II SA/Bk 176/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 113, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej k.p.a.) w zw. z art. 54, art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741, dalej "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia P. Sp. z o.o., na postanowienie Burmistrza K. z dnia [...].12.2021 r. (znak: [...]) w sprawie odmowy sprostowania decyzji Burmistrza K. z dnia [...].11.2021 r. ustalającej na rzecz P. Sp. z o.o. w W. warunki zabudowy w zabudowie przemysłowej dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, na terenie części działki o powierzchni 4.900 m2 oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], gm. K. w zakresie zmiany powierzchni inwestycji z "4.900 m2" na "do.4.900 m2", utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2021 r. P. sp. z.o.o. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki nr [...], obręb [...], gmina K. — [...] b", na terenie części działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie [...] gm. K.. We wniosku wskazano, że "wielkość powierzchni zabudowy wyniesie do 0,49 ha". W dniu [...] listopada 2021 roku, Burmistrz K. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy na części działki nr [...], położonej w obrębie [...] gm. K. na rzecz P. sp z.o.o. W sentencji decyzji zawarto m.in. ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy, jej funkcji oraz zagospodarowania terenu, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych; wskazując że inwestycja obejmuje budowę farmy fotowoltaicznej na terenie części działki 4.900 m2 (pkt I podpunkt 1). Ponadto w wynikach analizy warunków i zasad zagospodarowanie terenu oraz jego zabudowy, stanowiącej załącznik do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wskazano, na powierzchnię działki objętą wnioskiem: 4.900 m2 (pkt I podpunkt 1 a). W dniu [...] listopada 2021 r. spółka zrzekła się prawa do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Jednocześnie również w dniu [...] listopada 2021 roku do organu I instancji Inwestor (spółka) złożył wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, bowiem w jego ocenie w treści wniosku określił powierzchnię inwestycji wynoszącą do 0,49 ha, zaś powierzchnia w pkt 1 decyzji oraz pkt 1 analizy została ustalona na 4.900 m2, zaś chodziło o powierzchnię do 4.900 m2. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 roku nr [...] Burmistrz K. odmówił sprostowania omyłki w swojej decyzji z dnia [...].11.2021 r. ustalającej na rzecz P. Sp. z o.o. w W. warunki zabudowy w zabudowie przemysłowej dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, na terenie części działki o powierzchni 4.900 m2. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podkreślił, że przedmiotowa decyzja ustalająca warunki zabudowy nie zawiera zapisu określającego "powierzchnią inwestycji". Zgodnie z art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto w przeprowadzonym postępowaniu ustalającym warunki zabudowy z uwagi na rodzaj planowanego zamierzenia, skorzystano z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi, że do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 610 ze zm.), nie stosuje się przepisu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (tj. warunku dotyczącego kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu). Spowodowało to, że w treści decyzji nie ustalono takich wskaźników jak m.in. wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej. Z wniosku Spółki wszczynającego postępowanie wynikało, że "wielkość powierzchni zabudowy wyniesie do 0,49 ha" oraz, że "powierzchnia ta liczona jest po granicach opracowania jak wskazano w załączniku nr 2 do wniosku ". Oznacza to, że wyznaczona na załączniku graficznym do wniosku granica obszaru objętego wnioskiem, obejmuje część działki nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], która wynosi 0,49 ha, czyli 4.900 m2. Reasumując organ I instancji podkreślił, że na terenie objętym decyzją w liniach rozgraniczających teren inwestycji (4.900 m2) można zrealizować określoną w tej decyzji inwestycję, której powierzchnia zabudowy - z racji określenia granic terenu objętego decyzją - może wynieść nie więcej niż 4.900 m2 (a więc do 4.900 m2). Proponowana przez Spółkę zmiana w zakresie powierzchni inwestycji nie mogła być uwzględniona z racji tego, iż treść decyzji nie zawiera ustalenia w zakresie "powierzchni planowanej zabudowy", a jedynie zawiera linię rozgraniczającą teren inwestycji. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła P. Sp. z o.o. w W.. Postanowieniem z [...] grudnia 2021 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazało za cytowanym orzecznictwem, że czym innym jest "teren części działki o powierzchni" - do której na s. 1 odnosi się przedmiotowa decyzja (analiza posługuje się zaś sformułowaniem "powierzchni działki objętej wnioskiem"), czym zaś innym jest "powierzchnia inwestycji". Jeśli zdaniem skarżącej decyzja powinna wskazywać na "powierzchnię inwestycji", czy też jest niezgodna z wnioskiem, to właściwym trybem było wniesienie odwołania od decyzji. Inwestor może realizować inwestycję na części działki w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji o powierzchni 4.900 m2 - czyli do tej właśnie powierzchni (teren samej inwestycji może być mniejszy, oby mieścił się na określonej powierzchni części działki). Ponieważ jednak w decyzji nie odniesiono się do powierzchni inwestycji nie można decyzji w tym zakresie prostować. Ewentualne sprostowanie wpłynęłoby na warstwę merytoryczną decyzji, poprzez orzeczenie w niej o elemencie, który do tej pory w decyzji nie występuje - zgodnie z treścią art. 54 u.p.z.p. Nawet gdyby uznać, że Inwestorowi chodzi jedynie o zmianę sformułowania z "...4.900m2" na "..do 4.900 m2", bez odniesienia się do terenu inwestycji, czy też powierzchni części działki, co zdaniem Kolegium nie wynika z akt sprawy, to i tak byłaby to merytoryczna zamiana treści decyzji - czym innym jest jasne określenie powierzchni części działki, czym innym zaś ustalenie, że jest to wartość maksymalna - za pomocą sformułowania "do...". Takie sformułowanie prowadziłoby do wniosku, że organ ustalił warunki zabudowy dla bliżej nieokreślonej części działki o nr ewid. [...]. Ponadto Inwestora na etapie realizacji inwestycji wiązała będzie decyzja określająca warunki zabudowy, a nie wniosek wszczynający postępowanie. Prowadzić to może do próby obejścia prawa i realizacji inwestycji na powierzchni pojmowanej inaczej przez Inwestora, inaczej niż przez organ (który nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Doprecyzowanie zaś tego, czym jest powierzchnia inwestycji jest niewątpliwe elementem merytorycznym, nie podlegającym sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. W ocenie Kolegium również niezasadne są pozostałe zarzuty skarżącej - odnoszą się faktycznie do odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, w sytuacji w której w analizowanym stanie Inwestor otrzymał decyzję pozytywną a przedmiotem postępowania nie jest sama decyzja, tylko możliwość jej sprostowania trybie art. 113 k.p.a. Skargę do sądu administracyjnego wywiodła Spółka, która zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego postanowienia, tj.: a) art. 7a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącego, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich i możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy; b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż: – decyzja ustalająca warunki zabudowy może zwierać normy powierzchniowe określone za pomocą linii rozgraniczeniowych teren inwestycji - stąd jest decyzją wiążącą w tym zakresie organ, w czasie gdy decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową i w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek faktycznych określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podlega ona wydaniu w treści odpowiadającej treści wniosku. – organ wydający decyzje wiąże treść załącznika graficznego na którym wskazana jest granica obszaru objętego wnioskiem, nie zaś sama linearna treść wniosku z której wyraźnie wynika, że "wielkość powierzchni zabudowy wyniesie do 0,49 ha", bowiem decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest decyzją uznaniową, II. naruszenie przepisów prawa materialnego które miało wpływ na treść wydanej decyzji: a) art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego nie zastosowanie oraz nie wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie tożsamym do treści wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem; a jedyne do czego był zobowiązany organ w rzeczonym stanie faktycznym było zbadanie czy dana lokalizacja spełnia wymogi określone w ww. normie prawnej a nie do urzeczywistnienia w decyzji konkretnej powierzchni która nie wiąże organu z mocy przepisów prawa, b) art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy w decyzji wystąpiła oczywista omyłka pisarska, polegająca na nie uwzględnieniu w jej osnowie treści określonej we wniosku tj.: "do 0,49" pomimo związania organu treścią wniosku, a nie arbitralnym ustaleniem wartości na podstawie własnego przekonania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 t.j., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. w sprawie odmowy sprostowania postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 roku nr [...] przez Burmistrza K. omyłki w swojej decyzji z dnia [...].11.2021 r. ustalającej na rzecz P. Sp. z o.o. w W. warunki zabudowy w zabudowie przemysłowej dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, na terenie części działki o powierzchni 4.900 m2. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Zgodnie z tymże przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wprawdzie przepis ten nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, jednak w orzecznictwie wielokrotnie już wyjaśniano, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd, lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego, wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu ( tak NSA w wyroku z dnia z 25 września 2019 r. II OSK 2250/18, opubl. CBOSA). Trafnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 29 marca 2012 r. (I SA/Gl 268/11 opubl. CBOSA), że ocena "oczywistości omyłki" powinna wynikać z całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz – a może przede wszystkim – z realiów konkretnej sprawy. W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjęty jest również pogląd, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Podkreśla się przy tym, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (np. wyrok NSA z dnia 24 września 2009 r. II OSK 1439/08 i podane tam orzecznictwo opubl. CBOSA). Warto podkreślić, że do zmiany stanu faktycznego w wyniku sprostowania treści decyzji dochodzi wtedy, gdy organ, używając tej instytucji procesowej, tworzy nowy stan faktyczny sprawy, który nie odpowiada zgromadzonym materiałom dowodowym, albo gdy w ten sposób uzupełnia stan faktyczny, zmieniając swoje ustalenia i przydając im nowy, nieznany dotąd wymiar, mający zupełnie inne znaczenie niż przed sprostowaniem i to nie tylko z punktu widzenia stanu sprawy, ale i samego rozstrzygnięcia. Wówczas niewątpliwie sprostowanie jest nieprawidłowe. Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest zatem możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (por. wyrok NSA wyrok z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2040/14, CBOSA). Charakter błędu zawartego zdaniem strony skarżącej w pkt 1 decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz pkt 1 analizy, co do oznaczenia powierzchni inwestycji ustalonej na 4.900 m2, zamiast do 4.900 m2, nie pozwalał na jego usunięcie w drodze zastosowania instytucji z art. 113 § 1 k.p.a. Oznaczenie powierzchni działki (a tym bardziej części tej działki, której dotyczy inwestycja) w decyzji o warunkach zabudowy stanowi jeden z zasadniczych elementów rozstrzygnięcia. Wynika to z treści art. 54 pkt 3 oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 – dalej: u.p.z.p.). Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 743/17 (CBOSA), teren inwestycji będący przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy może składać się z jednej działki lub większej liczby działek ewidencyjnych. Przewidziany w art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosownej mapie (mapie odpowiadającej wymogom określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Dodać należy, że przepisy ustawy planistycznej, mające zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy (odpowiednio zatem – decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy), należy interpretować systemowo, a więc przy uwzględnieniu Prawa budowlanego, które w przypadku występowania o pozwolenie na budowę dla wybranych obiektów lub zespołu obiektów wymaga przedstawienia projektu zagospodarowania działki (budowlanej) lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, z obowiązkiem m.in. określenia granic działki lub terenu (art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Decyzja o warunkach zabudowy, tak samo jak decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, nie jest decyzją abstrakcyjną, lecz zawsze konkretną. Konkretyzacja zakresu takiej decyzji następuje m.in. przez określenie rodzaju zagospodarowania terenu i rodzaju budowy oraz miejsca jej wykonywania (na konkretnie wskazanym terenie obejmującym jedną lub więcej działek geodezyjnych, czy też jej część). Oznacza, że oznaczenie numeru działki oraz powierzchni tej działki (czy jej części) w ramach terenu, którego dotyczy zmiana sposobu zagospodarowania i na którym mają być prowadzone roboty budowlane, stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność zmiany sposobu zagospodarowania i odpowiednio prowadzenia robót budowlanych. Następuje to przez określenie sposobu zagospodarowania i rodzaju robót budowlanych oraz miejsca i położenia obiektu budowlanego, którego dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1534/08 oraz powołane tam stanowisko orzecznictwa i literatury przedmiotu). Tylko oczywiście błędne w stosunku do żądania strony, przedmiotu sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego określenie powierzchni działki, której dotyczy istota rozstrzygnięcia, może być w pewnych warunkach uznane za błąd formalny organu podlegający sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. (np. podanie zupełnie innej powierzchni niż we wniosku). Stąd też sprostowanie decyzji o warunkach zabudowy w ten sposób, że w jej treści zamiast podanej powierzchni działki ewidencyjnej lub jej części, byłoby dopuszczalne tylko wtedy, gdyby nie prowadziło w istocie do merytorycznej zmiany tego rodzaju decyzji Tak w niniejszej sprawie nie było, o czym jednoznacznie świadczą okoliczności, w jakich doszło o wydania decyzji o warunkach zabudowy i wywody skargi, które niewątpliwie odnoszą się merytorycznie do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, której nota bene strona skarżąca z automatu wykluczyła, zrzekając się możliwości wniesienia odwołania, w tym samym dniu, w którym złożyła wniosek o sprostowanie. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że brak jest podstaw do przyjęcia, że organ I instancji omyłkowo posługiwał się błędną powierzchnią części działki wskazanej we wniosku na "do 4,90 ha". Przywołana charakterystyka inwestycji, w odniesieniu do oznaczenia terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, jednoznacznie wskazuje na taką powierzchnię, która została również zaznaczona na kopii mapy zasadniczej oraz uwzględniona w analizie stanowiącej załącznik do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto mapa zasadnicza, stanowiąca załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy, w sposób jednoznaczny wskazuje teren objęty zamierzoną inwestycją (k. 121). Inwestycja w takim kształcie została objęta analizą urbanistyczną (k. 122-124), co znalazło swoje odzwierciedlenie w osnowie i uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2021 r. (k.112 i nast.), a także w załącznikach graficznych do tej decyzji. Niewątpliwie zatem nie była to żadna omyłka popełniona przez organ przy określaniu powierzchni działki, a inwestor może realizować inwestycję na części działki w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji o powierzchni 4.900 m2, czyli jak słusznie wskazuje SKO, do tej właśnie powierzchni jaka została wskazana we wniosku tj. do 4,90 ha (teren inwestycji może być mniejszy, oby mieścił się na określonej powierzchni części działki). Nawet gdyby uznać, że Inwestorowi chodzi jedynie o zmianę sformułowania z "...4.900m2" na "..do 4.900 m2", bez odniesienia się do terenu inwestycji, czy też powierzchni części działki, co słusznie zdaniem Kolegium nie wynika z akt sprawy, to i tak byłaby to merytoryczna zmiana treści decyzji, gdyż czym innym jest jasne określenie powierzchni części działki, czym innym zaś ustalenie, że jest to wartość maksymalna - za pomocą sformułowania "do...". Takie sformułowanie prowadziłoby do wniosku, że organ ustalił warunki zabudowy dla bliżej nieokreślonej części działki o nr ewid. [...], czemu przeczą w/w regulacje z u.p.z.p. Jeśli natomiast strona skarżąca uważała, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie była tożsama z treścią wniosku złożonego przez spółkę - bowiem w jego treści wnioskodawca wyraźnie wskazał określenie "do 4.900", powinna złożyć odwołanie od decyzji, czego nie uczyniła. Jak już wspomniano, uchybienia w tym zakresie, nawet będące skutkiem "błędu zewnętrznego" bądź mylnego wyobrażenia o stanie faktycznym albo prawnym, nie podpada pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. W przypadku wad istotnych decyzji, właściwy tryb weryfikacji decyzji nie może być zastąpiony przez tryb rektyfikowania wad nieistotnych (usuwania błędów, omyłek). Wywody zaś skargi, jak i uzasadnienia zaskarżonych postanowień wraz z koniecznością odniesienia do przepisów prawa materialnego, w przedmiotowej sprawie jednoznacznie potwierdzają, że przedmiotowy wniosek nie mógł być rozpatrywany w kategorii oczywistej omyłki, a zatem omyłki pisarskiej czy rachunkowej zauważalnej bez zagłębiania się w daną problematykę. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji są merytorycznie prawidłowe. Przy ich wydawaniu nie popełniano błędu w wykładni lub zastosowaniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a. W szczególności nie doszło też do naruszenia zasady wyrażonej w art. 7 a k.p.a., bowiem żadnych wątpliwości w przedmiotowej sprawie nie było. Stanowisko organów rozstrzygających w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki nie świadczyło też o przyjęciu zawężającej czy też niekorzystnej dla strony interpretacji przepisów prawa, tj. art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 u.p.z.p., lecz znajdowało swoje umocowanie w prawidłowej i utrwalonej już wykładni tego przepisu, jak i było osadzone w realiach przedmiotowej sprawy. Odnosząc się natomiast do wskazanych w skardze uchybień w zakresie zastosowania przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. trzeba zauważyć, że zaskarżone postanowienie Kolegium zostało wydane w konkretnej sprawie i pomimo zwięzłości i syntetyczności rozważań w dostatecznym stopniu odniosło się do okoliczności rozpatrywanej sprawy, podobnie jak i postanowienie organu I instancji. Przedstawiona w niniejszym uzasadnieniu analiza okoliczności faktycznych sprawy w pełni potwierdza stanowisko organu odwoławczego. Z całą pewnością nie można ich uznać za poczynione na zasadzie automatyzmu i oderwania od realiów sprawy, czy też zagadnień związanych z odnawialnymi źródłami energii, które jak podkreślała strona skarżąca - wspierane są przez politykę państwa i dyrektywy unijne. W odpowiedzi na merytoryczne zarzuty skargi - jak należy wnioskować co do treści decyzji o warunkach zabudowy – wskazać należy, że nie mogły być one przedmiotem niniejszego postępowania. Podsumowując należy wskazać, że przedstawiona argumentacja, świadczy o zasadności odmowy uwzględnienia wniosku spółki i sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistej omyłki w decyzji o warunkach zabudowy i analizie stanowiącej załącznik do decyzji. Decyzja, której dotyczyło żądanie sprostowania, nie zawierała tego rodzaju błędu będącego skutkiem oczywistej omyłki lub innej niedokładności, który mógłby zostać naprawiony w drodze zastosowania instytucji rektyfikacji decyzji. Stąd też sprostowanie przedmiotowej decyzji w tym trybie było niedopuszczalne, zaś strona skarżąca miała możliwość złożenia odwołania, czego sama się zrzekła. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.