III SA/Gl 1500/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant Referent-stażysta Julia Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi PPHU A Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 września 2021r. o sygn. akt II GSK 353/21 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 września 2020 r. sygn. III SA/Gl 200/20 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Uchylonym wyrokiem WSA w Gliwicach uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z [...] r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącej PPHU A sp. z o.o. z siedzibą w R. kary pieniężnej z tytułu ujawnienia w należącym do niej lokalu dwóch niezarejestrowanych automatów do gier hazardowych. Z akt sprawy wynika, że 18 kwietnia 2017 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu "B" w K. W lokalu tym ujawniono podłączone do internetu i gotowe do gry dwa urządzenia "B" bez numerów. W trakcie eksperymentu procesowego (gier kontrolnych) ustalono, że gry urządzane na tych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Losowy charakter gier potwierdziła opinia biegłego sądowego. Przesłuchana w toku czynności kontrolnych pracownica lokalu, zatrudniona w spółce na umowę o pracę na stanowisku barmana oświadczyła, że nie wykonuje żadnych prac związanych z obsługą urządzeń, nie prowadzi notatek odnośnie ewentualnych wygranych, nie posiada instrukcji obsługi, urządzeń sterujących i kart magnetycznych do automatów. W lokalu prowadzono działalność gastronomiczną. Ustalono, że posiadaczem lokalu jest skarżąca, która 3 kwietnia 2017 r. podpisała ze spółką A z siedzibą we W. (podnajemca) umowę najmu powierzchni 3 m2 w kontrolowanym lokalu. Z umowy wynikało, że skarżąca posiada tytuł prawny do lokalu oraz że prowadzi w nim działalność gospodarczą. Przedmiot najmu miał być wykorzystany przez najemcę do prowadzenia działalności usługowo-handlowej. Z kolei podnajemca (zwany w umowie wydzierżawiającym) 10 kwietnia 2017 r. podpisał umowę dzierżawy 4 m2 powierzchni użytkowej kontrolowanego lokalu z D s.r.o. z siedzibą w P., Oddział w Polsce z siedzibą w R. (zwaną najemcą lub spółką), twierdząc, że posiada właściwy tytuł prawny do nieruchomości (lokalu użytkowego). Na wydzierżawionej powierzchni spółka D miała prowadzić działalność polegającą na prowadzeniu konkursu zręczności i wiadomości "C", realizowanego za pomocą wolno stojących terminali konkursowych. Spółka D oświadczyła w umowie, że prowadzona przez nią działalność jest legalna. Z tytułu najmu został ustalony dla wynajmującego czynsz w wysokości 40 % od sumy przychodów z tytułu eksploatacji urządzeń. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z [...] r. wymierzył skarżącej karę pieniężną [...] zł (2x[...] zł) na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, należało przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy skarżąca była posiadaczem samoistnym lokalu, gdyż zebrany materiał dowodowy tego nie potwierdza. Nie ustalono jaki tytuł prawny do lokalu skarżąca posiadała i czy była posiadaczem samoistnym lokalu. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił, że skarżąca na podstawie umowy najmu z 27 września 2016 r. nr [...] zawartej z Gminą K. weszła w posiadanie zależne nieruchomości w postaci budynku stanowiącego lokal gastronomiczny o powierzchni 37m2 wraz z terenem przyległym o powierzchni 156 m2 z przeznaczeniem na prowadzenie ogródka letniego. Umowa została rozwiązana z dniem 31 maja 2017 r. Decyzją z [...] r. organ wymierzył skarżącej karę pieniężną [...] zł, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych - jako posiadaczowi zależnemu lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier, a w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Organ uznał, że skarżąca była posiadaczem zależnym lokalu, niezależnie od podpisanej umowy podnajmu jego części innemu przedsiębiorcy. Posiadacz samoistny nie traci bowiem posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne (art. 337 Kodeksu cywilnego). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Sąd I instancji wyrokiem z 2 września 2020r. uwzględnił skargę na tę decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że dopatrzył się naruszeń prawa materialnego i procesowego, które skutkowały koniecznością uchylenia decyzji obu instancji celem uzupełnienia przez organy postępowania dowodowego i ponownego rozpatrzenia sprawy. Zaznaczył, że stosownie do art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, karze pieniężnej podlega m.in. posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa (pkt 3) oraz posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego (pkt 4). W ocenie WSA, organ dokonał wadliwej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, a zwłaszcza uznania skarżącej za posiadacza zależnego lokalu. W stanie faktycznym sprawy posiadaczem samoistnym była skarżąca a posiadaczem zależnym jej podnajemca. Wskazał także na niekompletność materiału dowodowego. Prezes spółki nie został przesłuchany ani nie zażądano od niego wyjaśnień dotyczących podnajmu i realizacji warunków umowy przez podnajmującego. Świadek, pracownica lokalu zeznała, że urządzenia były w lokalu, co najmniej od 13 kwietnia 2017 r. Wskazała też na innego pracownika lokalu, stróża nocnego, kobietę, która otwierała i zamykała lokal. Natomiast sama umowa podnajmu i jej zapisy nie wskazują, że skarżąca czerpała zysk nie z wynajmu powierzchni posiadanego lokalu, ale z tego tytułu, że w lokalu tym były eksploatowane automaty. Zobowiązanie do powiadomienia o nieprawidłowościach w działaniu nie dowodzi takiej tezy. Zdaniem WSA, organ powinien w sposób jednoznaczny wyjaśnić dlaczego, po zapoznaniu się z umową najmu lokalu przez skarżącą, uznał, że nie jest ona posiadaczem samoistnym lokalu, skoro podpisała umowę podnajmu i działalność na tej powierzchni prowadził inny przedsiębiorca, będący faktycznym użytkownikiem tej powierzchni, gdyż posadowił na niej sporne urządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu organu, że art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o grach hazardowych odnosi się do całych lokali. Sąd przyjął, że skoro wynajmowana część wychodzi spod władztwa najemcy głównego, ogranicza to powierzchnię jego najmu za stosowną opłatą. Dzierżawcą, jej użytkownikiem, jest wtedy inny przedsiębiorca chyba, że organ wykaże, że umowy są zawarte dla pozoru lub były sfałszowane. W tym celu organ powinien jednak dowodowo zweryfikować strony tych umów, osoby je reprezentujące i autentyczność ich podpisów. Może w tym celu wykorzystać akta rejestrowe tych podmiotów i własne informacje o ich działalności czy informacje o przedkładanych rozliczeniach podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zgodził się z twierdzeniem organu, że zapisy umowy wskazują na wyrażenie zgody na zainstalowanie w lokalu urządzeń do gier. Uznał, że można jedynie się tego domyślać, gdyż umowa mówi tylko o urządzeniach wykorzystywanych do działalności usługowo-handlowej, zgodnej z przedmiotem działalności najemcy. Działalność ta nie została wskazana, a organ jej też nie ustalił. Według wywodu WSA, skarżąca była posiadaczem zależnym "B", ale posiadaczem zależnym jego części był inny przedsiębiorca, który prowadził na wynajmowanej powierzchni niezależną, własną działalność. Na wynajmowanej powierzchni znajdowały się dzierżawione urządzenia, co - zdaniem Sądu I instancji - bez podważenia ważności umów, zawarcia ich dla pozoru, lub ich fałszywości, nie uzasadniało wymierzenia kary pieniężnej skarżącej, lecz kolejnemu podnajemcy. Reasumując Sąd pierwszej instancji wyraził pogląd, że materiał dowodowy wymaga uzupełnienia we wskazanym zakresie i był niewystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej jako posiadacza zależnego lokalu, w którym ujawniono urządzenia do gier hazardowych. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżył powyższy wyrok w całości. Rozpoznając tę skargę, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem II GSK 353/21 uchylił wyżej omówiony wyrok WSA i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, że zasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku uznał za niejasne, niezrozumiałe i wewnętrznie sprzeczne. Jakkolwiek z uzasadnienia tego wynika, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a., to jednak w ogóle nie wynika z niego, jakie konkretnie argumenty i racje miałyby przekonywać o tym, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz jednocześnie z innym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NSA nie podzielił zawartej w uzasadnieniu uchylonego wyroku krytycznej oceny działania organów w zakresie ustalenia stanu faktycznego, gdyż Sąd nie wskazał, jakie fakty, relewantne z punktu widzenia art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych, winny być ustalone. NSA wskazał też, że deficyty, a także brak konsekwencji Sądu I instancji w podejściu do istoty instytucji posiadania (posiadania samoistnego, posiadania zależnego) oraz w podejściu do znaczenia węzłów prawnych łączących skarżącą spółkę z wynajmującym oraz z podnajmującym spowodował, że Sąd ten formułował wzajemnie wykluczające wnioski, a mianowicie, że "W stanie faktycznym sprawy posiadaczem samoistnym była skarżąca a posiadaczem zależnym jej podnajemca" (s. 10) oraz, że "W przedmiotowej sprawie posiadaczy zależnych było dwóch i organ nie wyjaśnił dlaczego karę nałożył na jednego z nich, i to skarżącą." NSA podniósł też, że WSA nie uzasadnił potrzeby wyjaśnienia okoliczności odnoszącej się do posiadania przez stronę skarżącą automatów do gier w sytuacji, gdy z przywołanego przepisu ustawy hazardowej wynika, że karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Nie wyjaśniono również, w jakim stopniu oraz zakresie istnieje potrzeba usunięcia tego rodzaju deficytów, a także w jakiej relacji miałoby to pozostawać do konsekwencji wynikających z art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych. Formułując zalecenia dla Sądu I instancji NSA wskazał, że Sąd ten będzie zobowiązany, przy uwzględnieniu wszystkich konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a., do ponownego rozpoznania skargi oraz sporządzenia uzasadnienia wyroku w sposób uwzględniający wszystkie wymogi wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, ( t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 471) tj. w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzenia kontroli czyli 18 kwietnia 2017 r. Należy wskazać, że 1 kwietnia 2017 r. weszły w życie przepisy ustawy z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), na mocy których zmieniono przepis art. 89 ustawy o grach hazardowych ustanawiający odpowiedzialność podmiotu urządzającego gry. Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy, nadaną przez art. 1 pkt 67 ustawy nowelizującej, karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. stanowi natomiast, że karze pieniężnej podlega posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w tym przypadku wynosi 100 000 zł od każdego automatu, o czym stanowi art. 89 ust. 4 pkt 3 ustawy. Art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy wskazuje zatem przesłanki, od spełnienia których zależy dopuszczalność wymierzenia kary konkretnemu podmiotowi. Pierwszą z nich jest status posiadacza zależnego lokalu. Odnośnie tego zagadnienia, w przepisach art. 89 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawodawca posłużył się pojęciami posiadacza zależnego, posiadacza samoistnego oraz lokalu, których jednak nie zdefiniował w ustawie o grach hazardowych. Zatem dla ustalenia znaczenia powyższych pojęć sięgnąć należy do przepisów Kodeksu cywilnego, bowiem instytucja posiadania (samoistnego i zależnego) należy do sfery uregulowań prawa cywilnego. Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie samoistne rzeczy polega na faktycznym wykonywaniu w stosunku do niej wszelkich uprawnień, które składają się na treść prawa własności, a zatem, co do zasady, przynależą właścicielowi (art. 336 k.c.). Oznacza to, że ten, kto jest posiadaczem samoistnym rzeczy, powinien być postrzegany jako jej właściciel. Dla samoistnego posiadania rzeczy konieczne jest zatem sprawowane nad nią faktycznego władztwa (corpus) oraz zamiar władania nią dla siebie (cum animo rem sibi habendi). Posiadacz zależny natomiast włada rzeczą w zakresie innego prawa niż własność, dlatego czynnik woli (animus) stanowi kryterium, które pozwala odróżnić posiadanie samoistne od posiadania zależnego. W orzecznictwie podkreśla się, że tak jak posiadacz samoistny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy innej osobie w posiadanie zależne, tak też w drodze analogii do art. 337 k.c. - posiadacz zależny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy innej osobie w dalsze posiadanie zależne (por. Sąd Najwyższy w wyroku z 19 listopada 1993 r., sygn. akt II CRN 130/03 - Biuletyn SN 1994/1/21). Sąd powyższy pogląd podziela. Na gruncie ustawy o grach hazardowych rzeczą znajdującą się w posiadaniu zależnym, którą władanie jest podstawą orzeczenia kary jest lokal. Zarówno orzecznictwo jak i doktryna posiłkując się pojęciami wypracowanymi na gruncie prawa prywatnego wskazują, że za "lokal" należy uznawać "wszelkie powierzchnie wydzielone w sposób wyraźny (np. ścianami, odrębnym wejściem), w tym pomieszczenia znajdujące się również w ramach innego obiektu lub lokalu" (por. S. Radowicki w: Ustawa o grach hazardowych..., op. cit. i zawarte tam odwołania do art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali oraz art. 2 pkt 3 lit. a i b ustawy o prawach konsumenta). Podkreśla się jednak, że odpowiedzialność administracyjna dotyczy posiadacza lokalu rozumianego jako lokal samodzielny czyli taki, z którego można korzystać bez konieczności korzystania z innego lokalu i jego pomieszczeń (por. wyrok WSA w Kielcach z 26 czerwca 2019 r., II SA/Ke 350/19, CBOSA). Podnosi się również, że przedmiotem posiadania, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych powinien być "cały lokal", a nie wydzielona jego część, a tym bardziej fragment jego powierzchni (por. wyrok WSA w Szczecinie z 4 marca 2020 r., I SA/Sz 5/20, CBOSA). Tożsame stanowisko zajęły wojewódzkie sądy administracyjne: w Gorzowie Wielkopolskim (por. wyrok z 19 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Go 851/20) oraz w Gdańsku (por. wyrok z 13 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 1028/20), a także Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 3 grudnia 2020 r. sygn. akt II GSK 749/20). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd podzielił prawidłowe ustalenia organu, że skarżąca zawierając 27 września 2016 r. umowę najmu z Gminą K. będącą właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem stanowiącym lokal gastronomiczny (k.143), stała się posiadaczem zależnym lokalu. Fakt, że znajdowały się w nim niezarejesrtowane urządzenia wynika z treści protokołu oględzin i zatrzymania przedmiotów, obydwa z 18 kwietnia 2017r. (k. 3 i 8), nie kwestionuje zresztą tego sama skarżąca. Charakter tych urządzeń jako automatów do gier hazardowych został ustalony w oparciu o opinię biegłego sądowego A.C., który wskazał w niej, że gry- wizualizacje na badanych urządzeniach są organizowane na urządzeniach komputerowych (terminalach Internetowych) w celach komercyjnych i mają charakter komercyjny, możliwe jest prowadzenie kolejnych gier za wygrane uzyskane w grach poprzednich, co stanowi wygraną rzeczową, a wynik gier – wizualizacji zależy od przypadku, zaś same gry mają charakter losowy. Każde urządzenie oferuje gry (wizualizacje) wykazujące cechy gier na automatach, o których jest mowa w ustawie - urządzenia powinny podlegać jej przepisom. Natomiast wszystkie dodatkowe opcje gry (ograniczenia czasowe, bank zręczności itp.) są opcjami pozornymi, są bezproblemowo możliwe do zignorowania lub można je skutecznie ominąć. Ustalenia postępowania wykazały także, że spełniona została przesłanka trzecia i w lokalu prowadzona jest działalność gastronomiczna. Wynika to zarówno w umowy najmu zawartej przez skarżącą z Gminą (k. 143 akt administracyjnych), jak i zeznań pracownicy (k.11), która oświadczyła, że jest zatrudniona na stanowisku barmanki i do jej obowiązków należy obsługa klientów baru, tj. podawanie gościom piwa i innych trunków. Prowadzi to wniosku, że w przedmiotowej sprawie w stosunku do skarżącej spółki zachodzą wszystkie przesłanki konieczne do nałożenia kary w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o gach hazardowych. Wskazuje to, że niezasadne są zarzuty wyrażone w punkcie 1. i 2. skargi. Prezentowana wykładnia jest również zgodna z celem wprowadzonej regulacji. Intencją ustawodawcy było bowiem ograniczenie czy też wyeliminowanie hazardu jako zachowania niekorzystnego dla społeczeństwa. Wprowadzone kary, aby były efektywne muszą odnosić się do osób prowadzących rzeczywistą działalność (np. gastronomiczną), a tym samym mających realną możliwość unikania zachowań nieakceptowanych np. poprzez odmowę instalacji automatu w prowadzonym lokalu. Nakładanie kar na posiadaczy lokalu, a nie posiadaczy części lokalu (np. kilku metrów kwadratowych), ma skłonić ich do odmowy instalowania niezarejestrowanych automatów w lokalach. W punkcie 3. skargi strona zarzuciła organowi, że dopuścił się naruszenia przepisów procesowych, co miało nastąpić przez błędne uznanie że skarżąca była posiadaczem zależnym całego lokalu i ponosi z tego tytułu odpowiedzialność. Zarzutu tego również Sąd nie podzielił. Wspomniana już okoliczność, że posiadacz zależny nie traci posiadania przez fakt, że oddaje rzecz w dalsze posiadanie zależne wskazuje, że organ nie dopuścił się zarzucanych uchybień. Nadto część powierzchni wynajęta Spółce A, a następnie przez tę Spółkę D s.r.o. nie stała się samodzielnym lokalem, lecz w dalszym ciągu pozostawała częścią całego lokalu gastronomicznego, wynajętego przez skarżącą od Gminy. Trzeba tez zauważyć i to, że stosownie do § 8 ust 1 umowy zawartej z Gminą, skarżąca nie miała prawa podnajmować przedmiotu najmu osobie trzeciej bez zgody Gminy. Zatem zawarte umowy nie pozbawiły skarżącej Spółki przymiotu posiadacza zależnego całego lokalu gastronomicznego i nie mogły spowodować zwolnienia go od odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy. Końcowo podnieść należy, że – wbrew zarzutom skargi z pkt. 1 i 2 – nie jest prawnie istotne, kto faktycznie urządzał i prowadził gry w lokalu należącym do strony, bo z treści art. 89 ust. 1 pkt 3 nie wynika, aby była to przesłanka konieczna do nałożenia kary. Jak już bowiem Sąd wyżej wywiódł, okolicznością decydującą dla wymierzenia przedmiotowej kary jest ustalenie, że skarżąca użytkowała lokal jako posiadacz zależny, prowadziła w nim działalność gastronomiczną i że znajdowały się tam niezarejestrowane automaty do gier hazardowych. Te zaś przesłanki zostały w sprawie spełnione, co organ wykazał. Podsumowując, zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd także nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. W takim zaś razie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.