II SA/Lu 543/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi H. D. i M. D. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Uchwałą z dnia [...] r., [...] Rada Gminy przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy U. ( [...]). W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wniesionym do Gminy U. w dniu [...] r. M. D. powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zarzucił, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa w części dotyczącej przeznaczenia działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości K.. Wyjaśnił, że działka została przeznaczona od drogę o symbolu KDD 44 ( g ), co wyłącza możliwość zabudowy letniskowej, a dla tego celu została zakupiona. Tego rodzaju zabudowa znajduje się w sąsiedztwie i jest oznaczona symbolem 10 ML 29. Działka ma dostęp do drogi powiatowej przez drogi wewnętrzne. W jego ocenie objęcie działki zakazem zabudowy jest ograniczeniem prawa własności nieruchomości. Odpowiadając na wezwanie Rada Gminy w Uchwale z dnia [...] r., Nr [...] nie znalazła podstaw do zmiany stanowiska. W tym stanie sprawy H. D. i M. D. wnieśli na uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ich ocenie wydana została z przekroczeniem władztwa planistycznego przez naruszenie przepisów regulujących zasady kształtowania ładu przestrzennego w gminie, zakresu i sposobu przeznaczania nieruchomości na określone cele, sposobu ich zabudowy i zagospodarowania oraz zakres dopuszczalnej ingerencji w sferę przysługujących im praw rzeczowych, a w szczególności naruszeniem prawa materialnego tj.: art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 21 ust 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przez naruszenie ich praw, polegające w szczególności na nieuwzględnieniu przysługującego im prawa własności, naruszenie zasady proporcjonalności przy ingerowaniu w prawo własności w szczególności przez nierozważanie prymatu prawa własności nad bliżej nieokreślonymi w zaskarżonej uchwale potrzebami interesu publicznego polegającego na budowie drogi publicznej, której budowa nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia, a której wytyczenie ma odbyć się kosztem ich nieruchomości oraz art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez naruszenie prawa zagospodarowania terenu, do którego mają tytuł prawny, zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem nieruchomości i doprowadzenie do wydzielenia z tej nieruchomości jej części z przeznaczeniem na drogę publiczną w sytuacji, gdy Gmina nie posiada prawa własności nieruchomości w sąsiedztwie przedmiotowej działki, które mogłaby przeznaczyć pod budowę drogi. W ocenie skarżących droga jest zbędna i nie poprawia komunikacji nieruchomości, do których ma być doprowadzona, a które posiadają już dostęp bezpośredni lub pośredni do drogi publicznej. W konsekwencji powoduje to zbędną i nadmierną ingerencję władz Gminy w prawo własności nieruchomości. Ostatecznie wnieśli o stwierdzenie jej nieważności oraz o stwierdzenie nieważności załącznika nr 1 do niej w części dotyczącej działki nr ewid. [...]. W obszernych wywodach uzasadnienia skarżący wyjaśnili, że są właścicielami działki nr [...] o powierzchni 0,0520 ha położonej w miejscowości K. G. [...]. Nabyli ją w [...] r. i wówczas zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy U. z dnia [...] r. działka ta zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego była przeznaczona pod zabudowę rekreacji indywidualnej. Działka ta powstała z działki nr [...]. Z tej działki oprócz wspomnianej działki zostały wydzielona działki nr [...] i [...] o przeznaczeniu budowlanym. Posiadają również prawo własności w [...] części w działce nr [...] stanowiącej drogę dojazdową do przedmiotowej działki. Ponadto do działek sąsiednich wytyczona jest droga wewnętrzna o nr [...]. Działka skarżących ma również dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...]. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 4 uchwały działka jest przeznaczona pod zabudowę letniskową o symbolu planu 10ML29. Obecnie wobec nich prowadzone jest postępowania dotyczącego samowoli budowlanej. Po zakupie bowiem działki w 2005 r. przenieśli na nią konstrukcję budynku mieszkalnego, ale nie wiedzieli, że na taką budowę muszą posiadać zezwolenie. W okresie kiedy stawiali na działce budynek, nie było mowy o budowie jakiejkolwiek drogi publicznej, a w szczególności o wydzieleniu tej drogi z ich nieruchomości. Ponadto nikt nie wspominał, że ich nieruchomość wchodzi w działkę nr [...], co spowodowało, że odległość domu od granicy działki wynosi 2 m zgodnie z mapą elektroniczną, a fatycznie na gruncie wynosi 4,17 m i wyznaczona jest ogrodzeniem nieruchomości. Zgodnie z mapą dla celów projektowych, sporządzoną w [...] r. przebieg granicy działki [...] i [...] nie budził żadnych wątpliwości. Na mapie w sposób klarowny zaznaczona są ich granice. Już wówczas na działkach [...] i [...] był postawiony płot, który wyznaczał granicę, od której biegnie droga o szerokości 3 m i której granica od części zachodniej kończy się na dzisiaj postawionym na działce nr [...] ogrodzeniu. Postępowanie dotyczące samowoli budowlanej było prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i zakończyło się wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę domu, z uwagi na to, że odległość budynku z otworami okiennymi wynosi 1,67 m i 1,90 od drogi gruntowej na działce nr [...], planowanej wraz częścią nieruchomości skarżących jako KDD44. Obecnej odległość od drogi gruntowej na działce nr [...] wynosi 4,17 m. Skarżący przekonywali, że powierzchnia działki przeznaczona pod budowę drogi od strony narożnika północno - zachodniego wynosi 11,00 m x 13,00 m. W związku z tym jej powierzchnia zmniejszy się o prawie 1,5 ara i będzie wynosić około 3,80 arów. Tym samym utracili możliwość wykorzystania wskazanej części ich działki zgodnie z dotychczasowym sposobem jej zagospodarowania tj. na zabudowę letniskową. Jednocześnie w znacznym stopniu została im ograniczona możliwość zagospodarowania pozostałej części działki. Nie ma bowiem wątpliwości, że po zmniejszeniu działki zmniejszy się również dopuszczalna powierzchnia jej zabudowy, która zgodnie z planem miejscowym wynosi 15 % powierzchni działki (§ 122 pkt 2 ppkt a). Zaskarżona uchwała wpływa zatem ujemnie na potencjał inwestycyjny oraz perspektywy dalszego obrotu przedmiotową nieruchomością. Wprowadzone ograniczenia rzutują również na jej wartość. Oddziałuje więc na treść uprawnień wynikających z przysługującego im prawa własności, przez co narusza art. 140 Kodeksu cywilnego. Skarżący zwrócili uwagę, że na tle aktualnego podziału ewidencyjnego w miejscowości K., na obszarze jednostek planistycznych 10ML29, wszystkie nieruchomości posiadają zagwarantowany bezpośredni lub pośredni (poprzez drogi wewnętrzne) dostęp do dróg publicznych. Realizacja odcinka drogi na obszarze działki ewidencyjnej nr [...], nie jest zatem uzasadniona potrzebą zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej dla nieruchomości sąsiednich. Jedną z przesłanek dopuszczalności wprowadzenia ograniczenia w sferze prawa własności jest jego niezbędność dla realizacji celu publicznego. Przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym pod drogę powinno być zatem uzasadnione koniecznością zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej lub prawidłowego dostępu do nieruchomości. Budowa drogi publicznej jest zatem niepotrzebna, zwlaszcza że gmina chce tę drogę wybudować ich kosztem przez wydzielenie z ich działki część pod budowę drogi. Poza tym zgodnie z tym planem nieprzekraczalna linia zabudowy od drogi KDD 44 (g) wynosi co najmniej 5 m, zaś bez jej budowy zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 5 wynosiłaby 4 m, co wiązało by się z tym, że skarżący mogliby spełnić kryterium zgodności budowy z miejscowym planem. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 1 pkt 4 b ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy od linii rozgraniczającej dróg dla nowej zabudowy od dróg oznaczonych symbolem KDD i KDW na 5 m. Zgodnie zaś z § 10 ust. 1 pkt 5 ustala się odległość zabudowy od krawędzi dróg wewnętrznych, nieoznaczonych na rysunku planu, minimum 4,0 m dla dróg o szerokości 6,0 m. Stwierdzenie nieważności uchwały w stosunku do działki nr [...] spowoduje, że będzie możliwa legalizacja samowoli budowlanej. Nie bez znaczenia jest również, że budowa drogi publicznej spowoduje zmniejszenie powierzchni działki i tym samym powierzchni jej zabudowy z około 80 m do około 60 m. To może również spowodować to, że posadowiony budynek może przekraczać dopuszczalną powierzchnię zabudowy i tym samym stanąć na przeszkodzie do legalizacji budowy domu letniskowego. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy reprezentowana przez Wójta Gminy U. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego normuje art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 293). W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 9 grudnia 2003 r. (sygn. akt P 9/02) stwierdził, że za istotne naruszenie prawa uznać należy uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do kategorii "istotnych" naruszeń prawa należy zaliczyć naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały, dotyczące meritum sprawy. Naruszenie istotne to takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2019 r. II OSK 27/18 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (wyrok NSA z dnia 12 listopada 2019 r. II OSK 3184/17 - publikowane w CBOSA ). W rozpoznawanej sprawie nie ma powodów, aby twierdzić, że uchwalając zaskarżoną uchwałę Rada Gminy naruszyła w sposób istotny tak rozumiane zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i trybu jego sporządzania. Warto wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy oraz § 4 pkt 9 lit. a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. Nr 118, poz. 1233) ustalenia planu dotyczące zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, określające układ komunikacyjny wraz z ich parametrami i klasyfikacją ulic oraz warunki powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym, stanowią obowiązkowy element planu. Istotne jest również, że do zadań własnych gminy, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnot. W szczególności zadania te obejmują sprawy ładu przestrzennego, gminnych ulic, organizacji ruchu drogowego, porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej. Przeznaczając w planie zagospodarowania przestrzennego określone tereny pod zabudowę rekreacyjną czy letniskową gmina uprawniona jest - w ramach przyznanych jej kompetencji - dokonać stosownych ustaleń w zakresie właściwego skomunikowania tych terenów z pozostałymi terenami, w tym ich właściwego połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg. Uwzględniając wskazane przepisy uznać też trzeba, że przeznaczenie danego terenu pod drogę (publiczną lub wewnętrzną) mieści się w pojęciu władztwa planistycznego gminy, w zakresie którego przewidziano ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Bez wątpienia na wyważenie wartości wynikających z art. 1 ust. 2 ustawy przyjąć należy uwzględnienie przy wyznaczeniu drogi na działce skarżących istniejącego stanu nieruchomości przeznaczonych w planie pod zabudowę rekreacji indywidualnej z wykluczeniem usług – 10ML29. Przedmiotowa droga KDD 44 ( g ) została bowiem przeprowadzona w śladzie już istniejącej drogi dojazdowej działki nr [...] stanowiącej własność gminy. Droga ta istniała już w dacie podziału w [...]r. działki nr [...], z której powstała działka skarżących nr [...] oraz działki nr [...] i nr [...]. Na opisie i mapie projektu podziału widać jasno, że droga biegnie wzdłuż działek [...] i [...] i po przeciwnej stronie nr [...] i nr [...]. Dobiega do kolejnej drogi [...] prowadzącej wzdłuż działek [...] i [...], a także [...] ( również drogi ).. Z załącznika graficznego do planu widać, że zachowano przebieg drogi, jedynie ją poszerzając, nie tylko na działce skarżących, ale również na działkach nr [...] i nr [...] położonych po przeciwnej stronie drogi oraz działkach [...] i [...]. Prowadzi ona do drogi działki nr [...] – drogi powiatowa KDZ 4. Ta z kolei według opisu planu łączy się z drogą wojewódzką nr [...] relacji S. - Ł.. Z drugiej strony dobiega do drogi KDD 45 - drogi gminnej i dalej do KDD 43, również drogi gminnej. Wcześniej dobiegają do niej drogi wewnętrzne KDW 60 i KDW 26.W ten sposób tworzy się spójny profil komunikacyjny łączący tereny o symbolach 10 ML 29, 10ML 30, 10ML 31 i 10ML 28 ( str.179 uchwały ) oparty na systemie dróg [...]. Co więcej, tak skonstruowana obsługa komunikacyjna jest zgodne z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy U. przyjętego uchwałą Rady Gminy w z dnia [...] r., Nr [...] gdzie w części II. Kierunki rozwoju pkt. 5.1 wskazano, że w układzie dróg gminy przyjętym jako docelowy – adaptowane zostały drogi istniejące, wyznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy, a także zaprojektowane, krótkie odcinki dróg dojazdowych obsługujących już zainwestowane i proponowane do zainwestowania tereny gminy. Dla dróg tych zostały określone wynikające z przypisywanych im funkcji odpowiednie klasy techniczne. Według pkt.5.1.2 w celu poprawy jakości powiązań i obsługi komunikacyjnej gminy konieczne jest dorowadzenie dróg do odpowiednich parametrów technicznych, przebudowa skrzyżowań, wyznaczenie w planach miejscowych dróg dojazdowych – szczególnie w rejonach rozwoju zabudowy letniskowej i rekreacyjnej, zachowanie możliwości korekty przebiegu na niektórych odcinkach dróg o skomplikowanej geometrii. Z kolei w pkt 5.1.3 dotyczącym dróg dojazdowych lasy D – zapisano, że klasę D przyjmuje się dla pozostałych dróg gminnych obsługujących bezpośrednio zespoły zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej oraz obsługujących tereny zagospodarowania rekreacyjnego i zabudowy letniskowej, łączących te tereny z układem dróg wyższych klas. W trakcie opracowywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla obszarów gminy, powinny być wyznaczane jako drogi dojazdowe istniejące drogi polne stanowiące dojazdy do pól oraz w miarę występujących potrzeb – drogi do obsługi zagospodarowywanych terenów. Ustalenia studium znalazły odzwierciedlenie również w § 7 ust.3 zaskarżonej uchwały, w którym jako tereny przeznaczone do realizacji celów publicznych ustalono tereny oznaczone na rysunku planu symbolami KDZ, KDL i KDD jako istniejące drogi publiczne, wymagające przebudowy i dostosowania do parametrów określonych w przepisach odrębnych i niniejszej uchwały. Z kolei w myśl § 6 pkt 29 lit. c) zaskarżonej uchwały tereny oznaczone symbolem KDD 1 do KDD 47 przeznaczone zostały pod drogi dojazdowe celem budowy układu komunikacyjnego, powiązanego z systemem infrastruktury technicznej. Punkt 9 lit. x) paragrafu 122 stwierdza natomiast, że dla terenu 10 ML 29 w zakresie obsługi komunikacyjnej obowiązuje obsługa z dróg oznaczonych na rysunku planu symbolami KDZ 4, KDD 44. Jest jasne, że uchwalając plan, gmina zastosowała się do treści studium, przyjmując rozwiązanie komunikacyjne w wyniku przemyślanej koncepcji. Znaczenia dla oceny zaskarżonej uchwały nie mają zgłoszone przez skarżących zastrzeżenia dotyczące zasadności budowy drogi, w sytuacji, gdy mają zapewniony już dojazd do drogi publicznej przez drogi dojazdowe, sąd nie ocenia bowiem celowości rozwiązań przyjętych w planie miejscowym. Bezpodstawny jest również zarzut sprowadzający się do naruszenia zasady wyważenia interesu publicznego i interesu skarżących jako właścicieli przedmiotowej nieruchomości. Rację mają oczywiście skarżący przekonując, że mimo przysługującego Gminie tzw. władztwa planistycznego polegającego na samodzielnym kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej na swoim terenie, w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, w każdym przypadku, w którym następuje ograniczenie prawa własności ze względu na przeznaczenie terenu organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Rolą organu planistycznego jest więc wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 1 czerwca 2017 r. II OSK 2478/15 i 8 listopada 2017 r. II OSK 224/17- publikowany w CBOSA ). W wyroku z dnia 12 stycznia 2000 r., (P 11/98 OTK 2000/1/3) Trybunał Konstytucyjny stwierdził między innymi, że dopuszczalność ograniczeń prawa własności, tak samo jak wszelkich innych konstytucyjnych praw i wolności jednostki, musi być oceniana także z punktu widzenia ogólnych przesłanek ustanowionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, w szczególności z punktu widzenia zasady proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji) nakazującej spośród możliwych środków działania wybór możliwie najmniej uciążliwego dla podmiotów, wobec których mają być zastosowane lub dolegliwe w stopniu nie większym, niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu. Wbrew przekonaniu skarżących przeznaczając część nieruchomości skarżących pod drogę publiczną, gmina nie naruszyła tak rozumianej konstytucyjnej zasadę proporcjonalności. Nie można zgodzić się, że nie rozważono także ich interesów, skupiając się wyłącznie na interesie publicznym. Z § 136 liczba porządkowa 56 zaskarżonej uchwały wynika, że droga oznaczona na rysunku. symbolem KDD 44 kwalifikowana jest jako droga publiczna, dojazdowa, klasy gminnej o szerokości w liniach rozgraniczających wynoszącej 10 m. Szerokość linii rozgraniczających ej drogi potwierdzono ponadto w § 122 pkt 10 lit. pkt x oraz § 10 ust. 1 pkt 4 lit. b) uchwały. Jednakże już teraz jak wspomniano obok nieruchomości skarżących wiedzie droga dojazdowa. W skardze podano, że według map projektowych sporządzonych w [...]r. granicę z działkami nr [...] i [...] wyznaczał plot, od którego wiodła droga o szerokości 3m i której granica kończy się na ogrodzeniu postawionym na działce [...]. W stosunku do tej granicy skarżący posadowili budynek w odległości 4,17m. W rzeczywistości jednak, co potwierdzono w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...]. w sprawie nakazana skarżącym rozbiórki budynku letniskowego, został on usytuowany w odległości 1,67m i 1,9m od granicy z działką [...]. Oznacza to, że skarżący samowolnie zajęli około 2 m tej działki, co zresztą potwierdzili w skardze, sama zaś jej szerokość wynosi ponad 5m, co odpowiada szerokości dwóch pasów ruchu na drodze publicznej klasy D ( § 15 ust. 1pkt. 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U z 2016r. poz. 124 )). Zatem to nie przyjęcie w zaskarżonej uchwale unormowań mających zastosowanie do działki nr [...] pozbawiło skarżących jej części, w konsekwencji uniemożliwiając również zalegalizowanie samowoli budowlanej mającej miejsce na spornej działce. Biorąc pod uwagę, że linie rozgraniczające drogi KDD mają wynosić 10m, chodzi o zajęcie po 2,5 m sąsiednich działek z każdej jej strony. Skarżący nie podnosili, aby droga miała zostać poprowadzona tylko przez ich działkę, nie składali zresztą w tym zakresie żadnych zastrzeżeń w trakcie prac planistycznych, sądzić zatem należy, że mieli przekonanie o proporcjonalnym obciążeniu wszystkich sąsiadujących działek. Samo kwestionowanie rozwiązań planistycznych przez skarżących nie świadczy o naruszeniu zasady proporcjonalności zwłaszcza, jeśli zauważyć, że nie brali oni udziału w procedurze planistycznej, a w ramach zgłaszania wniosków i uwag do projektu planu nie przedstawili innych koncepcji co do zagospodarowania należących do nich nieruchomości. Skarżący sami przyznali w skardze, że o przebiegu drogi dowiedzieli się dopiero w trakcie postępowania dotyczącego budowy budynku w warunkach z samowoli budowlanej. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2019 r. ( II OSK 2118/17 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) uwzględniając w planowaniu przestrzennym m.in. prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ) należy m.in. uwzględnić, czy strona skarżąca zgłaszała wnioski do projektu planu lub na etapie poprzedzającym, czy uczestniczyła w dyskusji publicznej i w innych formach udostępniania wiedzy o projekcie planu. W razie braku takich działań właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym lub jego zmianą trudno skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenie granic władztwa planistycznego, gdyż nie mogą one domniemywać zamierzeń właścicieli tym bardziej, gdy uchwalany plan jest zgodny z postanowieniami studium, obowiązującego od wielu lat ( w tym przypadku od 2002 r.). Nie jest jasne na jakiej podstawie skarżący wysnuli wniosek o zajęciu działki w jej północno- zachodnim narożniku o powierzchni 11x13m tj. 143m˛, co miało zmniejszyć całą powierzchnię działki do około 380m˛. Teza ta znajduje się wprawdzie w powołanej już decyzji organu nadzoru budowlanego, powołującego się na wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale dotyczy ona obszaru przeznaczonego pod budowę, a nie pod budowę drogi. Warto przy tym zauważyć, że według § 122 pkt.2 ppkt.a uchwały dopuszczalna powierzchnia zabudowy działki nie może przekroczyć 15%. Biorąc pod uwagę, że działka [...] ma powierzchnię 520m˛, zabudowane może być jedynie 78m˛, a więc mniej, niż podano w decyzji. Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom skarżących przy uchwaleniu zaskarżonej uchwały nie doszło do przekroczenia granic przysługującego Radzie władztwa planistycznego, ale także nie doszło do naruszenia zasad równości oraz proporcjonalności w związku z ograniczeniem prawa skarżącego do dysponowania i zagospodarowania gruntem, nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz ponad usprawiedliwione potrzeby publiczne. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, tego rodzaju sprawy nie mogą być rozważane jedynie z punktu widzenia interesów właściciela jednej nieruchomości, którego argumentacja wskazuje, że jego oczekiwania związane są z utrzymaniem prawnego i faktycznego status quo swojej nieruchomości i terenu sąsiedniego. Jakkolwiek zaskarżony zapis planu miejscowego narusza prawo własności skarżących, to zarzuty skargi są nieuzasadnione, a zaskarżona uchwała nie została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzenia planu miejscowego oraz przekroczeniem granic władztwa planistycznego ustanowionego w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skargę należało oddalić.