II SAB/Wa 673/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę W dniu [...] sierpnia 2021 r. J. M. zwrócił się do Fundacji [...] z siedzibą w [...] o udostępnienie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), dalej: "u.d.i.p.", informacji dotyczących darczyńców Fundacji w latach 2015 - do czasu udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek. Wskazał, że w przypadku osób prawnych należy podać nazwę oraz numer KRS lub NIP w przypadku wpisu do KRS, zaś w przypadku osób fizycznych imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania. Wniósł o przesłanie ww. informacji na wskazany adres. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Fundacja poinformowała wnioskodawcę, że nie podlega obowiązkom wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie jest organizacją pożytku publicznego, ani podmiotem finansowanym ze środków publicznych. Pismem z dnia 15 września 2021 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Fundacji w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] sierpnia 2021 r. zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.d.i.p. W związku z powyższym skarżący wniósł o: 1) ustalenie, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2021 r. dotyczył informacji publicznej; 2) zobowiązanie Fundacji do udzielenia żądanej informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2021 r. - w terminie 7 dni od daty wydania prawomocnego wyroku; 3) przyznanie skarżącemu kwoty pieniężnej w wysokości 500 zł, ewentualnie nałożenie na Fundację grzywny w tej samej wysokości; 4) zasądzenie od Fundacji kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie przez Sąd postępowania dowodowego poprzez zobowiązanie Fundacji do przekazania Sądowi informacji publicznej, o której mowa we wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r. w celu ustalenia, czy wniosek dotyczył informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Fundacja jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, bowiem wykonuje zadania publiczne - co wynika ze statutu Fundacji. W związku z powyższym skarga oraz wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 500 zł są usprawiedliwione i zasadne, albowiem gdyby podmiot zobowiązany prawidłowo wypełniał swoje ustawowe obowiązki, wówczas przedmiotowa sprawa nie trafiłaby do rozpatrzenia przed tutejszy Sąd. Podniósł również, że przeprowadzenie przez Sąd wnioskowanych dowodów pozwoli na dokładne ustalenie stanu faktycznego, przede wszystkim na ustalenie, czy faktycznie wnioskowane informacje mają lub nie mają charakteru informacji publicznych. Wyjaśnienie powyższych kwestii pozwoli na uniknięcie w przyszłości postępowania sądowego w tej samej sprawie, tj. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą wnioskuje skarżący - w przypadku, gdy podmiot zobowiązany odmówi ich udostępnienia. W dalszej części skargi skarżący przedstawił swoje stanowisko odnośnie stosowania przez sądy administracyjne przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej powołując się na poglądy judykatury wypracowane w oparciu o ww. ustawę. W odpowiedzi na skargę Fundacja wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Fundacja podniosła, że nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, nie dysponuje bowiem majątkiem publicznym. Nie spełnia zatem przesłanek udostępnienia informacji publicznej. Jednakże nawet gdyby przyjąć, że Fundacja wykonuje zadania publiczne, to żądane informacje nie dotyczą informacji publicznej, gdyż nie wiążą się z wydatkowaniem środków publicznych (pochodzących z mienia komunalnego lub majątku Skarbu Państwa). Majątek, którym dysponuje Fundacja nie był przyznawany przez państwo Polskie i nie pochodził ze środków państwowych (Skarbu Państwa) czy komunalnych. Potwierdzają to ujawnione na stronie Fundacji sprawozdania ([...]), których treść wskazuje, że Fundacja nie otrzymuje środków od instytucji publicznych szczebla centralnego czy samorządowego, ani żadnych innych, które mają publiczny charakter. W związku z tym, nie można uznawać go za majątek publiczny. Nie ma zatem podstaw by rozszerzać wykładnię przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, które dotyczą informowania społeczeństwa o gospodarowaniu mieniem publicznym, także na podmioty niepaństwowe dysponujące środkami, które nie są majątkiem publicznym, ani nie są przez państwo przydzielane lub kontrolowane. Fundacja zaznaczyła, że nie jest odpowiedzialna za (praktyczne) funkcjonowanie państwa ani jego instytucji, w tym władzy (zwłaszcza sądowniczej), a jej zadania zostały określone w statucie i co najwyżej uzupełniają luki, w których państwo nie wykonuje swoich zadań. Brak bezpośredniego związku z wykonywaniem zadań zleconych przez państwo z faktyczną sferą działalności Fundacji jest jasną przesłanką, że Fundacja nie wykonuje zadań publicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Podsumowując Fundacja podniosła, że przepisy u.d.i.p. stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych w niej formach jest uzależniona od kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek: 1) przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 i art. 3 ust. 2 w związku z art. 6 u.d.i.p.; 2) adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, mają być m.in. "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne"; 3) obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., będące w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), o ile nie została ona już wcześniej udostępniona. W niniejszej sprawie ww. przesłanki nie zostały spełnione, zatem Fundacja nie pozostaje w bezczynności. W piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2021 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, podniósł, że Fundacja spełnia wskazane wyżej przesłanki "innego podmiotu wykonującego zadania publiczne", które to zadania nie wiążą się z dysponowaniem majątkiem publicznym. Następnie wskazał na uprawnienia jakie organizacji ekologicznej przyznają przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm.) oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.). Stwierdził, że działalność organizacji ekologicznej ma istotne znaczenie dla realizowania zadań publicznych na rzecz społeczeństwa w zakresie ekologii. Odnosząc się do treści Sprawozdania z działalności Fundacji za 2019 r. skarżący wskazał, iż z wymienionych tam celów statutowych wynika, że Fundacja realizuje zadania związane z ekologią - a więc z działaniami podejmowanymi na rzecz społeczeństwa. Potwierdzają to następujące działania Fundacji związane z: 1) dokonywaną oceną zgodności z prawem, potencjalnymi skutkami prawnymi i środowiskowymi propozycji legislacyjnych; 2) kontynuowaniem działań prawnych związanych przeciwko budowie gazociągu Nord Stream 2; 3) prowadzeniem kampanii społecznej "[...]"; 4) złożeniem wniosku do NIK o zbadanie przyczyn znacznego wzrostu emisji szkodliwych substancji oraz CO2 z elektrowni [...] i wiele innych, szczegółowo opisanych w ww. Sprawozdaniu. Skarżący podniósł również, że istotne znaczenie w sprawie ma okoliczność, iż członkiem Rady Programowej Fundacji jest m.in. dr hab. A. B., który wcześniej pełnił funkcję [...]. W świetle powyższego, zdaniem skarżącego, nie sposób uznać, że Fundacja nie wykonuje zadań publicznych. Nieuzasadnione jest przy tym stanowisko Fundacji, która próbuje powiązać wykonywanie zadań publicznych z dysponowaniem majątkiem publicznym. Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05, wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 2667/21) nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości co do rozumienia pojęcia podmiotu zobowiązanego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 239), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przez "informację publiczną" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Informacją publiczną jest więc informacja o aktywności podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie celów publicznych (por. np. wyroki NSA: z dnia 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 218/18; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ. CBOSA). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, które podziela Sąd w składzie orzekającym, że przesłanką wystarczającą do uznania danego podmiotu jako zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, jest wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym. Zatem spełnienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oznacza, że dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej (zob. wyroki NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 249/17; z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3288/15; publ. j.w.). Nie jest więc prawidłowe stanowisko, że podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest tylko taki podmiot, który jednocześnie dysponuje mieniem publicznym i wykonuje zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 413/17; publ. j.w.). Tożsame poglądy wyrażały również wojewódzkie sądy administracyjne. Mianowicie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 413/19 (publ. j.w.) stwierdził, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. przesłanka gospodarowania majątkiem publicznym jest autonomiczna względem wykonywania zadań publicznych dla uznania podmiotu za zobowiązany do udostępniania informacji w trybie u.d.i.p. Irrelewantne prawnie pozostaje przy tym to, że zobowiązany podmiot jest spółką prawa handlowego. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 maja 2019 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 10/19 (publ. j.w.), stwierdzając, że wykonywanie przez dany podmiot zadań publicznych jest wystarczającą przesłanką istnienia obowiązku udzielenia informacji publicznej. Nie można zatem podzielić stanowiska Fundacji, że skoro nie dysponuje ona mieniem publicznym i nie korzysta ze środków publicznych, to nie może być uznana za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na gruncie omawianej ustawy. Istotne jest bowiem również to, czy Fundacja realizuje zadania publiczne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "zadania publiczne". Podstawową wytyczną służącą wyjaśnieniu znaczenia tego pojęcia powinno być zatem odwołanie się do języka naturalnego. W języku polskim "publiczny" to dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich (Słownik Języka Polskiego, PWN Warszawa 1996). Należy zatem przyjąć, w ślad za ugruntowanym poglądem orzecznictwa, że zadaniami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p. są zadania mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli oraz istotne z punktu widzenia celów państwa (por. np. wyroki NSA z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt I OSK 921/18, z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2994/13, z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 403/14; publ. j.w.). Należy przy tym zaznaczyć, że sformułowanie "zadania publiczne" użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., jest pojęciem szerszym od zawartego w art. 61 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP określenia "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się zakresem podmiotowym, albowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy władzy lub podmioty, którym te zadania zostały powierzone. Sformułowanie "zadania publiczne" pomija natomiast element podmiotowy użyty w określeniu "zadania władzy publicznej". Zadania publiczne mogą być zatem wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności ustawowego przekazywania im tych zadań (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2010r. sygn. akt I OSK 851/10; z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt I OSK 655/14; z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 312/15; publ. j.w.). W każdym wypadku konieczna jest wnikliwa ocena stanu prawnego i samej działalności takiego podmiotu w celu ustalenia, czy wykonuje on zadania publiczne. Do określenia zakresu przedmiotowego prawa do informacji publicznej o podmiotach, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, niebędących podmiotami władzy publicznej, konieczne jest wobec tego określenie, jakie działania danego podmiotu realizowane są jako zadania publiczne (por. uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05; publ. OSAiWSA 2005, nr 4, poz. 63). Przenosząc powyższe uwagi ogólne na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że Fundacja będąca adresatem wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r. realizuje zadania publiczne w przedstawionym wyżej rozumieniu tego pojęcia. Brak jest natomiast podstaw do uznania, że Fundacja dysponuje majątkiem publicznym. Nie wynika to bowiem z akt sprawy, ani ze wskazanych w odpowiedzi na skargę sprawozdań - raportów rocznych z działalności publikowanych na stronie internetowej [...]. Nie wskazuje na to również skarżący akcentując przede wszystkim charakter statutowych celów Fundacji związanych z ochroną środowiska. Zgodnie z § 5 ust. 1 Statutu Fundacji, do jej celów należy: a) tworzenie warunków korzystnych dla kształtowania środowiska naturalnego, jego odnowy, ochrony, utrzymywania i przywracania elementów przyrodniczych do stanu właściwego, w tym dla ochrony zdrowia ludzkiego i pożytku publicznego, w szczególności propagowanie i promowanie kształtowania środowiska naturalnego, jego odnowy, ochrony, utrzymywania i przywracania elementów przyrodniczych do stanu właściwego, w tym dla ochrony zdrowia ludzkiego i pożytku publicznego, b) wspieranie edukacji, inicjatyw i postaw nastawionych na ochronę środowiska, c) działalność na rzecz organizacji, instytucji, osób prawnych i fizycznych zajmujących się ochroną środowiska oraz na rzecz osób fizycznych we wszelkich sprawach dotyczących lub związanych z kwestiami ochrony środowiska, d) propagowanie nowoczesnych technologii zmierzających do ochrony środowiska, e) upowszechnianie i ochrona praw i interesów osób fizycznych, również działających jako konsumenci, w szczególności w sprawach związanych ze środowiskiem i jego ochroną, f) działalność na rzecz zrównoważonego rozwoju, w tym zrównoważonej konsumpcji. Nie ulega wątpliwości, że szeroko pojęta ochrona środowiska, której dotyczy działalność Fundacji, jest zadaniem publicznym. Służy bowiem zaspokajaniu powszechnych potrzeb obywateli i jest istotna z punktu widzenia celów i interesów państwa. Fundacja jest zatem podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jak wskazuje natomiast utrwalone orzecznictwo, podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ta ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że w sytuacji gdy podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeżeli bowiem informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji, jednocześnie, określony podmiot nie występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2917/15, z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 242/17; publ. CBOSA). Z powyższego wynika, że Fundacja jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, ale tylko w takim zakresie, w jakim informacja ta wiąże się ściśle i bezpośrednio z wykonywaniem zadania publicznego, tj. ochroną środowiska. Żądana przez skarżącego informacja dotycząca darczyńców Fundacji w latach 2015 - do czasu udzielenia odpowiedzi na wniosek, obejmująca w przypadku osób prawnych nr KRS lub NIP, zaś w przypadku osób fizycznych imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania, nie posiada waloru informacji publicznej. Nie mieści się bowiem w pojęciu sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Żądana informacja nie dotyczy realizacji celów Fundacji o charakterze publicznym, tj. ochrony środowiska. Nie mieści się zatem w sferze publicznoprawnej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu. Jakkolwiek bowiem nie można podzielić stanowiska Fundacji zawartego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r., zgodnie z którym nie podlega ona (w ogóle) obowiązkom wynikającym z u.d.i.p., to jednak brak było podstaw do uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie i zobowiązania Fundacji, w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do udostępnienia żądanej informacji w ustawowym terminie. Informacja ta nie stanowi bowiem informacji publicznej. Zakres przedmiotowy u.d.i.p. nie został zatem w niniejszej sprawie spełniony. Końcowo Sąd stwierdza, iż nie znalazł podstaw do przeprowadzenia wnioskowanego w skardze dowodu na okoliczność ustalenia, czy "wniosek dotyczył informacji publicznej". Sąd rozpoznał sprawę w oparciu o materiał aktowy oraz obowiązujące przepisy prawa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.