I SA/Kr 71/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Inga Gołowska Sędziowie WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi S. w O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 października 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...]zł ([...] złotych). Zaskarżoną do WSA w Krakowie interpretacją indywidualną z dnia 28 października 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko S. S.A. w O. przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za nieprawidłowe. W ww. wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe): S. S.A. ("Wnioskodawca", "strona skarżąca") jest wspólnikiem S. 1 sp. z o.o. sp. j. (dalej "Spółka"), która nie posiada statusu podatnika PDOP. Spółka w dniu 16 grudnia 2020 r. uzyskała Decyzję o Wsparciu (dalej: "DoW") na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach grupowań PKWiU wskazanych w DoW oraz na terenie działek tam określonych. W ramach DoW Spółka została zobowiązana do realizacji nowej inwestycji w terminie do 31 marca 2024 r., a także do zwiększenia zatrudnienia oraz spełnienia określonych w DoW kryteriów jakościowych. Spółka w wyniku nowej inwestycji (dalej: "Inwestycja") realizowanej dla celów DoW zamierza zwiększyć zdolność produkcyjną istniejącego zakładu w zakresie dotychczasowej produkcji w wyniku między innymi nabycia oraz wytworzenia we własnym zakresie nowych środków trwałych oraz rozbudowy i modernizacji istniejących. Spółka w ramach Inwestycji będzie prowadziła działalność na terenie wskazanym w DoW z wykorzystaniem zarówno nowych, wcześniej istniejących, jak i zmodernizowanych budynków, budowli, instalacji, maszyn, urządzeń oraz innych środków trwałych. W związku z powyższym Wnioskodawca zadał pytanie czy będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p."), począwszy od miesiąca, w którym poniesione zostaną koszty kwalifikowane w ramach Inwestycji realizowanej na podstawie uzyskanej DoW, niezależnie od momentu uzyskania dochodu z nowej Inwestycji? Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. począwszy od miesiąca, w którym poniesione zostaną koszty kwalifikowane w ramach Inwestycji realizowanej na podstawie uzyskanej DoW, niezależnie od momentu uzyskania dochodu z nowej Inwestycji. Z uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy wynika, że w jego ocenie moment rozpoczęcia korzystania z przedmiotowego zwolnienia uzależniony jest jedynie od poniesienia kosztów kwalifikowanych Inwestycji. Dyrektor KIS uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ wskazał, że na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.U. z 2020 r., poz.1752, dalej: "ustawa o WNI"), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji. Zacytował szereg przepisów uregulowanych w ustawie o WNI, art. 17 u.p.d.o.p. oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji (Dz.U. z 2018 r., poz.1713, dalej także: "Rozporządzenie"), który określa pierwszy możliwy moment rozpoczęcia korzystania ze zwolnienia. Organ wskazał jednak, że poniesienie wydatków kwalifikowanych nie uprawnia jeszcze do skorzystania z możliwości zwolnienia dochodów w ramach decyzji o wsparciu. Rozpoczęcie procesu inwestycyjnego powinno prowadzić każdorazowo do uzyskania dochodu, który umożliwia zastosowanie zwolnienia. Dla faktycznego skorzystania z analizowanego zwolnienia istotne jest bowiem uzyskanie dochodów z nowej inwestycji (również w ramach ścisłych powiązań), a nie samo poniesienie wydatków kwalifikowanych. Wsparcie na realizację nowej inwestycji polega na zwolnieniu z podatku dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu. Dopóki więc podatnik nie uzyska takiego dochodu nie może skorzystać ze wsparcia na podstawie ustawy o WNI (a w konsekwencji zwolnienia na podstawie u.p.d.o.p.). Nie można natomiast mówić o uzyskaniu dochodu dopóki podatnik nie osiągnie przychodów, które będą następstwem dokonanej nowej inwestycji, czyli przychodu wypracowanego w oparciu o zespół składników majątkowych nabytych w ramach wydatków związanych z nową inwestycją, której dotyczy decyzja o wsparciu. Tego wymogu nie może zmienić fakt, że nowa inwestycja jest ściśle powiązana z istniejącym już zespołem składników a sposób zintegrowania nowej i istniejącej inwestycji, położonych na tym samym terenie, nie pozwala na określenie dochodu (przychodu) wyłącznie z nowej inwestycji, bez uwzględnienia zintegrowanej z nią całości lub części istniejącej inwestycji. Zwolnienie w tym przypadku całego dochodu osiągniętego w ramach tej działalności gospodarczej, z którą nowa inwestycja pozostaje w ścisłym nierozerwalnym związku nie oznacza, że podatnik może zacząć korzystać ze zwolnienia z podatku już w momencie rozpoczęcia nowej inwestycji, czyli zanim uzyska jakiekolwiek przychody (dochody) będące efektem budowy nowych lub rozbudowy czy modernizacji dotychczas wykorzystywanych składników majątkowych. W przeciwnym wypadku, tj. uznaniu, że zwolnienie przysługuje już od momentu rozpoczęcia nowej inwestycji zwolnieniu nie podlegałby dochód uzyskany z działalności prowadzonej w oparciu o nową inwestycję, tylko w oparciu o dotychczasowe składniki majątku, co jest sprzeczne z wymogiem określonym w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. Poza tym, takie działanie byłoby niezgodne z przepisem art. 13 ust. 8 ustawy o WNI, zgodnie z którym rozliczenie pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcy na podstawie decyzji o wsparciu ma zastosowanie wyłącznie do decyzji, w ramach której inwestycja jest realizowana i w oparciu o tę inwestycję prowadzona jest działalność gospodarcza. Organ wskazał, że §9 ust. 1 Rozporządzenia nie można interpretować w oderwaniu od treści art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. Podsumowując, organ stwierdził, że Wnioskodawca będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p., począwszy od momentu osiągnięcia pierwszego dochodu pochodzącego z nowej Inwestycji realizowanej na podstawie uzyskanej DoW. Zaznaczył także, że nie można wykluczyć, że takie dochody uzyskane zostaną w miesiącu poniesienia kosztów kwalifikowanych, co uprawnia do korzystania ze zwolnienia już od tego okresu. Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych i wyroku sądu, Dyrektor KIS stwierdził, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach i nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. W skardze na ww. interpretację indywidualną, S. S.A. wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. w związku z § 9 pkt 1 Rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji również niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, które to naruszenie skutkowało uznaniem, że będzie ona uprawniona do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. dopiero począwszy od miesiąca, w którym uzyska dochód z nowej inwestycji, a nie od momentu (miesiąca) poniesienia kosztów kwalifikowanych w ramach nowej inwestycji, realizowanej na podstawie uzyskanej decyzji o wsparciu, 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. oraz w zw. z art. 14n § 4 pkt 2 O.p. poprzez uznanie stanowiska strony skarżącej za nieprawidłowe w sytuacji, w której organ wydawał interpretacje indywidualne prawa podatkowego potwierdzające prawidłowość stanowisk analogicznych do przedstawionego przez skarżącą Spółkę, na gruncie zbliżonych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych, stosownie do art. 57a p.p.s.a., skarga może zostać oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarówno zarzutami skargi, jak i powołaną podstawa prawną. Sąd bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddali, jeżeli stwierdzi brak podstaw do jej uwzględnienia. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że podniesione w niej zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. w związku z § 9 pkt 1 cytowanego Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji, polegające na ich błędnej wykładni oraz niewłaściwym zastosowaniu do opisu stanu faktycznego podanego we wniosku jak również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., okazały się zasadne. Przechodząc do analizy zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, które zostały sformułowane w skardze, wskazać należy, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest określenie momentu w którym skarżąca spółka skorzystać będzie mogła ze wsparcia w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p w związku z uzyskaniem przez nią decyzji o wsparciu i poniesieniem pierwszych kwalifikowanych kosztów inwestycji. Zdaniem Spółki, fakt poniesienia pierwszych kosztów kwalifikowanych oraz formalne rozpoczęcie realizacji inwestycji skutkuje tym, że ma ona prawo do skorzystania z przysługującego jej zwolnienia z podatku dochodowego. W ocenie organu, poniesienie kosztów, które są uznane za koszty kwalifikowane nie uprawnia jeszcze do skorzystania z możliwości zwolnienia dochodów w ramach decyzji o wsparciu. Rozpoczęcie procesu inwestycyjnego powinno prowadzić do uzyskania dochodu, co umożliwia dopiero zastosowanie zwolnienia. Dla faktycznego skorzystania z analizowanego zwolnienia, istotne jest bowiem uzyskanie dochodów z nowej inwestycji, a nie samo poniesienie wydatków kwalifikowanych. Kontrolując w ramach przyznanych kompetencji zaskarżoną interpretację indywidualną, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze rację – jak wyżej zaznaczono – przyznać należy stronie skarżącej. Jak wynika z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p, wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Nadto, stosownie do ust. 4 tego przepisu, zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Kwestia zwolnienia od podatku dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu wymaga odniesienia się do przepisów zawartych w ustawie o wspieraniu nowych inwestycji (ustawie o WNI). Zgodnie z art. 3 ustawy tej ustawy, wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 4, zwolnienie, od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc regionalną, przy czym wielkość tej pomocy publicznej nie może przekroczyć jej maksymalnej dopuszczalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 3 tej ustawy. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o WNI, wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję, w drodze decyzji, zwanej dalej "decyzją o wsparciu", a stosownie do art. 14 ust. 1 tej ustawy, decyzję o wsparciu wydaje się na realizację nowej inwestycji: 1) która spełnia kryteria: a) ilościowe, b) jakościowe i ust. 2 - w ramach działalności gospodarczej niewyłączonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 3 pkt 1, a w myśl art. 15 decyzja o wsparciu określa okres jej obowiązywania, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, dotyczące elementów wskazanych w pkt 1-6. Pod pojęciem nowej inwestycji rozumie się inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowego przedsiębiorstwa, zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego przedsiębiorstwa, dywersyfikacją produkcji przedsiębiorstwa przez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w przedsiębiorstwie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego przedsiębiorstwa, z wyłączeniem przedsiębiorstwa, wobec którego wszczęte zostało postępowanie upadłościowe lub został złożony wniosek do sądu o ogłoszenie upadłości (art. 2 pkt 1 ustawy). Jak wynika zatem z powołanych przepisów, podstawą do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. jest prowadzenie działalności gospodarczej określonej decyzją o wsparciu. Wsparcie przyznawane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję, w drodze decyzji o wsparciu (art. 13 ust 1 ustawy o WNI). Wsparcie to udzielane jest w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nowa inwestycja, zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu nowych inwestycji, to inwestycja w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowego zakładu, zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu przez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu (pkt 1a) lub nabycie aktywów należących do zakładu, który został zamknięty lub zostałby zamknięty, gdyby zakup nie nastąpił, przy czym aktywa nabywane są przez przedsiębiorcę niezwiązanego ze sprzedawcą i wyklucza się samo nabycie akcji lub udziałów przedsiębiorstwa ( pkt 1 b). Z treści art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. wynika, że zwolnienie dochodu z podatku dotyczy dochodu podatnika, który uzyskany został z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu uregulowanej w ustawie o wspieraniu nowych inwestycji. Decyzja o wsparciu ma zatem kluczowe znaczenie dla oceny czy stronie przysługuje zwolnienie przewidziane w omawianym przepisie, gdyż to do treści tej decyzji w zakresie oznaczania przedmiotu działalności gospodarczej, której dotyczyć ma pomoc publiczna, odsyła ustawodawca. Wsparcie przyznawane jest właśnie w drodze decyzji przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję. Decyzja o wsparciu określa oprócz okresu jej obowiązywania, warunków, które przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, także przedmiot działalności gospodarczej. Co istotne, w § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji przewidziano, że wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy, począwszy od miesiąca, w którym poniósł te koszty po dniu wydania decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej. W przepisie tym uściślono zatem termin, od którego przysługuje przedsiębiorcy zwolnienie z podatku dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu. Przepis ten wprost stanowi, że wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy począwszy od miesiąca, w którym poniósł te koszty po dniu wydania decyzji o wsparciu. Trafnie więc wskazano w skardze, że z zestawienia art. 17 ust. 1 pkt 34 a u.p.d.o.p. i § 9 ust. 1 Rozporządzenia wynika, że moment uzyskania dochodu będącego następstwem nowej inwestycji nie ma znaczenia dla ustalenia momentu, od którego możliwe jest korzystanie ze zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. Zgodnie bowiem z § 9 ust. 1 Rozporządzenia, w tym zakresie decydujący jest moment, w którym w związku z inwestycją podatnik poniósł koszty kwalifikowane, a adekwatnie według art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. zwolnienie podatkowe przysługuje, jeżeli dochody pochodzą z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu oraz są uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w powyższej decyzji. Z cytowanych przepisów absolutnie nie wynika, aby zwolnienie uzależnione było od osiągnięcia dochodu z konkretnej inwestycji wymienionej w decyzji o wsparciu. Przepisy podatkowe takiej zasady nie statuują, została ona zatem bezpodstawnie wykreowana przez organ który wydał zaskarżony akt. W konsekwencji, w ocenie Sądu, zwolnienie o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 a u.p.d.o.p. ma charakter przedmiotowy i odnosi się wyłącznie do dochodów uzyskanych z określonego źródła, czyli działalności gospodarczej wskazanej w decyzji o wsparciu i prowadzonej na terenie wskazanym w tej decyzji. Dla ustalenia momentu, od którego wnioskodawca będzie uprawniony do stosowania zwolnienia bez znaczenia pozostaje moment uzyskania przez Spółkę dochodu z realizowanej inwestycji. Istotny jest natomiast moment, w którym Spółka poniesie koszty na realizację inwestycji. To on bowiem wyznacza miesiąc, od którego Spółka może korzystać z przysługującego jej na podstawie decyzji zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie i na warunkach wskazanych w tej decyzji. Spółka będzie zatem uprawniona do korzystania z przedmiotowego zwolnienia, począwszy od miesiąca, w którym poniesione zostały wydatki kwalifikowane w ramach inwestycji, niezależnie od momentu, w którym zacznie uzyskiwać dochód z realizowanej inwestycji. Opis stanu faktycznego zawiera stwierdzenie, że Spółka spełniła wszystkie warunki dla otrzymania pomocy publicznej przewidzianej ustawą o wspieraniu nowych inwestycji. Uzyskała Decyzję o wsparciu i na jej podstawie realizuje nową inwestycję z terminem jej zakończenia 31 marca 2024r. Z powyższych względów za trafne należy uznać zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji, polegającą na przyjęciu, że skorzystanie ze zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. możliwe jest dopiero po uzyskaniu dochodów, będących następstwem nowej inwestycji. Występujący w rozpoznanej sprawie problem był już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, m.in. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Gliwicach z 29 stycznia 2020r., I SA/Gl 1105/19, z dnia 11 lutego 2021r. I SA/Gl 1663/20, w Opolu z dnia 18 marca 2021r. I SA/Op 22/21, w Lublinie z 29 stycznia 2020r., I SA/Lu 679/19; w Łodzi z 12 marca 2020r., I SA/Łd 837/19,w Warszawie z 8 stycznia 2020r., III SA/Wa 1706/19 oraz z 16 grudnia 2020r. III SA/Wa 1000/20, (dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający rozpatrując niniejszą sprawę podziela przedstawioną tam argumentację. Organ wydający zaskarżoną interpretację całkowicie zlekceważył ujednolicony pogląd sądów administracyjnych, mimo iż wnioskodawca wskazywał na liczne orzeczenia sądowe, funkcjonujące w obrocie prawnym. Powoływał też interpretacje organów podatkowych w których w podobnych sprawach, stanowisko podatnika uznawane było za prawidłowe. Sąd zgadza się z organem, iż przysługuje mu prawo do własnej oceny stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika, jednakże w ocenie Sądu, organ winien wyjaśnić dlaczego odrzuca poglądy orzecznicze sądów administracyjnych i przedstawić w tym zakresie stosowną argumentację. Tak samo zresztą uargumentowana być winna merytorycznie zmiana stanowiska organów podatkowych w spornej w niniejszej sprawie kwestii. Tego w badanym akcie zabrakło a wskazanie, że od błędnego poglądu organ może odstąpić, to za mało by w połączeniu z pominięcie ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych uznać, że organ działa z poszanowaniem zasady zaufania i nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania. Ponieważ zarzuty wskazane w skardze okazały się zasadne, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 4 i art. 209 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony wpis sądowy (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) i uiszczona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).