II SA/Wa 3442/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej za 2020 rok uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] K. K. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] marca 2021 r. o obniżeniu wymienionemu nagrody rocznej przysługującej za rok 2020 o 20%. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] października 2018 r. Sąd Rejonowy [...] w [...] Wydział [...] wydał wyrok o sygn. akt [...], którym K. K. oskarżonego o czyn z art. 217 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk, uznał za winnego dokonania zarzuconego mu czynu i wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając w oparciu o art. 33 § 3 KA: wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł. W wyniku wniesionej apelacji przez obrońcę wymienionego, w dniu [...] grudnia 2018 r. Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] wydał wyrok w sprawie o sygn. akt [...], którym zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - na podstawie art. 66 § 1 i2 Kk w zw. z art. 67 § 1 Kk postępowanie karne przeciwko K. K. warunkowo umorzył na okres dwóch lat próby, - na podstawie art. 67 § 3 Kk zasądził od oskarżonego na rzecz małoletniej A. S. 1.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane przez nią krzywdy, - w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. W dniu [...] listopada 2019 r. Sąd Najwyższy wydał postanowienie o sygn. akt III K 347/19, którym pozostawił bez rozpoznania kasację obrońcy oskarżonego K. K., od wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. o sygn. akt [...]. KGP stwierdził, że nie budzi wobec tego wątpliwości, że wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2018 r. o sygn. akt [...] jest obecnie prawomocny. Organ wskazał m.in., że pomimo prawomocnego wyroku w sprawie karnej K. K. nie dopełnił obowiązku wynikającego z § 13 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r, poz. 1113), tj. niezwłocznie, jednakże nie później niż w terminie 7 dni od zaistnienia zdarzenia, nie poinformował w pisemnym raporcie drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o zakończeniu prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Organ wskazał na rozkazy personalne Komendanta CBŚ przyznające wymienionemu nagrody roczne za rok 2015, 2016, 2017, 2018, 2019. Nagroda za rok 2019 przyznana została rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2020 r. KGP wskazał, że pismem z dnia [...] marca 2021 r. Komendant CBŚP wystąpił do Sądu Rejonowego [...] w [...] o udostępnienie uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem kopii orzeczeń zapadłych w sprawie o sygn. akt [...]. W dniu [...] marca 2021 r. (data prezentaty Centralnego Biura Śledczego Policji) do Centralnego Biura Śledczego Policji wpłynęło pismo z dnia [...] marca 2021 r. z Sądu Rejonowego [...] w [...] wraz z załączonymi uwierzytelnionymi za zgodność z oryginałem kopiami orzeczeń zapadłych w sprawie prowadzonej przeciwko K. K. KGP przytoczył art. 110 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, że w myśl art. 110 ust. 5 pkt 1 powołanej ustawy, nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku popełnienia przez niego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu, przy czym - jak wynika z ust. 6 przywołanego przepisu - obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50%. Organ przywołał art. 66 § 1 Kk. Wskazał, że prawomocne warunkowe umorzenie postępowania karnego świadczy, że osoba niewątpliwie popełniła przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Organ wskazał, że przesłanka zawarta w art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy o Policji wymaga spełnienia ściśle określonych kryteriów, które obligują do obniżenia nagrody rocznej, tj. popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, stwierdzenia zaistnienia tych przestępstw w orzeczeniu sądowym (wyroku), któremu przysługuje przymiot prawomocności. KGP podał, że nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie kryteria, bowiem wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] października 2018 r. o sygn. akt [...] zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. niewątpliwie stwierdza, że K. K. popełnił zarzucany mu czyn z art. 217 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk, który jest przestępstwem, a wymienione orzeczenie jest obecnie prawomocne. Organ wskazał też, że stosownie do art. 110 ust. 8 ustawy o Policji obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2 (...), a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem lub policjant został zwolniony ze służby. KGP stwierdził m.in., że obniżenie nagrody rocznej następuje najwcześniej za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a jeśli jest to niemożliwe z uwagi na brak stwierdzenia jego popełnienia prawomocnym (wyrokiem) orzeczeniem sądu w roku kalendarzowym, w którym policjant popełnił przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, za rok, w którym taki prawomocny wyrok zapadł (jeśli jest to możliwe), albo za kolejne lata następujące po tym roku (jeśli jest to możliwe), aż do roku zwolnienia ze służby w Policji. KGP podniósł, że przyjęcie, iż obniżenie nagrody rocznej, jeśli nie nastąpiło za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, z uwagi na brak prawomocnego (wyroku) orzeczenia sądu stwierdzającego popełnienie tego przestępstwa, może nastąpić wyłącznie za rok kalendarzowy, w którym zapadł prawomocny wyrok stwierdzający ich popełnienie albo wyłącznie za rok zwolnienia ze służby w Policji wypaczałoby sens przedmiotowej regulacji. Jeśli obniżenie nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub przestępstwo skarbowe byłoby niemożliwe, z uwagi na brak prawomocnego wyroku, o którym mowa w art. 110 ust, 5 pkt 1 ustawy o Policji i zaistniałyby takie okoliczności, które uniemożliwiłyby obniżenie nagrody rocznej wyłącznie za rok kalendarzowy, o którym mowa w art. 110 ust. 8 pkt 1 albo 2 ustawy o Policji, to przełożony zostałby pozbawiony realnego instrumentu prawnego, który służyć ma finansowemu represjonowaniu policjantów, którzy w danym roku kalendarzowym nie pełnili tej służby w sposób nienaganny, bowiem popełnili przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, które zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Organ stwierdził m.in., że intencją ustawodawcy nie było ponowne rozstrzyganie o już wypłaconej nagrodzie rocznej i ewentualna jej egzekucja w nienależnej, bo w pełnej wysokości, ale możliwość obniżenia kolejnej nagrody rocznej należnej policjantowi począwszy od tej, która należna jest mu za rok kalendarzowy, w którym zapadło prawomocne orzeczenie stwierdzające popełnienie przez niego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego i kolejnych, aż do roku zakończenia stosunku służbowego (zwolnienia ze służby). KGP podniósł m.in., że przełożony właściwy w sprawach osobowych nie posiadał wiedzy, iż wobec funkcjonariusza został wydany prawomocny wyrok w sprawie karnej stwierdzający, że popełnił on przestępstwo. Stąd też przyznał mu i wypłacił nagrodę roczną za ten rok. K. K. nie może natomiast oczekiwać, aby przełożony właściwy w sprawach osobowych, utracił swoje uprawnienie do obniżenia nagrody rocznej policjantowi, wobec którego zapadło prawomocne orzeczenie, o którym mowa w art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy o Policji, tylko z tego powodu, że K. K. zataił fakt wydania wobec niego prawomocnego orzeczenia w sprawie karnej. Nie byłoby też ani celowe ani racjonalne, aby właściwy przełożony zobowiązany był do oczekiwania z obniżeniem nagrody rocznej do czasu zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Jeżeli policjant nie dopełnia swoich obowiązków, a tym samym swoim działaniem wpływa na przyznanie mu prawa do nagrody rocznej w pełnej wysokości za rok kalendarzowy, w którym zapadło wobec niego prawomocne orzeczenie stwierdzające popełnienie przez niego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, to uprawnienie przełożonego właściwego w sprawach osobowych z art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji materializuje się z chwilą, gdy powziął wiedzę o takim orzeczeniu i powinien z niego skorzystać niezwłocznie orzekając o nagrodzie rocznej dla policjanta. Organ stwierdził, że w tym konkretnym przypadku, brak obniżenia nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym zapadł prawomocny wyrok stwierdzający popełnienie przestępstwa przez [...] K. K. obciąża wyłącznie jego osobę. Organ stwierdził, że w tym stanie faktycznym i prawnym, obniżenie nagrody rocznej K. K. za rok kalendarzowy 2020 było nie tylko prawnie dopuszczalne, ale również niezbędne. Organ wskazał też m.in., że wymiar obniżenia nagrody rocznej nie może nosić cech dowolności, co wynika z art. 110 ust. 6 ustawy o Policji. Jak wskazano powyżej, wymiar obniżenia musi mieścić się w przedziale od 20% do 50%. Organ wskazał, że w sprawie nie budzi wątpliwości, iż Komendant CBŚ Policji wziął pod uwagę całokształt sprawy, w szczególności zaś okoliczności popełnienia zarzucanego funkcjonariuszowi czynu, fakt warunkowego umorzenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego oraz stopień realizacji przez niego zadań służbowych. Z tego powodu dokonał obniżenia nagrody rocznej za 2020 r. w najniższym możliwym wymiarze, tj. 20%. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. stał się przedmiotem skargi K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie obu decyzji i zobowiązanie organu do wypłaty wyrównania nagrody rocznej, zarzucił naruszenie ustawy o Policji w zakresie przysługującej wpłaty nagrody rocznej poprzez błędną interpretację w szczególności art. 110 ust. 8 pkt. 1 i 2 i pozostałych przepisów, co skutkowało obniżeniem jej o 20% i brakiem jej wypłaty w wysokości 1413,81 złotych brutto za rok 2020, a więc uchybieniu przepisom prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że w dniu [...].09.2016r. obszernym raportem powiadomił Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji o fakcie złożenia przeciwko niemu zawiadomienia przez Annę B. Postępowanie w tej sprawie zostało prawomocnie umorzone. Nie przedstawiono żadnych zarzutów. Wskazał, że niezależnie od powyższego, z powodu narastającego konfliktu, partnerka mimo to złożyła prywatny akt oskarżenia opisujący ten sam stan faktyczny, który został prawomocnie uprzednio umorzony, zmieniając tylko jego kwalifikację prawną. Podał, że informował o tym w obszernej notatce służbowej z dnia [...].11.2017r. Komendanta CBŚ Policji. Wskazał, że w związku z bardzo długo toczącym się postępowaniem w chwili wydania przez Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] wyroku z dnia [...] grudnia 2018r. sygn. akt [...] zmieniającego wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że warunkowo umorzono postępowanie na okres 2 lat próby, a następnie skierowaniem kasacji, miał w świadomość jedynie, iż już w 2016 r. i 2017 r. dokonał powiadomienia przełożonego o zaistniałym fakcie. Wskazał, że nie można przypisać mu celowego zatajenia, gdyż o wszystkim informował przełożonego w prawem przewidzianych terminach. W związku z powzięciem informacji w 2020 r. przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego o orzeczeniu Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] wyroku z dnia [...] grudnia 2018 r. sygn. akt [...] w roku 2020 r. zostały wszczęte i przeprowadzone czynności wyjaśniające dotyczące braku powiadomienia o sposobie zakończenia postępowania karnego. Przełożony skorzystał ze swojego uprawnienia i w 2020 r. przeprowadził czynności wyjaśniające w przedmiotowym zakresie. Skarżący podał, że nie wszczęto postępowania dyscyplinarnego ani nie przeprowadzono rozmowy dyscyplinującej. Skarżący wskazał też, że wyrok SR wyrok został zmieniony przez Sąd Odwoławczy i postępowanie karne zostało warunkowo umorzone. Zaznaczył, że prawomocne skazanie nie miało miejsca, że organ II instancji dokonał błędnej interpretacji w zakresie przypisania skarżącemu popełnienia przestępstwa. Skarżący powołał się m.in. na wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 196/08. Wskazał również m.in., że "Ocena uprawnień do nagrody rocznej następuje z uwzględnieniem zdarzeń które miały miejsce w okresie którego dotyczy nagroda (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1815/06, wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010r. sygn. akt IOSK 1416/09, orzeczenia.nsa.gov,pl). Nagroda roczna, jak sama nazwa wskazuje, przysługuje bowiem za pełnienie służby w danym roku kalendarzowym" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.09.2018r. sygn. II SA/Wa 336/18). Skarżący podniósł, że w roku 2020 nie popełnił żadnego przewinienia dyscyplinarnego, nie popełnił żadnego przestępstwa. Wskazał, że nie popełnił ich również w latach 2016, 2017, 2018 i 2019. Obniżenie zatem nagrody rocznej o 20% za rok 2020 jest niezgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami a ich interpretacja dokonana zarówno przez organ I jak i II instancji jest całkowicie chybiona. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik odniósł się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. W sprawie niniejszej naruszony został przepis art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji, co miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 110 ust. 1 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Stosownie do art. 110 ust. 3 tej ustawy, nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Zgodnie z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy o Policji, nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu. Obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50% (art. 110 ust. 6). Stosownie zaś do art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji, obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-7, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów (art. 110 ust. 8a ustawy o Policji). Trafnie w sprawie niniejszej organ przyjął, że skarżący popełnił przestępstwo. Wyrok SO w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. sygn. akt [...] warunkowo umarzający postępowanie karne na okres 2 lat tytułem próby przesądza kwestię popełnienia przestępstwa. Zgodnie z powołanym przez organ art. 66 Kk, sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W orzecznictwie SN wskazuje się, że sąd na podstawie zebranego w sprawie materiału musi dojść do wniosku, że sam fakt popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości, gdyż są dostateczne podstawy, aby popełnienie tego przestępstwa przypisać oskarżonemu, że wyjaśnione są elementy przedmiotowe i podmiotowe rzutujące na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz że są dostateczne podstawy do przypisania oskarżonemu winy (v. wyrok składu siedmiu sędziów SN z dnia 11 lipca 1985 r., RNw 17/85, OSNKW 1986, nr 3-4, poz. 18). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. akt III KKN 303/00, Prok. I Pr. 2003, nr 2, poz. 3 stwierdził, że "Warunkowe umorzenie postępowania jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Jest bowiem oczywiste, że dokonanie oceny czy wina jest znaczna, czy też nie jest znaczna wymaga pierwotnego uznania, że sprawca czynu zabronionego w ogóle ponosi winę". W sprawie tej organ trafnie stwierdził przy tym, że postępowanie karne zakończyło się prawomocnym orzeczeniem. Niezasadnie wprawdzie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazywał, że wyrok Sądu Rejonowego jest prawomocny, w sytuacji, gdy zmieniony został on wyrokiem Sądu Okręgowego, który warunkowo umorzył postępowanie karne na okres 2 lat tytułem próby, jednakże powyższe nie zmienia trafności zasadniczego ustalenia organu, co do prawomocnego zakończenia postępowania karnego i stwierdzenia, że skarżący popełnił przestępstwo. Jednocześnie jednak Sąd nie podzielił stwierdzenia organu, że przywołane w zaskarżonym rozkazie personalnym i rozkazie personalnym organu I instancji okoliczności sprawy dawały podstawę do obniżenia skarżącemu nagrody rocznej za 2020 r. Organ I instancji obniżając nagrodę roczną za 2020 r. wskazał, że o zakończeniu toczącego się postępowania karnego dowiedział się w drugiej połowie 2020 r. Podkreślenia wymaga, że data uzyskania przez organ informacji o istotnej okoliczności faktycznej mającej znaczenie w sprawie ustalenia wysokości nagrody rocznej (art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji), nie daje podstaw do obniżenia nagrody rocznej za rok, w którym organ powziął tę informację. Powołanie się w istocie na przesłankę wznowieniową nie stanowi podstawy do obniżenia nagrody rocznej za 2020 r. Także sam fakt niepoinformowania organu przez skarżącego o zakończonym w 2018 r. prawomocnie postępowaniu karnym, nie stanowi podstawy do obniżenia skarżącemu nagrody rocznej za rok 2020. Sąd nie kwestionuje twierdzenia organu, że obniżenie nagrody rocznej jest - na gruncie art. 110 ust. 8 pkt 1 w zw. z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy o Policji - obligatoryjne. Ocena uprawnień do nagrody rocznej następuje z uwzględnieniem zdarzeń, które miały miejsce w roku, za który nagroda jest przyznawana (v. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1416/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1568/14 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że uprawnienie do otrzymywania przez policjantów nagrody rocznej, tj. dodatkowego miesięcznego wynagrodzenia, jest jednym z przejawów szczególnego statusu tych funkcjonariuszy. Prawo do nagrody rocznej jest ponadto uwarunkowane należytym wykonywaniem przez policjanta nałożonych na niego obowiązków. W sprawie niniejszej organ nie wykazał, aby zaszły przesłanki ustawowe do obniżenia skarżącemu nagrody rocznej za 2020 r. Konieczne było w związku z powyższym uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w wyroku.