I SA/Po 1203/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku rolnym z tytułu I i II raty za 2017 r. oddala skargę. WS (dalej jako: "wnioskodawca", "podatnik", "skarżący") pismem z dnia [...] wniósł do Burmistrza o umorzenie I i II raty podatku rolnego za 2017 r. w łącznej kwocie [...]. W uzasadnieniu wniosku podał, że dokumenty potwierdzające bardzo zły stan finansowy gospodarstwa rolnego opisał i złożył wraz z wnioskami o umorzenie podatku z dnia [...]. Podniósł, że od tamtego czasu do chwili obecnej jego sytuacja finansowa drastycznie się pogorszyła. Wskazał, że na chwilę obecną jego gospodarstwo jest na skraju bankructwa, nie posiada już środków finansowych do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Jest zmuszony pożyczać pieniądze na życie od osób trzecich, także po to, aby płacić alimenty w kwocie [...] miesięcznie. Wskazał, że żaden z banków nie chce już mu udzielić kredytu ze względu na bardzo duże zadłużenie oraz brak możliwości zabezpieczenia kredytu, ponieważ cały jego majątek stanowi zabezpieczenie wcześniejszych kredytów. Wnioskodawca podał, że zalega wobec KRUS, nie stać go na zapłatę składki za [...] w kwocie [...], płatną do [...]. Nie stać go także na zakup paliwa rolniczego niezbędnego do prawidłowego prowadzenia gospodarstwa rolnego. Następnie wnioskodawca na wezwanie organu przedłożył oświadczenie o stanie majątkowym, rodzinnym i o sytuacji materialnej z dnia [...], kserokopie: decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, decyzji z dnia [...] w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, preliminarz płatności, kserokopie faktur, kserokopię ugody, kserokopię oświadczenia o otrzymanej pożyczce, kserokopię umowy ubezpieczenia. Na wezwanie organu I instancji Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej pismem z dnia [...] udzielił odpowiedzi dotyczącej sytuacji materialno-bytowej wnioskodawcy. Burmistrz decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił umorzenia płatności zaległości podatkowych w podatku rolnym z tytułu I i II raty za [...] w kwocie [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podatnik posiada gospodarstwo rolne, otrzymuje dochody za wystawione faktury, jak i zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, otrzymuje dopłaty do nieruchomości rolnej. Organ podatkowy wskazał, że powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy wynosi ponad [...], podatnik posiada liczny sprzęt rolniczy (ciągniki, kombajn, opryskiwacz polowy, agregat uprawowy i inne). Wszystkie modernizacje, zakup i naprawa sprzętu stanowią inwestycje mające na celu polepszenie sytuacji gospodarstwa, zaciągnięte kredyty są zaś wynikiem podejmowanych decyzji gospodarczych. Podatnik prowadząc działalność rolniczą powinien liczyć się z ryzykiem, które może obciążyć rolnika. Zaciągnięcie kredytów bankowych nie może być przesłanką umorzenia zaległości podatkowych. Organ I instancji wskazał, że za odmową umorzenia zaległości podatkowych przemawia także interes publiczny, który zobowiązuje burmistrza do realizacji planowanych dochodów budżetowych. Organ I instancji wskazał, że podatnik jako jeden z nielicznych w Gminie korzystał w latach poprzednich z dużych umorzeń i odroczeń. Organ I instancji wymienił decyzje, którym przyznano podatnikowi pomoc. Organ podatkowy zauważył, że podatnik mimo odroczenia terminu płatności nie dotrzymał terminów i od wielu lat uchyla się od obowiązku podatkowego, wnosząc o jego umorzenie bądź też odroczenie. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie można też mówić o ważnym interesie podatnika przemawiającym za umorzeniem oraz odroczeniem podatku, gdyż zebranego materiału dowodowego wynika, że podatnik posiada dobrą sytuację majątkową. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Pismem z dnia [...] podatnik wniósł odwołanie od w.w decyzji, w którym zarzucił naruszenie: art. 121 § 1 O.p. poprzez przekroczenie zasady zaufania do organów podatkowych polegającym na braku dbałości o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy i działania przy istniejących wątpliwościach na niekorzyść podatnika, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, bezstronności i swobodnej oceny dowodów polegające na wydaniu rozstrzygnięcia pomimo nieprzeprowadzenia i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez błędne ustalenie, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej, a także poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia ku temu obiektywnych przesłanek ustawowych. Podatnik wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, t.j. umorzenie płatności zaległości podatkowych w podatku rolnym z tytułu I i II raty za rok [...] w kwocie [...], ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że podatnik osiąga z gospodarstwa rolnego, które prowadzi jednoosobowo, dochód w wysokości [...] oraz otrzymał w [...] dopłatę UE w wysokości [...]. Podatnik posiada gospodarstwo rolne o pow. ponad [...], które jest wyposażone w liczny sprzęt rolniczy. Gospodarstwo jest obciążone długami na rzecz kilku banków i innych podmiotów. Organ podatkowy podkreślił, że podatnik w przeszłości korzystał z uznaniowych ulg podatkowych, polegających na umorzeniu lub odroczeniu terminu płatności zaległości podatkowych lub odsetek. Organ odwoławczy stwierdził, że nie można dostrzec ważnego interesu publicznego, który uzasadniałby kolejne umorzenie zaległości. Brak jest również wskazań, aby prywatny interes podatnika, wyznaczany w szczególności jego sytuacją materialną, był na tyle istotny i ważny, aby kolejny raz umorzono podatnikowi zaległości. WS pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na w.w decyzję, w której zarzucił naruszenie: 1. art. 121 § O.p. poprzez przekroczenie zasady zaufania do organów podatkowych polegającym na braku dbałości o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy i działania przy istniejących wątpliwościach na niekorzyść podatnika, 2. art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. wyrażających zasadę prawdy obiektywnej, bezstronności i swobodnej oceny dowodów poprzez wydanie rozstrzygnięcia pomimo nie przeprowadzenia i nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziłoby do uznania za wystarczające do wydania decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej, 3. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia ku temu obiektywnych przesłanek ustawowych. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO oraz decyzji Burmistrza i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, t.j. umorzenie płatności zaległości podatkowych w podatku rolnym z tytułu [...] w kwocie [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji SKO i decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych jest postępowaniem podatkowym i jest ono prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako: "O.p."), zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku, rozłożyć zapłatę podatku na raty, odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53 a, umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzje podejmowane przez organy podatkowe na podstawie wskazanego powyżej przepisu, mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wskazuje na to użyty przez ustawodawcę zwrot "może". Organ podatkowy może więc, ale nie musi, umorzyć zaległość podatkową lub odsetki za zwłokę. Uznanie to ograniczone jest kierunkowymi dyrektywami wyboru, czyli takimi jakimi są użyte w treści powołanego przepisu zwroty: ważny interes podatnika oraz interes publiczny. W doktrynie, jak i w orzecznictwie, przyjął się pogląd, że przy interpretacji przepisów prawa, które w swojej treści zawierają kierunkowe dyrektywy wyboru, stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może, lecz nie musi, prowadzić do pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy dla wnioskodawcy. Ocena, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, pozostawiona więc została swobodnemu uznaniu organu podatkowego i od jego woli, wyrażonej w uzasadnieniu decyzji, zależy skorzystanie z tej instytucji. Oznacza to, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego, sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny oraz, czy w ramach swego uznania, nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Za utrwalone należy uznać stanowisko judykatury, że sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga zatem o tym, czy zaległości podatkowe winny zostać umorzone. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia, gdyż jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 9 marca 2012 r., (sygn. akt II FSK 1717/10, publ. na str. Internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), nawet w przypadku ustalenia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", organ podatkowy nie ma obowiązku prawnego umorzenia zaległości podatkowych. Wskazać również należy, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną. Nie budzi bowiem żadnej wątpliwości, że zgodnie z art. 84 Konstytucji R.P., każdy jest zobowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawach. Możliwość zaś umorzenia zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych, ale także w wyniku sytuacji ekonomicznej podatnik, nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przyjmuje się przy tym, że należy brać pod uwagę sytuację w jakiej znajduje się podatnik w chwili, gdy podejmowana jest decyzja w sprawie. Podkreślić należy, że kryterium ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, musi być w każdym wypadku indywidualnie ustalane przez organ w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Z kolei przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. Powinien on być oceniany wielopłaszczyznowo, co oznacza, że nie wystarczy stwierdzić, że w interesie państwa (gminy) jest zapewnienie ściągalności podatków, ale należy też uwzględnić następstwa odmowy udzielenia ulgi w sferze życia społecznego (por. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255). Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku (C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011). Wyjątkowy charakter decyzji uznaniowej wymaga od organu, aby w trakcie rozpatrzenia wniosku podatnika o umorzenie zaległości, przeanalizował on wszystkie dane, które pozwalają zobrazować sytuację bytową i życiową osoby wnioskującej. Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że ocena organu podatkowego, czy istnieją przesłanki umorzenia w konkretnej sprawie, może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 O.p.), po uprzednim wyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy (art. 122 O.p.). Dopiero na skutek tak przeprowadzonego postępowania, organ winien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt badanej sprawy, w pierwszej kolejności podnieść należy, iż organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Jak wyżej wskazano pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Dlatego w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej i materialnej podatnika. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe należycie ustaliły stan faktyczny i rozważyły argumenty strony skarżącej w odniesieniu do przesłanek "ważnego interesu podatnika", jak też wzięły pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Wskazuje na to zarówno sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego, jak i uzasadnienie wydanych decyzji. Organy ustaliły sytuację majątkową i rodzinną skarżącego. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organy stwierdziły, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący posiada gospodarstwo rolne o pow. ponad [...] i jest wyposażone w liczny sprzęt rolniczy, w tym ciągniki, kombajn, maszyny rolnicze. Skarżący z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego uzyskuje dochód w wysokości [...] oraz otrzymał w [...] dopłatę UE w wysokości [...]. Skarżący na modernizację gospodarstwa rolnego i jego rozwój zaciągnął kredyty bankowe i pożyczki. W ocenie Sądu w.w ustalenia słusznie doprowadziły organy podatkowe do wniosku, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy nie wskazuje na "ważny interes podatnika" uzasadniający przyznanie jemu ulgi w spłacie zaległości podatkowych z tytułu podatku rolnego. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy - pozwalający na ocenę sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego. W ocenie Sądu, organy podatkowe rozważyły przesłanki zarówno interesu publicznego jak i ważnego interesu podatnika. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo, czy to procesowe , czy materialne. Zdaniem Sądu w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Zauważyć należy, iż rozpatrując wniosek skarżącego, organ podatkowy nie podzielił argumentów dotyczących nadzwyczajnego charakteru trudnej sytuacji życiowej skarżącego, a tym samym nie uznał, iż okoliczności podnoszone przez niego wyczerpują przesłankę ważnego interesu podatnika. Interes podatnika w rozumieniu art. 67a § 1 O.p. winien być ważny w sensie obiektywnym. Nie może być on wyprowadzany tylko z własnego odczucia podatnika i jego subiektywnego przekonania o słuszności wniosku. Nie zawsze subiektywne postrzeganie sprawy przez stronę jest tożsame ze znaczeniem interesu podatnika postrzeganym obiektywnie. Bowiem jak wskazano powyżej, zasadą jest terminowe płacenie podatków i wywiązywanie się przez podatników z ich obowiązków podatkowych. Odstąpienie od tej zasady i przyznanie ulgi, z uwagi na to, że odbywa się kosztem środków należnych budżetowi państwa czy gminy, następuje incydentalnie, w sytuacjach wystąpienia szczególnych, niezależnych od działań podatnika okoliczności. Natomiast okoliczności, na które powołuje się skarżący, tj. że prowadzi sam gospodarstwo rolne, utrzymuje się z dochodów z działalności rolniczej, spłaca liczne kredyty i pożyczki, płaci alimenty na dzieci, nie mogą przesądzać o zaistnieniu przesłanki "ważnego interesu podatnika" i nie mogą stanowić wystarczającej przesłanki do udzielenia ulgi, w sytuacji, gdy powstałe zaległości są także wynikiem określonych decyzji podejmowanych przez stronę, takich jak nieregulowanie w terminie należności, zaciąganie kredytów i pożyczek, co spowodowało skumulowanie zaległości. W tak przedstawionym stanie faktycznym, dla prawidłowej oceny sytuacji skarżącego w kontekście art. 67a § 1 pkt 3 O.p., nie bez znaczenia pozostają okoliczności związane z powstaniem zaległości podatkowej (por. wyrok NSA z 30 października 2009 r., II FSK 805/08). Ww. stwierdzenie jest uprawnione choćby z tego względu, co nie może budzić wątpliwości, że to, czy zaległości powstały na skutek działań podejmowanych przez podatnika, czy też na skutek czynników od niego niezależnych, ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy zaistniały przesłanki z art. 67a § 1 O.p. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Jak już wyżej wykazano, organ przy ocenie, czy owa przesłanka wystąpiła, nie ograniczył się jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, wyjątkowych zdarzeń losowych, pomijając przy tym normalną sytuację ekonomiczną skarżącego. Jak wynika bowiem z decyzji organu odwoławczego, wzięto pod uwagę sytuację rodzinną skarżącego, a także sytuację majątkową. Wyprowadzone z tej analizy wnioski, są zdaniem Sądu jak najbardziej uprawnione. Prawidłowo także organy przeanalizowały sytuację skarżącego pod kątem wystąpienia przesłanki "interesu publicznego", dochodząc do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie również ta przesłanka nie została spełniona, ponieważ przerzucanie skutków niepłacenia zaległości podatkowych na płacących regularnie podatki, nie leży w interesie społecznym. W niniejszej sprawie, przyczyną powstania rozpatrywanych zaległości nie była niewiedza skarżącego, ani błędy w działalności organów podatkowych, lecz postępowanie skarżącego. Trudno odmówić zatem racji organom obu instancji, że uznały, że nie wystąpiły przesłanki do umorzenia przedmiotowych zaległości. Słusznie organy podatkowe wskazały, że skarżący korzystał już wcześniej z ulg podatkowych, gdzie umarzano jemu zaległości podatkowe oraz odsetki lub odraczano terminy płatności podatku, przy czym wnioskodawca, mimo odroczenia terminu płatności, nie wypełniał terminowo swoich zobowiązań, a co za tym idzie zauważyć należy, że skarżący od wielu lat uchyla się od obowiązku podatkowego, wnosząc o jego odroczenie lub umorzenie. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo zatem oceniły, że argumenty skarżącego podane we wniosku o umorzenie [...] nie przemawiają za zastosowaniem ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, nie wskazują bowiem na zaistnienie "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że skarżący korzystał w poprzednich latach z umorzeń i odroczeń płatności podatku. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, w oparciu o które prowadzono postępowanie, oraz na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. Organy w toku postępowania podjęły czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek tej decyzji. Ustalenia organów uzasadnione są zebranymi w sprawie dowodami, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 191 O.p. Nie potwierdziły się zatem zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego podniesione w skardze. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).