II OSK 1293/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Kr 168/21 odrzucającego skargę H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na bezczynność Rady Gminy L. w przedmiocie braku podjęcia uchwały o przystąpieniu do procedury punktowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Kr 168/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na bezczynność Rady Gminy L. w sprawie podjęcia uchwały o przystąpieniu do procedury punktowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: H. sp. z o.o. w S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę ma bezczynność Rady Gminy L. w zakresie braku podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany uchwały Rady Gminy L. nr ... z dnia 15 maja 2003 r. w sprawie uchwalenia punktowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. w zakresie obejmującym działki ewidencyjne nr [...] położone w S., poprzez dopuszczenie na tych działkach możliwości eksploatacji złoża piaskowców krośnieńskich "S." w kat. ... na koszt wnioskującej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sądy administracyjne są powołane wyłącznie do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, to jest spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych przewidzianych ustawami szczególnymi. Jednocześnie w art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawodawca zastrzegł, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. (§ 2a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. (§ 3.) Na podstawie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (Dz.U.2021.1372 t.j. z dnia 2021.07.27, dalej: u.s.g.) - Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak stanowi art. 101a ust. 1 tej ustawy - przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (ust 2). Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Bezczynność to stan, w którym organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może ona dotyczyć innych czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Sąd Wojewódzki wskazał, że prawodawca nie dopuścił możliwości wniesienia skargi na bezczynność w przypadkach, w których właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego (bądź organy administracji rządowej) wydają akty prawa miejscowego lub inne akty (uchwały, zarządzenia), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić bezczynności. Dalej Sąd pierwszej instancji argumentował, że uchwalenie i zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego regulowana jest przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2020.293 t.j. z dnia 2020.02.24, dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z art. 3 ust 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. W celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. (art. 14 ust 1 ustawy). Inicjatywa w procesie sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do rady gminy, która podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Uchwałę, o której mowa w ust. 1, rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. (art. 14 ust 4 ustawy). Zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane.(art. 27 ustawy). Powyższe, zdaniem Sądu, oznacza, że podjęcie uchwały o przystąpieniu do zmiany uchwały Rady Gminy L. nr ... z dnia 15 maja 2003 r. w sprawie uchwalenia punktowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. należy do zadań rady gminy. Przedmiot i zakres skargi na bezczynność Rady Gminy L. strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika sformułowała jednoznacznie jako brak podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany uchwały planistycznej. Tryb postępowania w przedmiocie zmiany mpzp regulowany jest przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a nie przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Nie mają do niego zastosowania terminy załatwiania spraw administracyjnych określone w art. 35 k.p.a. Sąd wskazał, że uchwała Rady Gminy o przystąpieniu do zmiany uchwały planistycznej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem jest to wyłącznie uchwała intencyjna (o charakterze wewnętrznym), która wyraża jedynie zamiar gminy wszczęcia stosownego postępowania (procedury planistycznej), które zakończy się wydaniem aktu prawa miejscowego. Możliwość zaskarżenia działań planistycznych powstaje dopiero po podjęciu stosownej uchwały planistycznej. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie jest aktem prawa miejscowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, strona skarżąca pozostaje w błędnym przekonaniu, że jej pisma z 20 lutego 2020 r oraz późniejsze z 21 grudnia 2020 r i 13 stycznia 2021 r i szeroka korespondencja uzupełniająca w sprawie uchwalenia punktowej zmiany mpzp przez dopuszczenie możliwości eksploatacji złoża piaskowców krośnieńskich uruchamia postępowanie administracyjne i sprawa ta powinna zostać załatwiona (przez dokonanie wnioskowanej zmiany w planie) w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Wieloetapowa procedura planistyczna regulowana przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest długotrwała i nie jest możliwe dokonanie wnioskowanej zmiany, jak wskazała strona skarżąca "w terminie 14 dni od dnia prawomocności wyroku". Strona skarżąca swoje żądanie ujawnienia w mpzp udokumentowanego złoża piaskowców celem dopuszczenia możliwości ich eksploatacji wywodzi z art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2021 r prawo geologiczne i górnicze (Dz.U.2021.1420 t.j. z dnia 2021.08.05, dalej: p.g.g.). Zgodnie z art. 95 ust 1 tej ustawy - udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. W terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża kopaliny oraz obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla obowiązkowo wprowadza się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (ust 2). W terminie 6 miesięcy od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inwestycyjnej złoża węglowodorów przez właściwy organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża węglowodorów obowiązkowo wprowadza się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Koszty sporządzenia zmiany studium ponosi przedsiębiorca, który sporządził dokumentację geologiczno-inwestycyjną złoża węglowodorów (ust 3). Sąd Wojewódzki powołał się na wyrok z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 832/17 Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd ten wyjaśnił, że przepis art. 95 ust. 1 p.g.g. dotyczy ujawniania w planach miejscowych i studiach udokumentowanych złóż kopalin. Normuje zatem sytuację, w której udokumentowane zostały już złoża kopalin (została dla nich sporządzona dokumentacja geologiczna), natomiast nie został jeszcze wyznaczony teren górniczy i obszar górniczy. Terenów i obszarów górniczych dotyczy art. 104 ust. 1 p.g.g., nakazujący ich uwzględnienie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dalej Sąd Wojewódzki stwierdził, że art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2021 r prawo geologiczne i górnicze nie kreuje przepisu szczególnego, który ustanawiałby konkretny termin dla organów gminy do ujawnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego udokumentowanych złóż kopalin. W art. 208 ust 5 ustawy prawo geologiczne i górnicze znajduje się odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym, jednak dotyczy on wyłącznie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z art. 18 ust 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej właściwości rady gminy. Jednocześnie Sąd wskazał, że skarga nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 101a w zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem brak przepisu szczególnego dotyczącego terminu ujawnienia udokumentowanego złoża kopalin w mpzp. Samo uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe , nie ma zatem podstaw do zastosowania art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym. Regulacja zawarta w tej ustawie będzie miała zastosowanie wówczas gdy konkretna norma prawna będzie nakładała na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej w określonym czasie. Określenie konkretnego terminu miałoby takie znaczenie, że uchybienie mu powodowałoby stan bezczynności organu. Dopiero bezskuteczny upływ terminu prowadzi do bezczynności. Ustawodawca nie przewidział żadnych sankcji przymuszających gminę do realizacji obowiązku (przystąpienia do zmiany planu), a stwierdzenie nieaktualności planu podlega samodzielnej ocenie rady gminy, przy jednoczesnym zachowaniu i przestrzeganiu ustawowego porządku prawnego. Z tych względów Sąd Wojewódzki uznał, że skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej H. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz o rozstrzygnięcie sprawy merytorycznie, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi na bezczynność organu z uwagi na jej niedopuszczalność. Naruszenie to ma związek z naruszeniem prawa materialnego tj. wadliwą interpretacją art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 868 z późn. zm.) przez przyjęcie, iż wskazany w tym ostatnim przepisie obowiązek w zakresie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego nie powoduje zmiany charakteru uchwały o przystąpieniu do zmiany uchwały planistycznej - która - zdaniem WSA - ma nadal charakter "intencyjny" - a zatem nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy. Wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki zasadnie stwierdził niedopuszczalność skargi na bezczynność Rady Gminy w związku z niepodjęciem uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez dopuszczenie możliwości eksploatacji złoża piaskowców k. "S." w kat. ... na działkach ewidencyjnych, stanowiących własność skarżącej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd Wojewódzki dokonując wykładni art. 3 § 1 i § 2 pkt 1-9 p.p.s.a., wywiódł prawidłowo, że ustawodawca nie dopuścił w wymienionym przepisie możliwości wniesienia skargi na bezczynność w przypadkach w których właściwe orany jednostek samorządu terytorialnego (bądź organy administracji rządowej) wydają akty prawa miejscowego lub inne akty (uchwały, zarządzenia), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Natomiast bezczynność w tego rodzaju sprawach może być poddana kontroli sądów administracyjnych na podstawie przepisów szczególnych, a takim właśnie przepisem jest art. 101a ust. 1 u.s.g., w którym przewidziano możliwość wniesienia skargi m.in. w przypadku, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem. Jak wskazano w orzecznictwie i piśmiennictwie regulacja zawarta w art. 101a może znaleźć zastosowania wówczas, gdy odpowiedni przepis prawa nakłada na organ gminny obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej (por. Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz. A. Szewc, G. Jyż, Z. Pławecki, Lexa WKb, Warszawa 2012 r. str. 908-909). Nie ulega wątpliwości, że na gruncie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co do zasady sporządzanie miejscowych planów ma fakultatywny charakter, co jest wyrazem samodzielności gminy i przysługującego jej władztwa planistycznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Obowiązkowo sporządza się plan miejscowy tylko w przypadkach, gdy wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 u.p.z.p.). Trafnie Sąd Wojewódzki zaznaczył w uzasadnieniu postanowienia, że inicjatywa w procesie sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do rady gminy, która podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Stosownie zaś do art. 14 ust. 4 u.p.z.p. uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, przy czym tryb postępowania w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego regulowany jest przepisami ww. ustawy z 27 marca 2003 r., i nie mają do niego zastosowania terminy załatwiania spraw określone w k.p.a. W konsekwencji Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał na błędne przekonanie strony skarżącej, że złożone przez nią pisma w sprawie uchwalenia punktowej zmiany planu miejscowego przez dopuszczenie możliwości eksploatacji złoża kopalin – uruchomiły postępowanie administracyjne, które powinno być zakończone w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Ponadto Sąd Wojewódzki przyjął zasadnie, że art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (w uzasadnieniu błędnie wpisano rok "2021") nie kreuje przepisu szczególnego, który ustanawiałby konkretny termin dla organów gminy do ujawnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego udokumentowanych złóż kopalin. Tymczasem, aby wystąpiła bezczynność w rozumieniu art. 101a ust. 1 u.s.g., to organ musiałby nie podjąć określonych czynności w terminie wynikającym z przepisów prawa. Wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego co do regulacji art. 95 p.g.g. znajduje oparcie w orzecznictwie, w którym utrwalony jest pogląd, że z wymienionego przepisu wykładanego łącznie z art. 96 p.g.g., nie wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i zmiany planu, w przypadku udokumentowania złoża kopaliny. Obowiązek ujawnienia złoża kopaliny dotyczy sytuacji gdy miejscowy plan jest sporządzany lub zmieniany, a więc jeśli rozpoczęto procedurę planistyczną. Wymóg ujawnienia złoża kopalin, przewidziany w art. 95 ust. 1 p.g.g., nie oznacza jednak obowiązku sporządzenie lub zmiany planu miejscowego. Na mocy art. 95 ust. 2 p.g.g. istnieje natomiast obowiązek wprowadzenia udokumentowanego złoża kopaliny do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy – w terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji (por. wyroki NSA z 30 października 2018 r. II OSK 2130/18, 19 lutego 2021 r. II OSK 2931/20). Potwierdzeniem rozróżnienia obowiązku ujawnienia udokumentowanego złoża kopalin w aktach planistycznych jest to, że tylko w odniesieniu do studium w art. 96 ust. 1 p.g.g. przewidziano obowiązek wprowadzenia przez wojewodę obszaru udokumentowanego złoża kopaliny, w drodze zarządzenia zastępczego – po upływie 2-letniego terminu określonego w art. 95 ust. 2 pkt 1 p.g.g. Tym samym w zaskarżonym postanowieniu Sąd Wojewódzkie stwierdził zasadnie, że skarga wniesiona przez skarżącą Spółkę nie spełnia przesłanek z art. 101a w zw. z art. 101 u.s.g., skoro brak jest przepisu szczególnego stanowiącego o terminie ujawnienia udokumentowanego złoża kopalin w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W konkluzji wywodu prawnego Sąd Wojewódzki trafnie wskazał, że regulacja art. 101a u.s.g. ma zastosowanie wówczas, gdy konkretna norma prawna będzie nakładała na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej w wyznaczonym ustawowo czasie. Określenie konkretnego terminu miałoby takie znaczenie, że uchybienie mu powodowałoby stan bezczynności organu. W rezultacie Sąd Wojewódzki orzekł prawidłowo o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1. Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja nie mogła podważyć oceny prawnej zawartej w zaskarżonym postanowieniu. Wbrew stanowisku przedstawionemu w skardze kasacyjnej Sąd Wojewódzki, kierując się właściwym rozumieniem art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 94 Konstytucji RP oraz art. 95 ust. 1 p.g.g., wykazał brak podstaw do rozpoznania skargi w trybie art. 101a u.s.g. w sytuacji, gdy strona skarżąca zarzuca organowi gminy bezczynność w przedmiocie podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 10