I FSK 1459/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Ol 129/22 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2019 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J.P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 12 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Ol 129/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 9 grudnia 2021 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i postępowania podatkowego w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za: II i III kwartał 2019 r. wydał decyzję 26 kwietnia 2021 r., z której wynikało, że J.P. (dalej: "strona" lub "skarżący") w deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. zaniżył obrót i podatek należny poprzez niezadeklarowanie w dostawie usług wynajmu pojazdu specjalnego, a także z tytułu wynajmu pojazdu osobowego. W związku z powyższym organ podatkowy uznał, iż strona naruszyła art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem działalności gospodarczej strony było wykonywanie wykopów i wierceń geologiczno-inżynierskich. Nadto strona zajmowała się wynajmem samochodów wraz z obsługą serwisową i pojazdem pomocniczym do celów działalności gospodarczej, a także wynajmem samochodu osobowego. W złożonych deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. skarżący nie wykazał obrotu i podatku należnego z tytułu wynajmu ww. pojazdów. Zgodnie z umowami za najem tych pojazdów należny był czynsz. Pojazdy były wynajmowane w kwietniu, maju, czerwcu, sierpniu i wrześniu 2019 r., a zatem strona zaniżyła sprzedaż i podatek należny z tego tytułu. Z akt sprawy wynika, że strona 30 czerwca 2017 r. zawarła z O.S.A. umowę najmu samochodów specjalnych wraz z obsługą serwisową i pojazdem pomocniczym. Umowę zawarto na czas nieoznaczony od 1 lipca 2017 r., a wydanie przedmiotu najmu nastąpiło 1 lipca 2017 r. W § 5 umowy strony ustaliły, że najemca zobowiązuje się zapłacić wynajmującemu czynsz najmu w kwocie 65.000 zł netto miesięcznie, który zostanie opłacony przelewem po otrzymaniu prawidłowo wystawionej faktury VAT. Powyższa umowa obejmowała wynajem przez stronę skarżącą dwóch pojazdów specjalnych. Na podstawie uzyskanych informacji od stosownych podmiotów wynikało, że pojazdy specjalne w okresie od kwietnia do września 2019 r. poruszały się po drogach krajowych, na których pobierały opłatę elektroniczną. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji spółka O. przedłożyła Aneks nr 1 z 30 sierpnia 2017 r. do umowy zawartej ze skarżącym, którym wprowadzono zmiany w zakresie wydania przedmiotu najmu, zapłaty wynagrodzenia oraz terminu wystawienia faktury. Skarżący w toku kontroli aneksu nie przedłożył, nie poinformował również, iż takowy aneks został sporządzony. Zapisy zawarte w aneksie nie znalazły również odzwierciedlenia w wystawionych przez stronę fakturach VAT za najem pojazdów specjalnych. W okresie od października 2017 r. do kwietnia 2018 r. faktury wystawiane były miesięcznie, podobnie jak faktury wystawione w okresie od października do grudnia 2018 r. Organ podatkowy uznał zatem, iż strona w powyższym okresie nie respektowała zapisów aneksu nr 1, gdyż świadczone usługi były fakturowane miesięcznie. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny organ odwoławczy stwierdził, iż obowiązek podatkowy z tytułu najmu pojazdów specjalnych powstaje w każdym miesiącu, w którym pojazdy były wynajmowane, tj. w miesiącach od kwietnia do września 2019 r. i powinny być przez stronę rozliczone w deklaracji VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nieprawidłowo uznał, iż strona w lipcu 2019 r. nie świadczyła usług najmu pojazdu specjalnego jednak stosując się do treści art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") organ odwoławczy odstąpił od podwyższenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że strona w okresie od kwietnia do września 2019 r. wynajmowała na rzecz O.S.A. samochód osobowy - zgodnie z umową najmu pojazdu zawartą 1 czerwca 2018 r. W § 3 tej umowy wskazano, że najemca tytułem użytkowania pojazdu zobowiązuje się opłacić czynsz w wysokości zryczałtowanej 10.500 zł netto za każdy kwartał, w którym samochód był wynajmowany. Czynsz najmu płatny w terminie wynikającym z faktury wystawionej przez wynajmującego najemcy. Faktura wystawiana będzie nie rzadziej niż do ostatniego dnia roku kalendarzowego. Strona faktury wystawiała cyklicznie - za każdy kwartał 2018 r. oraz I kwartał 2019 r. Organ odwoławczy uznał, że dokonane przez wynajmującego zapłaty za raty leasingowe strony, stanowiły w rzeczywistości część zapłaty za wykonane na jej rzecz usługi najmu pojazdów specjalnych oraz samochodu osobowego. Najemca nie miał bowiem żadnego tytułu prawnego do opłacenia tych rat. Zdaniem Dyrektora w świetle ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, strona w deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. nie wykazała sprzedaży i podatku należnego z tytułu świadczenia usług najmu pojazdów specjalnych oraz samochodu osobowego. W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie skarżący zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) w zw. z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), art. 3531 Kodeksu cywilnego, art. 120 w zw. z art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał skargę za niezasadną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, który zaskarżając go w całości, zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania: 1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej przez oddalenie skargi, pomimo że winna zostać uwzględniona z uwagi na niewyjaśnienie przez organy podatkowe stanu faktycznego na podstawie zebranych dowodów i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zaniechanie przez organy podatkowe obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i danie wiary wyłącznie okolicznościom, które przemawiały na niekorzyść strony, w tym uznanie przez organy podatkowe za udowodnione, że najemca korzystał z pojazdów specjalnych w czerwcu i wrześniu 2019 r., podczas gdy brak jest jakichkolwiek obiektywnych dowodów okoliczność tę potwierdzających; dokonanie przez organ ustaleń co do okresu korzystania przez najemcę z pojazdów specjalnych jedynie na podstawie ich rejestracji w systemie viaTOLL, bez wykazania związku przyczynowego pomiędzy poruszaniem się pojazdów po drogach, a działalnością spółki u oraz z zupełnym pominięciem okoliczności objęcia w posiadanie w/w pojazdów przez skarżącego w okresach kiedy to pojazdy te nie były wykorzystywane przez spółkę w, tym nie wzięcie pod uwagę faktu, iż nie doszło do zapłaty czynszu najmu przez spółkę na rzecz strony w okresie kiedy to w ocenie organu odwoławczego usługi wynajmu miałyby być świadczone; pominięcie korzystnych dla strony dowodów świadczących o tym, iż strony umowy najmu pojazdów specjalnych jak również samochodu osobowego nie przewidziały obowiązku comiesięcznego (czy też kwartalnego w przypadku samochodu osobowego) fakturowania oraz, że termin płatności czynszu najmu za poszczególne miesiące (lub kwartał), w których pojazdy były wynajmowane, upływał dopiero w terminie wynikającym z faktury wystawionej do końca roku kalendarzowego, - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych wyrażającego się w nieuzasadnionym przyjęciu, że pojazdy specjalne były wynajmowane przez skarżącego w czerwcu i wrześniu 2019 r., jak również, że obowiązek podatkowy z tytułu najmu pojazdów specjalnych powstał w każdym miesiącu w którym pojazdy były wynajmowane, i powinien być rozliczny w deklaracji VAT-7K za II i III kwartał 2019 r., 2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie przez organ odwoławczy art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich twierdzeń i faktów istotnych dla sposobu załatwienia sprawy, w tym do zarzutu naruszenia zasady neutralności podatku VAT oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jak również zarzutu niewykazania przez organ pierwszej instancji związku przyczynowego pomiędzy poruszaniem się pojazdów specjalnych po drogach, a działalnością spółki, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało nieodniesieniem się przez organ odwoławczy do wszystkich elementów stanu faktycznego sprawy, tym samym świadczy o nieprzeprowadzeniu przez organ odwoławczy pełnej kontroli zaskarżonej decyzji; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie przez WSA motywów podjętego rozstrzygnięcia odrębnie w odniesieniu do każdej z kwestii spornych, tj. co do momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług wynajmu pojazdów specjalnych oraz samochodu osobowego jak również świadczenia w ogóle przez stronę usług wynajmu pojazdów specjalnych w czerwcu i wrześniu 2019 r.; sformułowanie przez Sąd uzasadnienia w sposób ogólnikowy, niejasny i sprowadzający się do powielenia stanowiska zajętego przez organy podatkowe. - powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie pozwala na poznanie motywów, którymi Sąd ten kierował się wydając rozstrzygnięcie co do wskazanych wyżej spornych kwestii. II. przepisów prawa materialnego: 1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT polegające na dokonaniu błędnej subsumcji, tj. nieprawidłowym przyjęciu, iż stan faktyczny sprawy odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie w/w normy prawnej i niezasadne opodatkowanie świadczenia usług najmu pojazdów specjalnych w czerwcu i wrześniu 2019 r., pomimo że we wskazanym okresie nie doszło do odpłatnego świadczenia w/w usług przez stronę, 2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b w zw. z art. art. 19a ust. 7 w zw. z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT tj. niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów prawa materialnego polegające na dokonaniu błędnej subsumcji, tj. nieprawidłowym przyjęciu, iż stan faktyczny sprawy odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie w/w normy prawnej, tj. błędne uznanie, że przepis ten znajdzie zastosowanie w stosunku do ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług najmu pojazdów specjalnych w czerwcu i wrześniu 2019 r., podczas gdy usługi te we wspomnianym okresie nie były w ogóle przez skarżącego świadczone, 3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b w zw. z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT w zw. z art. 669 § 1 w zw. z art. 3531 k.c., tj. niewłaściwe zastosowanie przez organy podatkowe w/w przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług wynajmu pojazdów specjalnych w kwietniu, maju i sierpniu 2019 r. oraz wynajmu samochodu osobowego marki M. w miesiącach od kwietnia do września 2019 r. powstał w II i III kwartale 2019 r., gdy tymczasem strony stosunku zobowiązaniowego umownie postanowiły, iż termin pełności wynikać będzie z wystawionej najpóźniej do ostatniego dnia roku kalendarzowego faktury tytułem czynszu najmu za poszczególne miesiące, w których świadczone były w/w usługi, co powoduje, iż zastosowanie prawidłowe w/w przepisów prawa, winno skutkować uznaniem, iż obowiązek podatkowy z tytułu tych usług powstał w grudniu 2019 r. i winien być rozliczony w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2019 r. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy na zasadzie art. 188 p.p.s.a. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego podlega ona oddaleniu. W skardze kasacyjnej zwalczane są ustalenia i ocena organów podatkowych oraz Sądu pierwszej instancji dotyczące dwóch zasadniczych kwestiach, tj. czy skarżący rzeczywiście świadczył usługi wynajmu pojazdów specjalnych w czerwcu i wrześniu 2019 r. oraz czy prawidłowo określony został moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług wynajmu pojazdów specjalnych oraz samochodu osobowego marki M. w tych okresach rozliczeniowych. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przejawiający się zdaniem strony skarżącej na niemożności poznania motywów podjętego rozstrzygnięcia odrębnie w odniesieniu do każdej z kwestii spornych. Powołany przepis określa niezbędne elementy konstrukcyjne prawidłowo sporządzonego uzasadnienia wyroku, takie jak: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także – jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie stwierdzono, iż wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia lub gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Orzeczenie Sądu pierwszej instancji nie będzie poddawało się takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem elementów uzasadnienia lub gdy – co prawda obecne – obejmować będą treści podane w sposób powierzchowny, skrótowy, niejasny, nielogiczny lub wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia (np. wyroki NSA: z 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego całościowa analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na poznanie motywów jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Nie tylko bowiem wynika z niego jaki stan faktyczny został przez Sąd zaakceptowany, lecz również z jakiego powodu i jakie ma to konsekwencje co do zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych organ podatkowy prawidłowo przyjął, że w II i III kwartale 2019 r. skarżący świadczył usługi wynajmu pojazdów specjalnych oraz samochodu osobowego, czego w prawidłowy sposób nie wykazał w składanych deklaracjach podatkowych, a zatem zaniżył wartość obrotu oraz podatku należnego. Wysokość tego obrotu i wyliczanie podatku należnego przedstawione w zaskarżonej decyzji, nie budziło zastrzeżeń Sądu. Co do świadczonych przez skarżącego usług najmu pojazdów specjalnych, organy podatkowe odwołały się przede wszystkim do zapisów obowiązującej pomiędzy skarżącym a firmą O.S.A. umowy. O tym, iż umowa najmu była realizowana świadczyły m.in. dane dotyczące przejazdu tych pojazdów po drogach krajowych i autostradach, za które opłaty ponosiła O.S.A. Organy podatkowe odwołały się do pisma Szefa KAS z 12 października 2021 r., z którego treści jednoznacznie wynika, iż dokonywane były przejazdy samochodu specjalnego, co potwierdza fakt wykorzystywania przez wskazaną spółkę oraz odpowiada treści § 5 ust. 3 ww. umowy. Wszystkie opisane okoliczności uprawniały organy podatkowego do twierdzenia, iż doszło do wielokrotnego wykorzystywania pojazdów specjalnych przez najemcę w okresie kwiecień-wrzesień 2019 r. Jeśli chodzi o termin powstania zobowiązania podatkowego to Sąd wskazał, iż jest on powiązany z wystawieniem faktury, ale brak jej wystawienia nie oznacza, że nie dochodzi do powstania zobowiązania podatkowego. Zgodnie bowiem z treścią art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT faktura powinna być wystawiona nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4. W niniejszej sprawie skarżący twierdził, iż umowa nie zakładała comiesięcznego fakturowania za korzystanie z wiertnicy, ale jedynie fakturowanie za okresy, w których wiertnica była faktycznie wykorzystywana, czego potwierdzeniem miał być zapis § 5 umowy najmu. Oznaczało to, że wymagalność faktur następowała dopiero po ich otrzymaniu przez spółkę O.S.A. i wyznaczeniu w fakturze terminu jej płatności. Zasadnie Sąd pierwszej instancji nie zgodził się ze skarżącym, twierdząc, iż gdy w umowie brak jest postanowień o terminie płatności czynszu, to zastosowanie mają przepisy Kodeksu cywilnego. W myśl art. 669 § 1 K.c. najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym. Jeżeli termin płatności czynszu nie jest w umowie określony, czynsz powinien być płacony z góry, a mianowicie: gdy najem ma trwać nie dłużej niż miesiąc - za cały czas najmu, a gdy najem ma trwać dłużej niż miesiąc albo gdy umowa była zawarta na czas nieoznaczony - miesięcznie, do dziesiątego dnia miesiąca (art. 669 § 2 K.c.). W realiach niniejszej sprawy wykazane zostało, iż doszło do świadczenia usługi najmu pojazdów specjalnych w kontrolowanych okresach. Zatem rozliczany winien być podatek należny z tego tytułu – czego nie uczynił skarżący, nie wystawiając także wymaganej w tej sytuacji faktury VAT – w nieprzekraczalnym terminie płatności ustalonym pomiędzy stronami w analizowanej umowie najmu. Strony w umowie mogą dowolnie określać termin wykonania usług i termin płatności, jednak nie mogą modyfikować momentu powstania obowiązku podatkowego. Zatem w przypadku świadczenia usług najmu fakturę VAT wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności. Należy zaakceptować twierdzenie organów podatkowych oraz Sądu pierwszej instancji, iż obowiązek podatkowy z tytułu najmu pojazdów specjalnych powstawał w każdym miesiącu, w którym organy ustaliły fakt ich wynajmowania, tj. od kwietnia do września 2019 r. Podzielić też trzeba stanowisko co do wynajmu przez skarżącego samochodu osobowego M. na podstawie umowy z 1 czerwca 2018 r. Dokonano analizy jej treści, z której wynika, że płatność z tytułu najmu samochodu jest kwartalna (§ 3 pkt 1), a najemca obowiązany jest płacić czynsz w wysokości zryczałtowanej 10.500 zł netto za każdy kwartał, w którym samochód jest wynajmowany. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że również ta umowa była realizowana, a zatem podatek należny z tego tytułu powinien zostać rozliczony przez skarżącego w deklaracji VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. Zasadą jest bowiem płacenie czynszu z góry. A zatem faktury winny być wystawione w danym kwartale, i w danym kwartale powinien być zadeklarowany i zapłacony podatek należny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami i argumentacją skargi kasacyjnej nie podważono skutecznie powyższych ustaleń faktycznych oraz ich oceny dokonanej przez organy podatkowe i słusznie zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji. Twierdzenie strony skarżącej, iż w sprawie pominięte zostały korzystne dla niej dowody jest całkowicie gołosłowne, gdyż nie wskazano jakie to konkretnie były dowody. Wobec nie podważenia zarzutami skargi kasacyjnej ustaleń stanu faktycznego sprawy, nie mogą zyskać aprobaty również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) w zw. z art. art. 19a ust. 7 oraz art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT. Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. |Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA | |Dominik Mączyński |Bartosz Wojciechowski |Danuta Oleś (spr.) |