II SA/Sz 1263/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi W. S. na niewykonanie przez Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II SAB/Sz 61/20 oddala skargę. Pismem, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie drogą elektroniczną dnia [...] października 2021 r. W. S. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na niewykonanie prawomocnego wyroku tego Sądu, który zapadł w dniu 22 października 2020 r. sygn. akt II SAB/Sz 176/2 ( winno być: II SAB/Sz 61/20). Skarga została wniesiona na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Skarżący wskazał, że 13 października wezwał Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. (Rada OIRP) do wykonania powyższego wyroku i rozpoznania jego wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r., jednakże Rada wyroku nie wykonała, natomiast stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie. W związku z powyższym skarżący żądał wymierzenia Radzie OIRP grzywny w najwyższej prawem przewidzianej wysokości. Domagał się również zasądzenia na jego rzecz kwoty w wysokości połowy zasądzonej grzywny, orzeczenia, na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. o istnieniu i zasadności jego uprawnienia oraz stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż okoliczności wskazują, że pomimo związania wyrokiem Rada nałożonego na nią obowiązku nigdy nie wykona. W uzasadnieniu skargi skarżący podał okoliczności, w których zapadł wyrok w dniu 22 października 2020 r., w tym podał datę rozpoczęcia aplikacji radcowskiej ([...] stycznia 2015 r.), datę, w której uległ wypadkowi ([...] stycznia 2015 r. ) oraz datę, w której wniósł o zwolnienie go z ponoszenia opłaty rocznej w całości lub możliwie największej części. Przedstawił również swoja sytuację rodzinną oraz wskazał na bezskuteczne wnoszenie skarg w sprawach na bezczynność Rady OIRP odnośnie do nierozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. opatrzonych sygn. akt II SAB/Sz 6/16 i II SAB/Sz 170/17, które zostały odrzucone. Skarżący wskazał następnie na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r. II SAB/Sz 61/20, w którym Sąd merytorycznie rozpoznał jego skargę, zaś skarga kasacyjna Rady OIRP została wyrokiem NSA z dnia 27 maja 2021 r. II GSK 176/21 oddalona. Skarżący podał również, że na skutek nierozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. doszło do skutecznej egzekucji należności w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu skargi W. S. podał nadto, że w dniu [...] czerwca 2021 r. Rada OIRP podjęła uchwałę nr [...] w sprawie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłaty rocznej za aplikację radcowską skarżącego. Skarżący stwierdził również, że wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r. został przez organ zlekceważony, albowiem umorzenie postępowania nie jest formą merytorycznego rozstrzygnięcia. Zarzucał nadto, że termin 30.dniowy, w którym miało nastąpić wydanie przez Radę OIRP merytorycznego rozstrzygnięcia rozpoczął bieg [...] czerwca 2021 r., tj. od dnia w którym doręczono organowi odpis wyroku NSA II GSK 176/21 wraz z aktami sprawy. Skarżący wskazał też, że [...] lipca 2021 r., zgodnie z pouczeniem zawartym w uchwale nr [...], odwołał się do Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych, który to organ uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Skarżący twierdzi, że Rada OIRP jest nadal bezczynna i zlekceważyła wyrok WSA. W uzasadnieniu skargi W. S. przedstawił również argumenty dotyczące zastosowania maksymalnej kwoty grzywny i przyznania sumy pieniężnej na jego rzecz. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie jako niewniesionej do Sądu za jej pośrednictwem na podstawie art. 53 § 1 p.p.s.a. oraz art. 54 § 1 tej ustawy twierdząc, że dla zachowania terminu nie można przyjąć daty nadania skargi bez pośrednictwa organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Z ostrożności procesowej Rada wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu pisma Rada, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika- radcę prawnego, wskazała, że w dniu [...] czerwca 2021 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o zwolnienie z ponoszenia opłaty za aplikację radcowską W. S. albowiem postępowanie w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Podkreślała, że skarżący nie jest już aplikantem radcowskim bowiem został na mocy uchwały z dnia [...] kwietnia 2018 r. skreślony z listy aplikantów radcowskich i z tego powodu nie mogła orzekać o zwolnieniu bądź odmowie ponoszenia opłat za aplikację radcowską. Stwierdziła również, że przy podejmowaniu uchwały o umorzeniu uwzględniła zmieniony stan faktyczny, który zaszedł pomiędzy złożeniem wniosku przez skarżącego a wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Rada odniosła się również do zarzutów skarżącego dotyczących charakteru prawnego uchwały w przedmiocie zwolnienia aplikanta z opłaty rocznej podkreślając, że kwestia ta była przedmiotem orzecznictwa sadów administracyjnych jednakże nie wykształciła się jednolita linia orzecznicza. Organ odniósł się nadto do znaczenia pojęcia "niewykonania wyroku" wskazując na dalsze pozostawanie w bezczynności lub przewlekłości podkreślając że stan taki w tej sprawie nie miał miejsca albowiem Rada podjęła uchwałę w przedmiocie rozpatrzenia wniosku. Zwrócił uwagę, że nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż kwota wynikająca z opłaty za aplikację radcowską w drodze egzekucji została w całości wyegzekwowana, co przekłada się na bezprzedmiotowość sprawy i w konsekwencji umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Istotą skargi wszczynającej postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za bezczynność po wyroku sądu jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków mających na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie. Zastosowanie grzywny może mieć zatem miejsce, gdy po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, organ administracji pozostaje w bezczynności z przyczyn zależnych od tego organu. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Odnosząc się do najdalej idącego wniosku organu o odrzucenie skargi wyjaśnienia wymaga, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza wniesienia skargi na niewykonanie wyroku żadnym terminem. Należy zatem przyjąć, że może to nastąpić w każdym czasie, jednakże nie później niż do dnia wykonania wyroku. Zdaniem doktryny oraz judykatury, za taką wykładnią przemawia a contrario treść art. 154 § 3 powołanej powyżej ustawy, zgodnie z którym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Z przepisu tego wynika, iż w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd zobowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę chyba, że wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy (por. B. Dauter, Komentarz do art.154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Innymi słowy sąd administracyjny uwzględnia skargę wniesioną na niewykonanie swojego wyroku, jeżeli w dniu jej wniesienia organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności, tj. nie wykonał prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom organu, zważywszy na niewskazanie w p.p.s.a. terminu do wniesienia skargi, o ile skarżący wezwał Radę OIRP do wykonania wyroku, to mógł wnieść skargę w każdym czasie. W tej sprawie skarga została wniesiona elektronicznie bez pośrednictwa organu, jednakże Sąd przesłał skargę Radzie zobowiązując ją do nadesłania merytorycznej odpowiedzi na skargę w terminie 30 dni od doręczenia zobowiązania. W tej sytuacji żądanie odrzucenia skargi jawi się jako nieuzasadnione. Przystępując do rozpoznania skargi Sąd w pierwszej kolejności poddał analizie treść wyroku tut. Sądu z dnia 22 października 2020 r. II SAB/Sz 61/20. Z treści punktu pierwszego tego wyroku (zaskarżonego w całości przez Radę OIRP do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 27 maja 2021 r. w sprawie II GSK 176/21 oddalił skargę kasacyjną) wynikało, że Sąd zobowiązał Radę OIRP do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wniosek, opisany w pkt I wyroku dotyczył zwolnienia skarżącego w całości z opłaty rocznej za szkolenie a gdyby zwolnienie z opłaty rocznej było niemożliwe, zwolnienia z części tej opłaty w stopniu najwyższym z możliwych. Okręgowa Izba Radców Prawnych w S. pismem z dnia [...] lutego 2015 r. poinformowała W. S., że uchwała zgodna z jego wnioskiem nie uzyskała wymaganej większości członków Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. . Pismem z dnia [...] października 2015 r. skarżący wniósł o niezwłoczne podjęcie przez Radę uchwały w sprawie jego wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. Dnia [...] października 2015 r. Rada wystosowała do skarżącego wezwanie do uzupełnienia wniosku z dnia [...] października 2015 r. poprzez przedłożenie określonych dokumentów. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący wyjaśnił, że jego pismo z dnia [...] października 2015 r. nie jest nowym wnioskiem ale wezwaniem w sprawie bezczynności organu w podjęciu uchwały dot. załatwienia wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Rada poinformowała skarżącego, że w dniu [...] lutego 2015 r. już rozpoznawała jego wniosek w tej sprawie. Dnia [...] listopada 2015 r. skarżący wniósł do Krajowej Rady Radców Prawnych w W. skargę na bezczynność Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych [...] w zakresie podjęcia uchwały o zwolnieniu go z opłaty rocznej za szkolenie. Skarżący dwukrotnie ([...] grudnia 2015 r. i [...] listopada 2017 r.) wnosił skargi na bezczynność Rady OIRP do WSA w Szczecinie, który skargi te odrzucił. Uznając dalszą bezczynność Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych [...] skarżący, poprzez e-mail z [...] czerwca 2020 r., wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa jakim jest pozostawanie od ponad 5 lat w stanie bezczynności w sprawie podjęcia uchwały rozstrzygającej o zwolnieniu go z ponoszenia opłaty za aplikację w 2015 r. Odpowiadając na ww. wezwanie Rada Okręgowa Izby Radców Prawnych [...], również poprzez e-mail, w dniu [...] lipca 2020 r. poinformowała skarżącego, że kwestia bezczynności Rady w związku z podaniem z dnia [...] stycznia 2015 r. była już dwukrotnie przedmiotem postępowań zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, w których wydane zostały dwa postanowienia odrzucające skargi. Po wydaniu tych orzeczeń nie zaszły żadne okoliczności uzasadniające ponowne zajęcie się wnioskiem z dnia [...] stycznia 2015 r. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych [...] w zakresie podjęcia uchwały, o której mowa w art. 321 ust. 5 ustawy o radcach prawnych. Sąd uznając zasadność skargi W. S. zobowiązał Radę OIRP do rozpoznania jego wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. wskazując na ustanowione ustawą uprawnienie aplikanta do zwrócenia się do rady okręgowej izby radców prawnych o zwolnienie od ponoszenia opłaty oraz to, że rozstrzygnięcie rady winno przybrać formę uchwały, podjętej w terminie nie późniejszym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku. Okręgowa Izba Radców Prawnych w S. rozpatrywała wniosek skarżącego na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2015 r., jednak - jak wynika z protokołu tego posiedzenia, za projektem uchwały w sprawie zwolnienia aplikanta radcowskiego z opłaty rocznej oddano 0 głosów, przeciw 10, a 1 głos był wstrzymujący się. Uchwała nie została przyjęta. Powyższe, w ocenie Sądu rozpoznającego skargę na bezczynność, wskazuje że nie została przez Radę podjęta uchwała w sprawie, która stanowiłaby pozytywne albo negatywne załatwienie wniosku skarżącego. Taki stan rzeczy oznacza, że pomimo rozpatrywania wniosku Rada nie zajęła stanowiska w formie uchwały o zwolnieniu, czy też o odmowie zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczania opłaty. Usprawiedliwionym jest zatem zarzut skargi o bezczynności Rady w sprawie załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. Sąd wskazał również, że na podstawie art. 60 pkt 11a ustawy o radcach prawnych, Krajowa Rada Radców Prawnych została wskazana jako organ właściwy do uchwalania zasad zwalniania aplikantów od ponoszenia w całości lub w części opłaty rocznej, a także odraczania jej płatności lub rozkładania jej na raty. Korzystając z tej delegacji ustawowej Krajowa Rada Radców Prawnych podjęła w dniu [...] maja 2011 r. uchwałę Nr [...] w sprawie zasad zwalniania aplikantów radcowskich z całości albo części opłaty rocznej, odraczania terminu jej płatności oraz rozkładania jej na raty. W myśl § 4 ust. 1 w zw. z § 1 ust. 1 ww. uchwały, w sprawach wniosków o zwolnienie aplikanta radcowskiego z całości albo części opłaty rocznej za szkolenie, rada okręgowa izby radców prawnych właściwa dla miejsca odbywania aplikacji radcowskiej, podejmuje uchwałę na posiedzeniu najbliższym po złożeniu wniosku, nie później jednak niż po upływie 30 dni od dnia złożenia wniosku. Skutkiem braku podjęcia jakiejkolwiek uchwały przez Radę w sprawie wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r., było uznanie przez Sąd, że organ nadal pozostaje w bezczynności, pomimo upływu okresu 30 dni, w którym uchwała taka winna zostać wydana. Z treści odpowiedzi na skargę oraz akt załączonych do skargi wynika, że skarżący nie jest już aplikantem radcowskim albowiem uchwałą z dnia [...] kwietnia 2018 r. został skreślony z listy aplikantów radcowskich z powodu niezaliczenia przez skarżącego pierwszego roku aplikacji radcowskiej. Uchwała Rady OIRP została utrzymana w mocy przez Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych (uchwała z dnia [...] lipca 2018 r.) natomiast skarga w tej sprawie została oddalona przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r. VI SA/Wa 2259/18, który stał się prawomocny. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy wykonania wyroku WSA w Szczecinie stwierdzającego bezczynność Rady OIRP w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1 wskazanego przepisu, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Zgodnie z § 4 i § 5, osobie która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym; odszkodowanie to przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu, a jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego. Grzywnę zaś, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Uwzględniając skargę sąd może, stosownie do przepisu § 7, przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z treści art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł organowi administracji wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ ten musi nie wykonać wyroku, którym to sąd uwzględnił skargę strony na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Po drugie, konieczne jest uprzednie pisemne wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku. Wyjaśnić należy, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. O niewykonaniu wyroku można więc mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie - bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania - nie zostało wydane, bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Zatem o niewykonaniu wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. nie decyduje wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniami strony domagającej się działania organu, niezależnie od tego jaką treść ma to rozstrzygnięcie i czy jest ono prawidłowe pod względem merytorycznym. Istotą skargi wszczynającej postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za bezczynność po wyroku sądu jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków dyscyplinująco-represyjnych celem przymuszenia organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności zmierzających do wykonania wyroku. Celem instytucji skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego, o której mowa w art. 154 §1 p.p.s.a., jest więc zapewnienie skuteczności wyrokowi sądu, a w konsekwencji załatwienia sprawy administracyjnej. Skarżący przed wniesieniem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia 22 października 2020 r. II SAB/Sz 61/20wezwał Radę OIRP do wykonania wyroku i załatwienia sprawy z jego wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. (pismo z dnia [...] października 2021 r. ). Analiza treści tego pisma wskazuje, że tryb wymagany do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 154 p.p.s.a. został zachowany. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ma zacytowany powyżej przepis art. 154 § 3 p.p.s.a., stanowiący że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Zatem, a contrario wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy przed wniesieniem skargi uzasadnia umorzenie postępowania lub oddalenie skargi (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1341/11 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem skargi na niewykonanie wyroku jest bowiem, jak podkreślono, przymuszenie organu do działania celem wykonania wyroku i zakończenie sprawy administracyjnej decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem, bez względu na treść rozstrzygnięcia, jego zgodność z oczekiwaniami strony i prawidłowość pod względem merytorycznym. Jak to już wyżej zostało wskazane, Rada podjęła uchwałę w przedmiotowej sprawie po uprawomocnieniu się wyroku stwierdzającego bezczynność organu w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. umarzając postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego z obowiązku ponoszenia opłaty za aplikację radcowską. W tej sytuacji obowiązek rozpoznania przez Radę OIRP wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. został zrealizowany, a zatem wniosek o ukaranie organu nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu, sposób procedowania organu po uprawomocnieniu się wyroku stwierdzającego bezczynność nie daje podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie organ pozostał w sposób nieuzasadniony w zwłoce uzasadniającej wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.