III SAB/Gl 208/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. J.S. (dalej jako strona, skarżąca) złożyła 26 października 2021 r. skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej jako organ, PINB) w rozpoznaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazała, że we wniosku tym, złożonym 30 sierpnia 2021 r., domagała się wydania odpisu decyzji administracyjnych wydanych przez organ w sprawie [...], a dotyczących zobowiązania starosty [...] do legalizacji/remontu kładki oraz decyzji [...], który uchylił decyzję PINB nakazującą staroście [...] legalizację/remont kładki. Zdaniem skarżącej decyzja administracyjna ma charakter informacji publicznej, ponieważ dotyczy legalności i stanu technicznego kładki pieszo – jezdnej zbudowanej na gruncie Skarbu Państwa, a kładka ta jest ogólnodostępna. Jej stan techniczny zaś powoduje, iż stanowi ona zagrożenie dla osób z niej korzystających. W konsekwencji zarzuciła organowi naruszenie: - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 – dalej jako Konstytucja RP), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę dostępu do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 – dalej jako udip) poprzez nieudostępnienie informacji publicznej mimo istnienia ustawowego obowiązku, - art. 16 udip w zw. z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. ,poz. 735 – dalej jako kpa). W oparciu o te zarzuty wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 30 sierpnia 2021 r. w terminie 3 dni od dnia wydania wyroku, zasądzenie kosztów postępowania oraz ukarania organu grzywną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując, iż wniosek z 30 sierpnia 2021 r. nie stanowił wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym, że skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym legalności budowy kładki pieszo-jezdnej, nie była uprawniona do otrzymania odpisu decyzji. Skarga na bezczynność została złożona w następujących okolicznościach faktycznych: Skarżąca złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. zawiadomienie o samowoli budowlanej wraz z wnioskiem o sprawdzenie stanu technicznego mostku - kładki pieszo-jezdnej, usytuowanej na rzece [...] o nr działki [...], będącej własnością Skarbu Państwa we władaniu [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. oraz działce, która nie ma odzwierciedlenia w ewidencji, potwierdzającego numer działki i właściciela. Organ ten, po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z [...] r. nałożył na Skarb Państwa – [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. obowiązek rozbiórki ww. kładki pieszo-jezdnej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz trzy inne niż skarżąca osoby. W wyniku rozpoznania odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako [...]) decyzją z [...] roku, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie [...], odnosząc się do kwestii stron niniejszego postępowania, wskazał że ten przymiot w niniejszej sprawie przysługuje inwestorowi, a także właścicielom i użytkownikom wieczystym gruntów, na których kładka się znajduje. W związku z tym, polecił organowi I instancji zweryfikowanie powyższego zagadnienia w kontekście przepisu art. 28 kpa w ponownie prowadzonym postępowaniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła m.in. J.S., którą tutejszy Sąd oddalił wyrokiem z 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 586/14. Skarżąca nie zgodziła się z tym rozstrzygnięciem i wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 595/15. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że ani przedmiot sprawy, ani rodzaj zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wskazywał na istnienie po stronie skarżącej legitymacji do wniesienia skargi. Podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną jest bowiem albo osoba mająca obiektywny interes prawny w udziale w postępowaniu administracyjnym, albo niemający interesu prawnego w udziale w tym postępowaniu adresat decyzji. Jak wynikało z akt sprawy, postępowanie w przedmiocie rozbiórki kładki pieszo – jezdnej zainicjowała swoim "zawiadomieniem o samowoli budowlanej" m.in. J.S. Jest ona właścicielką nieruchomości sąsiedniej w stosunku do tej, na której znajduje się kładka. Z kładki tej korzystają inni sąsiedzi, którzy, jak wynika z akt, w dalszej części przejazdu najprawdopodobniej przejeżdżają przez nieruchomość skarżących. Sytuacja ta jednak nie uprawnia skarżącej do bycia stroną w sprawie rozbiórki kładki. To, że wydane przez organy rozstrzygnięcie może przyczynić się do załatwienia zasadniczego między stronami sporu cywilnego nie oznacza, że interes faktyczny skarżącej nabrał cechy interesu prawnego. W świetle przepisów Prawa budowlanego legalizacja kładki lub jej rozbiórka to sprawa w której może dojść do nałożenia obowiązków na inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu (art. 52 Prawa budowlanego). Te podmioty zatem powinny być stronami w sprawie. Skarżąca zaś mogła co najwyżej zainicjować organ nadzoru budowlanego do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego, zwłaszcza że podnoszona była przez nią kwestia bezpieczeństwa użytkowania kładki. Okoliczność ta jednak nie dawała jej przymiotu strony w sprawie. W skierowanym do organu piśmie z 30 sierpnia 2021 r. (mylnie datowanym na 30 września) skarżąca podała, że w związku z informacją przekazaną przez [...], że starosta [...] zaskarżył decyzję PINF w Z. w sprawie legalizacji kładki położonej w P. na działkach [...] i działce niezaewidencjonowanej, a w wyniku złożonego odwołania [...] uchylił ww. decyzję PINB w Z., wnosi o niezwłoczne przesłanie decyzji [...] do Sądu Okręgowego w C. do akt sprawy [...] na potrzeby prowadzonego postępowania, którego jest uczestnikiem. Organ na to pismo nie odpowiedział. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga na bezczynność podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 329 – dalej jako ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1- 4 ppsa. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 1998 r. sygn. akt IV SAB 124/98 Lex nr 43729). W niniejszej sprawie skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca bowiem złożyła wniosek o przesłanie decyzji administracyjnych do prowadzonego postepowania przed sądem powszechnym. Z treści złożonego przez nią wniosku nie wynika zatem, jakoby żądała przekazania jej decyzji w trybie dostępu do informacji publicznej. W ocenie Sądu organ nie miał obowiązku rozpatrywania wniosku skarżącej przez pryzmat udip, skoro sama skarżąca wniosku w tym trybie nie złożyła. W związku z tym Sąd uznał, że skarga na bezczynność w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Skoro bowiem skarżąca nie złożyła wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w załatwieniu takiego wniosku, którego skarżąca nie złożyła. Organ zatem nie był zobowiązany do podjęcia czynności w trybie udip. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.