II SA/Kr 255/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Wojewody z dnia 7 stycznia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 12 września 2018 r., znak: [...]; zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej K. W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda postanowieniem z dnia 7 stycznia 2019 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu zażalenia K. W., działającej przez profesjonalnego pełnomocnika, na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 12 września 2018 r. (znak: [...]) o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...] (znak: [...]) udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażami wbudowanymi, instalacjami wewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, opadowej, wody, (...) oraz przebudową przyłącza c.o. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K., oraz rozbiórka części budynku garażowego (dwóch boksów garażowych) na dz. [...] i [...] obr. [...]", utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...], Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 11 kwietnia 2017 r. Pismem z dnia 4 czerwca 2018 r. K. W., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o wznowienie postępowania, m.in. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia 28 lutego 2017 r. Wnioskodawczyni wskazała, iż jest właścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w K. na działce sąsiadującej z terenem inwestycji, powołując przy tym jako podstawę wystąpienia o wznowienie postępowania, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W treści ww. wniosku podniesiony został argument, że nieprawidłowo został ustalony obszar oddziaływania planowanego obiektu. Ponadto wnioskodawczyni, powołując się na wniosek o udzielenie informacji publicznej wskazała, iż uzyskała informacje, m.in. o treści kwestionowanej decyzji (obok trzech innych decyzji) z pisma o znaku: [...] Postanowieniem z dnia 12 września 2018 r. (znak: [...]), Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...], na wniosek K. W., stwierdzając, że "wznowienie postępowania jest niedopuszczalne, bowiem wznowienie mimo naruszenia terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. stanowiłoby rażące naruszenie prawa". Zażalenie na ww. postanowienie wniosła K. W. zarzucając organowi I instancji niewłaściwą interpretację normy zawartej w przepisie art. 148 k.p.a. Podniesiono przy tym, że dopiero dowiedzenie się o rozstrzygnięciu, jego treści pozwala na ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego. Wyjaśniono także, że wiedzę o decyzji wnioskodawczyni posiadała od dnia 7 maja 2018 r., tj. od dnia odebrania korespondencji zawierającej kserokopie wydanych decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda wskazał, że jak wynikało z akt sprawy, organ I instancji przyjął w kwestii określenia terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a., wystąpienie wnioskującej z dnia 7 kwietnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej o wydanych decyzjach, w tym decyzji z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...]. Podkreślono przy tym, że analiza akt sprawy wykazała, iż K. W. wnioskując o udostępnienie akt w trybie dostępu do informacji publicznej, posiadała już co najmniej w dniu 7 kwietnia 2018 r., wiedzę o decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...], gdyż wniosek z dnia 7 kwietnia 2018 r. złożyła powziąwszy informację o wydanych decyzjach z żółtej tablicy informującej o budowie, tj. we wcześniejszym terminie. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, wniosek K. W. z dnia 4 czerwca 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...], został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. (tj. po upływie co najmniej miesiąca, gdy dowiedziała się o wydaniu decyzji), a wobec powyższego należało przyjąć, że odmowa wznowienia postępowania na jej wniosek była uzasadniona. Organ II instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że w ramach postępowania wznowieniowego można wyróżnić dwie jego fazy (etapy), tj. wstępną, zainicjowaną wnioskiem o wznowienie, która obejmuje badanie kwestii podmiotowych oraz zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie, a także fazę następującą po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (właściwą). Zaznaczono zarazem, że negatywny wynik badania podstaw formalnych prowadzi do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania określonego w art. 149 § 3 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślił, że dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest wymagane doręczenie decyzji, a istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o istnieniu decyzji, tj. aby uzyskała ona informacje pozwalające na zidentyfikowanie decyzji, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania (w tym nazwę organu, który decyzje wydał oraz sposób rozstrzygnięcia, przy czym nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, a wystarczające jest powzięcie informacji czego dana decyzja dotyczyła). Stąd też zdaniem organu II instancji, możliwość przeczytania tablicy informacyjnej, w której treści podane były m.in. nr decyzji, organ administracji i rodzaj inwestycji, należało uznać za pierwszą informacją o wydanej decyzji. W tym zakresie wskazano, że data wystąpienia z wnioskiem o podanie dodatkowych informacji czy też o udostępnienie wglądu w dokumentację sprawy (projekt budowlany) świadczyła już o posiadaniu wiedzy o decyzji, a w związku z tym należało przyjąć, że to dzień 7 kwietnia 2018 r. był dniem, gdy żaląca się dowiedziała się o decyzji. Wyjaśniono przy tym, że otrzymanie dodatkowych informacji w odpowiedzi na wystąpienie o udostępnienie informacji publicznej nie stanowiło dowodu na zachowanie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy podkreślił również, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że zachowanie miesięcznego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu, swobodnie oceniając dowody w tej mierze. Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca – K. W., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego dla radcy prawnego według norm prawem przewidzianych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: * art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; * art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jedynie pozorne uzasadnienie postanowienia, albowiem w zaskarżonym postanowieniu brak jest pełnego odniesienia się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu, a ponadto uzasadnienie jest nieprawidłowe; * art. 148 § 2 k.p.a., poprzez błędną jego interpretację. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 7 stycznia 2019 r. (znak: [...]), którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 12 września 2018 r. (znak: [...]) o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażami wbudowanymi, instalacjami wewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, opadowej, wody, centralnego ogrzewania, elektrycznej, wentylacji mechanicznej, instalacji wewnętrznej kanalizacji na zewnątrz budynku, układem drogowym wewnętrznym, układem chodników i zielni, przebudową istniejącej teletechniki, oraz przebudową przyłącza c.o. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K., oraz rozbiórka części budynku garażowego (dwóch boksów garażowych) na dz. [...] i [...] obr. [...]". W przedmiotowej sprawie Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem ww. określonych kryteriów, doszedł do wniosku, że zarówno postanowienie Wojewody, jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. są wadliwe w takim stopniu, że konieczne jest ich uchylenie i ponowne przeprowadzenie w tym zakresie postępowania administracyjnego. Organy obu instancji naruszyły bowiem, przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności przepisy art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Tym samym spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uzasadniająca uwzględnienie skargi. Podstawę prawną wydania kwestionowanego postanowienia stanowił przede wszystkim art. 148 k.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ("strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu") – wskazanej w przedmiotowej sprawie jako podstawa wznowienia – biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że postępowanie wznowieniowe zostało uregulowane przez ustawodawcę w rozdziale 12 działu II k.p.a. (art. 145-152 k.p.a.). Stosownie do zamieszczonych w ww. rozdziale przepisów, przyjmuje się, że postępowanie administracyjne, po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania, można podzielić na dwa etapy. W pierwszym z nich, organ bada czy wniosek o wznowienie postępowania oparty został na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145a k.p.a., jak również, czy został on wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a., a także czy wnoszący podanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Drugi etap obejmuje natomiast kontrolę merytoryczną, tj. postępowanie dotyczące przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Należy jednak zaznaczyć, że jeśli okoliczność, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) – jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie – to może być ona badana już po wszczęciu postępowania wznowieniowego (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 191/12, LEX nr 1219080 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2411/15, LEX nr 2310016). Niemniej jednak również w sytuacji, w której w podaniu o wznowienie postępowania jako podstawę wskazano przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., właściwy w sprawie organ w dalszym ciągu zobligowany jest w pierwszej kolejności dokonać oceny, czy podanie to zostało wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., do oceny której to okoliczności sprowadzała się istota sporu w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnienie powyższej kwestii jest na tyle istotne, że dopiero jej rozstrzygnięcie warunkować będzie dalszy przebieg postępowania, a mianowicie czy powinno się ono zakończyć wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia (w przypadku niedochowania terminu) lub o wznowieniu postępowania zakończonego ww. decyzją (w razie dochowania przewidzianego terminu). Wobec regulacji z art. 148 § 2 k.p.a. dla ustalenia czy dochowano terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. kluczowe znaczenie będzie miało, kiedy strona "dowiedziała się" o decyzji, wydanej w ramach postępowania, którego wznowienia się domaga. Okoliczność ta będzie bowiem wyznaczała początek biegu miesięcznego terminu do wystąpienia z takim podaniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania (tj. przede wszystkim odnośnie nazwy organu, który wydał decyzję oraz sposobu rozstrzygnięcia sprawy). Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, gdyż w takim przypadku za wystarczające uznać należy powzięcie informacji czego dana decyzja dotyczy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, LEX nr 574438 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2445/15, LEX nr 2314782). Wymaga jednak w tym miejscu podkreślenia, że to czy określone informacje dotyczące istnienia w obrocie prawnym danej decyzji pozyskane przez podmiot zamierzający wystąpić z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (tj. faktyczna wiedza tego podmiotu o decyzji) są na tyle precyzyjne, iż pozwalają wystąpić z takim wnioskiem muszą być oceniane wyłącznie w oparciu o skonkretyzowane okoliczności danej sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1055/15, LEX nr 2248096). Dowiedzenie się oznacza zatem powzięcie wiadomości o wydaniu rozstrzygnięcia, a w związku z tym jest to pewne zdarzenie określane jako akt wiedzy (fakt intelektualny). Tym samym w takim przypadku nie ma znaczenia sama świadomość, że powinno się być stroną danego postępowania, ale akt wiedzy, iż taka decyzja została wydana (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 791/16, LEX nr 2436516). Stąd też mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania, w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, przy odkodowywaniu normy z art. 148 § 2 k.p.a. podstawowe znaczenie ma ustalenie dnia powzięcia przez stronę wiedzy o wydanym akcie i to wiedzy na tyle precyzyjnej, aby mogła ona sformułować żądanie wznowienia postępowania. W tym kontekście za co najmniej przedwczesne należało uznać przyjęcie przez organy obu instancji, iż skarżąca, co najmniej od dnia 7 kwietnia 2018 r. (a nawet wcześniej – od dnia powzięcia informacji z tablicy informującej o budowie), tj. od dnia wystąpienia w trybie dostępu do informacji publicznej z wnioskiem o udzielenie wszelkich informacji dotyczących wydania m.in. ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...], posiadała wiedzę odnośnie istnienia ww. decyzji, która pozwalała na wystąpienie z wnioskiem o wznowienie zakończonego nią postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazać bowiem należy, że jak wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania z dnia 4 czerwca 2018 r., co potwierdza również treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 7 kwietnia 2018 r., skarżąca – według jej oświadczenia – w dacie zapoznania się z tablicą informacyjną budowy powzięła jedynie wiadomość o fakcie wydania kilku decyzji, których numery i daty znajdowały się w tym dniu na przedmiotowej tablicy, dotyczących zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażami wbudowanymi i instalacjami wewnętrznymi, oraz rozbiórki części budynku garażowego". Nie miała ona natomiast wiedzy, czego dokładnie dotyczyły poszczególne decyzje, a w następstwie tego, które z nich mogły naruszać jej interes prawny uzasadniając tym samym podjęcie ewentualnych działań zmierzających do wzruszenia niekorzystnych rozstrzygnięć. Wiedzę tą, jak wskazała skarżąca, uzyskała dopiero w dacie 7 maja 2018 r., kiedy to otrzymała od Prezydenta Miasta K. m.in. kserokopię decyzji z dnia 28 lutego 2017 r., obok trzech innych decyzji, o których udostępnienie zawnioskowała w dniu 7 kwietnia 2018 r. Tym samym wobec zaistnienia okoliczności spornej odnośnie daty, od której należy liczyć – stosownie do treści art. 148 § 2 k.p.a. – miesięczny termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania (według organu – od 7 kwietnia 2018 r., zdaniem skarżącej – od 7 maja 2018 r.), rolą organów obu instancji było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w ramach którego należało ustalić (np. poprzez pozyskanie stosownych zdjęć), czy faktycznie w dacie zapoznania się przez skarżącą z tablicą informacyjną budowy, informacje na niej zawarte mogły nasuwać wątpliwość, w szczególności w zakresie przedmiotu poszczególnych decyzji, które jak podała skarżąca zostały jedynie wymienione poprzez wskazanie daty i nr, bez określenia, czego dokładnie każda z nich dotyczyła. W ocenie Sądu, w sytuacji, w której informacja zamieszczona na tablicy informacyjnej budowy zawierałaby treść niejednoznaczną i nieprecyzyjną, a tym samym nie zawierałaby wystarczających informacji o przedmiocie i rozstrzygnięciach poszczególnych wymienionych na niej decyzji, nie można byłoby uznać, iż to właśnie data zapoznania się przez skarżącą z tablicą informacyjną budowy byłaby relewantna z punktu widzenia początku biegu miesięcznego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W takim bowiem przypadku, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, skarżąca nie dysponowałaby w tej dacie stosowną wiedzą, która z kliku wymienionych decyzji (w przedmiotowej sprawie czterech) mogłaby naruszać jej interes prawny uzasadniając potrzebę podjęcia próby wzruszenia tej decyzji, w szczególności, że jak wynika z wniosku o wznowienie postępowania z dnia 4 czerwca 2018 r., dwie z wymienionych na tablicy informacyjnej budowy decyzji były jedynie decyzjami przenoszącymi wydane uprzednio dwie inne decyzje, a wobec zawężonego ustawowo kręgu stron w tego rodzaju postępowaniach do podmiotów, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji (w odniesieniu do przenoszenia pozwolenia na budowę – art. 40 ust. 3 u.p.b., zaś w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy – art. 63 ust. 5 zdanie drugie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.), skarżąca nie posiadałaby interesu prawnego do ich kwestionowania. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zarówno postanowienie Wojewody, jak i postanowienie Prezydenta Miasta K. naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). Organy obu instancji nie zweryfikowały bowiem w sposób należyty wskazanych powyżej okoliczności, podnoszonych również przez skarżącą, które mogą mieć istotny wpływ na ustalenie daty początkowej, od której należy liczyć bieg terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...], a których ustalenie będzie determinowało sposób dalszego procedowania w kontrolowanej sprawie. Dlatego też należało uznać, że zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Dlatego też, organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, powinny – zgodnie z art. 141 § 4 in fine p.p.s.a. – uwzględnić poczynione przez Sąd uwagi i kierować się oceną prawną wyrażoną w przedmiotowym orzeczeniu. Mając zatem na względzie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w ten sposób, że zasądzono na rzecz skarżącej kwotę 697 zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, ustalony jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz kwota 17 zł stanowiąca równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1044 z późn. zm.).