III SA/Kr 1031/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści z wniosków z dnia 21 i 25 maja 2021 r. skargę oddala. Skarżący K. J. wnioskami z dnia 21 maja 2021 r. oraz 25 maja 2021 r. wniósł o wydanie zaświadczeń potwierdzających, że w: - "obiegu prawnym funkcjonuje prawomocna, ostateczna, niepodważalna decyzja administracyjna, funkcjonuje i wiąże w zakresie przyznanego stronie prawa podmiotowego wobec braku możliwości przydzielenia lokalu mieszkalnego decyzja administracyjna, ostateczna, prawomocna, wiążąca płatnika świadczeń z niej wynikających i prawa podmiotowego, oraz wykonalna w administracji i w tym zakresie z wiążących z daty jej wydania norm prawa materialnego w strukturze złożonej organu Policji Komendanta Rejonowego Policji numer [...], wydana przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji, a w tym zakresie wobec nie istnienia w obiegu prawnym decyzji administracyjnej właściwego organu Policji — Komendanta Powiatowego Policji o cofnięciu funkcjonariuszowi Policji tak przyznanego prawa podmiotowego"; - "obiegu prawnym funkcjonuje ostateczna i wykonalna w administracji decyzja administracyjna właściwego Komendanta Policji, wydana w sprawie i celem prowadzenia sprawy o przydzielenie i w tym przedmiocie wobec braku możliwości przydzielenia lokalu mieszkalnego w naturze o przyznaniu z podstaw norm prawa z Day jej wydania stronie, funkcjonariuszowi Policji mianowanemu w służbie stałej prawa podmiotowego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 3 lipca 1998 roku numer [...] wydana w imieniu i z upoważnienia w tej sprawie administracyjnej przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji o przyznaniu prawa podmiotowego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i w tym zakresie ze wskazania norm prawa na podstawie których decyzja przez płatnika świadczeń publicznoprawnych określonych w przepisach wykonawczych do ustawy o Policji świadczenia te mają być naliczane i wypłacane stronie, z objęciem rozstrzygnięciem tą decyzją równocześnie z mocy norm prawa z daty jej wydania nabycia praw przyznanych funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby czynnej w Policji ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i ich rodzin." Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 28 maja 2021 r. nr [...], rozpatrzył łącznie ww. wnioski z dnia 21 i 25 maja 2021 r. oraz odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, gdyż w jego ocenie, pozostawałoby ono w sprzeczności z aktualnym stanem prawnym. W wyniku rozpoznania zażalenia K. J., Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Komendant nie zgodził się z zarzutami zażalenia, uznając, że odmawiając wydania zaświadczenia, nie naruszono konstytucyjnych praw skarżącego, ani uprawnień wynikających z przepisów k.p.a. Organ podkreślił, że przedmiotowe sprawy były już wielokrotnie na przestrzeni lat badane przez organy administracji publicznej oraz sądy administracyjne. W sprawie zapadły już prawomocne orzeczenia. Zdaniem organu, skarżący w sposób celowy i z premedytacją dokonuje kolejnych czynności procesowych kierując się wyłącznie chęcią zarzucenia organu bardzo dużą ilością spraw, a nie rozpoznaniem i zbadaniem istoty sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciami organów obu instancji i wniósł o ich wyeliminowanie z obiegu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej - p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Ze względu na przedmiot zaskarżenia WSA w Krakowie, korzystając z dyspozycji ww. przepisu, rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 czerwca 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2021 r., odmawiające K. J. wydania zaświadczenia żądanej treści na jego wnioski złożone dnia 21 i 25 maja 2021 r. Problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) – dalej k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Stosownie do art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter odformalizowany i uproszczony, nie znajdują w nim zastosowania przepisy ogólnego postępowania administracyjnego (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 16.07.2012 r., III SA/Kr 1485/11, CBOSA). W szczególności w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie prowadzi się postępowania dowodowego. Celem tego postępowania jest m.in. ustalenie, czy z dokumentacji posiadanej przez organ wynikają fakty, których potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia. Organ administracyjny zaświadcza bowiem jedynie o tym, co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1112/17, CBOSA). Podkreślić należy, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego) dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo, 2004 r., Nr 10, str. 58). Zaświadczenia są więc aktami, które potwierdzają istnienie praw lub obowiązków określonych (to jest stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku lub prawa. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 551/10, LEX nr 755651). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skarżący we wnioskach z dnia 21 oraz 25 maja 2021 r. domagał się potwierdzenia obowiązywania decyzji administracyjnej wyeliminowanej z obrotu prawnego, a dotyczącej jego prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Wyjaśnić bowiem należy, że wskazywana przez skarżącego decyzja Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] 1998 r. nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. nr [...]. Z kolei w decyzji z dnia [...] 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił w całości decyzję Komendanta Powiatowego Policji z [...] 2009 r. nr [...], przyznającą K. J. od 1 maja 2005 r. do 12 maja 2005 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu i wygaszającą z dniem 13 maja 2005 r. decyzję z [...] 1999 r. nr [...], oraz orzekł o wygaśnięciu z dniem 1 maja 2005 r. decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. o przyznaniu K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę. W wyniku rozpoznania skargi skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09, prawomocnie oddalił skargę na ww. decyzję z dnia [...] 2009 r. nr [...]. W konsekwencji powyższego, zasadnie zarówno Komendant Powiatowy Policji, jak i Komendant Wojewódzki Policji odmówili wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści z wniosków z dnia 21 i 25 maja 2021 r., prawidłowo uznając, że wnioskowana treść żądania pozostaje w sprzeczności z aktualnym stanem prawnym. Zgodnie bowiem z art. 217 k.p.a. wydanie zaświadczenia polegać powinno na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia - a okoliczność objęta żądaniem skarżącego nie może być stwierdzona na podstawie dokumentów, rejestrów, ani ewidencji organu. Co więcej, zaświadczenie nie może tworzyć nowego stanu prawnego, a treść żądania skarżącego zmierza w istocie do potwierdzenia przez organ okoliczności, które w świetle powyższego wyroku nie istnieją. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.