I SA/Kr 788/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Waldemar Michaldo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2020 r., II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt I SA/Kr [...] UZASADNIENIE W dniu [...] stycznia 2020 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek K. Spółka z o.o. z siedzibą w K. z [...] stycznia 2020r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku poboru przez płatnika podatku u źródła. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pismem z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], [...], wezwał Spółkę na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Spółki uzupełnił ww. wniosek pismem z dnia [...] marca 2020 r. Po analizie treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz jego uzupełnienia z dnia [...] marca 2020 r. organ stwierdził, że Spółka nie zastosowała się w pełni do zaleceń podanych w wezwaniu z dnia [...] marca 2020r., nr [...], [...] i nie uzupełniła wniosku o wszystkie elementy wskazane w wezwaniu Organu podatkowego. Mając na uwadze powyższe organ w dniu [...] kwietnia 2020 r. wydał postanowienie nr [...], [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Spółki z dnia [...] stycznia 2020 r. Organ uznał, że Spółka nie podała wymaganych w wezwaniu danych identyfikujących wspólników podmiotu prawa brytyjskiego wskazanego we wniosku – Projektanta, z którym zawarła umowę na zaprojektowanie powierzchni biurowej, tj. wspólnika – osoby prawnej oraz wspólników osób fizycznych, na rzecz których dokonywana jest wypłata wynagrodzenia za świadczone usługi, w tym nazw, numerów identyfikacyjnych tych podmiotów wydanych przez ich kraj jurysdykcji podatkowej oraz nazwy kraju, który wydał ten numer, a także adresów tych podmiotów. W ocenie organu ww. dane były wymagane, z uwagi na treść art. 14b § 3a i 3b Ordynacji podatkowej. Na ww. postanowienie Spółka wniosła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. naruszenie: 1) art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie i niewydanie interpretacji z wniosku Spółki, pomimo że Organ był do tego zobowiązany, gdyż wniosek nie posiadał istotnych braków formalnych; 2) art. 14b § 3a ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Spółka miała obowiązek podania we wniosku nie tylko danych spółki będącej Jej kontrahentem, lecz także danych wspólników tej spółki; 3) art. 14g § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i pozostawienie Wniosku bez rozpatrzenia na skutek błędnego przyjęcia, że wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3a ustawy Ordynacja podatkowa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego zażalenia, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020r. znak [...] , [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał m.in., iż stosownie do postanowień art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Stosownie zaś do art. 14b § 3 ww. ustawy, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej –wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 ww. ustawy). Z powyższych regulacji wynika więc, że organ dokonuje jedynie oceny prawnej w ramach przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Następnie w stosunku tylko do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które jest oceną stanowiska przedstawionego przez wnioskodawcę. W świetle powyższego, wnioskodawca jest obowiązany przedstawić kompleksowo stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz wskazać obowiązujące w sprawie interpretacji indywidualnej konkretne przepisy podatkowe. Na tej podstawie, wnioskodawca winien sformułować niebudzące wątpliwości pytanie oraz przedstawić własne i jednoznaczne stanowisko w sprawie oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i prawnego w zakresie zadanego pytania. Oznacza to, że te elementy wniosku muszą być spójne. Zatem, to treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego, gdyż charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b –art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Szczególnie istotna jest dyspozycja normy zawartej w art. 14g § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w myśl której wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie bowiem z art. 14g § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Jednocześnie przepis art. 14h ww. ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. W razie wątpliwości organu co do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wzywa on wnioskodawcę – w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa do sprecyzowania opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) lub też o usunięcia innych braków wniosku w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zgodnie z art. 169 § 4 ww. ustawy, organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ interpretacyjny zauważył , iż nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych ponad to, co podał we wniosku wnioskodawca. Dokonywanie przez organ podatkowy ustaleń faktycznych jest możliwe jedynie w postępowaniu wymiarowym, po analizie dokumentów źródłowych. Zatem to w interesie wnioskodawcy jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Organ przypomniał, iż z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2020 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych. W związku z tym, że wniosek ten zawierał braki formalne organ pierwszej instancji skierował do strony wezwanie z dnia [...] marca 2020 r. Ze złożonego wniosku wynikało, że Spółce zależy na ustaleniu skutków zawartej Umowy na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych (dalej "podatek CIT") oraz podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej "podatek PIT") z uwagi na to, że wspólnikami Projektanta mogą być zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne. W związku z tym organ wystąpił m.in. o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W piśmie z dnia [...] marca 2020 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku Spółka wskazała, że "nie posiada informacji na temat imion i nazwisk (bądź nazw) wspólników spółki będącej Projektantem, ich adresów ani numerów identyfikujących tych podatników. Spółka posiada jedynie informacje pochodzące od brytyjskich organów podatkowych (HMRC), że według informacji posiadanych przez te organy wspólnicy spółki będącej Projektantem są rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii zgodnie z art. 4 polsko-brytyjskiej UPO". Zatem w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Spółka nie podała żądanych w wezwaniu organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2020 r. informacji, o których mowa w art. 14b § 3a ustawy Ordynacja podatkowa. Brak konkretnej odpowiedzi na postawione w wezwaniu z dnia [...] marca 2020 r. pytania uniemożliwiło organowi pierwszej instancji wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w żądanym przez Spółkę zakresie. Wydanie bowiem interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie może nastąpić tylko przy wyczerpującym i jednoznacznym przedstawieniu konkretnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zauważył, że w postępowaniu interpretacyjnym organ podatkowy jest związany stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę i nie jest uprawniony do ustalania i weryfikowania stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Oznacza to, że organ podatkowy wydający interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego nie może poruszać się w świetle przypuszczeń i domysłów. Zgodnie z art. 29 ust 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji. Podobnie kwestia ta została unormowana w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865, z późn. zm.), zgodnie z którym przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. W myśl art. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawa ta reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych oraz daninę solidarnościową. Spółka nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych lecz podatnikami są osoby fizyczne wspólnicy spółki. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zauważył, że jeżeli wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną jest osoba fizyczna, to podatnikiem jest osoba fizyczna. Poza tym, powołany przepis stanowi o uzyskaniu certyfikatu rezydencji dla udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania, tak też wynika z definicji certyfikatu rezydencji określonej w art. 5a pkt 21 ww. ustawy (ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika). Na gruncie przepisów ww. ustawy, w tym dla zastosowania art. 29 ust 2 tej ustawy, nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że płatnik powinien uzyskać certyfikat rezydencji od wspólnika/wspólników takiej spółki. W tej sytuacji w ocenie organu informacja Spółki, podana w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji, że brytyjskie organy podatkowe potwierdzają, że zgodnie z ich wiedzą wspólnicy spółki będącej Projektantem są rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii w rozumieniu Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, nie jest wbrew temu, co twierdzi Spółka wystarczająca, by organ pierwszej instancji mógł na tej podstawie wydać interpretację indywidualną. W związku z powyższym, należy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że Spółka nie dopełniła wszystkich warunków wskazanych w wezwaniu z dnia [...] marca 2020 r. Ponadto organ wskazał, że jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe obejmuje transakcję, zespół transakcji lub inne zdarzenia, które spełniają określone warunki (składające się na element transgraniczny), to wnioskodawca jest obowiązany do zawarcia we wniosku dodatkowych informacji pomagających w identyfikacji transgranicznego wymiaru sprawy (art. 14b § 3a ustawy Ordynacja podatkowa) oraz w wymianie informacji podatkowej z innym państwami. W świetle wykładni językowej art. 14b § 3a ww. ustawy, obowiązek zawarcia dodatkowych informacji dotyczy zarówno wniosków, które obejmują stany faktyczne rozumiane jako zdarzenia przeszłe, jak i wniosków, które obejmują zdarzenia przyszłe. Taki wynik wykładni językowej nie jest sprzeczny z ogólnym celem i sensem art. 14b § 3a ustawy Ordynacja podatkowa, który polega na ułatwieniu wymiany informacji podatkowych z innymi państwami poprzez skuteczniejszą identyfikację i gromadzenie wszystkich interpretacji indywidualnych z elementem transgranicznym. które potencjalnie mogą być przedmiotem takiej wymiany. Z tej perspektywy racjonalna jest identyfikacja każdego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z elementem transgranicznym, niezależnie od kryterium momentu powstania (wystąpienia) skutków podatkowych. Skoro obowiązek zawarcia dodatkowych informacji z art. 14b § 3a ustawy Ordynacja podatkowa dotyczy każdego stanu faktycznego z elementem transgranicznym, niezależnie od momentu powstania (wystąpienia) skutków podatkowych to nie zawarcie takich informacji stanowi brak formalny wniosku, a organ interpretacyjny ma obowiązek wezwać wnioskodawcę do jego usunięcia (art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa). Nieusunięcie tego braku, mimo skutecznego wezwania, stanowi obligatoryjną przesłankę wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 art. 169 § 4 w związku z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa). Nie zgadzając się z opisanym wyżej postanowieniem Dyrektora Krajowej Informacji Spółka wniosła na niego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Domagając się uchylenia zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2020 r., strona skarżąca zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania: - art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej "Ordynacja podatkowa") poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Dyrektora KIS - działającego zarówno jako organ pierwszej, jak i drugiej instancji - że w ramach wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego Spółka była zobowiązana do podania danych identyfikujących spółkę prawa brytyjskiego będącą rezydentem podatkowym Wielkiej Brytanii (dalej: "Projektant"), z którą to spółką Skarżąca zawarła umowę dotyczącą usługi zaprojektowania przestrzeni biurowej, jak również danych identyfikujących wspólników Projektanta (zarówno będących osobami prawnymi, jak i osobami fizycznymi) takich jak ich nazwy, numery identyfikacyjne wydane przez ich kraj jurysdykcji podatkowej, nazwy kraju, który wydał takie numery, a także adresy wspólników. - art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Dyrektora KIS - działającego zarówno jako organ pierwszej, jak i drugiej instancji - że Spółka była zobowiązana do podania danych identyfikujących wspólników Projektanta (zarówno będących osobami prawnymi, jak i osobami fizycznymi) takich jak ich nazwy, numery identyfikacyjne wydane przez ich kraj jurysdykcji podatkowej, nazwy kraju, który wydał takie numery, a także adresy wspólników, pomimo że Spółka dokonywała transakcji opisanej we Wniosku wyłącznie z udziałem Projektanta, a nie jego wspólników; Spółka zarzuca naruszenie art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej również z uwagi na żądanie w oparciu o ten przepis przekazania szczegółowych danych identyfikujących wspólników Projektanta będących osobami fizycznymi (np. ich adresów, numerów identyfikacji podatkowej, etc.), chociaż art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej przewiduje wyłącznie obowiązek wskazania przez wnioskodawcę państwa lub terytorium miejsca zamieszkania osoby fizycznej, - art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie przez Dyrektora KIS działającego jako organ pierwszej instancji oraz akceptację tego niezastosowania przez Dyrektora KIS działającego jako organ drugiej instancji; oba uchybienia doprowadziły do niewydania interpretacji z Wniosku Skarżącej, pomimo że Wniosek nie był dotknięty żadnymi istotnymi brakami; - art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego bezpodstawne zastosowanie przez Dyrektora KIS działającego jako organ pierwszej instancji oraz akceptację takiego zastosowania przez Dyrektora KIS działającego jako organ drugiej instancji; w obu przypadkach Dyrektor KIS uznał, że przepis ten pozwalał na pozostawienie Wniosku bez rozpatrzenia w wyniku błędnego przyjęcia, że nie spełniał on wymogów określonych w art. 14b § 3 i 3a Ordynacji podatkowej; - art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h oraz art. 14g Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez Dyrektora KIS działającego jako organ pierwszej instancji oraz akceptację niewłaściwego zastosowania przez Dyrektora KIS działającego jako organ drugiej instancji; w obu przypadkach Dyrektor KIS uznał, że przepis ten pozwalał na pozostawienie Wniosku bez rozpatrzenia, pomimo że Spółka wypełniła terminowo obowiązek usunięcia braków Wniosku wynikający z otrzymanego wezwania oraz podała informacje dotyczące Projektanta, czyli strony zawartej umowy; - art. 233 §1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Dyrektora KIS działającego jako organ drugiej instancji, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwego postanowienia o pozostawieniu Wniosku bez rozpatrzenia; w zaistniałej sytuacji Dyrektor KIS, działając jako organ drugiej instancji, powinien był zastosować art. 233 §1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 239 i art. 14h Ordynacji podatkowej, co powinno skutkować uchyleniem w całości postanowienia wydanego w pierwszej instancji oraz wydaniem wnioskowanej przez Spółkę interpretacji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga jest zasadna . W szczególności za zasadny należało ocenić podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 14b § 3a oraz art. art.14g § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) zwanej dale w skrócie Ordynacją podatkową, albowiem zaskarżone jak i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej narusza wskazane przepisy prawa. Spór w przedmiotowej sprawie ogniskuje się wokół zagadnienia czy opisany przez Spółkę stan faktyczny zawarty w jej wniosku z [...] stycznia 2020r. o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu z dnia [...] marca 2020r. był pełny i pozwalał na ocenę stanowiska przedstawionego przez wnioskodawcę, a to szczególności w kontekście treści art.14b§3a i art. 14g§ 1 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygając sporne zagadnienie należy na wstępie przypomnieć, iż zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Stosownie natomiast do treści art. 14b § 3 wskazanej ustawy, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Równocześnie należy jednak zauważyć, iż zgodnie z art. [...] § 3a Ordynacji podatkowej, w przypadku gdy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe obejmuje transakcję, zespół transakcji lub inne zdarzenia: 1) z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej: a) które mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub b) które prowadzą działalność gospodarczą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem zagranicznego zakładu, a transakcja, zespół transakcji lub inne zdarzenia stanowią część lub całość działalności gospodarczej zagranicznego zakładu, lub c) będących stronami transakcji, zespołu transakcji lub uczestnikami zdarzenia mającymi miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w więcej niż jednym państwie lub terytorium, lub 2) mające skutki transgraniczne - składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany również do wskazania odpowiednio państwa lub terytorium miejsca zamieszkania tej osoby fizycznej, danych identyfikujących tę osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w tym państwa lub terytorium ich siedziby, zarządu lub położenia tego zagranicznego zakładu, lub państwa lub terytorium, w których te skutki transgraniczne wystąpiły lub mogą wystąpić. Dokonując wykładni ostatniego ze wskazanych przepisów tj. art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej Sąd w całości podzielił stanowisko strony skarżącej zaprezentowane w uzasadnieniu skargi. Z treści wskazanego przepisu nie można wyprowadzać obowiązku przekazania przez Spółkę danych wspólników spółki będącej Projektantem. Jak słusznie zauważyła autorka skargi transakcja, do której odnosi się przepis, miała miejsce "z udziałem Projektanta", tj. (C. and W. L. z siedzibą w Wielkiej Brytanii) a nie jej wspólników. Wymogu postawionego przez organ interpretacyjny w postaci obowiązku podania danych wszystkich wspólników spółki będącej Projektantem, wbrew stanowisku organu jakie zaprezentował on w obu kontrolowanych postanowieniach, nie da się w żaden sposób wywieść z brzmienia art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej. Treść ww. przepisu wskazuje bowiem, że w przypadku transakcji "z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej (...) składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany również do wskazania odpowiednio państwa lub terytorium miejsca zamieszkania tej osoby fizycznej, danych identyfikujących tę osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej (...)". Słuszne więc jest stanowisko strony skarżącej, iż jako wnioskodawca nie miała ona obowiązku podawania danych wszystkich osób fizycznych, osób prawnych, czy też jednostek organizacyjnych nieposiadąjących osobowości prawnej, a jedynie tej osoby fizycznej, tej osoby prawnej lub tej jednostki organizacyjnej nieposiadajacej osobowości prawnej, z której udziałem miała miejsce opisywana transakcja. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, zgodnie z art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej, miała obowiązek podania wyłącznie danych Projektanta, a więc drugiej strony umowy na wykonanie usług projektowych, co też uczyniła w piśmie z dnia [...].03.2020r. będącym odpowiedzią na wezwanie organu interpretacyjnego. W efekcie nieuzasadnione było w omawianym zakresie żądanie organu sformułowane w wezwaniu z dnia [...] marca 2020r. albowiem nie znajdowało ono uzasadnienia w treści art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu nie można zgodzić się z organem interpretacyjnym, że strona skarżąca nie przedstawiła we wniosku wyczerpującego stanu faktycznego. Organ posiadał dane Projektanta (C. and W. L. z siedzibą w Wielkiej Brytanii) będącego stroną zawartej przez spółkę umowy. Strona skarżąca poinformowała zresztą organ, iż w certyfikacie rezydencji wydanym przez brytyjski organ podatkowy dla Projektanta, zgodnie z najlepszą wiedzą wskazanego organu (H. R.&C.) jego wspólnicy są rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii w rozumieniu art. 4 UPO. Podobnie Spółka odpowiedziała w tym zakresie w uzupełnieniu wniosku z dnia [...].03.2020r. Wbrew stanowisku organu nie sposób uznać, że Spółka nie przedstawiła we wniosku wyczerpująco stanu faktycznego poprzez niepodanie danych identyfikujących wspólników Projektanta tj. C. and W. L. z siedzibą w Wielkiej Brytanii. Wobec powyższego błędnie zakwestionowany przez organ brak wniosku w zakresie przedstawionego stanu faktycznego sprawy nie mógł być podstawą do pozostawienia wniosku Spółki bez rozpoznania na zasadzie art.14§1g Ordynacji podatkowej. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c p.p.s.a, orzekł w pkt I wyroku o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] kwietnia 2020r. Podstawą uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a, który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i to postanowienie zostało wydane z naruszeniem wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, jego uchylenie stało się konieczne. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono z kolei na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt II wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny winien stosownie do art.153 p.p.s.a. uwzględnić wykładnię prawa przedstawioną w niniejszym wyroku.