III SA/Kr 1515/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. G i A. G. oraz skargi R. K i S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości skargi oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub Kolegium) postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia L. i D. C. uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2021r., znak: [...] orzekające o wznowieniu w części dotyczącej odcinka granicy działki [...] w obrębie [...] z działką gruntu o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie 120 postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015r., znak: [...] o rozgraniczeniu nieruchomości gruntowych położonych w N w obrębie [...] przy ul. D stanowiącej działkę gruntu o numerze ew. [...], w obr. [...], obj. Kw Nr [...], z działkami gruntu o numerach ewidencyjnych [...], oraz [...] obj. Kw Nr [...], [...] obj. Kw Nr [...], [...] obj. Kw Nr [...], [...] obj. Kw Nr [...], [...] obj. Kw Nr [...], [...] obj. Kw Nr [...] i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 20 lutego 2019 r. L. S. zamieszkały w N przy ulicy B, złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 roku znak: [...]. Do wniosku załączył kopię z operatu podziału działki ewidencyjnej [...] w obrębie [...] znajdującego się w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, wpisanego do ewidencji ośrodka w dniu 14.08.1992 r. pod numerem [...], a której nie uwzględnił upoważniony przez Prezydenta Miasta geodeta. Wnioskodawca stwierdził, że wystąpiła zatem przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzasadniająca uwzględnienie jego wniosku. Kolejne wnioski w sprawie wznowienia postępowania w sprawie złożyli w dniu 21 marca 2019 roku współwłaściciele działki [...] w obrębie [...]: A. i M. G. oraz R. i S. K. Do wniosków załączyli również ww. kopię operatu wpisanego do ewidencji ośrodka w dniu 14.08.1992 r. pod numerem [...]. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] 2019 r. znak: [...] zawiesił postępowanie w sprawie wznowienia postępowania rozgraniczeniowego, gdyż w momencie złożenia wniosków w sprawie wznowienia postępowania rozgraniczeniowego nie została zakończona sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji o rozgraniczeniu z 2 kwietnia 2015 roku znak: [...]. W dniu 28 stycznia 2019 roku została złożona przez L. S. skarga kasacyjna od rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie sygn. akt III SA/Kr 811/18, w którym odmówiono stwierdzenia nieważności tej decyzji. W związku z powyższym, SKO postanowieniem z dnia [...] 2019 roku nr [....] uchyliło zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania. Prezydent Miasta pismem z dnia 13 marca 2020 roku znak: [...] zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek L. S. na podst. art.61 § 1 i § 4 k.p.a. postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 roku znak: [...] o rozgraniczenie nieruchomości gruntowych położonych w N w obrębie [...] przy ulicy D stanowiącej działkę gruntu o numerze ewidencyjnym [...] objętej KW [...] z działkami gruntu o numerach ewidencyjnych: [...] oraz [...] objętej KW [...], [...] objętej KW [...], [...] objętej KW [...], [...] objętej KW [...], [...] objętej KW [...], [...] objętej KW [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i analizie dokumentów dotyczących granicy, na odcinku pomiędzy działką gruntu o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] (własność wnioskodawców rozgraniczenia Państwa L. i D. C.), a działką gruntu o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...], Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2021 r. znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne. W wyniku odwołania od ww. decyzji, SKO decyzją z dnia [...] 2021 r., uchyliło w całości ww. decyzją i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia [...] 2021r., znak: [...] orzekł o wznowieniu w części dotyczącej odcinka granicy działki [...] w obrębie [...] z działką gruntu o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015r., znak: [...] o rozgraniczeniu nieruchomości gruntowych położonych w N w obrębie [...] przy ul. D stanowiącej działkę gruntu o numerze ew. [...], w obr. [...], obj. Kw Nr [...], z działkami gruntu o numerach ewidencyjnych [...], oraz [...] obj. Kw Nr [...], [...] obj. Kw Nr [...], [...] obj. Kw Nr [...] obj. Kw Nr [...], [...] obj. Kw Nr [...], [...] obj. Kw Nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wnioskodawcy oświadczyli, że o istnieniu istotnych dla sprawy okoliczności w postaci operatu podziału działki [...] położonej w obr. [...] miasta N, zaewidencjonowanego w dniu 14.08.1992r. w zasobie geodezyjnym i kartograficznym pod nr [...] dowiedzieli się w dniu 16 marca 2019r. od współwłaściciela działki [...] w obr. [...] L. S. W ocenie organu I instancji, stosowne wnioski z dnia 20 marca 2019r. M. i A. G. oraz S. i R. K. złożyli w zakreślonym w art. 148 § 1 k.p.a. terminie. Na powyższe postanowienie w ustawowym terminie zażalenie wnieśli L. i D. C. zarzucając naruszenie art. 148 § 1 k.p.a., poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że strona zachowała termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie i z pominięciem istotnych okoliczności wynikających z orzeczeń, a które były znane organowi w chwili wydawania postanowienia. Podkreślili, że zarówno w toku postępowania przed SKO jak i przed WSA w sprawie zakończonej wyrokiem III SA/Kr 811/18 oraz w toku postępowania kasacyjnego od tegoż wyroku, zasadniczym argumentem podnoszonym przez L. S. i znanym pozostałym uczestnikom w sprawie, gdyż byli zawiadamiani o wszelkich pismach była kwestia istnienia operatu podziału działki [...] położonej w obr. [...] miasta N, zaewidencjonowanego w dniu 14.08.1992r. w zasobie geodezyjnym i kartograficznym pod nr [...]. Po rozpoznaniu ww. zażalenia, SKO postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. nr [...], uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń w celu zweryfikowania oświadczenia wnioskodawców w kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ I instancji przyjął, że wnioskodawcy powzięli wiedzę o istnieniu operatu technicznego z podziału działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obr. [...] miasta N, zaewidencjonowanego w dniu 14.08.1992r. w zasobie geodezyjnym i kartograficznym pod nr [...] we wskazanej przez nich dacie, pomimo że w aktach sprawy znajdują się dokumenty mogące świadczyć o tym, że o istnieniu powyższego operatu technicznego z podziału działki ewidencyjnej nr [...] wiedzieli już wcześniej, tj. przed dniem 16 marca 2019r., gdyż brali udział w postępowaniu, w którym okoliczność ta była podnoszona. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. i A. G. (skarga zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Kr 1515/21) oraz R. i S. K. (skarga zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Kr 1516/21), podnosząc te same zarzuty. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej postanowienia, gdyż jako podstawa prawa postanowienia wskazany został nieistniejący przepis, tj. art. 149 § 1 pkt 3 k.p.a., który to przepis nie występuje w k.p.a., - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo braku przesłanek uzasadniających taką decyzję, w szczególności wobec braku naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji i braku konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, z uwagi na prawidłowe jej rozpoznanie przez organ I instancji; - art. 148 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ I instancji nie dokonał należytej oceny kwestii terminu złożenia wniosku o wznowienia postępowania, podczas gdy organ I instancji dokonał weryfikacji tej kwestii w sposób prawidłowy, a zatem wbrew stanowisku SKO dopełnił należycie wszystkie obowiązki w ramach rozpoznania wniosku o wznowienie, - art. 147 k.p.a. poprzez bezpodstawne pominięcie przy ocenie sprawy i wniesionego zażalenia możliwości wznowienia postępowania z urzędu, a zatem niezależnie od złożonego wniosku strony; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem postanowienia, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, wybiórczą analizę sprawy i poczynienie błędnych wniosków, niewyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia oceny postanowienia organu I instancji, poprzez bezkrytyczne uznanie za zasadne stanowiska zawartego w zażaleniu na postanowienie o wznowieniu postępowania, błędne uznanie, że organ I instancji nie zweryfikował kwestii terminu złożenia wniosku o wznowienie, pomimo, że wniosek taki nie znajduje żadnego uzasadnienia w materiale zgromadzonym w sprawie, całkowite pominięcie istotnego aspektu w postaci możliwości wznowienia postępowania z urzędu, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny arbitralnej, nie popartej dowodami oraz bezkrytycznie aprobującej stanowisko strony kwestionującej wznowienie. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinęli powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargi, organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2022 r. działając w oparciu o art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt III SA/Kr 1515/21 i III SA/Kr 1516/21 i prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt III SA/Kr 1515/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 września 2021 r. uchylającego w całości postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2021 r., na mocy którego orzekł o wznowieniu postępowania rozgraniczeniowego w części dotyczącej odcinka działki [...] w obrębie [...] z działką gruntu o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...], i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy rozdziału 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.)., zwanej dalej k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wystąpi któraś z enumeratywnie wymienionych w tym przepisie przyczyn. Ponadto przesłanki wznowienia zawierają art. 145a i art. 145b k.p.a. W niniejszej sprawie wnioskowaną podstawa wznowienia postępowania było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zasadniczo postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich polega na badaniu przez organ, który wydał decyzję w I instancji, formalnych przesłanek wznowienia i zmierza do ustalenia, czy istnieją ustawowe podstawy wznowienia. Spełnienie tego wymogu skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w kolejnej - drugiej fazie, stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Na tym etapie organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, która może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 i 2 k.p.a., tj. odmową uchylenia decyzji dotychczasowej lub uchyleniem tej decyzji i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, ewentualnie stwierdzeniem wydania decyzji z naruszeniem prawa z jednoczesnym wskazaniem okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji. Uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. obwarowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków: ujawnione okoliczności faktyczne i dowody są istotne dla sprawy (1), okoliczności faktyczne lub dowody są nowe (2), okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej (3), okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję (4). Jeżeli którykolwiek z warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2021 r., I GSK 1769/18, LEX nr 3188674). Tym niemniej na wstępie konieczne jest spełnienie przesłanek dotyczących pierwszego etapu postępowania. Na tym etapie organ bada m.in., czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Zgodnie z art. 148 §1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodzić się należy z poglądem wyrażonym w doktrynie, ze wskazany termin ma charakter prekluzyjny, który nie może zostać przywrócony na zasadach określonych w art. 58 k.p.a. (zob. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 148). Trafnie w jednym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjna stwierdził, że w przypadku, gdy wniosek został złożony po upływie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, konieczne jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Organ administracji obowiązany jest bowiem z urzędu badać zachowanie terminu, gdyż wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Podkreślić przy tym należy, że termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. liczony jest od dnia uzyskania informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych, jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Zatem stwierdzenie przez organ w fazie wstępnej postępowania faktu uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy. W konsekwencji musi skutkować odmową wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Podkreślić także należy, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Oczywiście, to nie zwalnia organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, a następnie weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy (Wyrok NSA z 3.03.2022 r., I OSK 606/19, LEX nr 3317932). W niniejszej sprawie organ I instancji oparł się wyłącznie na oświadczeniu skarżących, to jest M. G., A. G., S. K. i R. K., że o istotnych dla sprawy okolicznościach dowiedzieli się 16 marca 2019r. od współwłaściciela działki [...] w obrębie [...] L. S. Tymi istotnymi dla sprawy okolicznościami był operat podziału działki [...] w obrębie [...] Miasta N zaewidencjonowany w dniu 14 sierpnia 1992r. w zasobie geodezyjnym i kartograficznym pod nr [...]. Organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania administracyjnego w zakresie sprawdzenia podanego przez skarżących terminu w którym dowiedzieli się o nowym dowodzie. Trafnie więc zdaniem Sądu orzekającego organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i nakazał zweryfikowanie, czy faktycznie skarżący dowiedzieli się o nowym dowodzie 16 marca 2019r., zwłaszcza że przedmiotowy dowód znajduje się w aktach postępowania wszczętego z wniosku z dnia 15.01.2018r. L. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015r. o rozgraniczeniu nieruchomości gruntowych położonych w N w obrębie [...] w części dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o numerze ew. [...], w obr. [...] o pow. 0,2789 ha, z działką gruntu o numerze ew. [...], w obr. [...] o pow. 0, 4892 ha, zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018r., znak: [...], w którym to M. G., A. G., S. K. oraz R. K. byli stronami postępowania. Kolegium zwróciło także uwagę, że kwestia powyższego operatu była ponadto podnoszona w postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie (III SA/Kr 811/18), gdzie skarżący również byli uczestnikami, co Sądowi znane jest z urzędu i wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 31 listopada 2018r. znajdującego się w bazie CBOIS. Wobec powyższe konieczne jest dokładne ustalenie, kiedy skarżący faktycznie dowiedzieli się o przedmiotowym operacie nr [...]. Należy podkreślić, że przesłanką decydującą o wznowieniu postępowania z uwagi na fakt wyjścia na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, a nieznanego organowi, który wydał decyzję, jest dochowanie prekluzyjnego, jednomiesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W razie bowiem jego uchybienia wznowienie postępowanie jest niedopuszczalne i stanowi rażące naruszenie prawa. Stąd organ administracyjny jest zobligowany do dokładnego sprawdzenia, czy został on dochowany. Należy także wskazać, że zarzut wydania zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej, jak również w wyniku naruszenia innych przepisów procedury administracyjnej jest bezzasadny. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Niewątpliwie istotny wpływ na wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania ma ustalenie daty, w której skarżący dowiedzieli się o nowym dowodzie, czy nowych okolicznościach. Zostało w sposób precyzyjny wskazane w zaskarżonym postanowieniu co organ I instancji powinien zrobić. Jako oczywistą omyłkę należy natomiast uznać powołanie się przez organ równocześnie na art. 149 §1 pkt 3 k.p.a., a nie na art. 149 §1 k.p.a., który odnosi się jedynie do formy orzeczenia, którą organ zastosował prawidłowo. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.