II SA/Bk 475/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu szkód rzeczywistych na gruncie oraz zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek zdarzeń spowodowanych budową napowietrznej linii elektroenergetycznej oddala skargę Decyzją Prezydenta Miasta S., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...], ograniczono sposób korzystania z części nieruchomości położonej w Obrębie nr [...], gminie m. S., składającej się z działki nr [...] o powierzchni 2,0993 ha, wpisanej do księgi wieczystej nr [...], stanowiącej własność B.S. Ograniczenie polegało na udzieleniu zezwolenia P. S.A. z siedzibą w L. (zwanej dalej: "P." lub "Inwestorem"), na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji stacja 110/20 kV H. - stacja 110/20 kV Strefa w S., podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości około 100 m, a także na funkcjonowanie i eksploatowanie linii, po wybudowaniu na części ww. nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości po 7 m od osi linii w każdą stronę. Obszar zajęcia ww. działki pod pas technologiczny określono na 0,1356 ha. W decyzji wskazano również, że w pasie technologicznym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, polegające na obowiązku korzystania z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. Ponadto wskazano, że ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu P. do wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z budową wyżej opisanej napowietrznej linii elektroenergetycznej oraz w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją tej linii. Wskutek wniosku P. z dnia [...] listopada 2015 r. Prezydent Miasta S. w dniu [...] listopada 2015 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania należnego B.S. z tytułu szkód rzeczywistych na gruncie oraz zmniejszenia wartości ww. nieruchomości, w związku z założeniem i przeprowadzeniem wyżej opisanej napowietrznej linii elektroenergetycznej. W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta S., działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wydał w dniu [...] października 2016 r. decyzję nr [...], na mocy której ustalił odszkodowanie w łącznej wysokości 32.498 zł z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości, dokonanego na mocy ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. na rzecz właściciela nieruchomości oraz zobowiązał P. do wypłaty tak ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. Decyzja ta została uchylona na mocy decyzji Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...] a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji z powodu dostrzeżonych przez organ odwoławczy rozbieżności w operacie szacunkowym dotyczących wartości rzeczywistej szkód fizycznych i szkody rolniczej. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta S., działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, ustalił odszkodowanie w łącznej wysokości 4.725 zł z tytułu szkód rzeczywistych na gruncie oraz zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek zdarzeń spowodowanych budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji stacja 110/20 kV H. - stacja 110/20 kV Strefa w S. na części nieruchomości położonej w Obrębie nr [...], gminie m. S., składającej się z działki nr [...] o powierzchni 2,0993 ha, stanowiącej własność B.S., objętej powołaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2014 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości. Odszkodowanie ustalono na rzecz właścicielki nieruchomości. Organ zobowiązał P. do wypłaty ww. odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. B.S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając w nim naruszenie: art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 3, art. 124, art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej jako: "u.g.n"), przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, co skutkować powinno jego umorzeniem; art. 129 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 124 i art. 128 ust. 4 u.g.n.. polegające na ich niezastosowaniu oraz wyrażające się w bezpodstawnym zakończeniu postępowania; art. 151 ust. 1, art. 130, art. 134 ust. 1 i art. 4 pkt. 16 u.g.n. w zw. z § 36 ust. 1 i 4, § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz.U. 2004 r. Nr 207 poz. 2109 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"), przez ustalenie wysokości odszkodowania na podstawie opinii rzeczoznawcy majątkowego sprzecznej z obowiązującym prawem i stanem faktycznym oraz art. 7, art. 8, art. 75. art. 77. art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez m.in. wybiórczą i niedokładną analizę operatów szacunkowych, które organ przyjął do ustalenia wysokości odszkodowania, brak analizy charakterystyki nieruchomości porównawczych, zaniechanie wyjaśnienia rozbieżnych ustaleń rzeczoznawcy i następnie zastąpienie ustaleń rzeczoznawcy domniemaniami organu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji odszkodowawczej było zasadne ze względu na brzmienie art. 124 ust. 1 i 4 u.g.n. oraz art. 128 ust. 4 u.g.n., których treść przemawia za zasadnością ustalenia odszkodowania za szkody powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, które powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, a jeżeli wskutek takiego ograniczenia zmniejszyła się wartość nieruchomości, powiększa się je o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Odnosząc się do zarzutów odwołującej się, organ II instancji uargumentował brak zasadności wniosku o umorzenie postępowania w sprawie, wskazując, że nie zachodzą w niej przeszkody wydania decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, tym bardziej, że funkcjonuje wyraźna podstawa prawna, uprawniająca do rozstrzygnięcia o żądaniu wnioskodawcy. W związku z tym organ wskazał że postępowanie, nie może zostać uznane za bezprzedmiotowe. Ponadto organ wyjaśnił, że niniejsza sprawa, jako wszczęta z wniosku P., mogłaby podlegać umorzeniu, jedynie na wniosek wnioskodawcy, o czym stanowi art. 105 § 2 k.p.a., dlatego też złożony w tym przedmiocie wniosek odwołującej się, nie mógł zostać uwzględniony. Odnosząc się zaś do wysokości, ustalonego odszkodowania, organ odwoławczy podkreślił, że powinna ona obejmować dwa elementy: wartość poniesionych szkód oraz zmniejszenie wartości nieruchomości wskutek trwałego usytuowania na niej urządzeń przesyłowych. W tym zakresie organ powołał się na § 43 ust. 1 rozporządzenia, wskazujący na okoliczności, które podlegają uwzględnieniu przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości oraz przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości. Wskazał także na konieczność uzyskania opinii rzeczoznawcy majątkowego oraz przytoczył przepisy regulujące zasady sporządzania takiej opinii. Następnie organ dokonał analizy usytuowania nieruchomości, wskazując, że jest ona położona na obszarze objętym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 1998 r., zmienionego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] maja 2012 r. (dalej: "Studium"). Organ wskazał, że zgodnie ze Studium nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym symbolem B3 (jednostka podstawa). Zgodnie zaś z mapą Studium, główna cześć nieruchomości położona jest na terenie obszarów rolniczych z projektowanym przebiegiem w północnej części nieruchomości linią 110 kV, natomiast niewielka część nieruchomości, znajdująca się w południowej części (tj. wąski pasek od ulicy [...]), stanowiąca ok. 1,5% powierzchni nieruchomości, położona jest na obszarze zurbanizowanym. Część nieruchomości, która została ograniczona w sposobie korzystania, położona jest na terenie oznaczonym w Studium, jako obszary rolnicze. Organ wskazał, że w sporządzonym na potrzeby postępowania operacie szacunkowym, określono wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości podejściem porównawczym, metodą porównywania parami, która to metoda była właściwa, natomiast sporządzona z jej wykorzystaniem opinia odpowiada wymogom określonym w przepisach prawa. Dokonując analizy treści tego operatu, organ wskazał, że spośród trzech zaproponowanych przez biegłego wariantów wyceny odszkodowania, najbardziej zasadne było przyjęcie drugiego, w którym wycenione zostały szkody poniesione w pasie 6 m na 100 m, z nakładami na rekultywację i szkodą wynikłą z obniżenia plonowania po rekultywacji, w obszarze o szerokości pasa technologicznego. Organ wyjaśnił również, dlaczego niezasadne byłoby przyjęcie wariantu trzeciego, zawierającego wycenę szkód poniesionych w pasie 6 m na 100 m, z nakładami na rekultywację i szkodą z obniżenia plonowania po rekultywacji całej działki, wskazując w tym względzie, że nawet jeżeli odwołująca się, po zakończeniu prac, postanowiła dokonać czynności rekultywacyjnych na powierzchni całej działki, to nie oznacza to, że były one niezbędne do zniwelowania szkód poniesionych w ww. pasie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, organ wyjaśnił, dlaczego zmniejszenie wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., nie powinno być utożsamiane z ograniczeniem możliwości inwestycyjnych wynikających ze wskazań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił, że na nieruchomości skarżącej nie zostały usadowione urządzenia infrastruktury technicznej, co oznacza, że nie nastąpiła zmiana warunków korzystania z nieruchomości, która jest przeznaczona na cele rolnicze i w taki sposób użytkowana. Organ wskazał również, że nie jest zasadne ustalanie odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, będącego instytucją prawa administracyjnego, tak jak za ustanowienie służebności przesyłu, która jest z kolei instytucją prawa cywilnego. Skoro bowiem ograniczono w drodze decyzji administracyjnej sposób korzystania z nieruchomości, to odszkodowanie stosownie do przepisów u.g.n. przysługuje za szkody spowodowane tym ograniczeniem oraz za ewentualne zmniejszenie wartości nieruchomości, a nie za ustanowienie służebności przesyłu. Skargę na ww. decyzję wniosła do tut. Sadu B. S., zarzucając jej: 1) naruszenie art. 105 k.p.a., w zw. z art. 129 ust. 5, art. 124 ust. 4, art. 128 ust. 1 i 4, art. 124 ust. 1, art. 132 ust. 6 u.g.n. w zw. z art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 2 i art. 7 Konstytucji RP, w zw. z art. 6, 7, 8, 75, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, gdyż organy obu instancji wykonujące zadanie z zakresu administracji rządowej zobowiązane są z urzędu sprawdzić czy wniosek Inwestora z dnia [...] listopada 2015 r. uzupełniony pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. nadawał się do wszczęcia sprawy administracyjnej mającej na celu wydanie decyzji o ustaleniu wysokości odszkodowania, z poszanowaniem konstytucyjnych zasad z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (gwarantującym ochronę własności i innych praw majątkowych) zmaterializowanych w przepisach art. 128 ust. 1 i 4 u.g.n. oraz poszanowania konstytucyjnych zasad z art. 7 Konstytucji RP (proklamującego zasadę praworządności) zmaterializowaną w art. 6, 7, 8 k.p.a.; 2) naruszenie art. 129 ust. 5 pkt 2 i 3 u.g.n., w zw. z art. 124, art 128 ust. 1 i 4, art. 130, 134 ust. 1, 151 ust. 1, art. 132 ust. 6, art. 4 pkt. 16 u.g.n., wyrażające się w bezpodstawnym zakończeniu postępowania oraz niezastosowaniu wymienionych przepisów, podczas gdy zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny uzasadnia ich zastosowanie; 3) naruszenie art. 151 ust. 1, art. 130, art. 134 ust. 1, art. 132 ust. 6 i art. 4 pkt. 16 u.g.n. w zw. z § 43 ust. 3 pkt 1 - 4, § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, poprzez ustalenie wysokości odszkodowania na podstawie opinii rzeczoznawcy majątkowego sprzecznej wewnętrznie, sprzecznej ze stanem faktycznym i sprzecznej z obowiązującym prawem; 4) naruszenie art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 151 ust. 1, art. 130, art. 134 ust. 1 u.g.n., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 k.p.a.); zaniechanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału (art. 77 §1 k.p.a.); poprzez pominięcie oceny wartości dowodowej operatu szacunkowego na podstawie art. 80 k.p.a.; 5) naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez zaniechanie rzetelnej oceny wartości dowodowej operatu szacunkowego, poprzez zaniechanie rozpatrzenia wniosku strony, poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o przyjęcie do akt sprawy tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części rejonu [...] w S. z dnia [...] października 2017 r. jako dowodu w sprawie, uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i umorzenie przedmiotowego postępowania, zaś ewentualnie uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wszystkie podniesione w niej zarzuty, zostały uprzednio rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym, natomiast plan miejscowy, uchwalony w dniu [...] października 2017 r., na który skarżąca się powołała, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem zgodnie z art. 130 ust. 1 u.g.n. wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw, a więc według stanu na dzień [...] czerwca 2014 r. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. skarżąca uzupełniła skargę, wskazując na drugą, posadowioną na jej nieruchomości linię dystrybucyjną 20 kV, której podstawę lokalizacji i zezwolenia na budowę, stanowiła decyzja wydana w 1979 r., za którą to linię, skarżąca nie otrzymała odszkodowania, którego nie ustala również zaskarżona decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności decyzji Wojewody P., wydanej dnia [...] czerwca 2018 r. (nr [...]), utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] marca 2018 r. (nr [...]), na mocy której ustalono na łączną kwotę 4.725 zł, na rzecz skarżącej B.S., odszkodowanie z tytułu szkód rzeczywistych na gruncie oraz zmniejszenia wartości nieruchomości, na skutek zdarzeń spowodowanych budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji stacja 110/20 kV H. - stacja 110/20 kV Strefa w S. (zwanej dalej: "linią przesyłową"), na części nieruchomości położonej w Obrębie nr [...], gminie m. S., składającej się z działki nr [...] o powierzchni 2,0993 ha, stanowiącej własność B.S. Względem wyżej opisanej nieruchomości, Prezydent Miasta S. wydał w dniu [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., decyzję ograniczającą sposób korzystania z jej części, tj. w obszarze pasa technologicznego sięgającego po 7 m od osi linii w każdą stronę (o powierzchni 0,1356 ha), w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na obowiązku korzystania z tego pasa w sposób zgody z obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. Ustanowione na mocy ww. decyzji ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości polegało w szczególności na uprawnieniu P. do wstępu na nieruchomość, w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego, prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z budową wyżej opisanej linii przesyłowej oraz w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją tej linii (decyzja nr [...], zwana dalej: "decyzją ograniczającą", utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]). Przedmiotem postępowania jest zatem ustalenie odszkodowania za szkody spowodowane ograniczeniem sposobu korzystania z ww. części, opisanej powyżej nieruchomości, stanowiącej własność skarżącej. Odszkodowanie to przysługuje skarżącej na mocy art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., wedle których za szkody powstałe wskutek ograniczenia, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości, przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na niej m.in. przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej, przysługuje odszkodowanie, które powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, a jeżeli wskutek tego zdarzenia zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Odszkodowanie jest ustalane odrębną decyzją m.in. na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości (vide: art. 129 ust. 5 u.g.n.). Postępowanie toczące się w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem podmiotu realizującego cel publiczny (tj. P.) z dnia [...] listopada 2015 r. W treści tego wniosku wnioskodawca przytoczył decyzję ograniczającą, wydaną w celu zezwolenia mu na założenie i przeprowadzenie linii przesyłowej oraz jej funkcjonowanie po wybudowaniu, na części opisanej nieruchomości. Wnioskodawca powołał się na art. 124 ust. 4 i 128 ust. 4 u.g.n., wskazując, że jako Inwestor, jest on zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu linii, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszt, do zapłaty przedmiotowego odszkodowania. Wnioskodawca wskazał, że w związku z wykonaniem prac objętych decyzją ograniczającą, zaproponował on skarżącej odszkodowanie z tytułu strat na gruncie, którego wysokości skarżąca nie zaakceptowała. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że roboty budowlane prowadzone były na nieruchomości skarżącej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej linii przesyłowej m.in. na ww. działce, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Mając zatem na uwadze treść ww. wniosku, nie ulega wątpliwości, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się z wniosku podmiotu realizującego cel publiczny, zaś jego przedmiotem było ustalenie odszkodowania za szkody poniesione przez skarżącą wskutek dokonanego na przedmiotowej działce ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, które polegało m.in. na uprawnieniu wnioskodawcy do wstępu na grunt w celu wykonania prac związanych z budową linii przesyłowej. Nie zasługują na uwzględnienie zatem te zarzuty i twierdzenia skarżącej, które sprowadzają się do podważenia przedmiotowości prowadzonego postępowania, a w szczególności zaś te, które postulują konieczność objęcia niniejszym postępowaniem także kwestii odszkodowania za szkody poniesione przez skarżącą w związku z budową na przedmiotowej działce linii 20 kV w latach 70-tych XX w. W tym zakresie zauważyć należy, że zakres wniosku został wyraźnie sprecyzowany przez Inwestora, który z racji zainicjowania niniejszego postępowania, pozostaje jego dysponentem. Zawarta we wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. treść żądania, określiła rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznaczyła właściwe normy prawa materialnego i procesowego, która są relewantne dla ustalenia podmiotowego i przedmiotowego zakresu tego postępowania. Podkreślić w tym miejscu wyraźnie należy, że organy prowadzące postępowanie, są tym żądaniem związane, bowiem wyłącznie strona składająca podanie, określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r. VII SA/Wa 1463/17, Lex nr 2494829). Organ nie ma zatem prawa wyjścia poza granice sprawy zakreślonej żądaniem strony, ponieważ oznaczałoby to wszczęcie postępowania z urzędu. Podkreślić przy tym należy, że nie jest dopuszczalne mieszanie trybów postępowania i traktowanie postępowania wszczętego na wniosek tak, jak postępowania wszczętego z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r. I OSK 554/08, Lex nr 518252). Wyjaśnić również należy, że złożenie żądania organowi administracji, prowadzi do wszczęcia postępowania wyłącznie wówczas, gdy: żądanie to dotyczy sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, wniosek został złożony przez osobę będącą stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. lub przepisu szczególnego, odpowiada on wymaganym warunkom formalnym i procesowym, a organ, do którego wniesiono podanie, jest w sprawie właściwy. Skoro zatem wniosek z dnia [...] listopada 2015 r. dotyczy instytucji prawnej unormowanej w art. 124 ust. 8 u.g.n., w przedmiocie której wydawana jest decyzja administracyjna (vide: art. 129 ust. 5 u.g.n.), został złożony przez stronę, której przysługuje prawo zainicjowania takiego postępowania (vide: art. 129 ust. 5 pkt 2 u.g.n.), nie zawierał braków formalnych oraz wpłynął do organu właściwego w sprawie (vide: art. 129 ust. 5 u.g.n. w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym Dz.U. z 2017 r., poz. 1868 ze zm.), to stwierdzić należy, że spełnia on wszystkie ww. warunki. O przedmiocie postępowania administracyjnego zawsze przesądza regulacja zawarta w przepisach materialnego prawa administracyjnego. Zauważyć w tym względzie należy, że ani analiza treści ww. wniosku, przeprowadzona w kontekście akt sprawy, ani też przepisy prawa, nie dopuszczają takiego rozwarstwienia żądań Inwestora, jak postuluje to w skardze skarżąca. Po pierwsze nie może być tu mowy o odszkodowaniu za wywłaszczenie własności nieruchomości, bowiem w przedmiotowej sprawie nie doszło do takiego wywłaszczenia, lecz do ograniczenia sposobu korzystania z jej części (kwestia uprzedniego wywłaszczenia części przedmiotowej nieruchomości w trybie uregulowanym przepisami tzw. specustawy drogowej, nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania). Po drugie treść wniosku wyraźnie wskazuje, że sprawa niniejsza dotyczy odszkodowania za szkody wyrządzone budową linii przesyłowej, uwzględniającego utratę wartości nieruchomości ze względu na realizację tej inwestycji. Tym samym treść wniosku P. nie budzi wątpliwości co do zakresu przedmiotowego niniejszego postępowania. Dodać w tym względzie należy, że zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., organy zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa, a zatem mają na względzie nie tylko przepisy stanowiące bezpośrednią, materialnoprawną podstawę wydania decyzji oraz przepisy proceduralne, ale również pozostałe przepisy prawa, w tym normy nadrzędne, w szczególności zaś te sprecyzowane w Konstytucji RP. Z tego też względu wniosek P., nie musiał zawierać żądania wydania decyzji z poszanowaniem zasad rangi konstytucyjnej, które organy obowiązane są brać pod uwagę z urzędu, z którego to obowiązku wywiązały się. W związku zaś z tym, że podstawy prawne wydanych decyzji uzasadniały celowość rozpoznania sprawy przedmiotowego odszkodowania, zaś art. 128 ust. 4 u.g.n. rodził konieczność merytorycznego rozpatrzenia wniosku Inwestora, nie obarczonego brakami formalnymi oraz wniesionego przez podmiot posiadający przymiot strony, brak jest podstaw aby przyznać rację skarżącej, konsekwentnie postulującej bezprzedmiotowość przeprowadzonego postępowania, uzasadniającą, w jej ocenie, jego umorzenie. Sąd przychyla się przy tym do stanowiska organów, że w niniejszym postępowaniu należało szacować tylko szkody i utratę wartości nieruchomości ze względu na realizację inwestycji, a nie ze względu na objęcie nieruchomości skarżącej, w okresie późniejszym, planem miejscowym, w którym zaznaczono przebieg przedmiotowej linii energetycznej oraz wyznaczono inną szerokość tzw. pasa technologicznego, aniżeli ten wskazany w treści decyzji ograniczającej. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778), jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy: (1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo (2) wykupienia nieruchomości lub jej części. Jak trafnie podniesiono w wyroku NSA z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 344/15, renta planistyczna ma wykazywać różnicę w wartości nieruchomości pomiędzy jej stanem przed zmianą bądź uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego i pomiędzy jej stanem po dokonaniu tej zmiany. Zmniejszenie wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., nie powinno być zatem utożsamiane z ograniczeniem możliwości inwestycyjnych wynikających ze wskazań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 356/99, Lex nr 57174). Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących składników wyliczonej szkody. Podkreślić przy tym należy wyraźnie, że odszkodowanie przewidziane w art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 u.g.n. nie ma charakteru cywilnoprawnego. Wszelkie kwestie związane ze sposobem ustalania wysokości przedmiotowego odszkodowania zostały wyczerpująco unormowane w rozdziale 5 działu III u.g.n. Regulacja tam zawarta nie przewiduje żadnego odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów k.c. i nie daje podstaw do stosowania w drodze analogii rozwiązań cywilnoprawnych do instytucji prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.02.2009 r., I OSK 460/08, Lex nr 515984). Uszczerbek majątkowy (szkoda), jakiego doznaje właściciel na skutek ograniczenia jego prawa własności w trybie art. 124 u.g.n., jest wynikiem legalnego działania administracji, co w sposób oczywisty różni omawiane odszkodowanie od odszkodowania funkcjonującego w prawie cywilnym. Z tych też powodów, szkoda w postępowaniu administracyjnym nie może być wyliczana w ten sam sposób jak wyliczane jest, w postępowaniu cywilnym, wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu. Odszkodowanie administracyjne, z mocy art. 128 ust. 4 u.g.n., powinno odpowiadać tylko wartości poniesionych szkód, a ponadto, jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, powiększa się je o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Nie obejmuje ono więc m.in. rekompensaty za zgodę właściciela na funkcjonowanie linii energetycznej, czy z tytułu wpisania obciążenia do księgi wieczystej, ani też z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości (por. wyrok WSA w Białymstoku z 27.06.2017 r., II SA/Bk 224/17, Lex nr 2322942). Powyższego stanowiska nie zmienia przy tym fakt, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., oparte jest w istocie na zasadach prawa cywilnego, tj. powinno odpowiadać różnicy między stanem obecnym a stanem hipotetycznym, który by istniał, gdyby nie zdarzenie będące źródłem szkody oraz powinno rekompensować jedynie te szkody, które pozostają w związku przyczynowym ze zdarzeniem je wywołującym. (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 listopada 2017 r., IV SA/Wa 1617/17, Lex nr 2432889). Nie ma przy tym racji skarżąca, że odszkodowanie powinno obejmować wszystkie szkody wynikające z założenia i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej, a nie tylko szkody tymczasowe i utratę wartości nieruchomości. Podkreślenia przy tym wymaga, że wprawdzie z art. 124 ust. 4 u.g.n. wynika, że wartość poniesionych szkód spowodowanych działaniami, o których mowa w art. 124 ust. 6 u.g.n., określa się po wystąpieniu szkody, to jednak przepis ten dotyczy innej kwestii, niż określanie na mocy § 43 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., (w którym uwzględnia się m.in. skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.). Skutki te, o ile zaistnieją, muszą zostać wyliczone przy określeniu obniżenia wartości nieruchomości, natomiast rzeczywiste każdorazowe wyrządzenie szkód spowodowanych działaniami, o których mowa w art. 124 ust. 6 u.g.n., określane będzie po wystąpieniu szkody i rodzić będzie odpowiedzialność odszkodowawczą względem osoby uprawnionej. Odszkodowanie za szkody powstałe wskutek ww. ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości ustala się i wypłaca według zasad i trybu uregulowanych w rozdziale 4 wspomnianej uprzednio ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Zgodnie z art. 134 ust. 1 u.g.n. podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 u.g.n., wartość rynkowa nieruchomości. Przy jej określaniu uwzględnia się natomiast w szczególności: jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (vide: art. 134 ust. 2 u.g.n.). Stosownie natomiast do art. 154 ust. 1 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy sporządzający opinię określającą wartość nieruchomości, na podstawie której następuje ustalenie wysokości odszkodowania (vide: art. 130 ust. 2 u.g.n.), uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Szczegółowe zasady wyceny nieruchomości przeznaczonych dla różnych celów, jako przedmiotu różnych praw oraz w zależności od rodzaju nieruchomości i jej przeznaczenia, w tym również rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości oraz sposoby określania ich wartości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i technik wyceny, reguluje powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (rozporządzenie), a w szczególności istotny dla rozstrzygnięcia tej sprawy § 43 ust. 1 tego aktu, stanowiący, że przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości, o których mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., uwzględnia się w szczególności: (pkt 1) stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji odpowiednio o wywłaszczeniu, ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości oraz stan zagospodarowania nieruchomości na dzień zakończenia działań uzasadniających wydanie tej decyzji; (pkt 2) utratę pożytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakończenia działań uzasadniających jej wydanie. Według zaś § 43 ust. 3 rozporządzenia, przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., uwzględnia się: (pkt 1) zmianę warunków korzystania z nieruchomości; (pkt 2) zmianę przydatności użytkowej nieruchomości; (pkt 3) trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości; (pkt 4) skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skoro ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (vide: art. 130 ust. 2 u.g.n.), to operat szacunkowy stanowi istotny dowód w takiej sprawie. Taki operat został sporządzony na potrzeby niniejszego postepowania w dniu [...] listopada 2017 r. przez rzeczoznawcę majątkowego R. S. Zauważyć w tym miejscu należy, że operat szacunkowy, sporządzony dla potrzeb postępowania odszkodowawczego, pomimo, że jest dowodem koniecznym, podlega - stosownie do dyspozycji art. 77 k.p.a - swobodnej ocenie organu administracji, a więc takiej jakiej podlega każdy inny dowód (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2470/12, Legalis nr 1042530, czy wyrok NSA z dnia 4 października 2006 r. sygn. I OSK 417/06, Lex nr 281387). Pomimo zatem, że operat taki jest autorską opinią specjalisty posiadającego w tym kierunku stosowną wiedzę oraz uprawnienia, to sporządzający go rzeczoznawca nie ma jednak pełnej swobody w określaniu wartości nieruchomości. Musi bowiem mieć na względzie regulacje prawne, normujące zasady oraz wytyczne dokonywanej wyceny. W takim też zakresie podlega on ocenie dokonywanej przez organy w toku postępowania administracyjnego, kontrolowanej następnie przez sąd administracyjny. Podkreślić przy tym należy, że przeprowadzona ocena nie może dotyczyć kwestii wiadomości specjalnych, które posiada biegły oraz organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych, mająca jako jedyna, uprawnienie do dokonania merytorycznej oceny prawidłowości sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę operatu szacunkowego (vide: art. 157 ust. 1 u.g.n.). Ani zatem organy, ani sąd administracyjny, nie mogą ingerować w merytoryczną treść operatu, natomiast rzeczą organów jest zbadanie, czy został on sporządzony zgodnie z przepisami prawa (m.in. z tymi wcześniej powołanymi), czy opiera się on na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości oraz czy jest on logiczny i zupełny. W wyniku przeprowadzonej kontroli tut. Sąd uznał, że organy obu instancji słusznie uznały, że sporządzony w niniejszej sprawie operat szacunkowy został sporządzony w sposób prawidłowy, a tym samym mógł stanowić dowód na okoliczność ustalenia wysokości odszkodowania w niniejszej sprawie. Przede wszystkim jest on bowiem kompletny i logiczny, spełnia warunki formalne, odpowiada powołanym wyżej przepisom prawa, a przy tym został oparty na prawidłowych i rzetelnych danych stanowiących podstawę oszacowania wartości nieruchomości oraz zawiera wyczerpujące uargumentowanie wynikających z niego wniosków. Jego analiza doprowadziła tut. Sąd do wniosku, że sporządzający go rzeczoznawca majątkowy, zasadnie ustalił stan przedmiotowej nieruchomości na dzień [...] czerwca 2014 r. oraz stan jej zagospodarowania zarówno na dzień [...] czerwca 2014 r., jak i na dzień [...] lipca 2015 r., który słusznie uznał za dzień zakończenia działań uzasadniających wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania. Ponadto biegły dokonał wyczerpującego opisu stanu techniczno-użytkowego, a także stanu zagospodarowania i stopnia wyposażenia nieruchomości w urządzenia infrastruktury technicznej oraz opisał zakres szkód spowodowanych przedmiotowym ograniczeniem, posiłkując się pismem skarżącej z dnia [...] lutego 2017 r. Biegły, prawidłowo także określił przeznaczenie rolnicze części nieruchomości podlegającej ograniczeniu, opierając się na Studium (w tym zakresie słusznie zauważa organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że nie mają do tej części nieruchomości zastosowania przepisy planu miejscowego, uchwalonego już po wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości), wskazał na obszerny katalog źródeł danych o nieruchomości, powołał podstawy prawne oraz podstawy metodologiczne operatu oraz dokonał szczegółowego opisu stanu prawnego wynikającego z księgi wieczystej oraz decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, a także dokonał jej wyczerpującej charakterystyki w kontekście, położenia i otoczenia, określając jej lokalizację jako średnio korzystną. Ponadto biegły wyczerpująco oraz logicznie uzasadnił wybór podejścia porównawczego przy zastosowaniu metody porównywania parami, którą w sposób zrozumiały i czytelny zdefiniował, opisując jednocześnie procedurę przyjętą przy wykorzystaniu tej metody szacowania. Dokonując określenia zmniejszenia wartości nieruchomości, biegły wyczerpująco wyjaśnił, dlaczego wziął w tym zakresie pod uwagę, jedynie skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności stanowiących przedmiot ograniczenia, dokonując w oparciu o nią stosownych wyliczeń. W tym celu biegły dokonał charakterystyki i analizy rynku (uzasadniając jej przeprowadzenie koniecznością przyjęcia pośredniego sposobu określania zmniejszenia wartości nieruchomości, opartego o wartość 1 m2 powierzchni nieruchomości nieobciążonej urządzeniem przesyłowym), dokonując szczegółowo uzasadnionego wyboru sześciu nieruchomości, najbardziej podobnych do wycenianej, których właściwości zostały poddane przez niego analizie. Stanowiły one następnie podstawę wyliczeń i doprowadziły do wniosku określającego wysokość zmniejszenia wartości nieruchomości spowodowanego budową linii przesyłowej 110 kV. Dokonując zaś wyceny szkód, biegły wyjaśnił, na podstawie wskazanego przez niego w tym zakresie materiału dowodowego , że na jej wysokość składają się: szkoda w utraconych pożytkach z nieruchomości, szkoda związana z koniecznością przeprowadzenia rekultywacji oraz szkoda związana z mniejszym plonem w pierwszym roku po rekultywacji. Biegły przedstawił przy tym treść poczynionych obliczeń oraz podstawy przyjętych w tym celu danych. Słusznie przy tym zauważył, że w odniesieniu do szkody związanej z koniecznością przeprowadzenia rekultywacji, organ nie sprecyzował powierzchni, którą należy przyjąć do obliczeń, zaś skarżąca informując o szkodzie w postaci zmniejszenia plonowania w pierwszym roku po rekultywacji, nie określiła na jakiej powierzchni wystąpiło owo zmniejszone plonowanie. W tym względzie słusznie biegły dokonał stosownych wyliczeń w trzech wariantach, tj. przy uwzględnieniu powierzchni, na której wystąpiły szkody w pożytkach, przy uwzględnieniu powierzchni ograniczonego sposobu korzystania oraz przy uwzględnieniu powierzchni całej nieruchomości, z jednej strony nie przesądzając, który wariant jest tym właściwym, a z drugiej pozostawiając wybór właściwego wariantu do oceny organu. W tym względzie Sąd nie podziela zarzutów skarżącej dotyczących przyjęcia przez biegłego do obliczenia szkody, jedynie części nieruchomości w granicach pasa technologicznego o szerokości 7 m od osi linii w każdą stronę. Podkreślenia wymaga, że powierzchnia pasa technologicznego została określona w decyzji ograniczającej i stanowi minimalne niezbędne obciążenie nieruchomości. Ostateczna decyzja administracyjna jest wiążąca erga omnes, co dotyczy zarówno zawartego w decyzji rozstrzygnięcia, jak i pozostałych obligatoryjnych elementów jej treści. Biegły związany był zatem jej treścią i przedmiotowych ustaleń nie mógł oprzeć na innych okolicznościach. W tym też względzie wbrew sugestii skarżącej, biegłemu nie można zarzucić dowolności w ustaleniu powierzchni, na której nastąpiło ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Powierzchnia ta, została bowiem wskazana wprost w decyzji ograniczającej ustalającej ją jako obszar pasa technologicznego sięgający po 7 m od osi linii przesyłowej w każdą stronę, a tym samym nie może być mowy o dokonanej przez biegłego, dowolnej interpretacji ww. zapisów. Jeszcze raz należy także wyjaśnić, że dokonując wyceny biegły nie mógł uwzględnić zapisów obowiązującego obecnie planu miejscowego, który nie obowiązywał w chwili ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a więc w dniu [...] czerwca 2014 r. W tym względzie podkreślić należy wyraźnie, że zgodnie z art. 130 ust. 1 u.g.n. wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości z chwili ograniczenia praw, a nie z chwili sporządzania opinii. Słusznie zatem organy przyjęły, w ślad za operatem rzeczoznawcy majątkowego, że w grę mogło wchodzić odszkodowanie liczone dla części nieruchomości, na której nastąpiło ograniczenie. Jak trafnie bowiem podniesiono w wyroku NSA z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 897/16, ustalanie odszkodowania z tytułu ograniczenia korzystania z nieruchomości jest sytuacją szczególną, w której nie zawsze można brać pod uwagę całą nieruchomość, tak jak w przypadku wywłaszczenia nieruchomości polegającego na odjęciu tytułu własności. Istotna jest ta część nieruchomości, która została objęta ograniczeniem wynikającym z inwestycji liniowej. Na rzeczoznawcy sporządzającym operat szacunkowy, ciąży obowiązek takiego sformułowania opracowywanego dokumentu, by wprost i w sposób nie budzący wątpliwości wynikało z niego, że odpowiada on wymogom określonym w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. W realiach niniejszej sprawy powyższe oznacza, że operat szacunkowy określający wartość odszkodowania z tytułu ustanowienia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, powinien być sporządzony w sposób pozwalający na jednoznaczne ustalenie, że uwzględniono w nim wszystkie okoliczności, konieczne do wyliczenia należnego skarżącej odszkodowania, w tym te wpływające na zmniejszenie wartości nieruchomości, wskazane w § 43 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia. W tym zakresie, w ocenie Sądu, biegły podołał ww. wymogom, a przy tym w sposób logiczny i przekonywujący uzasadnił swoje stanowisko. Sąd podziela zatem wniosek organów obu instancji, że sporządzony w sprawie operat szacunkowy nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby jego wykorzystanie w celu ustalenia wysokości odszkodowania. Opinia biegłego spełnia wszystkie wymogi formalne określone w powołanym wyżej rozporządzeniu oraz opiera się na rzetelnych danych dotyczących szacowanej nieruchomości. Biegły w sposób precyzyjny ora logiczny dobrał do porównania nieruchomości podobne oraz zasadnie ustalił dla nich współczynniki korygujące. Operat nie zawiera także żadnych wad świadczących o naruszeniu przez rzeczoznawcę przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że dokonana przez biegłego wycena odszkodowania nie budzi zastrzeżeń, zaś przeprowadzona przez organy, ocena dowodowa operatu szacunkowego, jest rzetelna wyczerpująca oraz nie nosi znamion dowolności. Pozwoliło to na obdarzenie operatu pełną mocą dowodową oraz przyjęcie go za podstawę ustalenia wysokości, należnego skarżącej odszkodowania. Słusznie przy tym organy przychyliły się do drugiego wariantu wyceny, które to stanowisko znajduje uzasadnienie w decyzji ograniczającej (o czym mowa była wyżej). Tym samym przeprowadzona przez organy ocena operatu szacunkowego nie budzi wątpliwości tut. Sądu. Z kolei zastrzeżenia strony, w istocie sprowadzają się do kwestionowania jego merytorycznej treści, która jako taka, pozbawiona jest mocy przekonywania, tym bardziej, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, który skutecznie podważyłby prawidłowość sporządzenia ww. operatu, zaś biegły w toku postępowania, szczegółowo i wyczerpująco odniósł się do przedstawionych przez skarżącą zastrzeżeń. Z tego też względu podniesioną przez nią argumentację należało uznać za wysoce stronniczą i pozbawioną mocy przekonywania, która nie może prowadzić do pozbawienia mocy dowodowej, prawidłowo sporządzonego dokumentu. Skoro zatem operat szacunkowy będący podstawą ustalenia odszkodowania został sporządzony w niniejszej sprawie zgodnie z obowiązującymi, powołanymi wyżej przepisami, brak jest podstaw do uznania, że odszkodowanie zostało ustalone w sposób nieprawidłowy. W związku z powyższym, niezasadne okazały się wszystkie zarzuty podniesione przez skarżącą, a więc i te odnoszące się do wydania decyzji w oparciu o wadliwie sporządzony operat szacunkowy. Ponadto Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia art. 21 i art. 64 Konstytucji RP bowiem normy z tych przepisów wynikające, organy orzekające w sprawie miały na względzie w całym toku ponownie przeprowadzonego postępowania. Sąd nie podziela również zarzutów naruszenia prawa procesowego, wymienionych w punktach 4 i 5 skargi. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. W ocenie Sądu, organy nie dopuściły się naruszenia ww. przepisów. Decyzja organu II instancji zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz rzeczowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ dokonał przy tym prawidłowej wykładni powołanych przepisów, przytoczył najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy konkluzje, wynikające z operatu szacunkowego oraz dokonał jego oceny w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Stawianie zaś w skardze zarzutów niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wybiórczej oceny materiału dowodowego, czy też naruszenia zasady działania w granicach prawa i na podstawie prawa, przy braku określenia, na czym konkretnie naruszenia te miałyby polegać, uznać należy za gołosłowne i pozbawione mocy przekonywania. Istotne w tym względzie jest, że wbrew twierdzeniom skarżącej, organy obu instancji powołały w podstawach prawnych wydanych decyzji art. 128 ust. 4 u.g.n. Powiązanie tego przepisu z art. 124 ust. 1 u.g.n. - wobec okoliczności przedmiotowej sprawy, w szczególności zaś wobec zakresu i sposobu ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez skarżącą oraz powiązanych z tym ograniczeniem szkód na gruncie, o których mowa we wniosku Inwestora – pomimo braku powołania tego przepisu w podstawach prawnych decyzji, nie budzi wątpliwości tut. Sądu. W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") orzeczono o oddaleniu skargi. sąd może uwzględnić skargę tylko wtedy, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dostrzeżone ww. naruszenie, takiego wpływu nie miało. Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym, właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.