VII SA/Wa 44/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę VII SA/Wa 44/18 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].11.2017r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. z siedzibą w L. , od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. [...]m Nr [...] z dnia [...].07.2017 r., znak: [...], odmawiającej udzielenia P. S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na użytkowanie napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia przebiegającej pomiędzy słupami nr [...], [...] i [...] przez teren działki oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gm. H.- uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. nakazał P. S.A. z siedzibą w L. rozbiórkę napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia przebiegającej pomiędzy słupami nr [...], [...] i [...] przez teren działki oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gm. H.. Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu [...].02.2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. [...] na wniosek A.B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie opisanej wyżej napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia. W wyniku rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].09.2013r., umorzył postępowanie w sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 18.10.2013r., znak: [...] zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek A.B. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w M. [...] Nr [...] z dnia [...].09.2013 r. Organ wojewódzki decyzją nr [...] z dnia [...].11.2013r., znak:[...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. [...] Nr [...] z dnia [...].09.2013r. Następnie A. B. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].03.2014r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...].11.2013r., znak: [...]. W w/w decyzji organu centralnego wskazano, że "decyzja organu powiatowego z dnia [...].09.2013 r. o umorzeniu postępowania w sposób rażący narusza prawo, tj. art. 105 § 1 Kpa" oraz "[...]WINB odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji, która w sposób rażący naruszała prawo, swoje rozstrzygnięcie wydał niezgodnie z treścią zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, czym w sposób rażący naruszył przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa". W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2014r., [...] stwierdził nieważność decyzji PINB w M. [...] Nr [...] z dnia [...].09.2013r. Organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z dnia [...].10.2014r. nałożył na inwestora - P. S.A. Oddział W. obowiązek przedłożenia oceny technicznej stanu technicznego przedmiotowej napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia. W dniu [...].04.2015r. zobowiązany przedłożył wymaganą w/w postanowieniem dokumentację techniczną. PINB w M. [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2015r. udzielił inwestorowi - P. S.A. Oddział W. pozwolenia na użytkowanie napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia przebiegającej pomiędzy słupami nr [...], [...] i [...] przez teren działki oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gm. H.. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożył A. B. [...]WINB decyzją Nr [...] z dnia [...].07.2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27.07.2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2096/15 uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Nr [...]. PINB w M. [...]m w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją Nr [...] z dnia [...].03.2017 r. nakazał inwestorowi - P. S.A. Oddział W. obowiązek dokonania całkowitej rozbiórki napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia przebiegającej pomiędzy słupami nr [...], [...] i [...] wraz ze słupami nr [...], [...] i [...] znajdującej się na terenie działki oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gm. H.. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyła spółka P. S.A. z siedzibą w L. reprezentowana przez adwokata A. D. [...]WINB decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2017r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PINB w M. [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją Nr [...] z dnia [...].07.2017 r. odmówił udzielenia P. S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na użytkowanie napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia przebiegającej pomiędzy słupami nr [...], [...] i [...] przez teren działki oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gm. H.. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyła spółka P. S.A. z siedzibą w L. reprezentowana przez adwokata A[...] D. Rozpatrując całość akt sprawy [...]WINB stwierdził, że w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmowa udzielenia P. S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na użytkowanie napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia przebiegającej pomiędzy słupami nr [...], [...] i [...] przez teren działki oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gm. H. była nieprawidłowa, stąd należało orzec o uchyleniu decyzji Nr [...] z dnia [...].07.2017r. i nakazać rozbiórkę w/w obiektu na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Organ II instancji wskazał przy tym, że zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 1995r., wyłączone jest stosowanie art. 48 ustawy. Oznacza to, że likwidacja samowoli budowlanej następuje na podstawie przepisów art. 37-42 Prawa budowlanego z 1974r. Będąca przedmiotem postępowania linia energetyczna niskiego napięcia przebiegająca pomiędzy słupami nr [...], [...] i [...] powstała przed 1995r. w warunkach samowoli budowlanej. W związku z powyższym w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlanego z 1974r. Organ podkreślił, że sprawa niniejsza podlegała ocenie prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyroku z dnia 27.07.2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2096/15, który stwierdził, że "Wskazana (...) niezgodność z przepisami obowiązującymi w dacie ich budowy - zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - nie może nie obejmować innych regulacji zawartych w ustawie, a więc również art. 29 ust. 5 cyt ustawy, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie (...) osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.W dotychczasowym orzecznictwie sądy administracyjne na gruncie omawianego przepisu akcentowały konsekwentnie konieczność uniemożliwienia sprawcom samowoli budowlanej ominięcie obowiązujących przepisów prawa materialnego, w tym również przepisów prawa cywilnego. w zakresie prawa własności (por. wyroki: NSA z dnia 17 marca 1998 r. IV SA 759/96, LEX nr 43338; NSA z dnia 2 października 2009 r. 'II OSK 1505/08; WSA w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2008 r. II SA/Gd 217/08, WSA w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2014r., II SA/Rz 57/14, dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi o sytuacje, w których w normalnych warunkach inwestor nie mógłby uzyskać pozwolenia na budowę z uwagi na brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, natomiast wobec inwestora, który wzniósł obiekt w warunkach samowoli budowlanej takie prawo nie byłoby badane. Sprawca samowoli znalazłby się zatem w sytuacji zdecydowanie lepszej (prawnie i ekonomicznie) niż wykonujący identyczne roboty budowlane na postawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonując błędnej wykładni art. 3 7 ust. 1 i 2 organy naruszyły zatem przepisy prawa materialnego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Przyjęcie, że w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym w oparciu o powyższą regulację organ nadzoru nie ma uprawnień lub obowiązku do badania czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, doprowadziło do błędnego zastosowania art. 42 Prawa budowlanego z 19 "4r. poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, co do którego inwestor nie wykazał w/w prawa ". Organ wskazał , że w myśl art. 37 ust. 1 - 2 Prawa budowlanego z 1974r., Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. 2. Terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1". Organ odwoławczy zauważył, że w toku postępowania wyjaśniającego PINB w M. [...] odniósł się do przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. W swoim uzasadnieniu wskazał, że z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w H. z dnia [...].09.2002r. wynika, że działka oznaczona nr ewid. [...] położona w miejscowości W. położona jest na terenach oznaczonych symbolem [...] tj. terenach zabudowy mieszkaniowa - usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Według ustaleń ogólnych dla całego obszaru plan ustala, że w liniach rozgraniczających dróg należy rezerwować tereny infrastruktury technicznej. w przypadku uzasadnionych wymogami technicznymi plan dopuszcza prowadzenie sieci infrastruktury technicznej poza liniami rozgraniczającymi ulic, na działkach stanowiących własność osób trzecich. Z powyższego zaś wynika, że działka nr ewid. [...] znajduje się na terenie przeznaczonym pod przedmiotową zabudowę. Ponadto w ocenie organu wojewódzkiego PINB w M. [...] wyjaśnił w sposób wystarczający i dokładny kwestię tego czy linia energetyczna niskiego napięcia przebiegająca pomiędzy słupami nr [...], [...] i [...] przez teren działki oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gm. H. nie pogarsza w stopniu niedopuszczalnym warunków zdrowotnych -lub użytkowych dla otoczenia czy też nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.). Przedłożona w toku postępowania ocena techniczna sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane wyjaśniła szczegółowo, że napowietrzna linia energetyczna niskiego napięcia przebiegająca pomiędzy słupami nr [...], [...] i [...] wraz ze słupami nr [...], [...] i [...] znajdująca się na terenie działki oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gm. H. nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia i nie pogarsza niedopuszczalnie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ odwoławczy zauważył, że oprócz zbadania przesłanek określonych w art. 37 pkt 1 i 2 w/w ustawy organ nadzoru budowlanego , mając na uwadze ocenę prawną zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27.07.2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2096/15, został zobowiązany do zbadania czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. PINB w M. [...] pismem z dnia 25.01.2017 r. wezwał P. S.A. do wykazania na piśmie prawa do dysponowania nieruchomością nr [...] położonej w W., gm. H.. W odpowiedzi na w/w pismo spółka P. S.A. przedłożyła: - kopię decyzji Naczelnika Gminy H. Nr [...] z dnia [...].06.1982 r. zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji modernizacji linii nn, SN i stacji trafo we wsiach W., B. i W. na terenie j.w., - kopię protokołu Nr [...] z dnia 14.06.1982 r. uzgodnienia dokumentacji projektowej obiektu SN i stacji trafo zlokalizowanego we wsiach W., W., B., - kopię dwóch stron planu modernizowanych tras linii nn. SN i stacji trafo. [...]WINB podzielił w tym zakresie stanowisko organu powiatowego, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wskazuje, aby inwestor nabył prawo do dysponowania na cele budowlane sporną działką nr ewid. [...]. Przedłożenie decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny i uzgodnienie dokumentacji projektowej nie świadczą o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podkreślił zatem, mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadły w niniejszej sprawie z dnia 27.07.2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2096/15 , że organ nadzoru budowlanego z uwagi na brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie miał podstaw do wydania inwestorowi decyzji pozwalającej na użytkowanie obiektu na podstawie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest wydawana wyłącznie gdy inwestycję można zalegalizować, co nie ma miejsca w omawianej sprawie. Organ podkreślił ponadto, że postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte na wniosek P. S.A. z siedzibą w L. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, ale w sprawie samowoli budowlanej. Wydanie decyzji odmownej było również z tego powodu nieprawidłowe. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ zauważył, że zgodnie z art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w wyroku sądu jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany sprawę rozpoznać ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku sądu . Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy podsumował, że organ nadzoru budowlanego po stwierdzeniu zdatności obiektu do użytkowania w celu zakończenia postępowania legalizacyjnego wydaje decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego na podstawie art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. Natomiast w przypadku stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego braku podstaw do legalizacji obiektu budowlanego zasadnym jest nakaz jego rozbiórki. Zdaniem organu II instancji legalizacja napowietrznej linii energetycznej nie jest możliwa z uwagi na brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego i w związku z tym zaszły podstawy do zastosowania art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Podkreślił , że przepis art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. należy stosować w ostateczności, kiedy nie ma miejsca żadna z przesłanek wymienionych w ust. 1 w/w przepisu. Jednocześnie przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych na potwierdzenie , że inną "ważną przyczyną" wg art. 37 ust. 2 p.b. z 1974r., uzasadniającą wydanie decyzji o przymusowej rozbiórce, są nie tylko wartości chronione prawem, jak zabytki, czy też elementy przyrodnicze środowiska, bądź normy obowiązujące w budownictwie lecz także naruszenie samowolną budową podstawowego, chronionego konstytucyjnie, prawa własności . W świetle powyższego organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy nakazał P. S.A. z siedzibą w L. rozbiórkę opisanej w decyzji napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia , wskazując , że sprawa została wyjaśniona prawidłowo i z zachowanie przepisów prawa procesowego, a zatem brak jest podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., zebrany materiał dowodowy jest wystarczający i pozwala na uchylenie skarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty. Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2017 r., nr [...] wywiodła spółka P. S.A. z siedzibą w L.. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) przepisu art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. prawo budowlane w zw. z przepisem art. 103 ustawy z dnia 7.07.1994 r. prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą wykładanie i w konsekwencji błędne zastosowanie w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie zaistniały ważne przyczyny uzasadniające nakazanie rozbiórki. 2) mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) naruszenie art. 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która w istocie rozstrzyga spór cywilno - prawny zastrzeżony dla właściwości Sądów powszechnych. b) naruszenie przepisu art. 7 kpa i 77 kpa w związku z art. 11 kpa. - poprzez brak podjęcia wszelkich kroków mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i brak wyjaśnienia przesłanek ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności brak uwzględnienia: - faktów związanych z długotrwałością posadowienia urządzeń elektroenergetycznych, a co za tym idzie możliwością uzyskania tytułu prawnego do gruntu na podstawie zasiedzenia służebności przesyłu - względnie służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, - okoliczności, iż na skutek wprowadzenia do systemu prawnego przepisów kodeksu cywilnego dotyczących służebności przesyłu, a w szczególności art. 305 § 1 k.c. ustawodawca dopuścił ograniczenie za odpowiednim wynagrodzeniem prawa własności między innymi ze względu na posadowienie urządzeń elektroenergetycznych, - błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie istnieją ważne przyczyny o których mowa w art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane - w sytuacji gdy właścicielowi gruntu oraz urządzeń elektroenergetycznych przysługują roszczenia cywilnoprawne zabezpieczające kwestie związane z posadowieniem urządzeń elektroenergetycznych na gruncie. c) niewykonalność, o której mowa w art. 156 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 4 ust. 2 ustawy Prawo Energetyczne - co skutkuje kwalifikowaną wadą prawną - nieważnością zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia - w oparciu o art. 145 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami – skarżąca wniosła o uwzględnienie złożonej skargi i stwierdzenie nieważności - względnie uchylenie - w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Nr [...] z dnia [...].11.2017r. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów z tytułu zastępstwa procesowego według norm przepisanych obejmujących również opłatę skarbową od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega, zdaniem Sądu, oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017r. , uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. [...] z dnia [...] lipca 2017r., odmawiającą skarżącej Spółce udzielenia pozwolenia na użytkowanie opisanej w tej decyzji napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia w W. oraz nakazująca tej Spółce rozbiórkę tej linii na podstawie art. 37 ust.2 prawa budowlanego z 1974r. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że Sąd oraz organ administracji orzekał w sprawie niniejszej w warunkach związania ustaleniami i oceną prawną wyrażoną przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 27 lipca 2016r. sygn. VII SA/Wa 2096/15, z mocy art.153 p.p.s.a. Zasadnie i prawidłowo zatem, kierując się treścią uzasadnienia wskazanego orzeczenia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygając sprawę zastosował treść art. 37 ust.2 prawa budowlanego z 1974r. , dokonując jednocześnie analizy tego przepisu pod kątem posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ prawidłowo stwierdził także okoliczność , że będąca przedmiotem sporu napowietrzna linia energetyczna została wybudowana prawidłowo pod względem technicznym , znajduje się na terenie przeznaczonym w przepisach o planowaniu przestrzennym na tego rodzaju inwestycje, jak również, że nie zagraża ona bezpieczeństwu ludzi ani otoczenia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla tego otoczenia. Jednakże uznać należy, iż organ prawidłowo ocenił , że przesłanka naruszenia art.37 ust.2 prawa budowlanego z 1974r. jest spełniona wobec wzniesienia omawianej inwestycji energetycznej w ramach samowoli budowlanej , na gruncie co do którego inwestor nie legitymował się prawem do dysponowania nim na cele budowlane, a który stanowił własność A.B.. Zaznaczyć trzeba , że cytowany przepis umożliwia organowi orzeczenie przymusowej rozbiórki obiektu, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi wyżej, uregulowanymi w ustępie 1 art. 37. Powyższe stanowisko potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ trafnie zatem przytoczył wyrok WSA W Gliwicach z dnia 9 lipca 2017r. syg.II SA/Wa 188/17 , gdzie wprost wskazano, że inną ważną przyczyną wg. art.37 ust.2 prawa budowlanego z 1974r. uzasadniającą wydanie decyzji o przymusowej rozbiórce jest także m.in. naruszenie samowolną budową podstawowego, chronionego konstytucyjnie prawa własności. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej w pełni wskazany pogląd akceptuje i popiera. W świetle powyższych rozważań zarzuty skargi należy, w ocenie Sądu, uznać za niezasadne. Sąd nie neguje stanowiska Skarżącej, że prawo własności w obowiązującym porządku prawnym doznaje szeregu ograniczeń np. w ramach przepisów przewidujących możliwość wywłaszczenia, regulujących kwestię zasiedzenia cudzej nieruchomości – art. 172 §1k.c. lub związanych z obciążeniem takiej nieruchomości stosowną służebnością – art. 292 k.c. Możliwe jest zatem, że potencjalnie Skarżąca Spółka mogła uzyskać potwierdzenie faktu nabycia przez zasiedzenie służebności przesyłu energii elektrycznej za pośrednictwem urządzeń posadowionych na nieruchomości A.B. zgodnie z art. 305(1)k.c. Jednakże zaznaczyć należy, iż organ administracji nie jest władny do badania powyższego , jako przesłanki prowadzonego przez ten organ postępowania. Odpowiedni wniosek służy zainteresowanemu , jednakże podlega rozpoznaniu wyłącznie przed sądem powszechnym, podobnie jak ewentualny wniosek właściciela nieruchomości o jej wykup na podstawie art. 231 § 2 k.c. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności zaskarżonej decyzji o której mowa w art.156 § 1pkt.5 k.p.a. w zw. z art.4 ust.2 ustawy Prawo energetyczne, Sąd nie znajduje podstaw do jego uwzględnienia. Sąd dostrzega trudności techniczne , które z całą pewnością będą towarzyszyły związanemu z wykonaniem decyzji przedsięwzięciu. Jednakże Sąd nie traci z pola widzenia , że sytuacja faktyczna zaistniała w sprawie niniejszej najpierw wskutek samowoli budowlanej Skarżącego a następnie braku jego elementarnej aktywności w zakresie dążenia do następczego uregulowania powstałej sytuacji. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.