II SAB/Łd 19/22

Dnia 13 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza W. do załatwienia wniosku M.W. z dnia 2 grudnia 2021 roku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Burmistrza W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza W. na rzecz skarżącego M. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc M.W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 2 grudnia 2021 r., zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako: "Konstytucja RP") w zw. z art. art. 2 ust. 1 i 2 w zw. art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p." – w zakresie w jakim z przepisów tych wynika obowiązek udostępniania informacji publicznej na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na braku realizacji w przepisanej prawem formie wniosku, którego przedmiotem jest informacja publiczna i który został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej; 2) art. 65 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351) – w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany udostępniać protokoły z kontroli obiektu budowlanego przedstawicielom organu nadzoru budowlanego oraz innych jednostek organizacyjnych i organów upoważnionych do kontroli utrzymania obiektów budowlanych we właściwym stanie technicznym oraz do kontroli przestrzegania przepisów obowiązujących w budownictwie, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez organ, że przepis ten umożliwia udostępnienie dokumentów jedynie przedstawicielom organu nadzoru budowlanego oraz innym jednostkom organizacyjnym i organom upoważnionym do kontroli utrzymania obiektów budowlanych, podczas gdy przepis ten nie wpływa na realizację obowiązków informacyjnych, uregulowanych przepisami u.d.i.p. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z 2 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 3) orzeczenie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że wnioskiem z 1 grudnia 2021 r. M.W. zwrócił się do Burmistrza W. o udostępnienie następujących informacji publicznych: 1) skanów aktualnych lub ostatnio wykonanych protokołów z kontroli stanu technicznego: a) instalacji elektrycznej, b) oświetlenia awaryjnego, c) oświetlenia ogólnego, d) oświetlenia stanowiskowego, wnioskodawca sprecyzował w tym zakresie, że przedmiotem wniosku jest uzyskanie wskazanej informacji w odniesieniu do wszystkich budynków wykorzystywanych lub administrowanych przez adresata wniosku; 2) skanów dokumentów sprzedaży (faktura, rachunek itp.) dotyczących przeprowadzonych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku, 3) informacji o osobie odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 niniejszego wniosku, wraz ze wskazaniem: a) pełnionej funkcji, b) danych kontaktowych, tj. imienia i nazwiska, numeru telefonu i adresu poczty elektronicznej e-mail, 4) w przypadku, gdy adresat wniosku nie jest odpowiedzialny za udzielanie zamówień lub zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku, wnoszę o udostępnienie informacji o tym, jaki inny podmiot zleca przedmiotowe kontrole, dotyczące wykorzystywanych budynków. W odpowiedzi z 16 grudnia 2021 r. organ wskazał, że: "wszystkie budynki posiadają książki obiektów zgodnie z art. 64 ustawy Prawo budowlane. Budynki poddawane są okresowym kontrolą, a protokoły z kontroli stanowią załączniki do ww. książek. Zgodnie z art. 65 ustawy Prawo Budowlane Właściciel lub Zarządca jest zobowiązany udostępnić dokumenty jedynie przedstawicielom organu nadzoru budowlanego oraz innym jednostkom organizacyjnym i organom upoważnionym do kontroli utrzymania obiektów budowlanych". Do dnia złożenia niniejszej skargi organ ani nie udostępnił żądanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Następnie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego wniosku jest bez wątpienia informacja o działalności organu podmiotu wykonującego zadania publiczne (w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) oraz informacja o sprawach publicznych (w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W ocenie pełnomocnika skarżącego w zakresie pkt 1 wniosku, żądana informacja publiczna związana jest z zarządzaniem mieniem publicznym w zakresie kontroli stanu technicznego. Informacje, objęte przedmiotem wniosku, powstają w związku z wykonaniem ustawowego obowiązku przeprowadzania okresowych kontroli technicznych i mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa. W zakresie pkt 2 wniosku, informacja dotyczy wydatkowania środków publicznych oraz wykonywania umów cywilnoprawnych, zawieranych przez podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Po trzecie, informacja dotyczy zasad funkcjonowania podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, tj. przyjętego sposobu zarządzania kontrolami stanu technicznego obiektów. Biorąc pod uwagę zarówno powyższe okoliczności, jak i fakt, że w niniejszej sprawie wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, zdaniem pełnomocnika skarżącego, powinien on zostać załatwiony zgodnie z przepisami u.d.i.p. Co do zasady, Organ powinien zatem udostępnić informację publiczną, ewentualnie zaś odmówić jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej. Dalej pełnomocnik skarżącego wskazał, że zgodnie z art. 65 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany udostępniać protokoły kontroli obiektu budowlanego przedstawicielom organu nadzoru budowlanego oraz innych jednostek organizacyjnych i organów upoważnionych do kontroli utrzymania obiektów budowlanych we właściwym stanie technicznym oraz do kontroli przestrzegania przepisów obowiązujących w budownictwie. Przepis ten nakłada obowiązek udostępnienia dokumentów na właściciela lub zarządcę obiektu, niezależnie od tego, czy właściciel lub zarządca jest szeroko pojętym podmiotem publicznym, czy też jest podmiotem prywatnym. Zarazem, w treści regulacji nie wskazano, aby protokoły z kontroli mogłyby być udostępniane "wyłącznie" wskazanym podmiotom. Według pełnomocnika skarżącego z przepisu tego nie można – jak uczynił to organ – wyprowadzić wniosku, aby przepis ten limitował możliwość udostępniania dokumentów jedynie podmiotom wskazanym w tym przepisie, tj. przedstawicielom organu nadzoru budowlanego oraz innych jednostek organizacyjnych i organów upoważnionych do kontroli utrzymania obiektów budowlanych we właściwym stanie technicznym oraz do kontroli przestrzegania przepisów obowiązujących w budownictwie. Przepis ten bowiem nakłada dodatkowe obowiązki na każdego właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, związane z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa oraz możliwości efektywnego wykonywania kompetencji przez służby nadzoru budowlanego. Regulacja art. 65 Prawa budowlanego nie wpływa przy tym na obowiązki, wynikające z regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Realizację obydwu obowiązków w oczywisty sposób można pogodzić. Ponadto, odmienny jest zakres podmiotowy obydwu regulacji. Jak wskazano, art. 65 Prawa budowlanego odnosi się do każdego właściciela lub zarządcy obiektu, tymczasem przepisy u.d.i.p. odnoszą się do działalności podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Konkludując, organ błędnie przyjął, że z treści art. 65 Prawa budowlanego wynika możliwość udostępnienia żądanej informacji "wyłącznie" służbom nadzoru budowlanego. W konsekwencji, organ w sposób nieuzasadniony zaniechał realizacji wniosku z 2 grudnia 2021 r. w trybie uregulowanym przepisami u.d.i.p. Konkludując, pełnomocnik stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania złożonego w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznego. Wobec powyższego, wniósł jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz W. wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przedwcześnie bez uprzedniego wniesienia ponaglenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Nadto organ wyjaśnił, że 16 grudnia 2021 r. udzielona została odpowiedź drogą mailową, w której udzielono stosownych wyjaśnień wnoszącemu o udzielenie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – w skrócie: "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a.). Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w "portalu danych" (pkt 4). Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Nie ulega wątpliwości, że sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi bowiem, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że Burmistrz W. jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy do udostępnienia informacji publicznej. Zgodzić się również należy ze skarżącym, że żądana w jego wniosku z 2 grudnia 2021 r. informacja nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) i lit. b) oraz pkt 5 u.d.i.p. Udostępnieniu podlega bowiem informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych oraz osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, a także o majątku jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast jak wynika z wniosku M.W. z 2 grudnia 2021 r. obejmuje protokoły kontroli stanu technicznego instalacji elektrycznej i oświetleniowej w budynkach wykorzystywanych lub administrowanych przez Urząd Miasta W., a ponadto informacje dotyczące tych kontroli w postaci dokumentów sprzedaży (faktur, rachunków) oraz informacje o osobie odpowiedzialnej za zlecanie takich kontroli. W tym miejscu wskazać należy, że jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 559) – dalej powoływana jako: "u.s.g." – do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, a w szczególności zadania własne obejmują sprawy utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych. Stosownie do art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy. Jak wynika z art. 62 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, polegającej w szczególności na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej. Stosownie z kolei do art. 62 ust. 5 Prawa budowlanego, kontrole stanu technicznego instalacji elektrycznych mogą przeprowadzać osoby posiadające kwalifikacje wymagane przy wykonywaniu dozoru nad eksploatacją urządzeń, instalacji oraz sieci energetycznych. W świetle art. 62a ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane, protokół kontroli sporządzony przez wykwalifikowaną osobę powinien zawierać m.in. ustalenia dokonane w zakresie kontroli, w tym wskazanie nieprawidłowości, jeżeli zostały stwierdzone (ust. 2 pkt 6), zalecenia, jeżeli zostały stwierdzone nieprawidłowości (ust. 2 pkt 7) oraz zakres niewykonanych zaleceń określonych w protokołach z poprzednich kontroli (ust. 2 pkt 9). W zaleceniach, zgodnie z art. 62a ust. 3 Prawa budowlanego, wskazuje się czynności mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości oraz termin wykonania tych czynności. W świetle powołanych wyżej przepisów u.d.i.p. i u.s.g. nie budzi wątpliwości, że utrzymanie przez gminę obiektów użyteczności publicznej i obiektów administracyjnych jest sprawą publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., natomiast Burmistrz Miasta W. jest obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej organem władzy publicznej. W świetle natomiast powołanych przepisów ustawy Prawo budowlane nie ma podstaw, aby protokoły kontroli, których udostępnienia domaga się skarżący uznać za niestanowiące informacji publicznej, tzw. dokumenty wewnętrzne, tj. mające charakter wyłącznie poznawczy, służące jedynie poszerzeniu zakresu wiedzy i informacji posiadanych przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Żądane protokoły są bowiem sporządzane przez określone w ustawie osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Stwierdzane są w nich ewentualne nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego instalacji elektrycznej, a także zalecenia ze wskazaniem czynności mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać w oznaczonym terminie. Informacja zawarta w protokołach kontroli stanu technicznego instalacji elektrycznej i oświetleniowej w budynkach wykorzystywanych lub administrowanych przez urząd miasta podlega zatem udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 25/22 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Także dokumenty księgowe (faktury, rachunki) wytworzone w związku z wydatkowaniem środków pochodzących z majątku komunalnego na realizację zadania gminy w postaci utrzymania obiektów użyteczności publicznej i obiektów administracyjnych, jak również dane osoby odpowiedzialnej w strukturze danej jednostki samorządu terytorialnego za realizację tego zadania, stanowią informację publiczne, do których udostępnienia zobowiązany jest posiadający je organ. Jeśli natomiast w ocenie organu udostępnienie tych informacji związane jest z wykazaniem przez wnioskodawcę, że udostępnienie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 pkt 1 u.d.i.p.) lub podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., to obowiązkiem organu jest wydanie decyzji administracyjnej, stosownie do art. 16 u.d.i.p. Reasumując, w niniejszej sprawie organ administracji popadł w bezczynność, bowiem do dnia wniesienia skargi nie udostępnił wnioskodawcy żądanej przez informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ani nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z 2 grudnia 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku (o czym orzeczono w pkt 1 wyroku). Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ nie zignorował bowiem wniosku i w ustawowym czasie przygotował stosowną odpowiedź. Jednak sposób, w jaki organ odpowiedział na wniosek był wynikiem błędnego założenia, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., gdyż dokumenty, których domagał się skarżący można udostępnić jedynie przedstawicielom organu nadzoru budowlanego oraz innym jednostkom organizacyjnym i organom upoważnionym do kontroli utrzymania obiektów budowlanych. Tym samym organ pozostawał w przekonaniu, że uczynił zadość ustawowemu obowiązkowi. Zgodzić się więc trzeba, że działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Dlatego nie sposób uznać, że mamy tutaj do czynienia z bezczynnością o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 100 zł, koszt wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł oraz kwotę uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. k.ż.