I SA/Po 765/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2021 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy [...] decyzją z [...] kwietnia 2021 r. określił firmie A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie [...]zł Przedstawiając przebieg postepowania organ wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2021 r. firma A Sp. z o.o. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2021 r., w której wykazała do opodatkowania [...] m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (wielkość powierzchni do opodatkowania tożsama z powierzchnią do opodatkowania wykazaną w 2020 r.). Organ wyjaśnił, że również w dniu [...] stycznia 2021 r. firma B Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2021 r. W deklaracji tej Spółka nie wykazała żadnych gruntów, budynków czy też budowli do opodatkowania. Natomiast w załączniku do deklaracji na podatek od nieruchomości - dane o przedmiotach opodatkowania zwolnionych z opodatkowania (ZDN-2) wykazała [...] m2 powierzchni użytkowej budynków na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W podstawie prawnej zwolnienia Spółka powołała uchwałę nr [...] Rady Gminy [...] z [...] czerwca 2020 r. W piśmie z [...] lutego 2021 r. firma A Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz firma B Sp. z o.o. z siedzibą P. poinformowały, że właścicielem budynków o powierzchni użytkowej [...] m2, położonych na działkach numer ewidencyjny: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], to jest stanowiących przedmiot opodatkowania zwolniony od opodatkowania wykazany w załączniku do deklaracji podatkowej podatku od nieruchomości za 2021 r. (ZDN-2) jest wyłącznie właściciel gruntu na jakim posadowiono budynki to jest firma A Sp. z o.o. z siedzibą w W. . Wyjaśniono, że w deklaracji jako podatnika omyłkowo wskazano firma B Sp. z o. z siedzibą w P. , podczas gdy podatnikiem jest firma A Sp. z o.o. z siedzibą w W. . Ponadto wskazano, że podatnik spełnił również przesłankę wskazaną w § 6 ust. 2 powyższej uchwały, to jest złożył wszystkie wymagane dokumenty do 31 stycznia 2021 r. W korekcie deklaracji podatnik (firma A Sp. z o.o.) wykazał następnie do opodatkowania: 1) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: [...] m2 x [...] zł = [...] zł, 2) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: [...] m2 x [...] zł = [...] zł, 3) budowle o wartości: [...] zł x 2,00 % = [...] zł. Razem podatek od nieruchomości za 2021 r.: [...] zł. Natomiast w załączniku do deklaracji na podatek od nieruchomości - dane o przedmiotach opodatkowania zwolnionych z opodatkowania (ZDN-2) podatnik wykazał [...] m2 powierzchni użytkowej budynków na działkach nr [...], [...], [...]. W podstawie prawnej zwolnienia powołał się na Uchwałę nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Stawka podatku [...] zł. W korekcie deklaracji firma B Sp. z o.o. nie wykazała żadnych gruntów, budynków czy też budowli do opodatkowania. Wójt Gminy [...] postanowieniem z [...] marca 2021 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku do nieruchomości na 2021 r. Organ wyjaśnił, że właścicielem nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], na których usytuowane są budynki o powierzchni użytkowej [...] m2 jest firma A Sp. z o.o. z siedzibą w W. . Podmiot ten posiada status podatnika w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."). Organ zaznaczył, że zgodnie z § 6 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie zwolnień budynków lub ich części z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców z tytułu realizacji inwestycji na terenie Gminy [...] w ramach pomocy de minimis, warunkiem nabycia prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości jest złożenie przez podatnika odpowiednich dokumentów. Organ podkreślił, że podatnik tj.: firma A Sp. z o.o. z siedzibą w W. , w terminie do 31 stycznia 2021 r. nie złożył wszystkich dokumentów niezbędnych do ubiegania się o zwolnienie z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis. Podatnik nie dołączył dokumentów do złożonej skorygowanej deklaracji DN-1, która wpłynęła w dniu [...] marca 2021 r. Jedynym dokumentem złożonym przed podatnika wymienionym wśród dokumentów wymaganych w świetle powołanego § 6 ust. 1 uchwały Rady Gminy [...] jest oświadczenie podatnika o prowadzeniu działalności gospodarczej w budynkach objętych zwolnieniem. W tym stanie rzeczy organ stwierdził, że podatnik nie nabył prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w uchwale nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., bowiem nie spełnił wymaganych uchwałą czynności tj.: nie przedłożył wymienionych w § 6 ust. 1 tej uchwały dokumentów warunkujących nabycie prawa do przedmiotowego zwolnienia z podatku od nieruchomości. Ponadto zdaniem organu podatnik nie dochował, wymaganego uchwałą terminu przedłożenia powyższych dokumentów, które jak wskazano w § 6 ust. 2 uchwały winny być złożone przez podatnika do dnia 31 stycznia roku podatkowego, gdy podatnik występuje o zwolnienie z podatku od nieruchomości za lata 2021-2025. Od powyższej decyzji firma A Sp. z o.o. w W. wniosła odwołanie, w części w jakiej organ nie uwzględnił zwolnienia od podatku od nieruchomości przysługującego Spółce na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z [...] czerwca 2020 r., to jest w zakresie zwolnienia od podatku budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, co odpowiada kwocie [...]zł. Spółka wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2021 r. z uwzględnieniem przysługującego Spółce zwolnienia (zgodnie ze złożoną przez Spółkę deklaracją podatkową), tj. w kwocie [...]zł; ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania dokumentów na okoliczności wskazane w jego uzasadnieniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lipca 2021 r. na podstawie m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – dalej: "O.p.") utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Spółka nie złożyła kompletu dokumentów, o których mowa w § 6 ust. 1 uchwały w terminie do dnia 31 stycznia 2021 r. Tym samym nie dochowując terminu materialnoprawnego utraciła prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2021 r. Późniejsze uzupełnienie brakujących dokumentów pozostaje bez znaczenia dla powstałego skutku wygaśnięcia uprawnienia do zwolnienia z podatku. Dlatego też zasadnie organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe, które zakończyło się wydaniem decyzji określającej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2021 r., gdzie przy określaniu wysokości podatku nie uwzględniono uprawnienia Spółki do zwolnienia w odniesieniu do będących jej własnością budynków. Organ nie podzielił zarzutu strony podniesionego w odwołaniu, a dotyczącego naruszenia art. 169 § 1 O.p. poprzez zaniechanie wezwania Spółki do uzupełnienia dokumentów. W tym zakresie organ wyjaśnił, że w myśl art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zatem obowiązek ten, spoczywający na organie dotyczy przede wszystkim pism procesowych inicjujących lub dotyczących określonego postępowania podatkowego. Tymczasem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z wnioskiem. Zdaniem organu w niniejszej sprawie Spółka nie była zobligowana do złożenia wniosku o uzyskanie zwolnienia z podatku, które nabyłaby przy spełnieniu warunków wynikających z uchwały. Z tego też względu nie można mówić o podaniu, którego braki formalne mogą być uzupełniane w trybie art. 169 § 1 O.p. Termin uprawniający do zwolnienia z podatku od nieruchomości, który określony został w uchwale w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis jest terminem materialnoprawnym. Uchybienie temu terminowi powoduje więc wygaśnięcie prawa, którym jest zwolnienie od podatku. Organ podatkowy nie miał podstaw do uwzględnienia zwolnienia od podatku, przewidzianego w uchwale Rady Gminy [...] nr [...], przy określeniu podatnikowi wysokości podatku od nieruchomości za 2021 r. W skardze z [...] sierpnia 2021 r. firma A Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o uchylenie decyzji Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2021 r., umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a. błędną wykładnię § 6 ust. 1, 2 i 3 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż złożenie przez podatnika kompletu dokumentów wskazanych w § 6 ust. 1 ww. uchwały po dniu 31 stycznia 2021 r. skutkuje utratą prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości za cały 2021 r., podczas, gdy może to skutkować co najwyżej utratą prawa do zwolnienia od podatku za okres do pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wszystkie dokumenty wskazane w § 6 ust. 1 ww. uchwały; b. § 2 oraz § 3 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. poprzez ich niezasadne niezastosowanie; c. § 6 ust. 3 w zw. z § 6 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. poprzez ich niezasadne niezastosowanie; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. naruszenie art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie; b. art. 169 § 1 O.p. poprzez jego niezasadne niezastosowanie i błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, iż brak wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych podania przez organ I instancji oraz przyjęcie przez organ I instancji, iż dokonanie korekty wniosku w terminie zakreślonym przez organ I instancji nie wywołało skutku od chwili pierwotnego złożenia wniosku było zgodne z prawem, gdyż ww. przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji; c. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezasadne niezastosowanie i błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, iż brak wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych podania przez organ I instancji oraz przyjęcie przez organ I instancji, iż dokonanie korekty wniosku w terminie zakreślonym przez organ I instancji nie wywołało skutku od chwili pierwotnego złożenia wniosku było zgodne z prawem, gdyż ww. przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację uzasadniającą podniesione zarzuty. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z [...] lutego 2022 r. skarżąca poinformowała, że z dokonania wpisu o przejęciu w rejestrze przedsiębiorców KRS, tj. z dniem [...] grudnia 2021 r. nastąpiło połączenia poprzez przejęcie przez firmę B Sp. z o.o. skarżącej firmę A Sp. z o.o. Na dowód przedłożyła wydruk pełnego odpisu KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Istota sporu sprawdzała się do prawidłowości rozstrzygnięcia organów podatkowych w przedmiocie określania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r., z uwzględnieniem przepisów uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie zwolnień budynków lub ich części z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców z tytułu realizacji inwestycji na terenie Gminy [...] w ramach pomocy de minimis. Organy uznały, że Spółka nie złożyła kompletu dokumentów, o których mowa w § 6 ust. 1 uchwały w terminie do dnia 31 stycznia 2021 r. Tym samym nie dochowując terminu materialnoprawnego utraciła prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2021 r. Późniejsze uzupełnienie brakujących dokumentów pozostaje bez znaczenia dla powstałego skutku wygaśnięcia uprawnienia do zwolnienia z podatku. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 7 ust. 3 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe w podatku od nieruchomości niż określone w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Zakres upoważnienia do tworzenia aktów prawa miejscowego zawarty w art. 7 ust. 3 u.p.o.l., pozwala na przyjęcie zasady, że rady gmin są uprawnione do określenia w uchwale nie tylko samego brzmienia zwolnienia z podatku od nieruchomości, ale także dodatkowych elementów, które są niezbędne do jego poprawnego stosowania, zgodnie z przyjętymi założeniami, o ile nie narusza to innych aktów prawnych. Oznacza to, że w uprawnieniu do wprowadzania zwolnień podatkowych mieści się również prawo do określenia, na jakich zasadach i w jakim okresie są one stosowane, byleby te postanowienia nie pozostawały w sprzeczności z innymi przepisami prawa (por. wyrok NSA z 25 lipca 2017 r., II FSK 1289/17, LEX nr 2358611). Natomiast w wyroku z 2 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 2852/16 (LEX nr 2241918), NSA wskazał, że termin określony w uchwale rady gminy dla zgłoszenia zamiaru skorzystania ze zwolnienia od podatku w ramach pomocy de minimis jest terminem prawa materialnego. Uchybienie temu terminowi powoduje więc wygaśnięcie prawa, którym jest zwolnienie od podatku. Nie ulega wątpliwości, że zwolnienie od podatku jest prawem o charakterze materialnym. Przepis ustawiający takie zwolnienie (zazwyczaj obwarowane pewnymi warunkami) jest przepisem prawa materialnego, którego cechą charakterystyczną jest kreowanie praw i obowiązków podmiotów stosunków prawnych. Nie jest to więc przepis prawa procesowego. Przepis prawa procesowego pozostaje bez wpływu na prawa i obowiązki normowane przepisem prawa materialnego - oddziałuje wyłącznie w sferze procesowej. Przekroczenie terminu procesowego skutkuje bezskutecznością czynności procesowej, czyli takiej czynności, która wywołuje skutki przewidziane przez prawo procesowe. Terminy prawa materialnego są co do zasady nieprzywracalne, a ich przywrócenie jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy prawa określające dany termin. Wyrokiem z 6 marca 2018 r. I SA/Gl 1300/17 (LEX nr 2465649) WSA w Gliwicach rozstrzygnął spór w analogicznej sprawie, odpowiadając na pytanie czy przedłożenie dokumentów, o których mowa w uchwale, w terminie do 31 stycznia warunkuje możliwość korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości określonego uchwałą rady gminy oraz jakiego rodzaju terminem jest termin określony dla przedłożenia tych dokumentów, tj. czy ma on charakter materialnoprawny czy też procesowy. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że zgodnie z § 6 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie zwolnień budynków lub ich części z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców z tytułu realizacji inwestycji na terenie Gminy [...] w ramach pomocy de minimis, warunkiem nabycia prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości jest złożenie przez podatnika odpowiednich dokumentów. Obwarowanie bowiem obowiązku przedłożenia dokumentów ściśle określonym terminem o charakterze materialnym implikuje twierdzenie o tym, że jest to warunek niezbędny dla uzyskania uprawnienia do zwolnienia z podatku. Nie można go zatem traktować jako obowiązku o charakterze informującym, nie mającym wpływu na prawo korzystania ze zwolnienia. Stanowisko to znajduje uzasadnienie również w tym, że inne podejście do tego zagadnienia wypaczałoby sens obligowania beneficjenta zwolnienia do przedkładania deklaracji na podatek od nieruchomości do 31 stycznia, skoro obowiązek taki spoczywa na podatniku z mocy art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. Wynika więc choćby stąd, że obowiązki dotyczące zakresu wymaganych dokumentów, jak również konieczność dochowania terminu ich złożenia, warunkują uzyskanie uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Z § 6 ust. 2 uchwały wynika sankcja niedopełnienia obowiązku w zakreślonym terminie. Prawodawca stwierdza w nim, że: podatnik nabywa prawo do zwolnienia od podatku, jeżeli złoży dokumenty wymienione w ust. 1 do dnia 31 stycznia roku podatkowego. Oznacza to, że jeżeli podatnik nie złożył dokumentów do 31 stycznia to nie nabywa prawa do zwolnienia podatkowego. Dokonując oceny charakteru terminu wskazanego w § 6 ust. 2 uchwały, wyjaśnić należy, że co do zasady w prawie występują dwa rodzaje terminów: materialne i procesowe. Terminem procesowym jest okres do dokonania czynności procesowej przez strony lub uczestników postępowania, a jego uchybienie powoduje nieskuteczność takiej czynności. Za termin materialny uważa się natomiast okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach materialnego stosunku administracyjnoprawnego. Różnica między nimi sprowadza się więc do odmiennych skutków ich uchybienia. W przeciwieństwie do terminu procesowego, przywrócenie terminu prawa materialnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy określające dany termin (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 14 października 1996 r. sygn. akt OPK 19/96, ONSA 1997/2/56). Uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Natomiast uchybienie terminu procesowego wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, przez uzależnienie skutków czynności procesowej od zachowania terminu. Zaklasyfikowanie określonego terminu do terminu materialnego lub terminu procesowego powinno być oparte na kryterium zamieszczenia normy prawnej, wyznaczającej termin, w ustawie materialnej, czy ustawie procesowej. Założenie to generalnie można uznać za słuszne, należy jednak pamiętać, że w polskim systemie prawnym ustawodawca z różnych względów nie przestrzega rozdziału regulacji materialnej i regulacji procesowej, zamieszczając w ustawach materialnych normy procesowe, bądź z kolei w ustawach procesowych normy materialne. Dlatego też założenie to nie może być uznane za wyłącznie miarodajne, a zatem w kwestiach wątpliwych winien być oceniany skutek prawny uchybienia terminu. W takich przypadkach zatem przesądzać winno to, czy uchybienie terminu wyłącza powstanie stosunku materialnoprawnego, czy ogranicza się jedynie do bezskuteczności procesowej czynności, co tylko w następstwie może wpłynąć na sytuację materialnoprawną jednostki. W "pierwszym przypadku będziemy mieć do czynienia z terminem materialnym, w drugim z terminem procesowym (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 listopada 2007 r. (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 listopada 2007 r. sygn. I SA/BD 675/07, Lex nr 368173). Termin wynikający z § 6 ust. 2 uchwały został zawarty w akcie prawa materialnego, tj. uchwale w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis. Warunkiem skorzystania ze zwolnienia jest złożenie określonych w nim dokumentów w zakreślonym terminie. Nie ulega wątpliwości, że zwolnienie od podatku jest prawem o charakterze materialnym. Przepis ustanawiający takie zwolnienie (zazwyczaj obwarowane pewnymi warunkami) jest przepisem prawa materialnego, którego cechą charakterystyczną jest kreowanie praw i obowiązków podmiotów stosunków prawnych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Spółka nie złożyła kompletu dokumentów, o których mowa w § 6 ust. 1 uchwały w terminie do dnia 31 stycznia 2021 r. Tym samym nie dochowując terminu materialnoprawnego utraciła prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2021 r. Późniejsze uzupełnienie brakujących dokumentów pozostaje bez znaczenia dla powstałego skutku wygaśnięcia uprawnienia do zwolnienia z podatku. Sąd orzekający w sprawie podziela argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, a odnoszącą się do charakteru materialnoprawnego terminu do przedłożenia dokumentów, o których mowa w uchwale, tj. do 31 stycznia. Jednakże organ w swoich rozważaniach pominął zapis § 6 ust. 3 uchwały, zgodnie z którym jeśli prawo do zwolnienia od podatku na warunkach niniejszej uchwały podatnik nabywa w trakcie roku podatkowego, ma ono zastosowanie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przedłożył wszystkie wymagane dokumenty w § 6 ust. 1. W sprawie bezsporne jest, że w toku postępowania podatkowego występowały dwie Spółki i że w dniu [...] stycznia 2021 r. firma A Sp. z o.o. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2021 r. Również w dniu [...] stycznia 2021 r. firma B Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2021 r. W skardze Spółka zwróciła uwagę, że do odwołania zostały dołączone brakujące dokumenty i tym samym został spełniony warunek do nabycia prawa do zwolnienia. Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien rozpoznać sprawę z uwzględnieniem § 6 ust. 3 uchwały czyli zbadać czy Spółka spełniła warunki przewidziane w powołanym przepisie. Reasumując, zdaniem Sądu, Kolegium wydało rozstrzygnięcie bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszyło dyspozycję art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. Zaniechanie tego obowiązku skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji, ponieważ bez dokonania ustaleń faktycznych organ odwoławczy nie był uprawniony do decydowania w sposób władczy o tym, czy skarżącej przysługuje prawo do ewentualnego zwolnienia, czy też prawa takiego należy jej odmówić. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a. orzekł, jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł jak w p. II sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w wysokości [...] zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł. Z uwagi na niezasadność części zarzutów skargi Sąd, na podstawie art. 206 P.p.s.a., miarkował wysokość wynagrodzenia pełnomocnika.