II GSK 801/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 879/21 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 18 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku 1.350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 10 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 879/21, oddalił skargę M. O. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: Dyrektor IAS) z 18 października 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Podstawą nałożenia kary w wysokości 10.000 zł były wyniki kontroli przeprowadzonej 6 lutego 2021 r. przez funkcjonariuszy Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B.2 u M. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M., podczas której stwierdzono nieprawidłowości polegające na nieuzupełnieniu przez stronę jako odbiorcę w dniu 3 grudnia 2020 r. zgłoszenia SENT[...] o wymagane dane dotyczące ilości odebranego gazu LPG, numerów fabrycznych dystrybutorów oraz stanów ich liczników, tj. o dane z § 3b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r., poz. 1663z późn. zm.; dalej: rozporządzenie wykonawcze). Tym zachowaniem skarżący naruszył przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 859 ze zm., dalej: ustawa SENT) i karę nałożono na podstawie art. 21 ust. 2d tego aktu. Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się strona i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Orzeczenie zaskarżyła w całości. Zarzuciła ww. wyrokowi: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego: a) art. 30 ust. 4 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż przepis art. 30 ust. 3 ustawy SENT niw miał w niniejszej sprawie zastosowania, a w konsekwencji przyjęcie, iż wszczęcie postępowania przez organ I instancji było uzasadnione, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna doprowadzić do wniosku, iż postępowanie wobec skarżącego nie powinno zostać wszczęte z uwagi na fakt, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a przeprowadzona kontrola była rodzajem kontroli celno-skarbowej i tym samym mieści się w zakresie kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 505 z późn. zm.; dale: ustawa KAS); b) art. 21 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nałożona na skarżącego kara pieniężna stanowi proporcjonalną reakcję w stosunku do naruszeń skarżącego i przyjęcie, że skarżący świadomie pomijał wykonywanie nałożonych na niego obowiązków i robił to w sposób zamierzony, a tym samym zakłócał działanie systemu monitorowania, a w związku z tym utrudniał realizację celów istnienia tego systemu, podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego powinna prowadzić do wniosku, iż zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary ze względu na istnienie interesu publicznego z uwagi na fakt, iż działanie skarżącego nie doprowadziło do uszczuplenia budżetu państwa, nie wywołało żadnej szkody, a zgłoszenie SENT zostało zamknięte w sposób automatyczny, a skarżący nie miał możliwości powrotu do niego i jego aktualizacji; c) art. 21 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie w ślad za organami, iż istnienie przesłanki ważnego interesu strony nie zostało przez skarżącego wykazane podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego powinna prowadzić do wniosku, iż istniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary ze względu na ważny interes strony z uwagi na fakt, że na skutek globalnej pandemii COVID-19 istniały ograniczenia w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, przede wszystkim w branży transportowej, ponadto istniały ograniczenia w przemieszczaniu się, co skutkowało spadkiem zapotrzebowania na paliwo i w konsekwencji doprowadziło do konieczności zamknięcia stacji benzynowej w B.1.; 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: o.p.) w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy SENT poprzez niezasadne oddalenie skargi będące konsekwencją niewyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy i niewystarczającego ustalenia stanu faktycznego w szczególności nierozważenie przesłanek przemawiających za niewszczynaniem postępowania w sprawie nałożenia kary, z uwagi na fakt iż nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, biorąc pod uwagę cel ustawy SENT i postawę skarżącego oraz braku kompleksowego rozważenia okoliczności przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny i interes strony, pominięcie przy ocenie pojęcia "interesu publicznego’ rzeczywistej intencji ustawodawcy wprowadzenia ustawy SENT, co doprowadziło do nałożenia kary pieniężnej pomimo braku uszczuplenia należności publicznoprawnych. W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, składając oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W uzasadnieniu skarżący powołał argumenty na poparcie zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona - organ, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej także zawnioskowała o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Skargę kasacyjną należało uznać za niezasadną. Wskazać trzeba, że stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. (Dz. U. z 2022r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza więc odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Znaczy to, że sąd kasacyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze skład orzekający NSA uznał wyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy, poprzedzający rozważania, za wystarczający. Wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczył oceny prawidłowości stanowiska WSA, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora IAS w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT wskutek nieuzupełnienia przez skarżącego jako obiorcę gazu LPG zgłoszenia SENT o wymagane dane dotyczące ilości odebranego gazu LPG, numerów fabrycznych dystrybutorów oraz stanów liczników, tj. o dane wymagane przez § 3b rozporządzenia wykonawczego, podzielił stanowisko organu. Skarżący zaś podważał argumenty, że świadomie nie wprowadził wspomnianych danych, ponadto ustaleń tych braków dokonano podczas kontroli o charakterze celno-skarbowym w rozumieniu art. 54 ust. 1 pkt 2 ustawy KAS, co wobec nieuszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego powinno skutkować zastosowaniem art. 30 ust. 4 ustawy SENT. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty oparte na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. Jednak konstrukcja zarzutów skutkowała tym, że zarzut naruszenia przepisów postępowania należało rozpatrywać łącznie z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 4 ustawy SENT, gdyż przyjęcie, że kontrola przeprowadzona u skarżącego 6 lutego 2021r. była kontrolą podatkową albo celno-skarbową w rozumieniu art. 54 ust. 1 pkt 1 i2 ustawy KAS (kontroli celno-skarbowej podlega przestrzeganie przepisów: pkt 1 - prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p.; pkt 2 - prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, w szczególności przepisów dotyczących towarów objętych ograniczeniami lub zakazami) w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy SENT, powinna skutkować odmową postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej w przypadku ustalenia, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Przechodząc do oceny tego zarzutu, w protokole kontroli (w aktach adm.), który skarżący podpisał bez zastrzeżeń, podano, że przedmiotem kontroli była realizacja obowiązku z art. 7c ustawy SENT, a szczególnie w zakresie zgłoszenia SENT[...]. Nie była to więc kontrola oparta na art. 30 ust. 1 ustawy SENT w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 2 ustawy KAS, jak podnosił skarżący. Dlatego nie miał zastosowania art. 30 ust. 4 ustawy SENT. Tym samym kwestia, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego nie miała w omawianym zakresie znaczenia. W orzecznictwie utrwaliło się, że kontrola przeprowadzana na podstawie przepisów ustawy SENT nie jest kontrolą celno-skarbową w rozumieniu przepisów Działu V, Rozdział 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, do której stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej (art. 94 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy KAS), do czego prowadzi analiza porównania obu ustaw. Zakres kontroli przewozu towarów, sprowadzający się do sprawdzenia przestrzegania wskazanych enumeratywnie obowiązków, w pełni odpowiada zakresowi przedmiotowemu ustawy SENT, który obejmuje reguły funkcjonowania systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, jak też konkretyzację obowiązków podmiotów uczestniczących w drogowym i kolejowym przewozie towarów oraz podmiotów dokonujących obrotu paliwami opałowymi; a nadto określenie zasad odpowiedzialności za naruszenie obowiązków związanych z drogowym i kolejowym przewozem towarów oraz z obrotem paliwami opałowymi (art. 1 pkt 1, 1a i 2 tej ustawy), por. wyrok NSA z 15 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 111/22 i przeprowadzona w nim analiza orzecznictwa NSA w tym zakresie. Oznaczało to, że zarzut ujęty w pkt 1)lit. a) petitum skargi kasacyjnej był niezasadny. Skarżący okoliczność, że nie doszło do uszczuplenia powołanych wyżej podatków próbował także wskazywać jako jedną z przesłanek umożliwiających zastosowanie art. 21 ust. 3 ustawy SENT (pkt 1.lit. b) i pkt 2. petitum skargi kasacyjnej). Ponadto, w jego opinii, miały wystąpić i inne okoliczności przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary, która na mocy art. 21 ust. 2d ustawy SENT miała charakter obligatoryjny (W przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, zobowiązującego w przypadku niektórych towarów odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów, w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2., odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000zł), na które powoływał się w pkt 1.lit. c) petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim skarżący próbował podważać stanowisko WSA akceptujące opinie organów. Podnosił, że brak danych w zgłoszeniu SENT[...] co do ilości odebranego gazu LPG, numerów fabrycznych dystrybutorów oraz stanów ich liczników (wymaganych przez § 3b pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 7c ust. 2 ustawy SENT) nie był wynikiem jego świadomego zakłócenia działania systemu SENT, lecz następstwem automatycznego zamknięcia systemu i braku możliwości powrotu do niego w celu uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dane. Jednakże w protokole kontroli, na co słusznie WSA i organy zwróciły uwagę, oświadczył, że "nie uzupełnił informacji dot. numeru dystrybutora oraz stanu licznika przed przyjęciem dostawy"(s. 6 protokołu kontroli), a na str. 3 oświadczył: "Jestem przekonany, że wymagane dane wpisałem i zamknąłem przemieszczenie. Nie wiem dlaczego tych danych brak". W odwołaniu podnosił: "Natomiast odwołujący od początku konsekwentnie wskazywał, iż niedopełnienie przez niego obowiązku wpisania numeru dystrybutora oraz stanu licznika odmierzacza gazu LPG, wynikało jedynie z niecelowego i niezawinionego niedopatrzenia. Co więcej, pomimo tego braku, zgłoszenie SENT zostało przyjęte przez system. Odwołujący nie otrzymał informacji, że zgłoszenie zawiera jakiekolwiek braki". W świetle przedstawionych twierdzeń strony, ocena przyczyn niewpisania danych do zgłoszenia podana w skardze kasacyjnej, nie zasługiwała na uwzględnienie. Jako słuszną należy przyjąć ocenę zachowania skarżącego w tek kwestii prezentowaną przez WSA i organy. Ustalono także na podstawie protokołów kontroli z 28 maja 2020 r., 23 czerwca 2020 r., 4 sierpnia 2020 r., że skarżący już wcześniej, nie uzupełniał zgłoszeń SENT o dane wymagane przez § 3 rozporządzenia wykonawczego. Okoliczność, że nie doszło do uszczuplenia należnych podatków nie mogła mieć decydującego wpływu na wynik sprawy. Podobnie sugestie strony, że stacja benzynowa w B.1 została zamknięta wskutek pandemii COVID-19, co miało mieć wpływ na jej sytuację materialną, nie zostały potwierdzone. Z protokołu kontroli z 6 lutego 2021 r. wynikało, że od 1 stycznia 2021 r. stacja paliw należała do firmy "A", chociaż skarżący nie wyjaśnił, w jakiej roli na tej stacji działał podczas kontroli w dniu 6 lutego 2021, skoro podpisał protokół kontroli jako kontrolowany. Ponadto z dołączonej do protokołu kopii decyzji z 4 stycznia 2021 r. wynikało, że skarżący nadal miał koncesję w zakresie obrotu gazem płynnym LPG na stacji paliw ciekłych zlokalizowanej w B.2. Co do proporcjonalności nałożonej karym co do zasady zgodzić należy się ze skarżącym, że nie leży w interesie publicznym nakładanie dolegliwych kar na podmiot odbierający, działający legalnie, który dopuścił się pewnych uchybień formalnym o nieistotnym znaczeniu, jeśli nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci uszczuplenia dochodów, a nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 899/22; 7 czerwca 2022 r. II GSK 182/19 i powołane tam orzecznictwo). Istota problemu przy ocenie, czy w konkretnej sprawie zachodzi uzasadniona interesem publicznym możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej sprowadza się do oceny wagi stwierdzonych naruszeń z punktu widzenia celów ustawy SENT, w kontekście wartości takich jak m.in. sprawiedliwość i równość. Ocena spełnienia przesłanki "interesu publicznego" - przewidzianej art. 21 ust. 3 ww. aktu i uzasadniającej odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej – powinna uwzględniać również szczególne znaczenie zasady proporcjonalności. W orzecznictwie zasadnie podnosi się bowiem, że zastosowanie zasady proporcjonalności w odniesieniu do sankcji bezwzględnie oznaczonej (administracyjnej kary pieniężnej w określonej wysokości) wymaga rozważenia, czy wymierzenie kary pieniężnej w określonej wysokości będzie przydatne do osiągnięcia zamierzonych skutków (celów) danej regulacji oraz czy zachowana została właściwa dla demokratycznego państwa prawa proporcja między efektem wymierzonej sankcji pieniężnej, a jej dolegliwością. Należy przy tym mieć na uwadze, że ustawodawca nakładając obowiązki co do wypełniania w odpowiednim czasie przewidzianych ustawą zgłoszeń czyni to dla zabezpieczenia interesów fiskalnych i może nakładać także na podmioty odbierające jako profesjonalistów szczególne wymogi, służące realizacji celów ustawowych. Stosowanie odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy SENT powinno więc mieć charakter wyjątkowy w rozumieniu ustawy –"uzasadniony". Rozważenia wymagają takie okoliczności, jak to, czy z uwagi na zakres działalności odbiorcy, jego wywiązywanie się z obowiązków przestrzegania prawa w prowadzonej działalności, stwierdzone uchybienie mają charakter incydentalny, nie noszą znamion działania celowego, czy nie są przejawem lekceważącego stosunku tego podmiotu do wypełniania nałożonych ustawą obowiązków (por. wyroki NSA z: 18 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1203/21;1 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 192/22). Zdaniem Sądu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw, by twierdzić, że nałożona kara, mając na uwadze charakter uchybień w omawianym zgłoszeniu SENT (jak i poprzednich), które obejmowały całość dodatkowych danych wprowadzanych w celu zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu i obrotu gazem LPG, naruszała zasadę proporcjonalności. Okoliczność, że nie doszło do uszczuplenia podatku po stronie skarżącego nie może być decydująca o wyłączeniu jego odpowiedzialności, zważywszy, że z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynikało, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów (druk sejmowy VIII.1244), a skarżący jako podmiot odbierający stanowił niejako ostatnie ogniwo w obrocie gazem LPG, podlegającym ustawie SENT. Dlatego zarzuty sformułowane w pkt 1.lit. b) i c oraz pkt 2 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw i na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Uwzględniono przy tym, że pełnomocnik organu, który nie występował przed Sądem I instancji, złożył odpowiedź na skargę kasacyjną.