II FSK 696/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA (del.) Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Dominika Kurek, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1396/21 w sprawie ze skargi L. z siedzibą w Wielkiej Brytanii na interpretacje indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 sierpnia 2021 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.102.2021.2.MS UNP: 1387918 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz L. z siedzibą w Wielkiej Brytanii kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 15 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1396/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej jako "WSA" lub "sąd pierwszej instancji") uwzględnił skargę L. z siedzibą w Wielkiej Brytanii (dalej jako "fundusz") i uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS", "DKIS" lub "organ podatkowy") z 5 sierpnia 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Tekst powyższego wyroku wraz z jego uzasadnieniem (oraz innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (zwana w skrócie "CBOSA", adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 2.1. Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik DKIS (radca prawny) występując o uchylenie ww. wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie przepisów art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zw. dalej "ppsa") autorka skargi kasacyjnej postawiła zaskarżonemu wyrokowi zarzuty materialnoprawne (1-2) i zarzuty naruszenia przepisów postępowania (3-4), mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1) art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm.; zw. dalej "updop") poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez WSA, że skarżący brytyjski fundusz prowadzący program emerytalny w zakresie dochodów związanych z gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne spełnia kryterium zwolnienia z opodatkowania dochodów ze sprzedaży udziałów w spółce luksemburskiej, której co najmniej 50% wartości aktywów pośrednio stanowiły nieruchomości położone w Polsce, i nie stoi temu na przeszkodzie okoliczność, że w przeciwieństwie do polskich funduszy emerytalnych, może lokować środki w udziały w spółce kapitałowej, analiza porównywalności funduszy emerytalnych działających w Polsce i w Wielkiej Brytanii nie może być sprowadzona do analizy tożsamości porównywanych podmiotów, skutkiem czego dochody osiągane przez fundusz na terytorium Polski będą podlegały ww. zwolnieniu, gdy w ocenie organu prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że przedmiot działalności funduszu nie wypełnia kryterium do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e updop, gdyż zakres faktycznie prowadzonej przez niego działalności wykracza poza zakres możliwej do realizacji działalności lokacyjnej, a przez to jego dochody osiągane na terytorium Polski nie będą podlegały zwolnieniu; 2) art. 6 ust. 1 pkt 11a updop poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez sąd, że DKIS dokonał zawężającej wykładni wskazanego przepisu, nie uwzględniającej wiążącego Polskę prawa wspólnotowego, w konsekwencji czego dochody osiągnięte przez fundusz na terytorium Polski z tytułu sprzedaży udziałów w spółce luksemburskiej będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, gdyż fundusz spełnił wszystkie przesłanki do zastosowania ww. zwolnienia, gdy w ocenie organu została dokonana prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów co prowadzi do wniosku, że opisane we wniosku dochody nie będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania; 3) art. 134 § 1 w zw. z art. 57a ppsa poprzez wyjście przez sąd pierwszej instancji poza zakres zaskarżenia; WSA, który był związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną wskazując, że organ naruszył art. 6 ust. 1 pkt 10a updop pomimo tego, że zarzut taki nie został sformułowany w skardze do WSA; 4) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ppsa poprzez brak wskazania zarówno podstawy prawnej, jak i prawidłowo sporządzonego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia podjętego przez WSA, co w konsekwencji uniemożliwia organowi poznanie motywów jakimi kierował się WSA podejmując swoje rozstrzygnięcie – w ocenie organu sporządzone przez WSA uzasadnienie wyroku uniemożliwia jego instancyjną kontrolę przez Naczelny Sąd Administracyjny, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem gdyby WSA poddał należytej kontroli interpretację indywidualną mogłoby zapaść rozstrzygnięcie korzystne dla organu podatkowego. 2.2. Pełnomocnik funduszu (doradca podatkowy) w odpowiedzi na skargę kasacyjną wystąpił o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz funduszu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjną należy oddalić, zgodnie z art. 184 ppsa, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. 3.1. W świetle art. 193 zdanie drugie ppsa uzasadnienie wyroku ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Istota sporu ma charakter materialnoprawny. Dotyczy w pierwszej kolejności wykładni art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e updop, a także oceny sposobu zastosowania tego przepisu na tle okoliczności faktycznych przedstawionych przez fundusz we wniosku o wydanie ww. interpretacji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika przy tym wprost, że "organ interpretacyjny (...) nie zakwestionował, że wnioskodawca jest podmiotem, o którym mowa w tym przepisie, tj. podatnikiem prowadzącym fundusz emerytalny. (...) Sporne okazało się jedynie spełnienie (...) warunku zamieszczonego pod lit. e) ww. uregulowania" (zob. s. 30 zaskarżonego wyroku). Stosownie do art. 6 ust. 11a updop zwalnia się od podatku podatników posiadających siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego prowadzących program emerytalny, w zakresie dochodów związanych z gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne, którzy spełniają łącznie następujące warunki: a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, b) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w którym mają siedzibę, c) ich działalność podlega nadzorowi właściwych władz państwa, w którym mają siedzibę, d) posiadają depozytariusza prowadzącego rejestr aktywów tych podatników, e) przedmiotem ich działalności jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego. Jak już wyżej wskazano, bezsporne jest stanowisko WSA co do tego, że fundusz spełnienia większość warunków niezbędnych do zastosowania zwolnienia podatkowego (przewidzianych w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-d updop). Z treści skargi kasacyjnej wynika wprost, że organ podatkowy uznaje fundusz za brytyjski fundusz emerytalny. Spór dotyczy natomiast tego, czy przedmiotem działalności funduszu jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego (art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) updop. Argumentacja DKIS sprowadza się do tego, że skoro zakres faktycznie prowadzonej działalności funduszu "wykracza poza zakres możliwej do realizacji działalności lokacyjnej", to jego dochody nie będą korzystały ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a updop. 3.2. Istota sporu ma charakter materialnoprawny zaś zarzuty procesowe skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione. Po pierwsze z tej przyczyny, że WSA nie zarzucił organowi podatkowemu naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 10a updop. Uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że sąd pierwszej instancji skoncentrował swoją uwagę na art. 6 ust. 1 pkt 11a updop. Powołanie się przez WSA na art. 6 ust. 1 pkt 10a updop stanowiło zaś element argumentacji materialnoprawnej na tle poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, a także w piśmiennictwie, w związku z nowelizacją powyższych regulacji. Stanowiło również oczywistą omyłkę (s. 33), gdyż w skardze fundusz nie zarzucił organowi podatkowemu naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 10a updop (okoliczność bezsporna). Po drugie, autorka skargi kasacyjnej nie przedstawiła stosownych rozważań dotyczących "istotności" zarzucanych naruszeń procesowych w rozumieniu zarówno art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, jak i art. 174 pkt 2 ppsa. Lektura uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że organ podatkowy zrozumiał istotę sporu (materialnoprawną) oraz skoncentrował swoją uwagę na tym elemencie argumentacji wspierającej stawiane WSA zarzuty (zob. s. 3-12 skargi kasacyjnej). Uzasadnienie zarzutów procesowych dotyczy wskazanej wyżej oczywistej omyłki sądu pierwszej instancji, której nie sposób skutecznie powiązać z naruszeniem art. 134 § 1 w zw. z art. 57a ppsa w stopniu mogącym skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Tym bardziej w sytuacji, gdy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarte zostało stwierdzenie dotyczące naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ppsa jako mającego "istotny wpływ na wynik sprawy" w oderwaniu od obszernej argumentacji materialnoprawnej i bez wskazania na czym owa "istotność" miałaby polegać. Oczywiście chybione są zaś stwierdzenia, że nie jest możliwe poznanie wszystkich przesłanek, jakimi kierował się sąd wydając sporne rozstrzygniecie (1), nadto sporządzone przez WSA uzasadnienie wyroku uniemożliwia instancyjną kontrolę przez NSA (2). Argumentacja DKIS zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ogniskuje się wokół art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e updop. Nadto uwadze organu podatkowego umknęło jednoznaczne stanowisko sądu pierwszej instancji dotyczące wskazanej wyżej materialnoprawnej istoty sporu w niniejszej sprawie (zob. s. 30 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Dodać warto, że w ocenie składu orzekającego obszerne, ale zrozumiałe uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób zasadniczo odpowiadający wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 ppsa (poza oczywista omyłką, o której mowa wyżej). Naruszenie przez WSA art. 141 § 4 ppsa nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy z uwagi na błędne stanowisko DKIS, którego zdaniem brytyjski fundusz emerytalny spełniający przesłanki podmiotowe z art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-d updop (tak należy rozumieć argumentację zawartą w uzasadnieniu uchylonej interpretacji oraz w treści skargi kasacyjnej) jednocześnie nie spełnia przesłanki z art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e updop, gdyż jego działalność "wykracza poza zakres możliwej do realizacji działalności lokacyjnej", o czym będzie mowa niżej. W ocenie składu orzekającego zaskarżony wyrok odpowiada prawu i podlega wykonaniu z uwzględnieniem stosownej korekty argumentacji przedstawionej w jego uzasadnieniu dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Natomiast organ podatkowy ponownie wydając interpretację obowiązany będzie uwzględnić argumentację materialnoprawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, której istota dotyczy konstrukcji regulacji zawartej w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop oraz konieczności odróżnienia przy dokonywaniu kompleksowej wykładni owej regulacji przesłanek podmiotowych od przedmiotowych. 3.3. Warto przypomnieć, że w ocenie DKIS brytyjski pracowniczy fundusz emerytalny nie spełnia warunków do skorzystania ze zwolnienia z art. 6 ust. 1 pkt 11a updop, gdyż nie działa on na analogicznych zasadach przewidzianych dla krajowych funduszy inwestycyjnych i nie jest podmiotem równoważnym polskim funduszom emerytalnym. Powyższe stanowisko wymaga przedstawienia okoliczności, które doprowadziły do nowelizacji przepisów updop. Rząd Rzeczypospolitej Polskiej podjął bowiem zobowiązania wobec Komisji Europejskiej w sprawie usunięcia naruszenia nr [...], ustawą z 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 226 poz. 1478) dodane zostały punkty 10a oraz 11a w art. 6 ust. 1 updop. Obowiązkiem Polski było zatem usunięcie dyskryminacji podatkowej zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania tak, by nowe przepisy objęły te zagraniczne podmioty inwestycyjne, których nie dotyczyło zwolnienie podatkowe określone w pkt 10 (np. będące UCTIS). Jednocześnie, by były to podmioty równoważne zwolnionym z opodatkowania podmiotom krajowym. Zatem od 1 stycznia 2011 r. zwolniono z podatku dochodowego instytucje wspólnego inwestowania, a także fundusze emerytalne posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej bądź w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie wymienione w tych przepisach warunki. Jak już wyżej wskazano, istotna jest konstrukcja omawianych regulacji prawnych. Ustawodawca zastosował bowiem katalog zamknięty przesłanek, których łączne spełnienie daje podstawę do zastosowania zwolnienia podmiotowego. Formułując te warunki oparto się na cechach charakteryzujących działania polskich funduszy. Aczkolwiek wykładnia językowa omawianych regulacji nie dostarcza w tym zakresie jednoznacznej argumentacji. Podobnie jak i brak definicji spornego w sprawie sformułowania "lokowanie" użytego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e updop. W ocenie składu orzekającego wolą ustawodawcy nie było jednak zwolnienie wszystkich funduszy czy też jednostek wspólnego inwestowania z UE lub EOG, ale tych tylko, które spełniają określone kryteria, podobne do tych, które muszą spełniać fundusze mające siedzibę w Polsce. Powyższa konstatacja sądu pierwszej instancji jest bezsporna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ta konstatacja jest również trafna. Po pierwsze z tej przyczyny, że w wyniku nowelizacji przepisów updop (art. 6 ust. 1 pkt 10a i 11a) wprowadzone zostały zmiany usuwające problem dyskryminacji zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych. Zatem obowiązujące regulacje odnoszące się do funduszy inwestycyjnych i emerytalnych z UE oraz EOG są zgodne z prawem wspólnotowym (por. wyrok NSA z 15 maja 2023 r., II FSK 2140/20). Po drugie, skład orzekający w niniejszej sprawie podziela także pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2021 r. (II FSK 3524/18) przywołanym przez Dyrektora KIS, że nie można upatrywać uniwersalnej podstawy do zwolnienia podatkowego w przepisach prawa unijnego ustanawiających ogólne traktatowe zasady tego prawa, tj. art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE. Przepisy te ustanawiają zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz ogólnie rozumianą zasadę swobody przepływu kapitału. Zapobieżenie dyskryminacji oznacza zrównanie pod względem podatkowym analogicznych podmiotów z siedzibą w innych krajach członkowskich w zestawieniu z podmiotami polskimi, nie może jednak oznaczać uprzywilejowania tych pierwszych. Wykładni art. 6 ust. 1 pkt 11a (oraz pkt 10a) updop należy zatem każdorazowo dokonywać w sposób uwzględniający powyższe założenie. Pamiętając jednocześnie o tym, że "wyłączność", o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e updop, dotyczy gromadzenia i lokowania środków pieniężnych, ale nie "wyłącznie" w określony sposób i z ograniczeniami, których ustawodawca nie zadekretował w omawianym przepisie (por. np. wyrok NSA z 18 kwietnia 2024 r., II FSK 1954/23). W wyroku tym trafnie wskazano, że np. w ustawie o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych z 28 sierpnia 1997 r. (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1113) rozdział 15 dotyczy działalności lokacyjnej funduszy emerytalnych, a w przepisach tego rozdziału uregulowane są m.in.: ograniczenia i zakazy inwestycyjne, dokumentacja procesów inwestycyjnych, naruszenie ograniczeń inwestycyjnych, zakaz zbywania aktywów, udzielenie pożyczek przez fundusze. Przy dokonywaniu oceny porównywalności funduszy emerytalnych (oraz inwestycyjnych) z UE i EOG z krajowymi funduszami emerytalnymi (i funduszami inwestycyjnymi) obowiązkiem organów podatkowych jest (było) zatem dokonanie analizy przepisów krajowych. Działalność w zakresie lokowania środków ww. funduszy nie można ocenić jako działalność alternatywną bez ww. analizy. 3.4. W świetle powyższych rozważań za niekompletne, a przez to nieprawidłowe, należy uznać stanowisko WSA, który rację w sporze przyznał funduszowi skarżącemu wydaną dla niego interpretację. Z drugiej strony, argumentacja organu podatkowego przedstawiona tak w uchylonej przez WSA interpretacji, jak i w skardze kasacyjnej, wskazuje na to, że mając na względzie ograniczenia inwestycyjne dotyczące krajowych funduszy emerytalnych, które to ograniczenia nie mają zastosowania w przypadku brytyjskiego funduszu emerytalnego, ten ostatni fundusz nie może skorzystać z prawa do zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop. Takie stanowisko również należy uznać za niekompletne, a przez to nieprawidłowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odkodowując normę prawną przewidzianą w art. 6 ust. 1 pkt 11a updop należy mieć na uwadze konstrukcję zwolnienia podatkowego przewidzianego w tym przepisie. Zwolnienie to ma bowiem charakter złożony (podmiotowo-przedmiotowy). Adresowane jest do podatników (funduszy emerytalnych) mających siedzibę poza granicami RP (w państwach członkowskich UE lub w innym państwie należącym do EOG) równoważnych podmiotom krajowym zwolnionym z opodatkowania, prowadzących działalność porównywalną do działalności podatników (rezydentów) krajowych. Podmiotami korzystającymi ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a updop, są przy tym tylko podatnicy (prowadzący program emerytalny, w zakresie dochodów związanych z gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne), którzy spełniają łącznie warunki (również przedmiotowe), przewidziane w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop. Z omawianego zwolnienia mogą zatem korzystać wskazane wyżej podmioty zagraniczne w odniesieniu do ich dochodów osiąganych z działalności tożsamej z tą, którą prowadzą podmioty krajowe. Jak już wyżej wskazano, zakaz dyskryminacji podmiotów zagranicznych nie oznacza bowiem uprzywilejowania tych pierwszych. Możliwa zatem jest sytuacja, w której podmiot zagraniczny jest równoważny podmiotowi krajowemu, uprawnionemu do korzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop. Jednak ów podmiot zagraniczny z uwagi na swoją rezydencję i związane z jej specyfiką wewnętrzne regulacje prawne prowadzi w Polsce działalność w szerszym zakresie od podmiotów krajowych. Takie podmioty zagraniczne nie mogą być dyskryminowane przez zakaz korzystania z omawianego zwolnienia podatkowego. Z drugiej strony, podmioty zagraniczne równoważne podmiotom krajowym nie mogą być uprzywilejowane wobec podmiotów krajowych, których dotyczą ograniczenia wskazane przykładowo w ustawie z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 105 ze zm.). Powyższe rozważania uzasadniają wniosek, że ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop mogą korzystać te zagraniczne podmioty, które są równoważne krajowym funduszom emerytalnym i prowadzą swoją działalność w Polsce porównywalną do działalności owych równoważnych podmiotów krajowych. Dyrektor KIS błędnie przyjął zatem, że zagraniczne podmioty równoważne podmiotom krajowym, których nie dotyczą ograniczenia przewidziane dla krajowych funduszy emerytalnych – przez co prowadzą w Polsce działalność w szerszym zakresie od krajowych funduszy emerytalnych – nie spełniają przesłanki podmiotowej przewidzianej w omawianych regulacjach. Z dotychczasowej argumentacji organu podatkowego wynika, że jedynym powodem uznania za nieprawidłowe stanowiska funduszu było to, że osiąga on dochody ze sprzedaży udziałów w spółce luksemburskiej będącej odpowiednikiem polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (na moment zbycia co najmniej 50% wartości aktywów ww. spółki luksemburskiej pośrednio stanowiły nieruchomości położone w Polsce). Tego rodzaju działalności lokacyjnej nie mogą zaś prowadzić krajowe fundusze emerytalne. W ocenie składu orzekającego jest to przesłanka przedmiotowa, a nie podmiotowa. Jeżeli zatem nie występują inne różnice pomiędzy funduszem i krajowymi funduszami emerytalnymi, to uznać należy, że brak było podstaw do uznania za nieprawidłowe stanowiska funduszu w zakresie ogólnie brzmiącego pytania pierwszego. Pewne różnice w działalności lokacyjnej podmiotów zagranicznych, które co do zasady są uznawane za pracownicze fundusze emerytalne, a także krajowych funduszy emerytalnych działających za zasadach przewidzianych w ustawie z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 105 ze zm.), mogą skutkować przyjęciem, że owe różnice mają charakter wyłącznie przedmiotowy i oznaczają brak podstaw do uprzywilejowania podmiotu zagranicznego względem podmiotu krajowego, ale tylko przez zastosowanie omawianego zwolnienia podatkowego do dochodów podmiotu zagranicznego z jego prowadzonej w Polsce działalności zakresowo szerszej od prawnie dozwolonej krajowym funduszom emerytalnym. Innymi słowy, w świetle okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji brak jest podstaw do uznania za nieprawidłowe stanowiska funduszu w zakresie pytania pierwszego. Natomiast dotychczasowa argumentacja organu podatkowego może wskazywać na zasadność jego oceny stanowiska funduszu odnośnie do pytania drugiego. Z tym zastrzeżeniem, że ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop mogą korzystać dochody funduszu z działalności lokacyjnej porównywalnej do prawnie dozwolonej krajowym podmiotom. Natomiast nie podlegają zwolnieniu od podatku na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop te dochody funduszu, które zostały osiągnięte z działalności lokacyjnej prowadzonej w szerszym zakresie od przewidzianego w ustawie z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 105 ze zm.). Czyli dochody funduszu z działalności polegającej na nabywaniu i zbywaniu udziałów w podmiocie zagranicznym będącym odpowiednikiem polskiej spółki z o.o. mogą podlegać – co do zasady – opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym od osób prawnych. Z uwagi na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu uchylonej interpretacji, a także w skardze kasacyjnej, skład orzekający uznał, że organ podatkowy nie podważył zasadności stanowiska sądu pierwszej instancji, który wyraźnie stwierdził, że [A]analiza porównywalności nie może być sprowadzana do analizy tożsamości porównywalnych podmiotów (zob. s. 35 zaskarżonego wyroku). 3.5. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy obowiązany będzie uwzględnić powyższą argumentację, której istota dotyczy różnic pomiędzy przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi (warunkami) umożliwiającymi zastosowanie zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop. Skład orzekający podziela stanowisko sądu pierwszej instancji co do sposobu rozumienia przesłanek podmiotowych, które wbrew argumentacji Dyrektora KIS umożliwiają zastosowanie zwolnienia podatkowego (m.in. na tle poglądów wyrażonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 10 kwietnia 2014 r. w sprawie C-190/12, EU.C.2014.249). Jednak WSA pochopnie (błędnie) przyznał rację funduszowi odnośnie do jego stanowiska w zakresie pytania drugiego, czyli kwestii przedmiotowej będącej również warunkiem zastosowania omawianego zwolnienia podatkowego. W tym zakresie (przedmiotowym) aktualność zachowuje stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2021 r. (II FSK 3524/18). Pomimo pewnych różnic pomiędzy stanem faktycznym stanowiącym podstawę orzekania w sprawie niniejszej oraz wskazanej wyżej, skład orzekający podziela pogląd, że zapobieżenie dyskryminacji podmiotów zagranicznych względem podmiotów krajowych nie oznacza uprzywilejowania podatkowego tych pierwszych, których przedmiot działalności lokacyjnej jest szerszy od zakresu dozwolonego krajowym funduszom emerytalnym. Tytułem przypomnienia wskazać należy, że fundusz postawił następujące pytania: (1) czy spełnia warunki do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a [lit. a-e-dopisek NSA] updop i w konsekwencji jego dochody na terytorium Polski będą podlegały zwolnieniu?; (2) czy dochód osiągnięty przez fundusz z tytułu sprzedaży udziałów w spółce luksemburskiej będzie objęty zwolnieniem z podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce? Z argumentacji prezentowanej przez DKIS w uchylonej interpretacji oraz w skardze kasacyjnej wynika, że w istocie organ podatkowy skoncentrował swoją uwagę na rozważaniach dotyczących oceny stanowiska funduszu w zakresie podmiotowym, czyli dotyczącym pytania pierwszego, pomimo uznania za nieprawidłowe stanowiska funduszu w zakresie pytania drugiego, którego istota dotyczy warunku przedmiotowego omawianego zwolnienia podatkowego. 4. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, zgodnie z art. 184 ppsa, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z przepisami art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i 4 oraz art. 209 w związku z art. 207 § 1 ppsa, stosując przy tym przepisy § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r, poz. 1687), a także uwzględniając wynik niniejszej sprawy.