I SA/Go 47/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r . sprawy ze skargi R sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę. Decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor OR ARiMR) po rozpoznaniu odwołania R Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca albo Spółka) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej: Kierownik BP ARiMR) z [...] sierpnia 2017 r. w sprawie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na podstawie, której odmówiono Skarżącej przyznania płatności dla młodych rolników oraz przyznano płatności we wnioskowanym zakresie z uwzględnieniem współczynników korygujących. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1, art. 10 oraz 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. - dalej: k.p.a.) w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 2137 ze zm.), art. 3, art. 7 ust. 1, art. 8 ust.1, art. 13, art. 21, art. 23 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 278 ze zm.), zwaną dalej "ustawą", § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dania 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r., poz. 352 ze zm., dalej: rozp. MRiRW). Z uzasadnienia decyzji Dyrektora OR ARiMR wynikał następujący stan sprawy. W dniu 15 czerwca 2015 r. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2016. W złożonym wniosku Skarżąca zgłosiła do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 37,50 ha. W zakresie odmowy przyznania płatności dla młodego rolnika organ pierwszej instancji stwierdził, że na podstawie art. 50 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 17 grudnia 2013 r. nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347.608 ze zm. dalej: rozporządzenie Nr 1307/2013) oraz na podstawie art. 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 11 marca 2014 r. nr 639/2014 w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 17 grudnia 2013 r. nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (DZ.U.UE.L.2014.181.1 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 639/2014), płatność dla młodych rolników przysługuje rolnikom, którzy w każdym roku składania przez osobę prawną wniosku o płatność w ramach systemu dla młodych rolników sprawują faktyczną i trwałą kontrolę nad daną osobą prawną w zakresie decyzji dotyczących zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego, lub przypadku gdy kilka osób fizycznych, łącznie rolnik jest zdolny do sprawowania takiej faktycznej i trwałej kontroli samodzielnie albo wspólnie z innymi rolnikami oraz ich wiek w roku składania tego wniosku nie przekracza 40 lat. Organ zaznaczył, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozp. MRiRW, w przypadku ubiegania się o przyznanie płatności, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. c, przez osobę prawną lub grupę osób, o której mowa w art. 50 rozporządzenia nr 639/2014, do wniosku o przyznanie tej płatności dołącza się: 1) dokumenty potwierdzające sprawowanie przez młodego rolnika lub inne osoby faktycznej i trwałej kontroli, o której mowa w art. 49 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 639/2014, nad tą osobą prawną lub nad tą grupą osób oraz potwierdzające datę rozpoczęcia sprawowania tej kontroli - w przypadku osób prawnych oraz grupy osób innej niż małżonkowie; 2) oświadczenie o osobach sprawujących faktyczną i trwałą kontrolę, o której mowa w art. 49 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 639/2014, o dacie rozpoczęcia działalności, o którym mowa w art. 50 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, przez młodych rolników sprawujących tę kontrolę oraz o dacie rozpoczęcia przez tych młodych rolników sprawowania tej kontroli, zawierające imiona i nazwiska tych osób, numery identyfikacyjne, jeżeli zostały nadane, numery PESEL, a w przypadku gdy osoby te nie posiadają obywatelstwa polskiego - kod kraju, numer paszportu lub innego dokumentu tożsamości. Dowodami potwierdzającymi sprawowanie faktycznej i trwałej kontroli nad osobą prawną i datę rozpoczęcia sprawowania tej kontroli przez młodego rolnika - zdaniem organu są - np. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), aktualny na dzień złożenia wniosku, z którego wynikało będzie kto i od kiedy sprawuje faktyczną i trwałą kontrolę nad osobą prawną lub umowa spółki, lub akt powołania na stanowisko. Organ zaznaczył, że 12 lipca 2016 r. wpłynęło przesłane przez stronę Oświadczenie o osobach sprawujących faktyczną i trwałą kontrolę nad osobą prawną, jednak bez dowodów potwierdzających sprawowanie faktycznej i trwałej kontroli nad osobą prawną i daty rozpoczęcia sprawowania tej kontroli przez młodego rolnika, co w konsekwencji pozbawiło skarżącą Spółkę płatności dla młodych rolników. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części, co do odmowy przyznania płatności dla młodych rolników na rok 2016. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 77 § 4 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie faktów znanych z urzędu w zakresie uprawnienia osoby wskazanej jako młodego rolnika do reprezentacji Spółki, ewentualnie: - art. 64 § 2 K.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązków przez niewezwanie odwołującej do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności z pouczeniem o skutkach jego nieuzupełnienia. W uzasadnieniu podniosła, że organ pierwszej instancji wiedzę o osobach sprawujących faktyczną i trwałą kontrolę nad skarżącą oraz dokumenty potwierdzające te informacje, posiadał z urzędu. Skarżąca w dniu 2 listopada 2016 r. złożyła do organu wniosek o wpis do ewidencji producentów do którego został załączony odpis z KRS skarżącej. Niezależnie od powyższego, Kierownik BP ARiMR, po powzięciu informacji o brakach formalnych złożonego wniosku o przyznanie płatności, nie wezwał skarżącej do uzupełnienia wniosku, poprzez złożenie brakujących dokumentów oraz nie pouczył skarżącej, jakie będą skutki nie uzupełnienia dokumentów. Dyrektor OR ARiMR decyzją z [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Kierownika BP ARiMR, że w sprawie zaistniały podstawy do odmowy przyznania płatności dla młodych rolników oraz pomniejszenia Jednolitej Płatności Obszarowej, Płatności za zazielenienie, Płatności redystrybucyjnej, Płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych o współczynniki korygujące wskazane w decyzji. W zakresie zarzutu naruszenia art. 77 § 4 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie faktów znanych z urzędu w zakresie uprawnienia osoby wskazanej jako młodego rolnika do reprezentacji Spółki organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z odwołania Skarżąca w dniu 2 listopada 2016 r. złożyła wniosek o wpis do ewidencji producentów, do którego załączyła odpis z KRS. Organ zaznaczył, że wskazane dokumenty składane były w ramach odrębnego postępowania administracyjnego, dotyczącego zmian w ewidencji producentów i tym samym nie można uznać, że składane w dniu 2 listopada 2016 r. dokumenty dotyczyły postępowania dotyczącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Organ wskazał, że dokumenty należało złożyć wraz w wnioskiem w terminie od 15 marca do 15 czerwca (plus 25 dni kalendarzowych), tj. najpóźniej do 11 lipca 2016 r. Skarżąca w dniu 11 lipca 2016 r. złożyła tylko oświadczenie o osobach sprawujących faktyczną i trwałą kontrole nad osobą prawną. Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła skargę zarzucając jej: - nieważność na podstawie art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a., gdyż nie zawiera ona podpisu z imienia i nazwiska osoby upoważnionej do jej wydania, ewentualnie: - art. 77 § 4 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie faktów znanych z urzędu w zakresie uprawnienia osoby wskazanej jako młodego rolnika do reprezentacji Spółki, - art. 64 § 2 K.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązków przez organ administracji publicznej, poprzez nie wezwanie Skarżącej do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności z pouczeniem o skutkach jego nieuzupełnienia. Wobec podniesionych zarzutów Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca argumentowała, iż brak podpisu pod decyzją zawierającego imię i nazwisko osoby podpisującej w sposób rażący narusza art. 107 § 1 k.p.a. i przez to skutkuje nieważność decyzji. Brak podpisu uniemożliwia bowiem identyfikację osoby, która decyzję podpisała. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednak dotyczy kognicji sądu w sprawach ze skarg na interpretacje podatkowe, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona przez Skarżącą decyzja nie naruszała prawa. Przedstawienie merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji poprzedzić jednak należało odniesieniem się do najdalej idącego zarzutu nieważności decyzji, która - zdaniem skarżącej - wynikała z braku poprawnego podpisu na zaskarżonej decyzji. Skarżąca, jak należy rozumieć z lakonicznych wywodów skargi, podstawy nieważności upatrywała w braku podpisu imiennego ("z imienia i nazwiska") nie natomiast w nieopatrzeniu decyzji w ogóle podpisem. Co do zasady, należy zgodzić się z autorką skargi, że brak podpisu na decyzji (art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.) stanowi przesłankę nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), ponieważ takie uchybienie musi być uznane za rażące naruszenie prawa (zob. np. wyr. NSA z 03.03.2015 r. II GSK 2438/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - w skrócie: CBOSA), jednak brak jest podstaw do przyjęcia, że tego rodzaju mankament cechował decyzję Dyrektora OR ARiMR wydaną w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że w aktach postępowania administracyjnego przedstawionych Sądowi znajduje się egzemplarz decyzji opatrzony podpisem i imienną pieczęcią osoby podpisującej, z której wynika, iż decyzję podpisał, działający z upoważnienia Dyrektora Oddziału Regionalnego, jego zastępca – K.N.. W ocenie Sądu decyzja została podpisana zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., który stanowi, iż decyzja musi zawierać podpis z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska. Ani ten, ani żaden inny przepis k.p.a. nie formułuje wymogu, by podpis pod decyzją był czytelny. K.p.a. w ogóle nie przesądza o rodzaju popisu. Prawne i praktyczne znaczenie podpisu polega bowiem na tym, że pozwala on na identyfikację osoby biorącej udział w wydaniu decyzji. Identyfikacji osoby podpisującej decyzję służy obok podpisu również wskazanie imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego (por. np. wyr. NSA: z 14.02.2013r., I GSK 395/12, z 06.12.2012r., I GSK 246/12, CBOSA). Pod pojęciem podpisu należy rozumieć znak ręczny określonej osoby, pozwalający dzięki jego indywidualnym cechom na identyfikację tej osoby. Nie musi obejmować pełnego nazwiska (zob. uchwałę SN z 28.12.1973r., III CZP 78/72, OSN 1973, nr 12, poz. 207). Podpis pod decyzją musi być zatem własnoręczny, lecz nie musi być czytelny (wyr. NSA z 4.04.2008 r., II FSK 151/07, CBOSA). Tym samym twierdzenie o nieważności zaskarżonej decyzji nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, iż w roku 2016 wniosek o przyznanie płatności wraz z załącznikami należało złożyć w terminie od 15 marca do 15 czerwca. Możliwe było złożenie wniosku o przyznanie płatności wraz z załącznikami także w terminie 25 dni kalendarzowych po terminie składania wniosków, tj. do 11 lipca 2016 r. Wiązało się to jednak ze zmniejszeniem o 1% za każdy dzień roboczy kwot płatności, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie, za wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4. Stosownie do art. 13 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 640/2014, bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczególnych środków wprowadzanych przez państwa członkowskie odnośnie do konieczności składania dokumentów uzupełniających w należytym terminie, aby umożliwić planowanie oraz przeprowadzenie skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również do wniosków o wsparcie, dokumentów, umów oraz innych deklaracji, które należy przedstawić właściwym organom, jeśli takie wnioski o wsparcie, dokumenty, umowy lub deklaracje stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy lub wsparcia. Jeśli natomiast takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia. Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w przypadku, gdy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 K.p.a., kierownik biura powiatowego Agencji niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 K.p.a. nie stosuje się. Jak stanowi bowiem art. 23 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów. W świetle powyższych regulacji, nie powinno budzić wątpliwości, że wniosek o płatność należało złożyć do właściwego organu nie później niż do 15 czerwca 2016 r. (bez sankcji terminowych), ewentualnie do 11 lipca 2016 r., ale skutkuje to zmniejszeniem kwoty płatności o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia, poza wyjątkami, które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei wniosek złożony po 11 lipca 2016 r. nie byłby w ogóle rozpatrywany, co skutkowałoby pozbawieniem rolnika płatności za rok 2016. Terminy te dotyczą także wniesienia poprawek, jak i przedłożenia dokumentów, które należało złożyć, jeżeli dokumenty te stanowią o kwalifikowalności wnioskowanej płatności, i to niezależnie od tego, czy miałoby to nastąpić z własnej inicjatywy wnioskodawcy, czy też po otrzymaniu informacji od organu o stwierdzonych brakach. Wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 nie można dokonywać bez powiązania go z art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia, który w sposób jednoznaczny obowiązek terminowego składania wniosku rozciąga w akapicie 2 również na dokumenty, umowy oraz inne deklaracje, jeśli takie dokumenty, umowy lub deklaracje stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy lub wsparcia. Stąd też pojęcie poprawek, o których mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 r. odnosić należy również do dokumentów, które należy załączyć do wniosku. Podkreślić przy tym należy, że intencja ustawodawcy unijnego, nakazująca dokonanie takiej wykładni przepisów dotyczących terminów składania wniosków o przyznanie płatności, została wyrażona w motywie 15 preambuły do rozporządzenia 640/2014. Zgodnie z tym motywem przestrzeganie terminów składania wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność i innych deklaracji, terminów zgłaszania poprawek do wniosków o przyznanie pomocy obszarowej lub wniosków o płatność oraz terminów składania dokumentów uzupełniających lub umów jest niezbędne, aby organy krajowe miały możliwość planowania, a następnie przeprowadzania skutecznych kontroli poprawności wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność lub innych dokumentów. Należy zatem ustanowić przepisy dotyczące terminów, w których będą przyjmowane spóźnione dokumenty. Aby skłonić beneficjentów do przestrzegania terminów, w przypadku wniosków złożonych po terminie należy stosować zniechęcające zmniejszenie, z wyjątkiem opóźnień wynikających z przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. W sprawie bezsporne jest, że wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 (jednolitej płatności obszarowej, płatności dla młodych rolników, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej i płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych), skarżąca Spółka przesłała do organu pierwszej instancji w dniu 15 czerwca 2016 r. (wpływ do biura organu 17 czerwca 2016 r.). Nadto, w dniu 11 lipca 2016 r. (data wpływu do organu 12 lipca 2016 r.) złożyła Oświadczenie o osobach sprawujących faktyczną i trwałą kontrolę nad osobą prawną, bez dokumentów potwierdzających sprawowanie takiej kontroli przez młodego rolnika oraz potwierdzających datę rozpoczęcia sprawowania tej kontroli. W konsekwencji powyższego, organ zasadnie w przypadku płatności dla młodych rolników - z uwagi na nieprzedłożenie do 11 lipca 2016 r. dokumentów, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia MRiRW - odmówił jej przyznania. Niewątpliwe dokumenty te należą do tej kategorii dowodów, bez których nie sposób było ocenić spełnienia przez beneficjenta przesłanek do przyznania wnioskowanych płatności (dokumenty identyfikujące i charakteryzujące działki rolne zadeklarowane we wniosku oraz potwierdzające okoliczność sprawowania przez młodego rolnika lub inne osoby faktycznej i trwałej kontroli, o której mowa w art. 49 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 639/2014). Nie można przy tym zapominać, że wniosek o przyznanie płatności skarżąca nadała w urzędzie pocztowym w ostatnim dniu terminu tj. 15 czerwca 2016 r. Zatem już z tego powodu skróciła sobie możliwy termin do usuwania braków wniosku (zgłoszenia poprawek, przedłożenia załączników), skracając równocześnie organowi termin do skutecznego stwierdzenia braków we wniosku, tym bardziej, że był to czas, kiedy do biura Agencji trafia największa ilość wniosków z tytułu dopłat bezpośrednich. Z kolei, oświadczenie o osobie sprawującej faktyczną i trwałą kontrolę nad osobą prawną skarżąca Spółka nadała w ostatnim dniu na składanie wniosków oraz wszelkich innych dokumentów niezbędnych do rozpoznania wniosku. To oświadczenie wpłynęło do organu 12 lipca 2016 r., a zatem - jak zasadnie przyjął organ odwoławczy - po tym terminie organ pierwszej instancji nie miał już obowiązku skierowania do skarżącej spółki wezwania do usunięcia braków, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Tym samym, sama skarżąca zwiększyła z przyczyn leżących po swojej stronie, ryzyko uchybienia terminowi do usuwania braków, w postaci pomniejszenia płatności, czy nawet - jak w przypadku płatności dla młodych rolników - odmowy jej przyznania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 4 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie faktów znanych z urzędu w zakresie uprawnienia osoby wskazanej jako młodego rolnika do reprezentacji Spółki, należy przyznać racje organowi, który wskazał, że w dniu 2 listopada 2016 r. Skarżąca złożyła wniosek o wpis do ewidencji producentów, do którego załączyła odpis z KRS. Wskazane dokumenty złożone były w ramach odrębnego postępowania administracyjnego, dotyczącego zmian w ewidencji producentów i tym samym zasadnie przyjęto, że składane w dniu 2 listopada 2016 r. dokumenty nie dotyczyły postępowania w zakresie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Dokumenty te, o czym już była mowa wyżej należało złożyć wraz w wnioskiem w terminie od 15 marca do 15 czerwca (plus 25 dni kalendarzowych), tj. najpóźniej do 11 lipca 2016 r. Skarżąca w dniu 11 lipca 2016 r. złożyła tylko oświadczenie o osobach sprawujących faktyczną i trwałą kontrole nad osobą prawną. Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Dyrektora OR ARiMR odpowiada prawu, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.