I GSK 246/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 714/11 w sprawie ze skargi R. M.-Cz., M. Cz., M. Cz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w P. na rzecz R. M.-Cz., M. Cz., M. Cz. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 714/11 po rozpoznaniu skargi R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...]oraz określił, że wymienione decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] maja 2005 r. J. dokonał na terenie H. zakupu samochodu marki Land Rover Discovery. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających Naczelnik Urzędu Celnego w K. ustalił, że pomimo powstania obowiązku podatkowego nie złożono deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz nie uiszczono należnego podatku akcyzowego. Organ wezwał J. do złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji uproszczonej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. wyjaśnił, iż nabyty przez niego pojazd jest samochodem ciężarowym. Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. powołał biegłego rzeczoznawcę samochodowego R. w celu ustalenia wartości rynkowej samochodu oraz zbadania czy w samochodzie dokonywane były zmiany konstrukcyjne polegające na umiejscowieniu stałych punktów kotwiczenia lub urządzeń do instalowania tylnych siedzeń, a także zmian polegających na umiejscowieniu w tej części pojazdu stałych punktów do mocowania wyposażenia bezpieczeństwa (pasów bezpieczeństwa), dokonanych przed przeprowadzeniem badania technicznego w 2005 r. Oględziny pojazdu miały być przeprowadzone dnia [...] lipca 2010 r. Do dokonania tej czynności jednak nie doszło z uwagi na śmierć J. w dniu [...] lipca 2010 r. W konsekwencji tej okoliczności, postępowanie w sprawie zostało zawieszone. Sąd Rejonowy w K., postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt I Ns 155/11 orzekł, że spadek po J. nabyli na mocy ustawy z dobrodziejstwem inwentarza: żona R. - w 1/3 części, małoletnia córka M. - w 1/3 części, syn M. - w 1/3 części. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w K. pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. zawiadomił spadkobierców o wszczętym z urzędu wobec spadkodawcy postępowaniu podatkowym oraz o przedmiocie tego postępowania. Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia organ I instancji podjął z urzędu postępowanie w sprawie. Kontynuując podjęte wcześniej czynności w zakresie powołania biegłego, Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. zmienił swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r. i powołał R. biegłego rzeczoznawcę samochodowego w celu ustalenia wartości rynkowej samochodu Land Rover Discovery na dzień [...] maja 2005 r. oraz ustalenia jego cech konstrukcyjnych celem określenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Po przeprowadzeniu oględzin pojazdu, biegły wydał opinię nr [...], w której ustalił wartość rynkową brutto samochodu w wysokości 26.900 zł. Odnosząc się do cech konstrukcyjnych pojazdu biegły stwierdził, między innymi, że badany samochód jest samochodem terenowym kombi 5 drzwiowym, 5 osobowym, w którym wykonano zmiany konstrukcyjne. Ostatecznie biegły wskazał, że badany samochód ciężarowy (na bazie samochodu terenowego) w dniu badania nie posiadał kompletnej trwałej przegrody oddzielającej część osobową od części ładunkowej, ze względu na brak górnego elementu przegrody-ramy z kratką. Pojazd po uzupełnieniu przegrody i uzupełnieniu pozostałych usterek opisanych w jego ocenie może być zaliczony do samochodów ciężarowych. Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. określił skarżącym zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, stwierdzając że samochód należało zaklasyfikować do kodu CN 8703, tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. Dyrektor Izby Celnej w P., decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podzielając stanowisko zaprezentowane przez Naczelnika Urzędu Celnego w K., organ odwoławczy stwierdził, że pojazd nie posiada cech, które przemawiałyby za tym, że jest to samochód do transportu towarów. Organ uznał, że pojazd ten został prawidłowo sklasyfikowany przez organ I instancji do kodu CN 8703 jako pojazd osobowy, w wyniku czego na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. - o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) podlegał akcyzie. Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu. Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 69 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622 ze zm.) w postępowaniu celnym organem właściwym jako organ I instancji jest naczelnik urzędu celnego. Z § 12 pkt 8 zarządzenia nr 30 Ministra Finansów z dnia 29 października 2009 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 13, poz. 72) wynika, że naczelnik urzędu celnego może upoważnić podległych funkcjonariuszy celnych i pracowników urzędu celnego do podejmowania w jego imieniu decyzji lub innych rozstrzygnięć w określonych sprawach. Sąd stwierdził, że pod decyzją organu I instancji z dnia [...] czerwca 2011 r. obok podpisu działającego z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w K., Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego M., widnieją podpisy Kierownika Referatu Akcyzy i Gier Z. oraz Młodszego Eksperta Służby Celnej M. Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w P. nie potrafił podać co oznaczają dodatkowe podpisy złożone pod decyzją. Wskazał przy tym, iż zdarza się, że pracownik przygotowujący projekt decyzji podpisuje się pod projektem. Dodał również, że nigdy nie spotkał się z sytuacją, aby pod decyzją widniały podopisy i pieczęcie kilku pracowników. Zdaniem Sądu, zamieszczenie wielu podpisów pod decyzją budzi uzasadnione przypuszczenie, że rozstrzygnięcie zostało podjęte przez organ kolegialny. Tymczasem obowiązujące przepisy nie przewidują udzielania przez Naczelnika Urzędu Celnego upoważnienia do wydawania decyzji dla grupy pracowników, działających jako organ quasi-kolegialny. Powyższego nie zmienia również fakt, że podpisy zostały pogrupowane w sposób, który mógłby ułatwić wyodrębnienie nazwiska osoby, która podjęła decyzję w imieniu organu. Nawet gdyby przyjąć, że taka technika dowodzi różnej wagi podpisów figurujących w różnym miejscu decyzji, nie sposób nie zauważyć, że w miejscu, które w zaskarżonej decyzji zostało przeznaczone na podpis osoby wydającej w imieniu organu decyzję widnieją trzy podpisy. Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. zaskarżając go w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) przez jego zastosowanie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K., a tym samym uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie podatkowe nie było objęte wadami istotnymi, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a zatem należało na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzec o oddaleniu skargi, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) polegające na uznaniu, że zamieszczenie wielu podpisów pod decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w K. wskazuje, iż zapadłe rozstrzygnięcie zostało podjęte przez organ kolegialny, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie. Dyrektor Izby Celnej w P., w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację na poparcie swojego stanowiska, że zamieszczenie trzech podpisów po decyzją nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy zaznaczając, że opatrzenie decyzji pieczątkami imiennymi, na których widnieje zapis "Z up. Naczelnika Urzędu Celnego" w sytuacji gdy przy tej czynności osoby te nie działały z upoważnienia organu można jedynie nazwać niefrasobliwością. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a., oznacza, iż to podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, określają zakres jego kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny, poza przypadkami nieważności postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie występuje, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, które mgło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ, stawiając w skardze kasacyjnej pierwszy zarzut stwierdził, że jego zdaniem Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji obu instancji podczas gdy postępowanie podatkowe nie było dotknięte żadnymi istotnymi wadami. Wskazany powyższej przepis stanowi, że podstawą uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji lub postanowienia w całości lub w części jest stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego skarżący, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zobligowany jest wskazać konkretne przepisy postępowania, którym uchybił organ administracji publicznej, a które to uchybienie zostało zaakceptowane przez Sąd. Ponadto musi wykazać prawdopodobieństwo oddziaływania naruszenia prawa procesowego na wynik sprawy. Autor rozpoznawanej skargi kasacyjnej, poza wskazaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie powołał żadnych przepisów prawa, których naruszenie jego zdaniem nieprawidłowo zaakceptował Sąd I instancji i w związku z tym nie wykazał, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Wskazany w ramach podstaw skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż wymienione w jego hipotezie przepisy postępowania nie obejmują swym zakresem art. 145. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1471/04; wyrok NSA z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 91/07; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 458/07; wyrok NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 468/08; wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1668/10). Rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd jest efektem postępowania przed tym Sądem, a przepisy określające sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd nie są przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. Podstawą natomiast skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a przepisy określające samo rozstrzygnięcie tylko w przypadku nadania rozstrzygnięciu innej niż przewidziana w przepisie formuły. Niewskazanie w skardze kasacyjnej żadnego z przepisów regulujących proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, którego naruszenie spowodowało, że Sąd I instancji stwierdził naruszenie prawa przez organ podatkowy, czyni ten zarzut całkowicie nieusprawiedliwionym. Stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania należało wskazać konkretne przepisy normujące postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, ewentualnie zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z konkretnymi przepisami procedury podatkowej. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, poprzez stwierdzenie, że zamieszczenie wielu podpisów po decyzją organu I instancji może sugerować, że decyzję tę podjął organ kolegialny. Ustosunkowując się do tak skonstruowanego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), decyzja powinna zawierać podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Podpis jest elementem konstytutywnym decyzji, gdyż do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracji mamy do czynienia z projektem decyzji. Jak wskazuje się w literaturze, istota podpisu sprowadza się do utożsamienia się organu administracyjnego z treścią decyzji. Ponadto podpis służy do zidentyfikowania osoby, która działa w imieniu organu, przez co umożliwia weryfikację uprawnień danej osoby do wydawania decyzji. Zatem brak podpisu lub niemożność zidentyfikowania osoby, która podpisała decyzję stanowi istotną wadę decyzji, która powoduje konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Wskazać także należy, że osobą upoważnioną do wydania decyzji jest podmiot pełniący funkcję organu podatkowego lub osoba działająca na podstawie upoważnienia tego organu, udzielonego na podstawie art. 143 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 2 przywołanego przepisu upoważnienie to może być udzielone m.in. funkcjonariuszom celnym lub pracownikom urzędu celnego oraz funkcjonariuszom celnym lub pracownikom izby celnej odpowiednio przez naczelnika urzędu celnego lub dyrektora izby celnej. Konstrukcja art. 143 pozwala zatem na udzielenie pracownikowi urzędu, prawa do działania w imieniu organu. Upoważnienie musi być udzielone na piśmie i wskazywać rodzaj spraw, w których pracownicy będą mogli wydawać decyzje z upoważnienia organu. Upoważniony pracownik, nie zajmując stanowiska organu administracyjnego, pełni w granicach określonych w upoważnieniu funkcję tego organu. Przepis ten umożliwia zatem dekoncentrację uprawnień orzeczniczych na inne osoby niż osoby piastujące funkcję organów administracji. Z treści decyzji organu I instancji wynika, że decyzja została podpisana przez trzy osoby: (Zastępcę Naczelnika Urzędu Celnego) M., (Kierownika Referatu Akcyzy i Gier) Z. oraz (Młodszego Eksperta Służby Celnej) M. Przy podpisach każdej z tych osób widnieje imienna pieczątka z adnotacją "Z up. Naczelnika Urzędu Celnego". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi żadnych wątpliwości, że zawarcie przy stosownym podpisie znajdującym się pod decyzją administracyjną, adnotacji "Z up. Naczelnika Urzędu celnego" oznacza jej podpisanie przez osobę, która została upoważnienia do wydania decyzji. Jak już wcześniej wspomniano, zaskarżona decyzja została podpisana przez trzy osoby. Każda z nich powołała się na upoważnienie udzielone przez Naczelnika Urzędu Celnego. W takim stanie sprawy niemożliwe jest ustalenie, która z tych osób w istocie podpisała decyzję z upoważnienia naczelnika urzędu celnego, który jest organem monokratycznym. Pomimo, że organ w skardze kasacyjnej wywodzi, iż tylko jedna z tych osób (M.) posiadała upoważnienie naczelnika urzędu celnego do podpisania decyzji to nie zmienia to faktu, że pod decyzją widnieją trzy podpisy. Zauważyć należy, że ustawodawca nakładając na organ wymogi formalne dla poprawnego wydania decyzji, a więc także w zakresie jej podpisania, spełnia funkcję gwarancyjną dla strony, która nie może mieć wątpliwości, że decyzja pochodzi od organu administracji publicznej i wydana została przez upoważniony podmiot. Z kolei argument organu, że trzy podpisy widnieją jedynie po decyzją znajdująca się w aktach sprawy, natomiast jej odpis, który otrzymała strona zawiera jeden podpis nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Stwierdzić należy, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola prawidłowości wydanej decyzji, m.in. w części dotyczącej właściwego organu lub osoby upoważnionej do jej podpisania dokonuje się w oparciu o oryginał decyzji znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy. Podsumowując powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przez Sad I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepowołanie i niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Odnosząc się do tego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej z perspektywy odnoszącej się do wskazanego zarzutu daje jednak podstawę do zajęcia stanowiska, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje merytoryczną zasadność stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Nie można natomiast mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. Natomiast w odniesieniu do ostatniego zarzutu procesowego, naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., przypomnieć trzeba, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Cel regulacji zawartej we wskazanym przepisie, wobec specyfiki i istoty kontroli legalności administracji publicznej, którą jest między innymi to, że sąd administracyjny sam nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, wyraża się w tym, że przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu, jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu i jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Wskazać należy, że naruszenia przywołanego przepisu organ upatruje w nieprzeprowadzeniu przez Sąd I instancji dowodu na okoliczność ustalenia, która z osób, których podpisy widnieją pod decyzją posiada upoważnienie do jej podpisania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie miał wątpliwości co do faktu podpisania decyzji organu I instancji przez trzy osoby, które powołały się na upoważnienie naczelnika urzędu celnego, a zatem w tym zakresie nie wystąpiły wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia poprzez przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Mając powyższe na uwadze, naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).