II OSK 2153/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 255/19 w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 255/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na skutek skargi K. W. (skarżąca) na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Wojewoda Małopolski i w skardze kasacyjnej zarzucił mu: naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 148 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organy przedwcześnie i bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego uznały, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania z art. 148 § 2 k.p.a., w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, z uwagi na fakt, że: skarżąca co najmniej już w dniu [...] kwietnia 2018 r. wiedziała o wydaniu decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, o czym świadczy kierowany do organów wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2018 r., a sam wniosek o wznowienie postępowania wniosła dopiero w dniu [...] czerwca 2018 r., a zatem z naruszeniem ustawowego terminu z art. 148 § 2 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym że przepis ten został zastosowały w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien zostać zastosowany, a w konsekwencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie organu odwoławczego i poprzedzające je postanowienie organu i instancji, w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy, a postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadą zarzucaną przez Sąd; art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że art. 151 p.p.s.a. nie został zastosowany pomimo, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy zaistniały podstawy do jego zastosowania i oddalenia skargi. W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że zapoznanie się przez skarżącą z tablicą informacyjną budowy, na której ujawnione zostały cztery decyzje dotyczące inwestycji przy ul. [...] w [...] jest okolicznością pozwalającą na stwierdzenia, że strona powzięła wystarczająca ilość informacji pozwalająca na ustalenie czego decyzje dotyczą. Wskazał, że numery decyzji wpisane na tablicy informacyjnej budowy umieszczonej w miejscu budowy, wpisane w miejscu przeznaczonym na wpis danych dotyczących pozwolenia na budowę wydanego dla inwestycji, czynią całkowicie niewiarygodnym twierdzenia skarżącej, że nie miała świadomości, że są to decyzje dotyczące pozwolenia na budowę. Podkreślił, że z tablicy informacyjnej spornej budowy wynika, że w miejscu na wpisanie numeru pozwolenia na budowę, wpisane były numery czerech decyzji, w tym decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], zatem skoro cztery decyzje zostały wpisane na tablicy informacyjnej, to sytuacja taka oznaczać może tylko tyle, że inwestycji dotyczą cztery akty administracyjne. Organ podniósł również, że z ustaleń faktycznych wynika, że skarżąca nie miała ona wątpliwości, że wskazane decyzje wydane zostały w postępowaniach, w których powinna być stroną. W jego ocenie o tej okoliczności przesądza również fakt złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem organu skarżąca wiedziała o decyzji o pozwoleniu na budowę już w dniu złożenia pisma o udzielenie informacji publicznej. Świadczy o tym treść ww. pisma, które skierowała do organów w dniu [...] kwietnia 2018 r. Podkreślić przy tym należy, że na tablicy informacyjnej budowy, nie mogą znajdować się żadne inne informacje, oprócz tych określonych rozporządzeniem, a sama treść tablicy, w rubryce: Pozwolenie na budowę, wymaga uzupełnienia o datę i numer decyzji. Takie daty i numery decyzji prawidłowo podane były na tablicy budowy, skoro skarżąca przywołała je w swoim. Z treści wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. o udzielenie informacji publicznej. Organ podniósł, że niewiarygodne w tych okolicznościach jest twierdzenie skarżącej, że o decyzji dowiedziała się wskutek przesłania jej treści decyzji przez organ I instancji przy piśmie nr [...] w dniu [...] maja 2018 r., co z kolei skutkować powinno przyjęciem, że wniosek o wznowienie postępowania złożony [...] czerwca 2018 r. złożony został po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności rozpoznając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 148 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., którego skarżący kasacyjnie upatruje w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy przedwcześnie i bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego uznały, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania z art. 148 § 2 k.p.a., wskazać należy, że nie mógł on okazać się uzasadniony. Stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl zaś § 2 art. 148 k.p.a. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Dla oceny dochowania zakreślonego w cytowanym przepisie terminu istotna jest więc treść wniosku oraz powołana w nim przesłanka wznowienia. W przedmiotowej sprawie skarżąca jako podstawę swojego żądania powołał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym termin do wniesienia przez nią podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przypomnieć zatem wypada, że – jak wskazuje się w orzecznictwie - zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Przy czym należy pamiętać, że chodzi o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, iż nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Za wystarczające uznaje się, iż posiadła ona informację czego dana decyzja dotyczy (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 9 września 2011 r. sygn. akt II OSK 2407/10; 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1296/09; 6 maja 2009 r., II OSK 714/08; 14 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1662/97). Przy czym nie można pomijać, iż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem strony o pełnej treści decyzji. Tym samym – jak słusznie wskazał Sąd I instancji – przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć uzyskanie informacji o fakcie jej wydania, zatem konieczne jest powzięcie przez stronę wiedzy co do organu, od którego pochodzi oraz istotnej treści rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie kluczowe będzie zatem ustalenie, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organy w przedmiotowym postępowaniu ograniczyły się jedynie do oceny czy skarżąca dowiedziała się o decyzji w dniu [...] kwietnia 2018 r. – jak twierdzą organy - czy też [...] maja 2018 r. – jak twierdzi skarżąca. Tymczasem oceniając zaistniałą sytuację przez pryzmat treści art. 148 § 1 i 2 k.p.a. wskazać należy za Sąd I instancji, że ich rolą w zaistniałych okolicznościach było przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie jaką wiedzę na temat decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. posiadała skarżąca w dniu sformułowania wniosku o udzielenie informacji publicznej ([...] kwietnia 2018 r.). Sformułowany przez skarżącą [...] kwietnia 2018 r. wniosek pozwala bowiem na przypuszczenie, że dysponowała ona pewnym zakresem wiedzy na temat tej decyzji, jednakże – jak słusznie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny – nie sposób uznać by z akt spawy wynikało, iż była to na tyle precyzyjna wiedza, by pozwalała skarżącej na sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż jak wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania z [...] czerwca 2018 r. oraz treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] kwietnia 2018 r., nie sposób przyjąć, czy faktycznie w dacie zapoznania się przez skarżącą z tablicą informacyjną budowy, informacje na niej zawarte były na tyle precyzyjne by nie mogły nasuwać wątpliwość, w szczególności w zakresie przedmiotu poszczególnych decyzji, które zdaniem skarżącej zostały jedynie wymienione poprzez wskazanie daty i numeru, bez określenia, czego dokładnie każda z nich dotyczyła. Jeżeli bowiem informacja zamieszczona na tablicy informacyjnej budowy nie zawierałaby wystarczających informacji o przedmiocie i rozstrzygnięciach poszczególnych wymienionych na niej decyzji, to nie sposób uznać, iż to właśnie data zapoznania się przez skarżącą z tablicą informacyjną budowy będzie wyznaczała początek biegu terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tych okolicznościach za uzasadniony nie mógł zostać uznany również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż jak wykazano powyżej nie sposób uznać, że zgromadzony w przedmiotowym postępowaniu materiał dowodowy był wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy, a postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadą. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten jest tzw. przepisem wynikowym. Warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut złamania tej regulacji, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut z wytykiem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10). Z tych też względów także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. okazał się nieuzasadniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.