 14 dni obwieszczenia Wojewody [...]. Pismami z 1 października 2021 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z [...] sierpnia 2021 r. złożyły [...] sp. z o.o. i [...] S.A., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] z [...]maja 2021 r. Zaskarżonemu postanowieniu w zasadniczo jednobrzmiących skargach skarżący zarzucili naruszenie art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 4 p.b. poprzez błędne przyjęcie, że użyte w art. 148 § 2 k.p.a. sformułowanie "dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć jako dzień podania do publicznej wiadomości informacji o decyzji - niezależnie od rzeczywistego zapoznania się z taką informacją przez wnioskodawcę - lub dzień poznania nazwy decyzji, podczas gdy niezbędnym elementem dowiedzenia się o decyzji pozostaje poznanie jej rozstrzygnięcia, którego elementem w przypadku pozwolenia na budowę pozostaje projekt budowlany. Zdaniem skarżących, powyższe naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem postawiona teza stanowi główne uzasadnienie dokonanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniach skarg skarżący podnieśli, że w zakresie pierwszeństwa daty powzięcia informacji o istnieniu decyzji GINB powołał się na orzecznictwo wskazujące, iż z punktu widzenia oceny, od kiedy rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, istotne jest tylko to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Rozumienie tego sformułowania przyjęte w skarżonym postanowieniu pomija jednak utrwaloną linię orzeczniczą dotyczącą rozumienia pojęcia rozstrzygnięcia w przypadku pozwolenia na budowę. Elementem rozstrzygnięcia pozwolenia na budowę jest bowiem projekt budowlany. Zdaniem skarżących, nie można mówić o znajomości rozstrzygnięcia dopóki pominięta strona nie wie, co konkretnie i gdzie konkretnie miałoby zostać wybudowane - oznaczenie działki budowlanej stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia robót budowlanych przez określenie konkretnego obiektu budowlanego i miejsca jego położenia. Skarżący zauważyli równocześnie, że przedmiotem decyzji, której dotyczyło postępowanie, jest zmiana parametrów elektrowni wiatrowej konstruowanej w sąsiedztwie zakładu spółek. Sam tytuł decyzji nie wskazuje o jakich parametrach mowa i na czym polega zatwierdzona zmiana. W sytuacji, w której interes prawny skarżących opiera się na oddziaływaniu akustycznym obiektu, nie znając istoty zmiany, spółki nie dysponowały wiedzą na tyle precyzyjną, by pozwalała im ona na sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący zwrócili również uwagę na to, że wykładnia wskazująca na pierwszeństwo daty publikacji ogłoszenia jest powszechnie uznawana za błędną przez orzecznictwo sądów administracyjnych. W piśmie z 3 listopada 2021 r., odpowiadając na złożone skargi, GINB wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Zarządzeniami z 22 listopada 2021 r. sygn. VII SA/Wa 2214/21 i VII SA/Wa 2215/21 na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2214/21 (skarga [...] sp. z o.o.) i VII SA/Wa 2215/21 (skarga [...] S.A.) wraz z zarządzeniem o ich dalszym prowadzeniu pod sygn. akt VII SA/Wa 2214/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia z [...] sierpnia 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie GINB nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności. Wznowienie postępowania to instytucja procesowa, która umożliwia weryfikację ostatecznej decyzji administracyjnej pod kątem wydania jej w postępowaniu obarczonym jedną z kwalifikowanym wad procesowych enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie to należy postrzegać jako tryb postępowania nadzwyczajnego umożliwiający ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Z uwagi jednakże na to, że może on prowadzić do wzruszenia tejże decyzji, co przełamuje zasadę trwałości rozstrzygnięć ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami. Wniesienie podania nie wszczyna postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. Poprzedza ona ustalenie, czy przyczyny wznowienia wskazane przez wnioskodawcę faktycznie wystąpiły, gdyż ta kwestia może zostać merytorycznie rozważona dopiero po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 408/17; wyrok NSA z dnia 8 marca 2018 r. sygn. II OSK 2101/17; wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1107/17), jak i w piśmiennictwie (por. Nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego, red. K. Sobieralski, Warszawa 2018, s. 275) jednolicie przyjmuje się, że dopuszczalność wszczęcia omawianego nadzwyczajnego trybu postępowania uzależniona jest od stwierdzenia, iż z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot do tego uprawniony, a zatem strona, której przysługuje interes prawny (art. 28 k.p.a.), podmiot ten powołał się w złożonym podaniu na okoliczność stanowiącą jedną z przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1 – 8, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a.), wskazana przesłanka wznowienia zaistniała w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (art. 145 § 1 k.p.a.), jak też podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. terminie. Odnosząc się do tego ostatniego wymogu, Sąd zobowiązany jest przypomnieć, że art. 148 § 1 k.p.a. kreuje wymaganie, zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania powinno zostać wniesione do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powyższy termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). W kontrolowanej sprawie, według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zasadne było odwołanie się przez GINB do wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. warunku, jako że miał rację organ zażaleniowy podnosząc, że składając pismami z 4 lutego 2021 r. podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] września 2020 r. [...]ka S.A. i [...] Sp. z o.o. uchybiły terminowi, ponieważ wbrew odmiennemu twierdzeniu prezentowanemu we wnioskach o wznowienie postępowania, w zażaleniach na postanowienie z [...] maja 2021 r., następnie podtrzymanemu w złożonych skargach, o wydaniu ww. decyzji w rozumieniu, jakie należy przypisywać temu wyrażeniu w świetle art. 148 § 2 k.p.a., dowiedziały się 10 grudnia 2020 r., a nie 4 stycznia 2021 r., gdy pełnomocnik skarżącego zapoznał się w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z aktami sprawy dotyczącej zmiany udzielonego [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę. Ta okoliczność decydowała o tym, że wydane postanowienie odmawiające wznowienia postępowania odpowiada prawu (art. 149 § 3 k.p.a.). Nie budzi zastrzeżeń Sądu przedstawiony przez GINB w treści zaskarżonego postanowienia sposób rozumienia, jaki powinien być nadawany art. 148 § 2 k.p.a. Jest on niewadliwy, ponieważ odwołuje się w bezpośredni sposób do utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w którym przyjmuje się, że dowiedzenie się o decyzji należy traktować za równoznaczne uzyskaniu przez stronę informacji pozwalających zidentyfikować jej decyzję kończącą postępowanie, w którym nie brała udziału, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania jego wznowienia (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2019 r. sygn. II OSK 2083/17). GINB wyjaśnił, że chodzi o takie informacje jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, iż nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść decyzji. Za wystarczające uznaje się, że posiadła ona informację czego dana decyzja dotyczy. Ta argumentacja odpowiada ściśle poglądom prezentowanym w tym zakresie przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r. sygn. II OSK 2153/19; wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r. sygn. II OSK 677/18; wyrok NSA z 27 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 2226/18; wyrok NSA z 31 lipca 2018 r. sygn. II OSK 3296/17), stąd brak jest podstaw do jej podważenia w niniejszej sprawie. Wyjaśnienia organu zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia miały na uwadze ocenę prawną dotyczącą art. 148 § 2 k.p.a. wyrażaną zasadniczo w sprawach odnoszących się do udzielanego inwestorowi pozwolenia na budowę, stąd odwołanie się przez skarżących do specyfiki tego rodzaju spraw wraz z akcentowaniem tego, że "powzięcie informacji o rozstrzygnięciu" na ich gruncie powinno być rozumiane szerzej jako wiedza strony o treści projektu budowlanego konkretyzującego przedmiot projektowanych robót budowlanych, sposób ich prowadzenia, miejsce oraz inne warunki przedsięwzięcia pozostaje nieuprawnione, jeżeli za pośrednictwem tego argumentu skarżący chcieliby wykazać, że w kontrolowanej sprawie GINB dopuścił się błędnej wykładni art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 4 p.b. Zdaniem Sądu, GINB zebrał, rozpatrzył i następnie ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu postanowienia odpowiadającym wymaganiom art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że w przypadku działania organu osoby prawnej – zgodnie z tzw. teorią organów – oświadczenia organu są przypisywane osobie prawnej. W zakres władzy przedstawiciela organizacyjnego zarachowaniu podlegają tak jego oświadczenia woli, jak i oświadczenia wiedzy. GINB oceniając sytuację prawną skarżących z punktu widzenia spełnienia wymagania art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zasadnie tym samym wziął pod uwagę, że w skład organu wykonawczego skarżących prowadzących działalność w formie spółek kapitałowych (spółka akcyjna i spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) wchodziły te same osoby (członkowie zarządu – W. G. i W. W.). Uwzględnienie, że głównym zadaniem tychże osób jest prowadzenie spraw spółki i jej reprezentacja musiało prowadzić do wniosku, że ujawniona w piśmie [...] S.A. z 10 grudnia 2020 r. wiedza podpisanych pod nim osób o wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji z [...] września 2020 r. powinna była zostać przypisana również [...] Sp. z o.o., której wspólnikiem posiadającym całość udziałów spółki, co wynika z akt sprawy, pozostawał [...]. S.A. GINB poddał prawidłowej analizie pismo (wniosek) z 10 grudnia 2020 r., stwierdzając, że z jego treści wynikała dostateczna wiedza skarżących o rozstrzygnięciu zamieszczonym w decyzji Wojewody [...] z [...] września 2020 r. zmieniającej decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych .. wraz z infrastrukturą towarzyszącą etap I i etap II na działkach nr ew. [...], obręb [...], gm. [...], jeżeli w związku z lokalizacją jednej z elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie należących do skarżących działek (nr ew. [...]), pominięcie skarżących uznających się za stronę w sprawie powinno w ich ocenie prowadzić do wznowienia tego postępowania. Z treści wniosku z 10 grudnia 2020 r. wynika, że podpisane pod nim osoby wchodzące w skład zarządów obu skarżących spółek dysponowały informacją odnoszącą się do tego, co stanowiło przedmiot sprawy rozpatrzonej przez Wojewodę [...], jakie szczegółowe oznaczenie nosiła decyzja i znak postępowania, w którym została ona wydana, jak też treść pisma pozwala potwierdzić posiadanie przez skarżących zobiektywizowanej wiedzy w zakresie warunków realizacji spornego przedsięwzięcia, jego lokalizacji i uwarunkowań sprawiających, że może ono naruszać interes skarżących spółek prowadzących w jego sąsiedztwie składowisko odpadów. Jakkolwiek nie można zaprzeczyć, że zapoznanie się pełnomocnika [...] S.A. z aktami sprawy 4 stycznia 2021 r. mogło doprowadzić do poszerzenia wiedzy skarżących o planowanej inwestycji dotyczącej zespołu elektrowni wiatrowych i obszarze jego oddziaływania, w tym o szczegółowych zmianach zatwierdzonego projektu budowlanego, tym niemniej nie oznacza to, że to z tym terminem, a nie datą złożenia wniosku z 10 grudnia 2020 r. o umożliwienie wglądu w akta sprawy w trybie art. 73 § 1 k.p.a. GINB powinien był powiązać moment dowiedzenia się przez skarżących o wydaniu kwestionowanej decyzji, jeżeli nie może być kwestionowane, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może nastąpić w istocie dopiero po doręczeniu decyzji lub zapoznaniu się z aktami sprawy, w której została ona wydana (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 853). Tego rodzaju wniosek, na którym postanowił się oprzeć GINB utrzymując w mocy postanowienie odmowne Wojewody [...] z [...] maja 2021 r., odpowiada zarówno znaczeniu normatywnemu art. 148 § 2 k.p.a., jak też uwzględnia te okoliczności sprawy, które organ zażaleniowy miał obowiązek uwzględnić, poddając kontroli dopuszczalność weryfikacji wskazanej przez wnioskodawców przyczyny wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.