I GSK 1858/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości E. Sp. z o.o. w upadłości w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4185/21 w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości E. Sp. z o.o. w upadłości w W. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 21 czerwca 2021 r. nr DIR-IX.7343.106.2019.KK.6 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz Syndyka masy upadłości E. Sp. z o.o. w upadłości w W. 68 750 (sześćdziesiąt osiem tysięcy siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 kwietnia 2022r., sygn. akt V SA/Wa 4185/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm., obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę Syndyka masy upadłości E. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w W. (dalej też: "strona", "strona skarżąca", Syndyk") na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej też: "Minister", "organ") z 21 czerwca 2021r., nr DIR-IX.7343.106.2019.KK.6 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 15 marca 2010r. pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości z siedzibą w Warszawie (PARP), a E. Sp. z o.o. (Beneficjent) została zawarta umowa nr UDA-POIG. 04.04.00-30-028/09-00 (zmieniona następnie aneksami) o dofinansowanie projektu pn.: "Wdrożenie koncepcyjnej technologii produkcji cylindrycznie zbieżnych słupów stalowych", (dalej: "Projekt"), w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013 (dalej: "POIG"). Na realizację Projektu PARP przekazała Beneficjentowi dofinansowanie w wysokości 38 812.026,97 zł. Po wypłacie płatności końcowej PARP powzięła informację o możliwości wystąpienia nieprawidłowości w Projekcie w kontekście m.in. powiązań między dostawcą, tj. E. GmbH &Co.KG, (dalej również: "spółka matka"), a podwykonawcą firmą S. AG, (dalej również: "S. AG"), z uwagi na funkcjonowanie w tej samej grupie kapitałowej VTC z siedzibą w Monachium, a także zawyżania cen zakupu w stosunku do wartości rynkowej urządzeń wchodzących w skład linii technologicznej. Pismami z 18 maja, 22 czerwca, 24 lipca, 6 sierpnia 2015r. PARP wezwała Beneficjenta do złożenia szczegółowych wyjaśnień dotyczących powiązań pomiędzy podmiotami oraz do przedstawienia wszelkich dokumentów, które pozwolą ocenić rzeczywiste koszty poniesione przez E. GmbH & Co.KG na wytworzenie linii, sprzedanej następnie Beneficjentowi. Wskazano również na konieczność udokumentowania analogicznych lub podobnych transakcji, jakie miały miejsce na rynku w podobnym przedziale czasowym. W dniach 25-26 listopada 2015r. w miejscu realizacji Projektu odbyła się kontrola przeprowadzona na zlecenie PARP przez Regionalną Instytucję Finansującą - Wielkopolską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości Sp. z o.o., (dalej: "RIF"). Zespół kontrolujący ustalił, że przedłożona przez Beneficjenta dokumentacja mogła świadczyć, iż realizacja zamówienia polegającego na wykonaniu linii technologicznej została rozpoczęta przed dniem dokonania wyboru wykonawcy, tj. przed 31 sierpnia 2009r., a nawet przed dniem złożenia przez Beneficjenta wniosku o dofinansowanie, tj. przed 15 kwietnia 2009r. Stwierdzono również inne nieprawidłowości m.in. w zakresie zakupu linii technologicznej, które miały podlegać dalszej weryfikacji. W dniu 26 lipca 2018r. do PARP wpłynęło sprawozdanie końcowe OF/2014/1103/B3 dotyczące prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, dalej: "OLAF", dochodzenia w sprawie Projektu realizowanego przez E. Sp. z o.o. OLAF stwierdził szereg nieprawidłowości, w tym oszustwa mające wpływ na Projekt, w szczególności: nieprawidłowości dotyczące transakcji sprzedaży pomiędzy powiązanymi spółkami, inflację cenową linii produkcyjnej dostarczonej do E. Sp. z o.o. oraz przedwczesne rozpoczęcie wdrażania Projektu. Mając na uwadze własne ustalenia kontrolne, stwierdzone nieprawidłowości, a także ustalenia OLAF, PARP pismem z 8 sierpnia 2018r. wezwała Beneficjenta do zwrotu całości wypłaconego dofinansowania. W związku z brakiem uregulowania przez Beneficjenta należności wynikających z wezwania do zapłaty, zawiadomieniem z 14 listopada 2018r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu wypłaconego dofinansowania. Decyzją z 22 sierpnia 2019r. PARP działając jako Instytucja Wdrażająca określiła Beneficjentowi zobowiązanie do zwrotu środków, pochodzących z ww. umowy o dofinansowanie, w wysokości 38 812.026,97 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia dokonania zwrotu na rachunek PARP, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w ramach Projektu Beneficjent zaplanował m.in. poniesienie kosztów związanych z zakupem linii technologicznej do produkcji stożkowych słupów stalowych przy wykorzystaniu techniki spawania laserowego. Zgodnie z treścią pkt 17 wniosku o dofinansowanie, w ramach realizacji przedmiotowej inwestycji Spółka miała wdrożyć innowacyjną technologię produkcji stożkowych słupów stalowych, której zastosowanie w Projekcie jest owocem połączenia zakupionych przez Beneficjenta: wyników prac B+R od firmy S. AG ze Szwajcarii w postaci technologii spawania metodą laserową podłużnego spawu, metalowych części w kształcie rury cylindrycznie zbieżnej (która została opatentowana przez S.), know-how od firmy E. GmbH z Niemiec w postaci technologii produkcji słupów cylindrycznych metodą spawania łukiem krytym. Początek okresu kwalifikowalności wydatków określono na dzień 16 kwietnia 2009r. natomiast organ stwierdził, że decyzję o zainstalowaniu maszyn stanowiących trzon linii technologicznej w zakładzie w K. w Polsce podjęto przed złożeniem wniosku o dofinansowanie i przed wyborem spółki E. GmbH & Co. KG, jako wykonawcy. Organ wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 5 umowy z 15 marca 2010r. o dofinansowanie realizacji Projektu nr UDA-POIG.04.04.00-30-028/09-00, (dalej: "umowa"), w przypadku rozpoczęcia przez Beneficjenta realizacji Projektu przed dniem rozpoczęcia okresu kwalifikowalności wydatków, o którym mowa w ust. 3, wszystkie wydatki w ramach Projektu stają się niekwalifikowane. Rozpoczęcie realizacji Projektu przed dniem rozpoczęcia okresu kwalifikowalności wydatków, o którym mowa w ust. 3 stanowiło przesłankę wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 6 umowy, za rozpoczęcie realizacji Projektu należy uznać dzień rozpoczęcia robot budowlanych lub dzień zaciągnięcia pierwszego zobowiązania Beneficjenta do zamówienia towarów, usług lub robot budowlanych związanych z realizacją Projektu, z wyłączeniem działań przygotowawczych, w szczególności studiów wykonalności, usług doradczych związanych z przygotowaniem Projektu, w tym analiz przygotowawczych (technicznych, finansowych, ekonomicznych), oraz przygotowania dokumentacji związanej z wyborem wykonawcy. Podniesiono, że rozpoczęcie inwestycji przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie stanowi naruszenie warunku udzielenia wsparcia przedsiębiorcy z wskazanego w § 23 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 7 kwietnia 2008r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz.U. z 2008r., nr 68, poz. 414 z poźn. zm., dalej: "Rozporządzenie PARP") obowiązującego w dacie aplikowania przez stronę o dofinansowanie, dyskwalifikowało Projekt jako kwalifikujący się do objęcia wsparciem. Okoliczności te stanowią również przesłankę do uznania naruszenia art. 8 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych; Dz.Urz. UE L 214 z 9 sierpnia 2008r., str. 3 z późn. zm., dalej: "Rozporządzenie Nr 800/2008"), co pozbawia wypłacone w ramach umowy wsparcie, przymiotu legalności pomocy w związku z naruszeniem zasady "efektu zachęty". Organ wskazał również, że E. Sp. z o.o. nie była zobowiązana do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych. Z tego względu w zakresie wyboru dostawcy Beneficjenta obowiązywały postanowienia § 11 ust. 2 i dalsze umowy o dofinansowanie. Beneficjent zobowiązany był wybierać i udzielać zamówień w oparciu o najbardziej korzystną ekonomicznie ofertę, z zachowaniem zasad przejrzystości i uczciwej konkurencji oraz dołożyć wszelkich starań w celu uniknięcia konfliktu interesów rozumianego jako brak bezstronności i obiektywności w wypełnianiu funkcji jakiegokolwiek podmiotu objętego umową w związku z realizowanym zamówieniem. PARP stwierdziła, że istniał faktyczny konflikt interesów ze względu na osobiste powiązania pomiędzy Beneficjentem a dostawcą linii technologicznej - spółką matką dotyczące dwóch członków zarządu E. Sp. z o.o., którzy byli zatrudnieni także przez E. GmbH & Co.KG i w przedmiotowym okresie otrzymywali wynagrodzenie od E. GmbH & Co.KG za swoją pracę i świadczone usługi. Z. W., prezes zarządu E. Sp. z o.o., odgrywał kluczową rolę w wyborze E. GmbH & Co. KG jako głównego wykonawcy, w tym w procesie decyzyjnym i przy ostatecznym zatwierdzeniu dokonanego wyboru. Drugi członek zarządu Beneficjenta – K. W. - w latach 2007-2010 był zaangażowany w działalność związaną z dostawą linii produkcyjnej objętej Projektem w E. GmbH & Co.KG. Był członkiem zarządu E. GmbH & Co. KG i był traktowany jako przedstawiciel spółki dominującej w zarządzie E. Sp. z o.o. Reasumując wskazał, że Beneficjent nie wywiązał się obowiązków wynikających z umowy o dofinansowanie, ponieważ przedwcześnie rozpoczął realizację Projektu, dopuścił się nieprawidłowości przy wyborze wykonawcy (konflikt interesów), przedstawił rozbieżne informacje dotyczące kosztów linii produkcyjnej, co doprowadziło do powstania szkody w budżecie UE. Pismem z 15 października 2020r. Z. S.A. - Syndyk masy upadłości E. Sp. z o.o. w upadłości, zawiadomił Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej o wydaniu przez Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w Poznaniu, XI Wydział Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych września 2020r. postanowienia o ogłoszeniu upadłości Spółki (sygn. XI GU 1026/20). Syndyk masy upadłości pismem z 11 grudnia 2020r. wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego w związku z ogłoszeniem upadłości. Organ II instancji postanowieniem z 20 kwietnia 2021r. odmówił zawieszenia postępowania. W złożonej 12 marca 2021r. do Sądu liście wierzytelności sygn. XI GUp 523/20 Syndyk odmówił uznania wierzytelności zgłaszanej przez PARP (wierzytelność nr 3) wskazując, że odmowa uznania wierzytelności podyktowana jest toczącym się postępowaniem odwoławczym przed Ministrem Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej oraz brakiem decyzji ostatecznej w obrocie. Decyzją z 21 czerwca 2021r. Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej utrzymał w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z 22 sierpnia 2019r. W ocenie organu materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że urządzenia wchodzące w skład linii S. zamówione zostały z konkretnym przeznaczeniem pod inwestycję w K. realizowaną w ramach umowy o dofinansowanie. Z dokumentacji technicznej i korespondencji mailowej pomiędzy So. i S. AG wynika, że podczas powstawania zakładu produkcji słupów E. w K. już w listopadzie 2008r., czyli na etapie projektowania i konstruowania nowego zakładu, zostały uwzględnione parametry techniczne maszyn zamówionych przez S. AG. Zatem we wskazanym czasie dostosowano już nowy zakład pod względem niezbędnych wymagań i parametrów technicznych zamówionych maszyn, co zdaniem organu dowodzi związku pomiędzy pracami wykonanymi w zakładzie a realizowanym Projektem. Podkreślił, że Spółka przed złożeniem wniosku o dofinansowanie Projektu bez sukcesu wnioskowała o przyznanie dofinansowania na projekt dotyczący utworzenia innowacyjnej linii technologicznej do produkcji słupów stożkowych. Dokumentacja aplikacyjna złożona przez Beneficjenta dotyczyła tego samego przedsięwzięcia (w nieco szerszym zakresie) i wskazywała na dostawcę linii technologicznej spółkę matkę. Już w listopadzie 2008r. rozpoczęto w nowym zakładzie prace budowlane w zakresie dostosowania pomieszczeń pod kątem umiejscowienia linii produkcyjnej, co potwierdza, że decyzje o zainstalowaniu maszyn stanowiących główną część linii w zakładzie w K. podjęto przed złożeniem kolejnego wniosku o dofinansowanie oraz przed wyborem spółki matki jako wykonawcy. Ponadto, Spółka E. w marcu 2009r. (czyli przed złożeniem wniosku o dofinansowanie) przedstawiła informację (opublikowana broszura) o rozpoczęciu w 2008r., inwestycji polegającej na budowie zakładu w K., gdzie zostanie zainstalowana najnowocześniejsza technologia spawalnicza. Ponadto w broszurze podano, że transport maszyn do Polski rozpocznie się z końcem maja, a początek systematycznej produkcji zaplanowano na październik 2009r. Wobec powyższego organ stwierdził, że Beneficjent podjął nieodwracalne działania, które sprawiały, że inwestycja objęta Projektem mogła zostać uznana za rozpoczętą, a podjęte działania wprost zmierzały do realizacji Projektu, co stanowi naruszenie § 5 ust. 5 i 6 umowy o dofinansowanie. Organ wskazał, że zgodnie z § 23 ust. 2 Rozporządzenia PARP rozpoczęcie inwestycji przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie dyskwalifikuje Projekt jako kwalifikujący się do objęcia wsparciem. Tym samym poprzez naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 Rozporządzenia 800/2008 ("efekt zachęty"), wypłacone w ramach umowy środki pozbawione zostają przymiotu legalności. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał również stanowisko organu I instancji w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości przy wyborze wykonawcy. W ocenie organu odwoławczego członkowie zarządu Beneficjenta, odpowiedzialni za decyzje dotyczące realizacji Projektu w rzeczywistości reprezentowali interesy obu stron transakcji, w tym również dostawcy urządzeń. Z jednej strony byli finansowani przez dostawcę - spółkę matkę, z drugiej zaś reprezentowali Beneficjenta realizującego Projekt. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ wskazał, że 2 września 2017r. wszedł w życie art. 66a ust. 1 u.f.p., który jednoznacznie uregulował kwestię terminu przedawnienia w sprawach zwrotowych i ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Wszczęcie postępowania administracyjnego w I instancji oraz wydanie decyzji nastąpiło po wejściu w życie art. 66a ust. 1 u.f.p. Zgodnie zaś z art. 66a ust. 1 i 2 u.f.p., zobowiązanie do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od dnia: 1) w którym decyzja, o której mowa w art. 189 ust 3b, albo decyzja, o której mowa w art. 207 ust. 9, stała się ostateczna, albo 2) wypłata salda końcowego, o którym mowa w: a) art. 89 ust 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1080/2006 z 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.Urz.UE L 210 z 31.07.2006, str. 25, z późn. zm.) albo (...) - w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi później. Organ stwierdził, że uwzględniając to, iż wypłata salda końcowego w programie PO IG nastąpiła 28 grudnia 2018r. w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przesłanka przedawnienia, bowiem nie upłynęło 5 lat licząc od dnia wypłaty salda końcowego ani wydania decyzji ostatecznej. W związku z powyższym, w opinii organu odwoławczego, PARP prawidłowo zobowiązała Beneficjenta do zwrotu całości przekazanych na realizację projektu środków. Zatem, organ I instancji prawidłowo określił do zwrotu kwotę 38 812.026,97 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia dokonania zwrotu na rachunek PARP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd I instancji nie dopatrzył się podstaw stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wskazał, że w krajowym porządku prawnym zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę oraz tryb współpracy między nimi, określone zostały w ustawie z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: "u.z.p.p.r."). Podkreślił, że w przypadku zawarcia umowy o dofinansowanie zgodnie z przyjętym przez instytucję wzorem uznać należy, że reguluje ona również procedurę realizacji projektu. Niewypełnienie przez stronę postanowień umowy powoduje zatem konieczność odzyskiwania przez organ kwot podlegających zwrotowi. Podzielił stanowisko organu, iż na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów uzasadnione jest twierdzenie, że urządzenia wchodzące w skład linii S. zamówione zostały z konkretnym przeznaczeniem pod inwestycję w K. realizowaną w ramach Projektu. Z dokumentacji technicznej i korespondencji mailowej pomiędzy S. i S. AG wynika, że podczas powstawania zakładu produkcji słupów E. w K. już w listopadzie 2008r., czyli na etapie projektowania i konstruowania nowego zakładu, zostały uwzględnione parametry techniczne maszyn zamówionych przez S. AG. Zatem we wskazanym czasie dostosowano już nowy zakład pod względem niezbędnych wymagań i parametrów technicznych zamówionych maszyn, a przedstawione fakty dowodzą prowadzenia działań w kierunku wytworzenia linii technologicznej dla skarżącej przed złożeniem wniosku o dofinansowanie Projektu, a Beneficjent przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie podjął działania, które sprawiały, że inwestycja objęta Projektem mogła zostać uznana za rozpoczętą. Podkreślił, że jednym z podstawowych warunków zgodności pomocy publicznej z rynkiem wewnętrznym jest wymóg, by była ona niezbędna (konieczna) dla beneficjenta pomocy do realizacji danego projektu. Pomoc państwa powinna umożliwiać realizację działań, które bez wsparcia państwa nie zostałyby podjęte. Podniósł, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, wyłączenie na mocy przepisów Rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie do pomocy wywołującej efekt zachęty. Uznaje się, że pomoc objęta niniejszym rozporządzeniem wywołuje efekt zachęty, jeśli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy. W ocenie WSA w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym sprawy, wniosek o dofinansowanie Projektu został złożony w dniu 15 kwietnia 2009r. co powoduje, że skarżąca mogła rozpocząć realizację przedmiotowego projektu najwcześniej w dniu 16 kwietnia 2009r. Podzielił stanowisko organu, że realizacja projektu rozpoczęła się przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. W ocenie Sądu I instancji wskazane naruszenie, stanowi jednocześnie wystarczającą przesłankę dla stwierdzenia naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., co z kolei implikuje wydanie decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. z 2009r. Podkreślił też, że jak wynika z akt sprawy, w momencie wyboru oferty E. GmbH & Co.KG funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił Z. W., a członkiem zarządu Spółki był K. W. Wniosek o dofinansowanie Projektu oraz Umowę o dofinansowanie podpisał Z. W. Oferta E. GmbH & Co.KG została wybrana przez komisję oceniającą, powołaną przez Z. W., w której również zasiadał. Odpowiadał on również za wysyłkę wniosków o złożenie ofert do potencjalnych wykonawców oraz za kontakty formalne ze spółką matką. Prezes zarządu w imieniu Spółki podpisał również umowę z wybranym wykonawcą, a następnie został ustanowiony kierownikiem projektu. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika również, że zarówno Z. W., jak i K. W. otrzymywali wynagrodzenie od spółki matki jako jej pracownicy. Jednocześnie obaj uczestniczyli we wdrażaniu Projektu w E. Sp. z o.o. W okresie od 31 sierpnia 2009r. do 8 września 2009r. członkami organów zarządzających: - E. Sp. z o.o. był Z. W. i K. W., - E. GmbH & Co.KG był F. F., K. W., H. S., a zatem przedstawione wyżej okoliczności wyboru wykonawcy i udzielenia zamówienia w rozpoznawanej sprawie dowodzą, że Spółka naruszyła zasadę konkurencyjności, która ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia finansowania projektu ze środków publicznych, a w konsekwencji gwarantowania wolnego i równego dostępu do zamówień finansowanych z tego źródła. Udzielenie zaś zamówienia podmiotowi powiązanemu kapitałowo i osobowo z udzielającym zamówienie (wybrany wykonawca – E. GmbH & Co.KG posiadała 100% udziałów w E. Sp. z o.o. - zamawiający), gdy w zarządach obydwu spółek zasiadała ta sama osoba (K. W.), a Prezes Spółki zamawiającej (Z. W.) otrzymywał wynagrodzenie od wybranego wykonawcy zamówienia, podważa istotę oraz sens zasady konkurencyjności. Tym samym kierowanie przez Spółkę pisemnej oferty na wykonanie zadania w ramach projektu finansowanego ze środków publicznych do podmiotu powiązanego nie może być ocenione inaczej, jak tylko jako naruszenie zasady konkurencyjności we wskazanym powyżej jej rozumieniu. Powiązania osobowe i kapitałowe istniejące pomiędzy stroną a wykonawcą zamówienia spowodowały, że wykonawca zamówienia został wybrany z naruszeniem § 11 ust. 2 umowy o dofinansowanie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że E. GmbH & Co.KG (wybrany wykonawca zamówienia) dysponował znacznie wcześniej informacjami o przedmiocie i specyfikacji zamówienia. Sama natomiast możliwość posiadania wcześniej w stosunku do innych wykonawców, danych dotyczących zamówienia stawia taki podmiot w uprzywilejowanej sytuacji, naruszając tym samym zasadę konkurencyjności. Ponadto uwzględniając informacje zawarte w dokumentacji zgromadzonej przez OLAF oraz wycenę eksperta zewnętrznego, tj. P. mbH [...], organ stwierdził, że wzrost ceny urządzeń produkcji S. oraz A. Gmbh przy sprzedaży ich Beneficjentowi wyniósł nawet 70% w porównaniu do ceny uiszczonej przez pośrednika, tj. S. AG, producentom tych maszyn. Odwołano się do szacunkowej wartości pras i ich oprzyrządowania wyprodukowanych przez S., która wyniosła około 3 400 000 EUR, przy wartości transakcji między włoska firmą S. a S. AG opiewającej na 2 000 000 EUR. Podobnie wyglądała sytuacja z wartością produkcji rozwijarek, maszyn do cięcia i poziomowania, która wyniosła 1 176 750,00 EUR, podczas gdy cena w transakcji między producentem A. Gmbh a pośrednikiem S. AG wyniosła 850 000 EUR. WSA podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż w tych okolicznościach brak możliwości potwierdzenia wywiązania się Beneficjenta z regulacji zawartych w § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie w zakresie racjonalnej gospodarki finansowej oraz obowiązku dochowania zasady efektywności określonej w § 11 ust. 2 umowy. Według Sądu I instancji stwierdzone naruszenia stanowią nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia nr 1083/2006, która mogła prowadzić do powstania potencjalnej szkody w budżecie UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia wskazał, że dla programu POIG na lata 2007-2013, wypłata salda końcowego nastąpiła 28 grudnia 2018r., decyzja organu I instancji została wydana 22 sierpnia 2019r., a decyzja organu odwoławczego 21 czerwca 2021r. uznać więc należy, że okres przedawnienia nie nastąpił. W skardze kasacyjnej Syndyk zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości, uchylenie w całości decyzji Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 21 czerwca 2021r., znak sprawy: D1R-1X.7343.106.2019.KK.6 IK:1285714 oraz poprzedzającej ją decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z 22 sierpnia 2019r., nr DK/129/2019, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: a) art. 66a ust 1 w zw. z art 60 pkt 6 ustawy z 27 sierpnia 2009r. - o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022r. ,poz. 1634, dalej: "u.f.p.") w zw. z art 31 ustawy z 7 lipca 2017r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1475, dalej: "u.o.z.r.p.s") oraz art 2 Konstytucji RP, przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu przez Sąd I instancji przepisów odnoszących się do przedawnienia, do zdarzeń, które miały miejsce przed datą wejścia tychże przepisów w życie, co doprowadziło także do naruszenia zakazu działania prawa wstecz (lex retro non agit) stanowiącego część konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, podczas gdy prawidłowe rozumienie przedmiotowych regulacji prowadzi do wniosku o braku możliwości ich zastosowania w sprawie; b) art 66a ust 1 w zw. z art 60 pkt 6 u.f.p., przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że ww. przepisy mają zastosowanie do "przedawnienia nieprawidłowości", podczas gdy prawidłowa ich wykładnia prowadzi do wniosku, że znajdują one zastosowanie do "przedawnienia zobowiązania do zwrotu środków stanowiących należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich"; c) art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM] nr 2988/95 z 19 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 312 z 23.12.1995r., s. 1, dalej: "Rozporządzenie 2988/95"), przez jego błędne niezastosowanie, co znalazło wyraz w stwierdzeniu przez Sąd I instancji, że nie upłynął termin przedawnienia określony w tym przepisie, podczas gdy w okolicznościach sprawy przepis ten powinien być zastosowany; d) art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie Rozporządzenia 2988/95, przez błędną wykładnię występującego w tym przepisie pojęcia "programu wieloletniego", polegającą na przyjęciu, że odnosi się ono do Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, podczas gdy pojęcie to do należy odnieść do Projektu; e) art. 3 ust. 1 akapit czwarty Rozporządzenia 2988/95, przez jego błędne niezastosowanie, skutkujące akceptacją przez Sąd I instancji możliwości wydania decyzji PARP oraz decyzji MF długo po upływie maksymalnego okresu przedawnienia, odpowiadającego podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, podczas gdy wystąpiły okoliczności, w których przepis ten powinien był być zastosowany; f) art 3 ust 3 w zw. z art 3 ust 1 akapit pierwszy oraz art 3 ust 1 akapit czwarty Rozporządzenia 2988/95, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że art 3 ust 3 Rozporządzenia 2988/95 pozwala ustawodawcy krajowemu na wprowadzenie przepisów modyfikujących inne elementy instytucji przedawnienia niż długość jego okresu, w tym na: a. określenie początkowego momentu biegu okresu przedawnienia na moment wypłaty salda końcowego programu operacyjnego, podczas gdy za właściwy może zostać uznany jedynie moment dopuszczenia się nieprawidłowości, o którym mowa w art 3 ust 1 akapit pierwszy Rozporządzenia 2988/95, b. przedłużenie okresu przedawnienia ponad maksymalny, ośmioletni okres, wynikający z art 3 ust 1 akapit czwarty Rozporządzenia 2988/95, podczas gdy maksymalny okres nie może zostać przedłużony; g) art 207 ust 1 pkt 2 w zw. z art 184 ust 1 u.f.p. w zw. z § 23 ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 7 kwietnia 2008r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach POIG 2007-2013 (Dz.U. Nr 68, poz. 414, z późn. zm.; dalej: "Rozporządzenie PARP") w zw. z art 8 ust 2 i ust 3 lit e rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z 8 sierpnia 2008r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych; Dz. Urz. UE L 2014 z 9.08.2008r., s. 3, z późn. zm.; dalej: "Rozporządzenie 800/2008") oraz z art. 5 pkt 1 oraz pkt 9 ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2021r., poz. 1057, z późn. zm., dalej: "u.z.p.p.r.") przez błędną wykładnię występujących w tych przepisach pojęć "projekt" ("inwestycja") oraz "beneficjent" ("przedsiębiorca"), skutkującą błędnym uznaniem, że podjęcie nie przez Beneficjenta, ale przez podmiot prawnie od niego odrębny, z którym Beneficjenta łączą więzy kapitałowe, pewnych prac nad inwestycją podobną, ale jednak nie tożsamą z inwestycją objęta zakresem danego projektu, świadczy o "rozpoczęciu prac nad projektem" w rozumieniu ww. przepisów, podczas gdy prawidłowa interpretacja przedmiotowych przepisów nie pozwala na takie uznanie, a tym samym nie doszło do naruszeń o których mowa w przepisach u.f.p.; h) art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art 184 ust 1 u.f.p. w zw. z postanowieniami § 11 ust 2 i 4 umowy o dofinansowanie, poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia procedur na skutek zaistnienia konfliktu interesów, podczas gdy prawidłowa interpretacja przedmiotowych przepisów i powołanych postanowień Umowy o dofinansowanie prowadzi do wniosku, iż w sprawie nie powstał konflikt interesów, a tym samym nie doszło do naruszeń o których mowa w przepisach u.f.p.; i) art 207 ust 1 u.f.p. w zw. z art 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210, z 31.7.2006, s. 25, z późn. zm.; dalej: "Rozporządzenie 1083/2006") poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji zaistnienia nieprawidłowości w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 1083/2006, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tych przepisów wymaga wykazania zaistnienia co najmniej potencjalnej szkody oraz związku przyczynowego. II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym tj.: a) art 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji nie dokonał samodzielnej weryfikacji i oceny zarzutów przedstawionych przez skarżącą kasacyjnie w skardze do Sądu administracyjnego oraz nie wyjaśnił podstaw prawnych będących podstawą rozstrzygnięcia, ograniczając się wyłącznie do powtórzenia ogólnikowej argumentacji organu administracyjnego w tym zakresie i uznając stanowisko MF i PARP za swoje, podczas gdy ww. przepis obliguje Sąd administracyjny do szczegółowej weryfikacji i oceny wszystkich zarzutów poniesionych przez stronę skarżącą oraz do należytego wyjaśnienia podstaw prawnych będących podstawą rozstrzygnięcia; b) art 145 § 1 pkt 1 lit. c ) p.p.s.a. w zw. z art 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 80, art. 81a § 1, art. 84 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na wadliwym wykonaniu ustrojowego obowiązku kontroli legalności działań organów administracji publicznej poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ ww. przepisów postępowania polegającego na: a. niepodjęciu przez organ administracji czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia zawisłej sprawy, w szczególności zaniechania zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, b. na braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez brak dokonania ustaleń odnośnie podstaw faktycznych, charakteru i wagi zarzucanych Spółce nieprawidłowości, c. przyjęciu, iż to na Spółce ciąży obowiązek wykazania w toku postępowania, iż prowadziła Projekt zgodnie z przepisami i Umową o dofinansowanie, d. naruszeniu zasady rozstrzygania na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Jednocześnie mając na względzie, że rozstrzygnięcie zasadniczej kwestii w niniejszym sporze jest ściśle związane z wykładnią właściwych przepisów Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ("TFUE") wniósł o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ("TSUE") w trybie art. 267 TFUE poniżej sformułowanych pytań prejudycjalnych: a) Czy art. 3 ust. 3 w zw. z bezpośrednio skutecznym art. 3 ust. 1 akapit pierwszy Rozporządzenia 2988/95 powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym takim, jak w niniejszej sprawie art. 66a ust. 1 u.f.p., które wprowadzają inny moment rozpoczęcia biegu przedawnienia nieprawidłowości, niż wynikający z art. 3 ust. 1 akapit pierwszy Rozporządzenia 2988/95, co w efekcie może doprowadzić do różnego stosowania tego rozporządzenia w różnych państwach członkowskich? b) Czy art. 3 ust 3 Rozporządzenia 2988/95 powinien być interpretowany w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim wyłącznie na modyfikację długości okresu przedawnienia, o której mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, ale już nie pozwala na modyfikację innych elementów koniecznych do oceny przedawnienia, takich jak moment rozpoczęcia biegu przedawnienia? c) Czy art. 3 ust 3 w zw. z bezpośrednio skutecznym art 3 ust 1 akapit czwarty Rozporządzenia 2988/95 powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym takim, jak w niniejszej sprawie art 66a ust 1 u.f.p. które wprowadzają zasadę, zgodnie z którą termin przedawnienia nieprawidłowości może być dłuższy, niż wynikający z art 3 ust 1 akapit czwarty Rozporządzenia 2988/95 okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, przez co maksymalne długości okresu przedawnienia nieprawidłowości w poszczególnych państwach członkowskich mogą się znacząco różnić? d) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z pytań nr 1-3 - czy art 288 akapit drugi TFUE należy rozumieć w ten sposób, że Sąd krajowy, który stwierdzi sprzeczność przepisów krajowych dotyczących przedawnienia nieprawidłowości z art. 3 ust 1 i/lub ust 3 Rozporządzenia 2988/95, powinien odmówić stosowania tych przepisów krajowych i zamiast nich zastosować bezpośrednio art 3 ust 1 Rozporządzenia 2988/95? e) Czy art 3 ust 1 akapit drugi zdanie drugie Rozporządzenia 2988/95 należy intepretować w ten sposób, że sprzeciwia się on interpretacji występującego w nim pojęcia "program wieloletni" takiej, jak ta dokonana w niniejszej sprawie przez polskie ograny, która polega na tym, że, na gruncie przepisów dotyczących perspektywy finansowej 2007-2013, "program wieloletni" jest utożsamiany z "programem operacyjnym" w rozumieniu art 2 pkt 1 Rozporządzenia 1083/2006, a nie z projektem inwestycyjnym obejmującym szereg konkretnych działań, takim jak Projekt E. Sp. z o.o. w niniejszej sprawie, który był "operacją" w rozumieniu art 2 pkt 3 Rozporządzenia nr 1083/2006? f) Czy art 3 ust 1 akapit drugi zdanie drugie Rozporządzenia 2988/95 należy intepretować w ten sposób, że sprzeciwia się on wykładni występującego w nim pojęcia "nieprawidłowości ciągłej" takiej, jak ta dokonana w niniejszej sprawie przez polskie ograny, która polega na tym, że jeśli w ramach jakiejkolwiek operacji w rozumieniu art. 2 pkt 3 Rozporządzenia 1083/wystąpienie jakiekolwiek naruszenia prawa uznane byłoby automatycznie za nieprawidłowość ciągłą, która ustaje dopiero z upływem okresu trwałości takiej operacji w rozumieniu art 57 Rozporządzenia nr 1083/2006? g) Czy art 3 ust 1 akapit pierwszy i drugi Rozporządzenia 2988/95 należy intepretować w ten sposób, że jeśli w ramach jakiejkolwiek operacji w rozumieniu art 2 pkt 3 Rozporządzenia 1083/2006 naruszenie prawa odnoszące się do efektu zachęty to nie jest "nieprawidłowość ciągła", lecz "nieprawidłowość odrębna", która jest popełniania w momencie akceptacji wniosku o wsparcie przez instytucję zarządzającą? Argumentację na poparcie powyższych zarzutów i wniosków skarżący kasacyjnie Syndyk przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Pismem procesowym z 8 października 2025r. Syndyk uzupełnił uzasadnienie podstaw kasacyjnych wskazując na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2022r., sygn. akt I GSK 1764/21, podnosząc, iż w sprawie nie istaniała możliwość zastosowania art. 66a u.f.p. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zasadny okazał się podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten stanowi normatywny wzorzec kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, a więc takie, które zawiera konieczne elementy określone w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, ma pomóc stronie oraz Sądowi odwoławczemu w prześledzeniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także w zapoznaniu się z procesem myślowym, który doprowadził Sąd I instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie, wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z: 28 września 2010r., sygn. akt I OSK 1605/09 i 13 października 2010r., sygn. akt II FSK 1479/09). Oznacza to, że orzeczenie Sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia Sądu (por. wyroki NSA z: 15 czerwca 2010r., sygn. akt II OSK 986/09 i 12 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2338/13). Słusznie wskazał kasator, że Sąd I instancji nie dokonał samodzielnej weryfikacji i oceny zarzutów przedstawionych przez stronę skarżącą kasacyjnie w skardze do Sądu administracyjnego ograniczając się wyłącznie do powtórzenia argumentacji organu administracyjnego i uznając stanowisko Ministra i PARP za swoje. Dotyczy to podnoszonego w pkt II. ppkt 1- 4. skargi do WSA zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj.: przepisów art. 66a ust. 1 w zw. z art. 60 pkt 6 u.f.p., art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Rozporządzenia 2988/95 i wykładni występującego w tym przepisie pojęcia "nieprawidłowości ciągłej" oraz art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze Rozporządzenia 2988/95. W odniesieniu do zarzutu przedawnienia WSA jedynie przytoczył stanowisko organu, podnosząc, że wszczęcie postępowania administracyjnego w I instancji oraz wydanie decyzji nastąpiło po wejściu w życie art. 66a ust. 1 u.f.p. Tym samym stwierdzić należy, iż WSA jedynie powtórzył przedstawione w decyzji stanowisko organu bez pogłębionej analizy i nie odnosząc się do zarzutów strony skarżącej. W sytuacji zatem, kiedy uzasadnienie przedmiotowego wyroku dotknięte jest wadą braku wyczerpującego rozpoznania sprawy i wyjaśnienia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia, co powoduje, że zaskarżony wyrok został wydany z uchybieniem art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za przedwczesne należy uznać odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Niezależnie jednakże od powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla rozstrzygnięcia sprawy przydatny będzie wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 6 lutego 2025r. C-42/24, w którym w szczególności Trybunał podkreślił, że z samego brzmienia art. 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 2988/95 wynika, że ustanawiając ten przepis, prawodawca Unii zamierzał jedynie umożliwić państwom członkowskim wydłużenie terminu przedawnienia w stosunku do terminu przewidzianego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, z wyłączeniem wszelkich zmian momentu rozpoczęcia biegu tego terminu. Przyjąć zatem należało, że przepisy krajowe w świetle art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 mogą jedynie wydłużyć termin przedawnienia natomiast nie mogą modyfikować momentu rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia. Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, którego obowiązkiem będzie ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem stanowiska przedstawionego wyżej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a), w związku z § 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r. poz. 1935).