III SA/Wa 1741/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski, asesor WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2022 r. sprawy ze skargi L.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi L.B. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] lipca 2020 r., w którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 i 7 oraz § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm. dalej u.p.e.a.), utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...].01.2020 r. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. o numerach [...]. W uzasadnieniu aktu organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. działając jako organ egzekucyjny, prowadzi z wniosku Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. postępowanie egzekucyjne wobec L.B., na podstawie tytułów wykonawczych: -nr [...] z dnia 28.03.2019 r., obejmującego należności pieniężne z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie należności głównej 36.442.00 zł oraz odsetek w wysokości 16.156.00 zł, za okres październik - listopad 2013 r., -nr [...] z dnia 26.06.2019 r., obejmującego należności pieniężne z wpływów z kosztów egzekucyjnych, opłaty komorniczej i kosztów upomnień w kwocie należności głównej 449.20 zł, za okres październik - listopad 2013 r., -nr [...] z dnia 26.06.2019 r., obejmującego należności pieniężne z wpływów z kosztów egzekucyjnych, opłaty komorniczej i kosztów upomnień w kwocie należności głównej 72.245.80 zł, za okres kwiecień - lipiec 2013 r., -nr [...] z dnia 28.03.2019 r., obejmującego należności pieniężne z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie należności głównej 5.683.352.00 zł oraz odsetek w wysokości 2.739.553.00 zł, za okres kwiecień - lipiec 2013 r. Odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 09.07.2019 r. zostały doręczone Zobowiązanemu w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 17.07.2019 r. W toku postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. skierował zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę Zobowiązanego z dnia 10.10.2019 r. do: - J. sp. z o.o. nr [...]. Niniejsze zawiadomienie doręczono Zobowiązanemu w dniu 24.10.2019 r., natomiast J. sp. z o.o. w dniu 28.10.2019 r. Pismem z dnia 31.10.2019 r. J. sp. z o.o. poinformowała, że nie posiada zawartej umowy o pracę z Panem L.B.; - J. sp. z o.o. nr [...]. Niniejsze zawiadomienie doręczono Zobowiązanemu w dniu 24.10.2019 r., natomiast J. sp. z o.o. w dniu 28.10.2019 r. Pismem z dnia 31.10.2019 r. spółka J. sp. z o.o. poinformowała, że posiada zawartą umowę o pracę z Panem L.B. i jest wypłacane wynagrodzenie za pracę w kwocie 2.250,00 PLN, zgodnie z kartą wy nagrodzeń; - N. sp. z o.o. nr [...]. Niniejsze zawiadomienie doręczono Zobowiązanemu w dniu 24.10.2019 r., natomiast N. sp. z o.o. w dniu 28.10.2019 r. Pismem z dnia 31.10.2019 r. N. sp. z o.o. poinformowała, że nie posiada zawartej umowy o pracę z Panem L.B.; - M. sp. z o.o. nr i [...]. Niniejsze zawiadomienie doręczono Zobowiązanemu w dniu 24.10.2019 r., natomiast M. sp. z o.o. w dniu 28.10.2019 r. Pismem z dnia 31.10.2019 r. M. sp. z o.o. poinformowała, że nie posiada zawartej umowy o pracę z Panem L.B. - T. sp. z o.o. nr [...]. Niniejsze zawiadomienie doręczono Zobowiązanemu w dniu 24.10.2019 r., natomiast T. sp. z o.o. w dniu 28.10.2019 r. Pismem z dnia 31.10.2019 r. T. sp. z o.o. poinformowała, że nie posiada zawartej umowy o pracę z Panem L.B. W dniu 12.11.2019 r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynęło pismo Zobowiązanego zatytułowane: "Skarga na zajęcie egzekucyjne na podstawie art. 54 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji", które organ egzekucyjny zakwalifikował w części jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. tj. nieistnienie obowiązku, przedawnienie obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. W uzasadnieniu przedmiotowego pisma Zobowiązany wskazał na nieprawidłowe doręczenie tytułów wykonawczych, co skutkuje brakiem możliwości procedowania jeśli chodzi o możliwość zajęcia egzekucyjnego. Nadto Zobowiązany zarzucił, że zastosowany środek egzekucyjny jest środkiem zbyt uciążliwym. Dodatkowo wskazał, że korygowanie kwot wymienionych w zajęciu poprzez wydanie postanowienia o oczywistej omyłce pisarskiej jest niezgodne z prawem, w związku z czym, zdaniem Zobowiązanego, obowiązki wskazane w tytułach wykonawczych nie istnieją, a część nich uległa przedawnieniu. Zobowiązany podniósł również, że nie otrzymał uprzedniego upomnienia. Pan L.B. zarzucił także niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w związku z upływem okresu przedawnienia. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. rozpatrując ww. wniosek Zobowiązanego w części dotyczącej umorzenia postępowania egzekucyjnego, postanowieniem z dnia [...].01.2020 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie: 1. art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 oraz art. 59 § 4 u.p.e.a. poprzez błędną interpretację pisma z 06.11.2019 i przyjęcie, iż niniejsze pismo stanowi wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a.; 2. art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez błędne określenie terminu do złożenia zarzutów poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż podatnikowi doręczono prawidłowo odpis tytułu wykonawczego; 3. art. 43 k.p.a. poprzez błędne i niewłaściwie, a także bezprawne przyjęcie, iż doręczono podatnikowi w trybie doręczenia zastępczego korespondencję, pomimo wskazywania przez organ błędnych adresów w korespondencji kierowanej do podatnika, a mianowicie zamiast stosowania prawidłowego adresu ulica Sarmacka 19/116, stosowano także adresy nieprawidłowe a mianowicie ulica [...]: 4. art. 61 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż postępowanie nie może być wszczęte ze względu na rzekome uchybienie terminu. W uzasadnieniu Pełnomocnik Zobowiązanego podniósł, że L.B. nie przebywa pod wskazanym adresem od maja 2018 r., natomiast mieszkanie to wynajmuje firma "D.". Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie słuszne było stanowisko organu egzekucyjnego, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na wstępie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zauważył, iż w postanowieniu z dnia [...].01.2020 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wskazał, iż odmawia umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. o numerach [...] z dnia 28.03.2019 r. Natomiast z akt sprawy wynika, iż w dniu 28 03.2019 r. wystawiono tylko tytuły wykonawcze nr [...]9, zaś tytuły wykonawcze nr [...] wystawiono w dniu 26.06.2019 r. Zdaniem Dyrektora, dla identyfikacji konkretnego tytułu wykonawczego kluczowy jest jego indywidualny numer. Stąd też omyłkowe wskazanie daty nie ma wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy, podstawą prawną obowiązku wskazanego w ww. tytułach wykonawczych jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...].10.2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. nr [...] z dnia [...].06.2018 r. w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Zobowiązanego za zaległości podatkowe S. sp. z o.o. Powyższa decyzja jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, zatem objęte nią zobowiązania stały się wymagalne. Z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...].12.2019 r. nr [...] wynika, że postanowieniem z dnia 29.03.2019 r., sygn. Akt III SA/Wa 3101/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Zobowiązanego na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Nieuzasadniony jest zatem zarzut nieistnienia obowiązku, który wynika z powyższej ostatecznej decyzji administracyjnej. We wniosku z 06.11.2019 r. Zobowiązany wskazał, iż obowiązki wskazane w tytułach wykonawczych nie istnieją, ponieważ "kwoty wymienione w zajęciu były korygowane przez postanowienie o oczywistej omyłce, co jest niezgodne z prawem, gdyż kwot podatkowych nie można korygować i zmieniać w ramach tzw. oczywistej omyłki". W związku z powyższym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wyjaśnił, iż sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej dotyczyło decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...].06.2018 r. nr [...]., którą orzeczono o odpowiedzialności podatkowej L.B. za zaległości podatkowe S. Sp. z o.o. W uzasadnieniu postanowienia o sprostowaniu błędów rachunkowych nr [...] z dnia 25.06.2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wyjaśnił, iż we wskazanej wyżej decyzji podane zostały odsetki obliczone na dzień 20.06.2018 r., podczas gdy powinny one zostać obliczone na dzień 21.06.2018 r., w związku z czym błędnie podano również łączne sumy należności. Przedmiotowe sprostowanie nie prowadzi do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też nie powoduje zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia i nie pozostaje w sprzeczności z treścią przedmiotowej decyzji. Zgodnie z art. 215 § O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W związku z powyższym zarzuty te należy uznać za niezasadne. Nieuzasadniony jest również zarzut przedawnienia zaległości objętych powyższymi tytułami wykonawczymi. W przedmiotowej sprawie egzekwowane należności wynikają z zobowiązań podatkowych S. sp. z o.o. Zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze z.m., dalej: O.p.), bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Z kolei w myśl art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jak wynika z informacji przekazanych przez wierzyciela pismem z dnia 23.12.2019 r., bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, za które odpowiedzialność podatkową ponosi Zobowiązany, uległ zawieszeniu od dnia 23 lipca 2016 r. (złożenie skargi do sądu administracyjnego) do dnia 28 lutego 2018 r. (doręczenie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w W. odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego). W związku z powyższym zobowiązanie podatkowe S. sp. z o.o. ulegnie przedawnieniu z dniem 8 sierpnia 2020 r., pod warunkiem braku zaistnienia innych zdarzeń mających wpływ na zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu przedawnienia. W odniesieniu natomiast do podnoszonej przez Stronę kwestii braku doręczenia upomnienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, że nie znajduje ona potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W przedmiotowej sprawie upomnienie nr [...] z dnia 25.01.2019 r. wzywające do zapłaty należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres 04-07/2013 i 10-11/2013 wraz z odsetkami i kosztami upomnienia w łącznej kwocie 8.397,788.60 zł oraz upomnienie nr [...] z dnia 25.01.2019 r, wzywające do zapłaty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych, opłaty komorniczej i kosztów upomnień za okres 04-07/2013 i 10-11/2013 w łącznej kwocie 72.706,60 zostały wysłane na adres zamieszkania Zobowiązanego tj. ul. [...] W. Przedmiotowa korespondencja została doręczona w dniu 01.02.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a. Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez Pełnomocnika Zobowiązanego w zażaleniu z dnia 14.02.2020 r. twierdzeń, iż organ I Instancji błędnie rozpatrzył podanie Zobowiązanego z dnia 06.11.2019 r. w trybie wniosku o umorzenie postępowania, gdyż winno być ono rozpatrzone w trybie zarzutów z uwagi na błędne określenie terminu do złożenia zarzutów poprzez przyjęcie, że Zobowiązanemu doręczono prawidłowo odpis tytułu wykonawczego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wyjaśnił, iż z akt postępowania egzekucyjnego jednoznacznie wynika, iż odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone w dniu 17.07.2019 r. wraz z korespondencją zawierającą zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. z dnia 09.07.2019 r. Przedmiotowa korespondencja została skierowana na adres: [...] i odebrana przez pełnoletniego domownika, który podjął się oddania pisma adresatowi. Zwrotne potwierdzenie odbioru podpisała Pani D.G., zaś z adnotacji poczynionej przez doręczyciela wynika, że jest ona dorosłym domownikiem Zobowiązanego, który podjął się oddania pisma adresatowi. W zażaleniu Pełnomocnik Zobowiązanego wskazał, iż L.B. nie przebywa pod wskazanym adresem od maja 2018 r., natomiast mieszkanie to wynajmuje firma "D.". Odnosząc się do powyższego organ zauważył, że w Systemie Rejestracji Centralnej (SeRCe) jako aktualny, zgłoszony od dnia 02,06.2016 r., adres rejestracyjny i korespondencyjny Zobowiązanego widnieje ul. [...]. Tym samym adresem posługuje się zarówno Zobowiązany w piśmie z dnia 06.11.2019 r. zatytułowanym "Skarga na zajęcie egzekucyjne na podstawie art. 54 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji" i w pełnomocnictwie udzielonym radcy prawnemu R.P. z dnia 15.01.2020 r., jak i Pełnomocnik Zobowiązanego wskazując dane adresowe Pana L.B. w zażaleniu z dnia 14.02.2020 r. Należy podkreślić, że w postępowaniach administracyjnych zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma osobom fizycznym doręczane są na ich adres zamieszkania. Zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Organ powołał się na stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z dnia 12.12.2019 r., sygn. akt I OZ 1266/19, iż "Doręczający korespondencję nie musi znać zakresu uprawnień osoby, która jest obecna pod danym adresem zwłaszcza w sytuacji, gdy zobowiązała się ona do oddania przesyłki adresatowi. (...) Domownik, który zobowiązał się do oddania pisma adresatowi, powinien przekazać niezwłocznie informację o nadejściu przesyłki adresatowi. To adresat jest odpowiedzialny za osoby, które z mocy prawa mogą podczas jego nieobecności odebrać kierowaną do niego przesyłkę, jak to jest w przypadku doręczenia zastępczego dorosłemu domownikowi. Wszelkie zatem zaniechania domownika w terminowym przekazaniu korespondencji adresatowi, świadczą o niedochowaniu staranności samego adresata". W przedmiotowej sprawie tytuły wykonawcze zostały przesłane na prawidłowy adres Zobowiązanego i odebrane przez pełnoletniego domownika, który podjął się oddania pisma adresatowi. Organ uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prawidłowo przyjął, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienione w art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Również z analizy akt prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie wynika, aby zaistniała jakakolwiek inna przesłanka określona w art. 59 u.p.e.a. warunkująca umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do tutejszego Sądu zarzucając naruszenie art. 43 i 61 k.p.a. oraz art. 27, art. 33, art. 54, art. 57, art. 59, art. 67, art. 72, art. 75 u.p.e.a. przez błędne przyjęcie, iż nastąpiło doręczenie zastępcze, w szczególności w sytuacji, gdy nastąpiło nieprawidłowe doręczenie tytułów wykonawczych oraz kwoty wymienione w zajęciu były korygowane przez wydanie postanowienia o oczywistej omyłce pisarskiej, co jest niezgodne z prawem, a także brakiem wcześniejszego doręczenia upomnienia, a także nieuwzględnienia przedawnienia zobowiązania, które upłynęło 8 sierpnia 2020 r. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 107, art. 108, art. 116, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1 i 2, art. 188 o.p. poprzez uchybienie w spełnianiu obowiązków procesowych organu prowadzącego postępowanie skarbowe oraz nieprzeprowadzenie czynności, które przyczyniłyby się do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w jego ocenie pomyłka w numeracji tytułów wykonawczych miała istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto nie jest dopuszczalne korygowanie kwot zobowiązania w drodze oczywistej omyłki. Skarżący podtrzymał stanowisko, że w jego mieszkaniu funkcjonuje "obca firma" i nie było możliwe doręczenie tytułów wykonawczych dorosłemu domownikowi. Organ w toku postępowania stosował błędne adresy, a korespondencja doręczana na błędny adres nie wywołuje skutków prawnych. Skarżący dodał, że nierozpatrzenie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego stanowi rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Z brzmienia tego przepisu wynika, iż w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi w tej sprawie jest postanowienie organu egzekucyjnego, w którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie umorzenia postępowania. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów sformułowanych przez skarżącego w skardze, w pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że akt administracyjny, który w danym postępowaniu został zaskarżony, wyznacza w istocie granice sprawy, która podlega rozpoznaniu przez sąd. Sąd może badać - zgodnie z art. 135 p.p.s.a. -wszystkie akty wydane w postępowaniach prowadzonych w granicach konkretnej sprawy, lecz granic tych przekroczyć nie może. W przypadku wniesienia skargi na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego "sprawa" w rozumieniu art. 135 p.p.s.a obejmuje wyłącznie tę kwestię wpadkową, tj. prawidłowość odmowy umorzenia postępowania. To oznacza, że w niniejszym postępowaniu sądowym kontroli podlega wyłącznie prawidłowość odmowy umorzenia postępowania w tej sprawie, natomiast Sąd nie może analizować przesłanek orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki – tak pozytywnych jak i negatywnych. Choć skarżący nie rozwinął w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszenia przepisów ordynacji podatkowej, to numery przepisów, które powołał, wskazują, że są to przepisy z zakresu orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki, a także dotyczące postępowania dowodowego w zakresie tej kwestii (art. 107, art. 108, art. 116, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1 i 2, art. 188 o.p.); Sąd wyjaśnia więc, że z uwagi na granice tej sprawy nie może odnosić się do kwestii (zarzutów) związanych z orzeczeniem o solidarnej odpowiedzialności skarżącego i postępowania, w którym wydano w tym zakresie decyzje. Okoliczności te wykraczają bowiem poza granice niniejszej sprawy. Podobnie rzecz ma się z wyliczonymi przez skarżącego w zarzucie przepisami u.p.e.a. dotyczącymi zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji i skargi na czynności egzekucyjne. Te kwestie były przedmiotem analiz organów w odrębnym postępowaniu i z tej przyczyny nie mogą podlegać kontroli w niniejszym wyroku przez Sąd. Sąd stwierdza następnie, że nie podzielił stanowiska skarżącego, jakoby wskazanie w postanowieniu organu I instancji błędnej daty wystawienia dwóch tytułów wykonawczych miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, z treści postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] stycznia 2020 r. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, w odniesieniu do których postępowań, toczących się na podstawie wskazanych z numeru tytułów wykonawczych, odmówiono umorzenia postępowania. Co więcej, również w uzasadnieniu postanowienia wskazywano te same 4 tytuły wykonawcze, precyzując, jakie należności tytuły te obejmują. Nie ma więc żadnych wątpliwości co do tego, w odniesieniu do których tytułów odmówiono umorzenia postępowania. Przechodząc do istoty sporu, a więc kwestii prawidłowości rozpatrzenia przez organy wniosku skarżącego z 6 listopada 2019 r., wskazać należy, że wniosek ten dotyczył różnych kwestii i w istocie zawierał różne środki prawne przewidziane w u.p.e.a. Skarżący w odwołaniu formułował tezę, jakoby organy bezzasadnie potraktowały jego pismo jako wniosek o umorzenie postępowania. Jak wynika z akt sprawy, pismo skarżącego było zatytułowane "skarga na zajęcie egzekucyjne", zawierało szereg zarzutów i argumentów. Zdaniem Sądu, wnioski skarżącego zawarte w tym piśmie należało rozpoznać w odrębnych trybach i organ dokonał właściwej kwalifikacji poszczególnych zagadnień do poszczególnych trybów. I tak postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zasadnie organ uznał, że ten zarzut musi zostać rozpatrzony w odrębnym trybie, niż sprawa niniejsza. Co istotne, kwestia prawidłowości postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w tym zakresie była poddana kontroli Sądu, który nie stwierdził uchybień uzasadniających wyeliminowanie tego postanowienia z obrotu. W konsekwencji nie jest zasadny zarzut skarżącego, jakoby jego zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie został przez organ rozpatrzony. Zarzut ten był poddany analizie przez organy, jednakże w innym, odrębnym od niniejszego postępowaniu, a w konsekwencji w innym niż będący przedmiotem skargi w tej sprawie akcie administracyjnym. Również w postanowieniu z tego samego dnia oddalono skargi na czynności egzekucyjne, natomiast w trzecim – będącym przedmiotem analizy w niniejszej sprawie, odmówiono umorzenia postępowania. Biorąc pod uwagę fakt, że okoliczności podnoszone przez skarżącego mogły być rozważane zarówno w trybie zarzutów, których zgłoszenie jest jednak ograniczone siedmiodniowym terminem – a któremu skarżący bez wątpienia uchybił (co Sąd wyjaśni poniżej), a także w trybie rozpatrzenia wniosku o umorzenie postępowania, organy przyjmując ten tryb w istocie działały zgodnie z regułą wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a., tj. zgodnie z zasadą budzenia zaufania obywateli do organów państwa, gdyż procedowały w trybie umożliwiającym merytoryczne przeanalizowanie stanowiska zobowiązanego. Przechodząc do istoty zaskarżonego aktu wskazać należy, że zgodnie z art. 59 u.p.e.a.: § 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. § 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W pierwszej kolejności Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, jakoby kwestionowane postanowienie było wadliwe, gdyż organ nie uwzględnił faktu upływu terminu przedawnienia. Jak prawidłowo wskazał sam skarżący, zobowiązanie spółki przedawniało się 8 sierpnia 2020 r. (bowiem bieg terminu przedawnienia zobowiązań, za które odpowiedzialność ponosi skarżący, został zawieszony na czas trwania postępowania przed sądem administracyjnym, tj. od dnia złożenia skargi do dnia doręczenia odpisu prawomocnego orzeczenia organowi), a więc wydanie i doręczenie kwestionowanego postanowienia miało miejsce przed tą datą (organ II instancji wydał postanowienie [...] lipca 2020 r., a doręczono je 17 lipca 2020 r.). Nie można więc twierdzić, że organy w sposób nieuprawniony nie uwzględniły upływu terminu przedawnienia, skoro przedawnienie to na dzień wydania i doręczenia kwestionowanego aktu nie nastąpiło. Sąd dokonał także kontroli prawidłowości obliczenia terminu, w którym miało nastąpić przedawnienie i nie dopatrzył się w tym zakresie nieprawidłowości. W konsekwencji w sprawie nie wystąpiła przesłanka przedawnienia obowiązku. Przechodząc do kolejnej kwestii spornej, tj. doręczenia skarżącemu w sposób zastępczy tytułów wykonawczych, wskazać należy, że kwestia ta przekłada się na ocenę, czy w sprawie zasadnie rozpatrzono pismo skarżącego jako wniosek o umorzenie postępowania (choć skarżący w skardze nie podnosi takiego zarzutu, to jednak był on podnoszony w zażaleniu, a w skardze skarżący nadal kwestionuje prawidłowość doręczenia tytułów wykonawczych), a nie zarzutów. Jak bowiem stanowi art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy musi zawierać pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oraz o skutkach wniesienia tego zarzutu nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu. Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej są specyficznym środkiem zaskarżenia przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia zarzutów siedmiodniowy termin od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu nie można ich wnosić ani uzupełniać powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., wnoszenie zarzutów jest niedopuszczalne. Jak wynika z akt sprawy i zaskarżonego postanowienia, przesyłka zawierająca tytuły wykonawcze została doręczona na prawidłowy adres: [...] w trybie art. 43 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zdaniem Sądu, fakt skierowania innego pisma na nieprawidłowy adres strony w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym nie ma w tym kontekście żadnego znaczenia, skoro ta przesyłka, zawierająca odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności, została skierowana na adres prawidłowy (zarówno adres jak i zawartość przesyłki wynikają ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, który znajduje się w aktach sprawy). Ze zwrotnego potwierdzenie odbioru przesyłki wynika, że przesyłka została odebrana 17 lipca 2019 r. przez D.G., a na dokumencie tym poczyniono adnotację, iż jest to dorosły domownik, który podjął się doręczenia pisma adresatowi. Skarżący w zażaleniu (z 14 lutego 2020 r., w którym nota bene ponownie wskazał ten właśnie adres do doręczeń, pod którym ma rzekomo nie przebywać) na postanowienie organu I instancji stwierdził, że od maja 2018 r. nie przebywa pod tym adresem, a mieszkanie wynajmuje firma "D.". Skarżący w skardze również podnosił, że w mieszkaniu "funkcjonuje obca firma", nie ma tam dorosłego domownika ani osoby upoważnionej do odbioru korespondencji. Skarżący nie przedstawił jednak na tę okoliczność żadnych dowodów, ani w postępowaniu egzekucyjnym, ani sądowym. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, w którym odbiór tytułów wykonawczych i zawiadomień o zajęciu pokwitowała D.G., a doręczyciel na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczył, że jest to dorosły domownik, który podjął się doręczenia przesyłki adresatowi. Skarżący twierdzi jedynie lakonicznie, że ta osoba nie jest mu znana – nie jest dorosłym domownikiem. Skarżący nie uprawdopodobnił jednak tego twierdzenia w żaden sposób. Podkreślić należy, że ustawodawca określił zasadę oficjalności doręczeń, zgodnie z którą ustawowy obowiązek dokonywania wszelkich doręczeń z urzędu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 39 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Dowodem doręczenia przesyłki doręczanej poprzez operatora pocztowego jest pocztowy dowód doręczenia przesyłki, który musi spełniać określone wymogi co do formy i treści. Tym samym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (odpowiednikiem art. 76 § 1 K.p.a. jest w Ordynacji podatkowej art. 194 § 1), potwierdzającym fakt i datę doręczenia, zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Innymi słowy oznacza to, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone, czyli że w określonym dniu, danej osobie doręczono przesyłkę, która zawierała określoną korespondencję, ewentualnie, że przesyłki z określonych przyczyn w danym dniu nie doręczono i w konsekwencji ją awizowano. Pogląd, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. post. NSA z 31 marca 2010 r. I FSK 1929/09 i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego, m.in. post. SN z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, opubl. OSNC 1998; wyrok NSA z 12 grudnia 2008 r. II GSK 555/08, zbiór LEX nr 52569; wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2007 r. III SA/Wa 4015/06, zbiór LEX nr 345902; wyrok NSA z 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3421/14; wyrok NSA z 17 maja 2022 r., II FSK 686/20). Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Zatem na tej podstawie fakt doręczenia określonej osobie (w tym także zastępczego) i to w określonej dacie przesyłki korzysta z domniemań prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych, czyli wiarygodności. Skutkiem tego jest to, że dokonując oceny okoliczności związanych z doręczeniem organ podatkowy nie może odrzucić co do zasady istnienia faktu doręczenia przesyłki stwierdzonego w takim zwrotnym poświadczeniu odbioru. Nie oznacza to niemożliwości przeprowadzania przeciwdowodu wobec domniemań wynikających z takiego dokumentu. W judykaturze wyrażono pogląd, że takim przeciwdowodem może być reklamacja uzyskana od operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, który dokonywał określonego doręczenia (por. np. wyrok NSA z 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3421/14, publ. CBOSA). Jednak w rozpoznawanej sprawie skarżący z reklamacją taką nie wystąpił. Niezrozumiałe zatem są zarzuty autora skargi zmierzające do podważenia ustaleń wynikających z dokumentu urzędowego, zważywszy, że dowodu na wadliwość tego dokumentu nie zaofiarowała sama strona. Podkreślić należy ponadto, że - wbrew oświadczeniom strony - w aktach sprawy znajdują się liczne dowody potwierdzające, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo, a więc na prawidłowy adres, a twierdzenia skarżącego o braku pełnoletniego domownika jak również okoliczności, że nie przebywa on pod tym adresem, są niewiarygodne. Nie sposób dać wiarę twierdzeniom skarżącego, jakoby nie znał osoby, która przyjęła korespondencję w jego imieniu, jak również że funkcjonuje pod tym adresem "obca firma" – skoro skarżący regularnie odbierał pod tym adresem przesyłki i cały czas podaje ten adres jako swój we wszystkich pismach kierowanych do organów i sądu w niniejszym postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, skarżący 24 października 2019 r. odebrał osobiście pismo pod tym adresem, 6 listopada 2019 r. podał ten adres w piśmie skierowanym do organu, 25 stycznia 2020 r. odebrał pismo osobiście pod tym adresem, 7 lutego 2020 r. odebrał 2 przesyłki, w pełnomocnictwie z 15 stycznia 2020 r. wskazał ten adres, również w skardze do Sądu podał tenże adres (odbiera pisma z sądu kierowane na ten adres) – i są to tylko przykładowo wyliczone sytuacje potwierdzające, że doręczenie nie było wadliwe. Co istotne, powyższy adres został przez skarżącego wskazany jako adres rejestracyjny i korespondencyjny, a skarżący nie dokonywał zmian w tym zakresie. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie ma uzasadnienia twierdzenie skarżącego, jakoby w niniejszej sprawie wadliwie uznano, że pismo skarżącego należy rozpatrzyć w trybie wniosku o umorzenie postępowania, bowiem siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów, którego początek wyznacza dzień prawidłowego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, został przez skarżącego przekroczony. Skoro tytuły doręczono 17 lipca 2019 r., to zarzuty wniesione 6 listopada 2019 r. bez wątpienia należało uznać za spóźnione. Uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej. W konsekwencji organ prawidłowo potraktował pismo skarżącego z 6 listopada 2019 r. (w stosownej części) jako wniosek o umorzenie postępowania. Co istotne, nie ma racji skarżący twierdząc, że wadliwe doręczenie tytułów wykonawczych (do czego w tej sprawie, zdaniem Sądu, nie doszło), miało negatywny wpływ na możliwość prowadzenia egzekucji. Jak bowiem stanowi art. 26 § 5 u.p.e.a., Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Brak doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego nie oznacza, że egzekucja nie została wszczęta, o ile doszło do innych zdarzeń wskazanych w art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. jako powodujących wszczęcie egzekucji administracyjnej. Ustawa nie wyznacza terminu, w którym należy doręczyć zobowiązanemu tytuł wykonawczy. Ustawa nie określa również sankcji za brak bezzwłocznego doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego – poza przepisem art. 64 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny może pobierać opłaty za czynności egzekucyjne, jeżeli nie później niż po upływie 14 dni od dnia dokonania pierwszego zajęcia nieruchomości, rzeczy lub prawa majątkowego nadał w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23.11.2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 1041) za pokwitowaniem lub doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego lub zawiadomienie o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego. Jeżeli zatem organ egzekucyjny stwierdzi w toku egzekucji, że nie doszło do doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, to powinien niezwłocznie dokonać tej czynności. Nie można natomiast twierdzić, że brak tego doręczenia powoduje, że egzekucja jest niedopuszczalna i stanowi podstawę umorzenia postępowania. W analizowanej sprawie w aktach znajdują się dowody doręczeń dłużnikom zajętych wierzytelności zawiadomień o zajęciu wierzytelności; bez wątpienia więc w sprawie spełniona została także druga z przesłanek wszczęcia egzekucji. Jeśli chodzi o kwestię doręczenia skarżącemu upomnienia i jego twierdzeń o wadliwości doręczenia z uwagi na brak dorosłego domownika oraz fakt, że skarżący nie przebywał w mieszkaniu przy [...], to w tym zakresie tożsame argumenty, jak w odniesieniu do doręczenia tytułów wykonawczych, podważają wiarygodność twierdzeń skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, doręczenie upomnienia nastąpiło ponownie do rąk dorosłego domownika; w świetle okoliczności wskazanych w odniesieniu do doręczenia tytułów wykonawczych i skierowania pisma na prawidłowy adres twierdzenie skarżącego co do tego, że skarżący nie ma dorosłych domowników i nie przebywa pod tym adresem, należało uznać za niewiarygodne. Ponadto, zdaniem Sądu, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki doręczanej w trybie przepisów k.p.a. nie wymaga dla swojej prawnej skuteczności, aby podpis złożony na tym dokumencie przez osobę odbierającą przesyłkę był czytelnym podpisem z imieniem i nazwiskiem. Stosownie do art. 46 § 1 k.p.a., odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. Przepis ten nie wymaga zatem, aby podpis składany przez odbierającego miał być czytelny. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 638/12, Sąd ten wyraził pogląd, iż brak zamieszczenia na dowodzie doręczenia czytelnego podpisu i zamieszczenie na nim jedynie parafki nie może świadczyć o naruszeniu art. 152 § 1 Ordynacji Podatkowej (analogicznie art. 46 § 1 k.p.a.) i stanowić automatycznie o wadliwości doręczenia. Identyczne stanowisko, wraz z obszerną uzasadniającą je argumentacją, przedstawione zostało, tym razem na tle art. 46 § 1 k.p.a., w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1493/10. Podzielając to stanowisko wskazać na wstępie należy, że wymóg, aby pokwitowanie odbioru przesyłki rejestrowanej zawierał czytelny podpis odbiorcy i datę odbioru wynika z § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. poz. 545). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 47 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529, z późn. zm.), która określa zasady wykonywania działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług pocztowych w obrocie krajowym lub zagranicznym. Cytowane rozporządzenie ma zapewnić określone zasady doręczania przesyłek przez operatora wyznaczonego, nie oznacza to jednak, że zasady te należy bezpośrednio przenosić na grunt postępowania administracyjnego (czy jakiegokolwiek innego postępowania, o ile przepisy je regulujące wyraźnie do tego nie odsyłają). Zasady te stanowią gwarancje poziomu jakości usług świadczonych przez operatora i mają stanowić o jego pewności, gwarantując przejrzystość działań poczty. Trudno jednak przyjąć, by przepisy te stanowiły lex specialis wobec przepisów Ordynacji podatkowej rozszerzając wymagania, jakie stawia się zwrotnemu potwierdzeniu odbioru przesyłki przez adresata. Innymi słowy, cytowany przepis rozporządzenia stanowi zasadę, do której stosowania zobligowany jest pracownik poczty dokonujący doręczenia i której zastosowania może wymagać od odbiorcy przesyłki, czyli operator pocztowy wydając przesyłkę rejestrowaną powinien zadbać o to, by została ona w sposób prawidłowy podpisana. Brak czytelnego podpisu nie oznacza jednak, że doręczenia w postępowaniu administracyjnym jest z tego tylko powodu nieskuteczne, bowiem, jak już wyżej wskazano, art. 152 § 1 Ordynacji podatkowej (podobnie jak art. 46 § 1 k.p.a.) wymaga tylko, by odbierający pismo potwierdził jego odbiór swoim podpisem i datą. Powyższą interpretację potwierdza także przewidziana przez ustawodawcę możliwość doręczenia przesyłek przez pracownika organu czy inny upoważniony organ. Nie sposób przyjąć, by pracownik organu zobowiązany był do stosowania się do zasad doręczania przesyłek określonych w ustawie Prawo pocztowe, która to ustawa z woli ustawodawcy wyraźnie reguluje zasady doręczania przesyłek przez wyznaczonego operatora. W tej sytuacji, zależnie od metody doręczenia przesyłki, rożne byłyby warunki jakie stawia się formie zwrotnego potwierdzenia odbioru dla jego skuteczności, a rozróżnienie takie nie znajduje żadnego uzasadnienia, a ponadto sprzeczne jest z zasadami racjonalnego ustawodawstwa. Skoro zatem brak czytelnego podpisu osoby odbierającej przesyłkę na potwierdzeniu odbioru nie powoduje automatycznego skutku w postaci konieczności uznania, że przesyłka ta nie została skutecznie doręczona, należy skuteczność doręczenia w dacie wskazanej na tym dokumencie oceniać na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych mających miejsce w konkretnej sprawie. Jak Sąd wyjaśnił powyżej, twierdzenia skarżącego co do braku dorosłego domownika jak i tego, iż nie przebywa on pod wskazanym adresem są gołosłowne i niewiarygodne. W konsekwencji Sąd uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do kwestionowania prawidłowości doręczenia upomnienia. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają twierdzenia skarżącego co do tego, że niektóre pisma w toku postępowania egzekucyjnego próbowano mu doręczyć na błędny adres (np. k. 61 akt adm.). Jak wynika z akt sprawy, rzeczywiście organom zdarzało się wysyłać skarżącemu pisma na niewłaściwy adres, dokonując omyłek w numeracji mieszkania i ulicy. Niemniej, aby okoliczność ta była podstawą wzruszenia zaskarżonego aktu, skarżący musiałby wykazać, że uchybienia te miały wpływ na wynika sprawy. Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący czynnie brał udział w postępowaniu i odbierał większość pism kierowanych na prawidłowy adres osobiście. To w konsekwencji oznacza, że uchybienia, których dopuścił się organ, nie miały wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Kolejny zarzut skarżącego dotyczy korygowania przez organy kwot wymienionych w zajęciu i w tytułach wykonawczych. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu [...] czerwca 2018 r. wydał decyzję, w której orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu spółki S. sp. z o.o. ze spółką za jej zaległości podatkowe w podatku VAT za miesiące od kwietnia do lipca i od października do listopada 2013 r., odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji oraz koszty egzekucyjne. Organ w tabeli przedstawił kwotowo wartości należności głównych i wartości wyliczonych odsetek. Następnie postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Naczelnik na podstawie art. 215 o.p. sprostował z urzędu w tejże decyzji błędy rachunkowe dotyczące obliczonych odsetek. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że odsetki, za które odpowiada skarżący, wskazano prawidłowo – tj. jako odsetki na dzień wydania decyzji, jednakże w tabeli popełniono błędy rachunkowe, bowiem odsetki podano na 20 czerwca 2018 r., zamiast na dzień 21 czerwca 2018 r. Skarżący, mimo pouczenia, nie wniósł zażalenia na postanowienie o sprostowaniu. Następnie Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji, utrzymał ją w mocy – przy czym organ ten odnosił się już do decyzji zawierającej skorygowane kwoty odsetek. Skarga na tę decyzję została odrzucona, a więc decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążąca. Choć Sąd nie może oceniać prawidłowości sprostowania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego w niniejszym postępowaniu z uwagi na jego granice, to bez wątpienia w sytuacji prawidłowego określenia, do jakiego dnia orzeka się o odpowiedzialności skarżącego za odsetki, w przypadku błędnego podania kwoty odsetek na dzień wcześniejszy, sprostowanie błędu rachunkowego nie stanowi naruszenia prawa. Co istotne, kwota zaległości, za którą skarżący ponosi odpowiedzialność solidarnie ze spółką, wynika w tej sprawie z ostatecznej decyzji organu II instancji, w której podano już prawidłową kwotę odsetek. Twierdzenie skarżącego o nieistnieniu obowiązku nie znajduje więc uzasadnienia, bowiem obowiązek ten wynika z ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] października 2018 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] czerwca 2018 r. w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze spółką za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r., odsetki za zwłokę i koszty egzekucyjne. Nie jest więc trafny zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązków wskazanych w tytułach wykonawczych. Jak natomiast wynika z akt sprawy, kwoty odsetek za zwłokę zostały wyliczone na dzień wystawienia tytułów wykonawczych i nie były korygowane w żaden sposób. Niezrozumiały jest więc zarzut skarżącego w tym zakresie. Z analiz Sądu wynika, że zarzuty skarżącego sformułowane w skardze nie są zasadne. Sąd nie stwierdził także żadnych uchybień z urzędu, które miałyby wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.