II SA/Kr 887/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skarg M. J. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. J. kwotę [...]zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. K. kwotę [...]zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta M. D. decyzją z dnia 22 września 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust. 1 i art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku L. Sp.z.o.o. obecnie grupy [...] Spółka akcyjna stacje, spółka komandytowa ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "przebudowa i rozbudowa istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych z budową garażu podziemnym otwartego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, . c.o, gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz infrastrukturą techniczną zewnętrzną: fragmenty instalacji wodociągowej i hydrantowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego, infrastrukturą drogową :drogą wewnętrzną, placem manewrowym (ciąg pieszo jezdny) i miejscami postojowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą; 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2x50m3), jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1x10M3), wyspami dystrybutorowymi szt.3, zadaszeniem nad dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw, 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczną zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, wyburzeniem istniejących budynków oraz pomocniczym zagospodarowaniem terenu: murkami oporowymi i skarpami nad działce nr. [...], [...]. [...] obr[...] przy ul. [...] w M. D..", przy ul. [...] w M. D. i jednocześnie: Określił: 1/ rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia: planowane przedsięwzięcie polegać będzie na przebudowie i rozbudowie istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych z budową garażu podziemnego otwartego wraz z instalacjami wewnętrznymi to jest wodną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o, gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz infrastrukturą techniczną zewnętrzną: fragmenty instalacji wodociągowej i hydrantowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego, infrastrukturą drogową: drogą wewnętrzną, placem manewrowym (ciąg pieszo jezdny) i miejscami postojowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą; 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2x50m3), jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1x1 OM3), wyspami dystrybutorowymi szt.3, zadaszeniem nad dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw, 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczną zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, wyburzeniem istniejących budynków oraz pomocniczym zagospodarowaniem terenu: murkami oporowymi i skarpami nad działce nr. [...], [...]. [...] obręb G. przy [...] w M. D..", przy ul. [...] w M. D.. 2/ warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich: Planowane przedsięwzięcie może być realizowane, pod warunkiem uwzględnienia następujących warunków: Na etapie prowadzenia prac budowlanych: Stosowanie sprawnych technicznie pojazdów, maszyn i sprzętu budowlanego; Wyposażenie placu budowy w sprzęt i materiały do pochłaniania i usuwania substancji niebezpiecznych na wypadek ewentualnych wycieków paliwa, olejów, smarów itp.; Jeżeli zajdzie konieczność tankowania maszyn budowlanych na terenie budowy należy czynność tę wykonywać w taki sposób by nie dopuścić do przedostania się paliwa do gruntu. Miejsce tankowania zabezpieczyć poprzez wyścielenie przeznaczonymi do tego celu matami izolacyjnymi; Wytworzone w czasie budowy odpady należy gromadzić selektywnie i przekazać do odbioru uprawnionym podmiotom; Ustawić znaki zakazujące palenie na terenie stacji paliw; Roboty budowlane należy prowadzić sprawnym technicznie sprzętem. Na etapie eksploatacji: Selektywne gromadzenie odpadów, z zachowaniem szczególnych środków bezpieczeństwa w przypadku odpadów niebezpiecznych, w specjalnie do tego celu przeznaczonych pojemnikach a następnie przekazywanie ich podmiotom uprawnionym do unieszkodliwienia i odzysku. Prowadzenie ewidencji wytwarzanych odpadów wraz z dokumentami potwierdzającymi ich odbiór przez podmioty do tego uprawnione. Teren stacji paliw odpowiednio zabezpieczyć przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych. Wyposażenie stacji paliw w sprzęt i materiały do pochłaniania i usuwania substancji niebezpiecznych na wypadek ewentualnych wycieków paliwa, olejów, smarów itp. oraz przeszkolenie pracowników z zasad postępowania na wypadek wycieku paliwa, olejów, smarów itp. Zastosowanie dwu płaszczowych zbiorników magazynowych na paliwa zabezpieczonych przed korozją i wyposażonych w automatyczne urządzenie kontrolne szczelności oraz urządzenia kontrolne napełnienia zbiorników. Prowadzenie rozładunku paliwa z samochodów-cystern do zbiorników magazynowych w sposób hermetyczny na zasadzie wahadła gazowego, przy użyciu układów odbioru oparów o skuteczności 99%. Dokonywanie dystrybucji paliwa do zbiorników pojazdów samochodowych poprzez dystrybutory wyposażone w system odsysania oparów o skuteczności 95%. Prowadzenie dystrybucji gazu płynnego LPG w sposób hermetyczny. Odprowadzenie wód opadowych i roztopowych z dojazdów i placów utwardzonych poprzez system kanalizacji deszczowej. Wody opadowe i roztopowe z dojazdów i placów utwardzonych przed odprowadzeniem do odbieralnika należy przeprowadzić przez separator węglowodorów ropopochodnych celem ich oczyszczenia. Separator ten ma być wyposażony w urządzenie sygnalizujące wypełnienie. Regularne oczyszczanie separatora węglowodorów ropopochodnych z określoną przez producenta częstotliwością zapewniającą jego sprawne działanie i przekazywanie powstałych wskutek tego oczyszczenia odpadów podmiotowi uprawnionemu. Prowadzenia rejestru czyszczenia separatora węglowodorów ropopochodnych zawierającego, w szczególności następujące informacje: datę przeprowadzonego czyszczenia, ilość odpadów powstałych w skutek oczyszczenia, potwierdzenie przyjęcia danej ilości odpadów przez podmiot do tego uprawniony. Przeprowadzenie kontroli drożności systemu kanalizacji deszczowej, co najmniej dwa razy do roku, w okresie wiosennym (kwiecień, maj) i jesiennym (październik, listopad). Prowadzenie rejestru przeprowadzonych kontroli drożności systemu kanalizacji deszczowej zawierającego w szczególności: datę przeprowadzonej kontroli, opis wyników kontroli. Zastosowanie do budowy wszystkich placów, dojazdów, miejsc postojowych, miejsc tankowania pojazdów i miejsc załadunku zbiorników paliw takich materiałów oraz rozwiązań konstrukcyjnych, które: zapewniają odpowiednią szczelność uniemożliwiającą przenikanie do ziemi ścieków opadowych i substancji niebezpiecznych, zapewniają odpływ wszystkich wód opadowych wyłącznie poprzez system kanalizacji deszczowej wyposażony w separator. Monitorowanie stanu jakości wód podziemnych i gruntów w obrębie stacji paliw, ze szczególnym uwzględnieniem węglowodorów ropopochodnych i metali ciężkich, w oparciu o projekt opracowany przed rozpoczęciem eksploatacji. W ramach monitoringu należy dokonywać kontroli stanu wód podziemnych i gleby, co najmniej dwa razy do roku, w okresie wiosennym (kwiecień, maj) i okresie jesiennym (październik, listopad). Monitoring wymaga prowadzenia dokumentacji zawierającej: daty i wyniki badań stanu wód podziemnych i gruntu, daty i wyniki okresowych przeglądów separatora oczyszczającego wody opadowe, daty i wyniki przeglądów okresowych szczelności zbiorników paliw i przewodów rozprowadzających paliwo, informacje na temat stwierdzonych ubytków paliwa w zbiornikach magazynowanych wraz z wyjaśnieniem przyczyn ich powstania. Informacje o wszystkich wyciekach paliwa, smarów itp. stwierdzonych w obrębie stacji benzynowej. Stację paliw wyposażyć w instalacje wodociągową, sanitarną, deszczowo- przemysłową oraz urządzenia oczyszczające ścieki do poziomu określonego w przepisach dotyczących warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi. Na etapie eksploatacji stacji paliw prowadzić monitoring jakości powietrza. Uzyskać pozwolenie wodno-prawne na odprowadzenie wód opadowych i roztopowych. Zastosowanie urządzeń i aparatów przeciwwybuchowych w strefach zagrożonych wybuchem. Wyposażyć stację w sprzęt gaśniczy. Ustawić znaki zakazujące palenie na terenie stacji paliw. Przeszkolić pracowników stacji z zakresu p.poż. Teren wokół stacji obsadzić zielenią izolacyjną i ozdobną. Teren i obiekty stacji paliw należy utrzymać w dobrym stanie sanitarnym i porządkowym. Zastosowane urządzenia powinny odpowiadać wymogom Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe do transportu ropy naftowej, produktów naftowych i ich usytuowanie. 3/ wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii - nie formułuje się, należy stosować się do wymagań jednostek organizacyjnych upoważnionych do uzgadniania i opiniowania dokumentacji technicznej. 4/ wymogi w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko - nie określa się, nie prowadzono postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko; 5/ wymogi w przypadku stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania -nie stwierdza się konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania 6/ charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ szczegółowo zrelacjonował przebieg postępowania w sprawie, wskazując jednocześnie, że w toku postępowania zostało wydane postanowienie z dnia 26 maja 2017 r. nakładające na inwestora - spółkę L. Sp. z o.o. w L. (która w toku postępowania uległa przekształceniu w spółkę komandytową pod firmą: [...] Spółka Akcyjna Stacje Sp. k.) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak też uzyskano opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 28 lipca 2017 r. opiniującą planowane przedsięwzięcie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, jak również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 sierpnia 2017 r. uzgadniające realizację planowanego przedsięwzięcia. Organ wyjaśnił również, że przedsięwzięcie stanowiące przedmiot postępowania w niniejszej sprawie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz zlokalizowane jest na obszarze objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. D. zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/148/2004 Rady Miasta w M. D. z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. D. w terenach zabudowy usługowej – usługi komercyjne oznaczonych jako ,,A5 UC" oraz w terenach dróg publicznych oznaczonych symbolem "KDGP". Organ stwierdził przy tym zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami ww. planu miejscowego. Następnie organ szczegółowo ustosunkował się do zarzutów pod adresem planowanego przedsięwzięcia zgłoszonych przez strony w toku postępowania. Podsumowując organ wskazał, że po przeprowadzeniu analizy przedłożonego przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami, uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., a także po analizie pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu z udziałem społeczeństwa ustalono, że planowane przedsięwzięcie, zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji, nie będzie powodowało ponadnormatywnego wpływu na komponenty środowiska, a tym samym nie będzie powodować znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, w tym na zdrowie i życie ludzi. W ocenie organu, przedsięwzięcie opisane we wniosku nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego w takim stopniu, aby nie przyjąć jego realizacji. Jednocześnie organ wskazał, że realizacja przedsięwzięcia winna nastąpić z maksymalnym ograniczeniem jego oddziaływania na środowisko, a temu ma służyć wypełnienie przez inwestora warunków określonych w sentencji decyzji. Na koniec organ wyjaśnił, że projektowane przedsięwzięcie - położone w dużej odległości od granic państwa i o niewielkim zasięgu oddziaływania - nie ma charakteru transgranicznego i nie wystąpią transgraniczne oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, w związku z czym nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Od tej decyzji odwołanie wniosła M. J., J. J., K. J., A. O.-K. oraz K. K.. Odwołujący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 54 § 1 pkt 1, art. 61 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz art. 33 ust. 1ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazując na powyższe zarzuty odwołujący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 maja 2018 r. nr [...]: 1/ uchyliło zaskarżoną decyzję w części tj. w zakresie obejmującym pkt II ppkt 1 pppkt 5, pkt III, pkt IV i pkt V sentencji przedmiotowej decyzji i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, w ten sposób, że: 1) pkt II ppkt 1 pppkt 5 sentencji decyzji otrzymuje brzmienie: Czasowe zdeponowanie ziemi z wykopów na terenie objętym przedsięwzięciem a następnie wykorzystanie do niwelacji i rekultywacji gruntów w obrębie budowy; 2) Pkt III sentencji decyzji otrzymuje brzmienie: "Nie stwierdza się konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 3) dotychczasowy pkt VI sentencji decyzji staje się pkt IV, 2/ w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że materialną podstawę prawną kwestionowanej odwołaniem decyzji Burmistrza Miasta M. D. z dnia 22 września 2017 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, która - w art. 509 - w istotnym stopniu znowelizowała przepisy regulujące postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wprowadzając m.in. wymóg uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych. Niemniej jednak, mając na uwadze treść art. 545 ust. 1 powołanej ustawy - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 lutego 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne należy stwierdzić, że na gruncie stanu faktycznego znajdują zastosowanie przepisy ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2018 r. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej "uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Rodzaje tychże przedsięwzięć określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą m.in.: "instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego". Zważyć przy tym należy, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest warunkiem koniecznym dla możliwości ubiegania się o uzyskanie decyzji, koncesji lub zezwolenia wymienionego w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej, względnie dokonania skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 a tego artykułu. Następnie organ zauważył, że przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postepowania należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie było w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez organ prowadzący postępowanie przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Oceniając istnienie tego obowiązku Burmistrz Miasta M. D. w pierwszej kolejności zobowiązany był zatem zwrócić się o wydanie opinii do właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej), który to wymóg w mniejszej sprawie został zachowany. W szczególności w toku postępowania organ uzyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 17 maja 2017 r. o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 16 maja 2017 r., w której wyrażono odmienne stanowisko w powyższej kwestii tj. wskazano na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu. W następstwie powyższego, w dniu 26 maja 2017 r. organ pierwszej instancji wydał postanowienie, którym stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Analiza dalszych czynności procesowych podjętych przez organ w następstwie wydania ww. postanowienia z dnia 26 maja 2017 r. nie pozostawia natomiast jakichkolwiek wątpliwości, że wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone przeprowadzoną w pełnym zakresie oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie organu odwoławczego Burmistrz Miasta M. D. w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sposób prawidłowy i wszechstronny zweryfikował raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożony w toku postępowania przez inwestora (wraz z jego dalszymi uzupełnieniami), zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu zgodnie z art. 79 ustawy środowiskowej, jak też uzyskał wymagane przepisem art. 77 ustawy środowiskowej uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L.. Wszelkie te działania organu pierwszej instancji, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zasługują na akceptację jako przeprowadzone wszechstronnie i kompleksowo. Organ odwoławczy w całej rozciągłości podziela przy tym i aprobuje ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji dotyczące przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania oraz uznaje je za własne. Jak wynika z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz dodatkowych wyjaśnień inwestora zawartych w pismach z dnia 21 sierpnia 2017 r. oraz 8 września 2017 r., planowane przedsięwzięcie polegać będzie na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku (pawilonu) stacji paliw, zaprojektowanego jako obiekt trzykondygnacyjny z dwoma kondygnacjami naziemnymi i jedną podziemną stanowiącą parking-(garaż) otwarty z 16 miejscami postojowymi wraz z budową, względnie montażem infrastruktury technicznej i towarzyszącej obejmującej m.in. dwa podziemne i posadowione na płycie fundamentowej, stalowe zbiorniki dwupłaszczowe o pojemności 50 m3 każdy, przeznaczone na magazynowanie benzyny oraz oleju napędowego wraz z trzema dwustronnymi dystrybutorami połączonymi ze zbiornikami za pomocą rurociągów technologicznych; podziemny zbiornik ciśnieniowy o pojemności 10 m3 przeznaczony na magazynowanie gazu płynnego wraz z jednym dwustronnym dystrybutorem; wiatę trzysłupową (zadaszenie) o konstrukcji stalowej nad trzema wysepkami dystrybutorowymi; pylony reklamowe i informacyjne; rampy zjazdowe; pieszo-jezdny plac manewrowy utwardzony kostką betonową; 18 naziemnych miejsc postojowych. Planowane przedsięwzięcie ma zostać zlokalizowane na terenie obejmującym działki o nr [...], [...] i [...] położone w M. D. przy ul. [...], na którym znajdują się obiekty i infrastruktura obecnie funkcjonującej stacji paliw płynnych i warsztatu samochodowy. Teren planowanego przedsięwzięcia od strony południowej bezpośrednio sąsiaduje z drogą krajową nr [...], za którą znajduje się zabudowa usługowo-magazynowa. Od strony zachodniej teren planowanego przedsięwzięcia sąsiaduje z zabudową mieszkalną jednorodzinną, od strony północnej - z zabudową usługowo-handlową i magazynową, zaś od strony wschodniej - z zabudową usługowo-magazynowa oraz mieszkalną wielorodzinną. Analizowany obszar stanowi teren silnie przekształcony antropogenicznie w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej i nie przedstawia większej wartości przyrodniczej. Przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. l ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j.: Dz. U. z 2018 r. póz. 142 ze zm.), w szczególności poza granicami [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz poza granicami najbliższych obszarów Natura 2000. Lokalizacja planowanej inwestycji - obejmująca działki o nr ewid. [...], [...] i [...]- jest zgodna z obowiązującymi dla tego obszaru postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. D. zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/148/2004 Rady Miasta w M. D. z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. D.. W szczególności/jak wynika z dołączonego do akt sprawy wypisu z ww. planu miejscowego z dnia l kwietnia 2017 r. obszar realizacji planowanego przedsięwzięcia położony jest częściowo w terenach zabudowy usługowej - usługi komercyjne oznaczonych w ww. planie miejscowym symbolem "UC" (w jednostce strukturalnej oznaczonej jako "A5"), a częściowo w terenach dróg publicznych oznaczonych symbolem "KDGP". Przy uwzględnieniu powyższego zauważyć należy,, że w myśl postanowień § 30 ww. planu miejscowego: "Przeznaczenie podstawowe gruntów obejmuje obiekty handlu detalicznego i hurtowego, gastronomię, rzemiosło, hotelarstwo itp. " (ust. 1), natomiast przeznaczenie dopuszczalne obejmuje: "w granicach terenu UC, poza obiektami wymienionymi w ust. 1, dopuszcza się ponadto utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw" (ust. 2 pkt 1 lit. b). Nadto, § 10 ustaleń ogólnych ww. planu miejscowego stanowi co następuje: " Ustala się, że istniejąca zabudowa przeznaczona zostaje do utrzymania z dopuszczeniem remontu, przebudowy, rozbudowy i nadbudowy z możliwością dostosowania gabarytów i wysokości budynków do architektury obiektów istniejących również z dopuszczeniem dachów niesymetrycznych. ". W kontekście powyższego, należy uznać, że planowane przedsięwzięcie jako zmierzające do utrzymania dotychczasowego przeznaczenia terenu inwestycyjnego (na którym obecnie funkcjonuje stacja paliw) jest zgodne z przywołanymi przepisami planistycznymi. Etap realizacji planowanego przedsięwzięcia będzie się wiązać z niezorganizowaną emisją zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz hałasem emitowanym przez maszyny, sprzęt budowlany oraz pojazdy mechaniczne, jak również z powstawaniem odpadów w postaci gleby i ziemi (nadającej się do rekultywacji). Etap ten wiąże się bowiem z koniecznością wykonania robót ziemnych, obejmujących m.in. niwelację terenu i wykonanie wykopów pod poszczególne elementy infrastruktury technicznej oraz wykonanie prac rozbiórkowych i budowlano-montażowych. Substancje wprowadzane do powietrza na etapie realizacyjnym będą w głównej mierze zanieczyszczeniami typu komunikacyjnego powstającymi na skutek spalania paliw w środkach transportu przywożących materiały budowlane oraz w silnikach maszyn i urządzeń pracujących na placu budowy. W mniejszym stopniu może również wystąpić niezorganizowaną emisja pyłu z pryzm ziemi, piasku, względnie związana z ruchem samochodów po terenie budowy. Opisane wyżej oddziaływania będą jednakże miały charakter lokalny i okresowy. Nadto, jak wynika z obliczeń przedstawionych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ilości gazów i pyłów emitowane do powietrza w trakcie prowadzenia robót budowlanych nie będą powodowały przekroczenia obowiązujących poziomów dopuszczalnych i wartości odniesienia. Podobnie, uciążliwość akustyczna, która wystąpi na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia związana będzie z prowadzonymi robotami budowlanymi i montażowymi oraz użyciem sprzętu w postaci koparko-ładowarki, samochodu z pompą do betonu, urządzenia dźwigowego oraz samochodów dostawczych. Niemniej jednak na podstawie analizy akustycznej przedstawionej przez inwestora (w tym map akustycznych) można stwierdzić, że emisja hałasu od źródeł związanych z etapem realizacyjnym nie przekroczy wartości ponadnormatywnych na chronionych akustycznie terenach najbliższej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej (zlokalizowanej w odległości ok. 21-26 m od istniejącego obiektu stacji paliw). Realizacja przedsięwzięcia zakłada również wycięcie 7 sztuk drzew z gatunku wierzb kolidujących z planowaną inwestycją, przy czym zostaną one zastąpione 6 sztukami drzew gatunku brzoza brodawkowata, które inwestor nasadzi w zachodniej części terenu inwestycji. Z kolei na etapie funkcjonowania, przedsięwzięcie będzie przede wszystkim źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza związanej z magazynowaniem i dystrybucją paliw, jak również ze spalaniem - na potrzeby grzewcze - gazu ziemnego w kotle o mocy ok. 225 kW oraz z ruchem pojazdów poruszających się w obrębie stacji paliw, a to pojazdów tankujących paliwo, pojazdów ciężarowych i dostawczych dowożących towary oraz pojazdów osób korzystających z punktów handlowych i usługowych znajdujących się w budynku stacji paliw. Oddziaływanie na stan powietrza procesów magazynowania i dystrybucji paliw płynnych wiąże się z wprowadzaniem do powietrza oparów tych paliw - stanowiących mieszaniny węglowodorów pochodzenia naftowego - uwalnianych w trakcie napełniania zbiornika magazynowego, przechowywania oraz dystrybucji do zbiorników tankowanych pojazdów. Emisja z procesu magazynowania i dystrybucji paliw płynnych następuje głównie podczas dwóch rodzajów procesów, tj. napełniania zbiornika "magazynowego" (wpompowywania i wypompowywania paliw ze zbiornika, czego następstwem jest ciąg przemian fazowych zachodzących w przestrzeni parowo-powietrznej zbiornika) oraz tankowania pojazdów (emisja jest następstwem wypychania mieszaniny parowo-powietrznej przez wlew paliwa). Z kolei magazynowanie gazu płynnego (do czego wykorzystywany będzie szczelny zbiornik ciśnieniowy) oraz jego dystrybucja (przetaczanie gazu odbywało się będzie przy użyciu hermetycznych instalacji) będzie się wiązało z emisją do powietrza substancji stanowiącej mieszaninę węglowodorów alifatycznych wyłącznie w końcowej fazie rozłączania króćców zbiornika i przewodu zasilającego cysterny po dostawie gazu oraz zbiornika i przewodu dystrybutora po tankowaniu pojazdu. Przedstawione przez inwestora w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko obliczenia maksymalnych wartości stężeń zanieczyszczeń gazów i pyłów (benzenu, dwutlenku azotu, dwutlenku siarki, pyłu zawieszonego PM10, tlenku węgla, węglowodorów alifatycznych oraz węglowodorów aromatycznych) pozwalają jednakże stwierdzić, że funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będzie powodowało przekraczania obowiązujących poziomów dopuszczalnych tych substancji i wartości odniesienia. Głównymi źródłami hałasu w fazie funkcjonowania przedsięwzięcia będą dachowe agregaty klimatyzacyjne, pompy dystrybutorów paliw, kompresor, a także ruch pojazdów na terenie dróg dojazdowych/wyjazdowych do dystrybutorów i parkingów oraz na terenie parkingów. Przeprowadzona przez autorów raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko analiza akustyczna prowadzi jednakże do wniosku, że emisja hałasu pochodzącego z tych źródeł nie będzie osiągać wartości ponadnormatywnych dla terenów chronionych akustycznie. W ocenie SKO w N. S. szczegółowe informacje o planowanym przedsięwzięciu przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z uwzględnieniem wyjaśnień i korekt przedstawionych w pismach inwestora z dnia 21 sierpnia 2017 r. oraz 8 września 2017 r. stanowiących odpowiedzi na zarzuty, uwagi i wnioski zgłoszone przez strony w toku postępowania, należy uznać za rzetelne i wiarygodne. W ocenie organu odwoławczego, nie ulega przy tym wątpliwości, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania spełnia wymogi określone dla tego opracowana w art. 66 ustawy środowiskowej. Analiza tej dokumentacji pozwala przy tym stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie źródłem jakichkolwiek ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko poza granicami terenu przewidzianego pod jego realizację, zaś przyjęte rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne wyeliminują taki ewentualny wpływ przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze i zdrowie ludzie. W ocenie organu odwoławczego przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uwzględnia wszystkie aspekty związane z możliwymi oddziaływaniami planowanej inwestycji na środowisko - hałas, zanieczyszczenie powietrza, odpady, przyroda, jak również warunki glebowe oraz klimatyczne. W opracowaniu tym uwzględniono również rozwiązania chroniące środowisko, jak również odniesiono się do potencjalnego wpływu inwestycji na obszary chronione. Wskazane powyżej elementy, zawarte, wespół ze zgromadzonym dalszym materiałem dowodowym zasadniczo przemawiała na korzyść rozstrzygnięcia dokonanego przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy dopatrzył się kilku nieprawidłowości w sposobie sformułowania wyrzeczenia zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, organ pierwszej instancji wadliwie określił w pkt II ppkt 1 pppkt 5) sentencji jako jeden z warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji przedsięwzięcia - wynikający z opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 28 lipca 2017 r. - wymóg ustawienia znaków zakazujących palenia na terenie stacji paliw, w sytuacji gdy uwarunkowanie może się odnosić wyłącznie do fazy eksploatacji przedsięwzięcia. Po drugie, organ pominął w określonych w pkt II pkt l warunkach korzystania ze środowiska w fazie realizacji przedsięwzięcia warunek określony w pkt I ppkt 5 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 sierpnia 2017 r. w sytuacji gdy charakter tego postanowienia, stanowiącego uzgodnienie, a nie opinię, oznacza iż organ był związany jego treścią co przejawia się m.in. w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Po trzecie, zbędnym było również umieszczanie w sentencji zaskarżonej decyzji rozstrzygnięć o kwestiach, o których mowa w pkt III, IV i V sentencji, w sytuacji gdy dotyczą one jedynie fakultatywnych elementów decyzji środowiskowej, o których stanowią art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. d) i e) oraz pkt 3 ustawy środowiskowej, które przy stwierdzeniu przez organ wydający decyzję braku podstaw ich zastosowania na gruncie konkretnej sprawy nie powinny być formułowane w decyzji kończącej postępowanie. Wreszcie po czwarte, za wadliwe należy uznać pominięcie w sentencji wydanej decyzji jej obligatoryjnego elementu w postaci stanowiska w Sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Za oczywiście bezzasadne organ uznał zarzuty odwołujących się wskazujące na rzekomą wadliwość wezwania z dnia 12 kwietnia 2017 r. wystosowanego do inwestora oraz zawiadomienia (obwieszczenia) o wszczęciu postępowania w sprawie z dnia 26 kwietnia 2017 r. Zważyć bowiem należy, że wezwanie z dnia 12 kwietnia 2017 r. zostało wystosowane do inwestora w trybie art. 64 § 2 K.p.a. w związku ze stwierdzeniem braków formalnych wniosku, zaś w jego treści w sposób wyraźny wskazano, iż organem wzywającym jest Burmistrz Miasta M. D. (wezwanie jest zresztą opatrzone podpisem i pieczęcią Burmistrza Miasta M. D.). Mając zaś na uwadze, że wniosek niespełniający wymogów formalnych nie wszczyna postępowania administracyjnego, wystosowanie przedmiotowego wezwania przed zawiadomieniem stron o wszczęciu postępowania w sprawie, należy uznać za oczywiście prawidłowe. Z kolei w treści obwieszczenia z dnia 12 kwietnia 2017 r. podpisanego przez działającego upoważnienia Burmistrza Miasta M. D., Sekretarza Miasta wyraźnie wskazano, że organem prowadzącym postępowanie w sprawie jest Burmistrz Miasta M. D.. W tym kontekście opatrzenie obwieszczenia pieczęcią Urzędu Miasta M. D. stanowiącego aparat pomocnicy Burmistrza nie stanowi o jakiejkolwiek wadliwości ww. czynności procesowej. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji w sposób wystarczający identyfikuje również jej adresata tj. spółkę [...] Spółka Akcyjna Stacje Sp. k. w L., w którą w toku postępowania została przekształcona spółka L. Sp. z o.o. w L., i która - na zasadzie sukcesji generalnej - stała się stroną niniejszego postępowania. Bez wpływu na wynik sprawy pozostawały również kwestie związane z dysponowaniem przez inwestora tytułem prawnym do całości terenu inwestycyjnego. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, na etapie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia inwestor nie musi legitymować się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na celu budowlane, gdyż kwestia ta jest weryfikowania dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w szczególności na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzje skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. J. i K. K. zarzucając naruszenie: 1/ art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz uniemożliwienie stronie zgłoszenia dowodu z opinii hydrogeologicznej na okoliczność ustalenia przyczyny zanieczyszczenia wód podziemnych na osiedlu [...] w M. D.; 2/ art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.pa. poprzez brak przeanalizowania wszystkich istotnych dla sprawy dowodów i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez nieuzasadnione przyjęcie, ze zwiększenie oferowanego asortymentu na nowej stacji paliw nie spowoduje znaczącego wzrostu ruchu samochodowego na nowej stacji paliw i nie będzie to miało przełożenia na wzrost hałasu i zanieczyszczenia powietrza; 3/ art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, że raport o oddziaływaniu na środowisko został sporządzony rzetelnie podczas, gdy założenia przyjęte do jego sporządzenia pozostają w sprzeczności z rzeczywistością, zasadami logiki, doświadczenia życiowego i ekonomii, a także pominięto dane przedstawione przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia; 4/ art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, ze planowany zakres prac nie spowoduje powstania nowej stacji paliw, podczas gdy inwestor planuje zniszczyć wszystkie elementy obecnej zabudowy i instalacji i wybudowanie w to miejsce nowej stacji paliw, co pozostaje w sprzeczności ze zgormadzonym materiałem dowodowym; 5/ art. 15 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postepowania administracyjnego w drugiej instancji i wydanie decyzji jedynie w kontekście części podniesionych zarzutów w odwołaniu bez przeprowadzenia ponownego postepowania dowodowego; 6/ art. 6 w związku z art. 28 K.p.a. poprzez akceptację czynności podejmowanych w toku postepowania przez podmiot niemający przymiotu strony, a także skierowanie decyzji do niewłaściwie określonego podmiotu; 7/ art. 75 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez brak zawiadomienia stron postepowania o wszczętym postepowaniu przez właściwy organ administracyjny; 8/ art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieustalenie rzeczywistej ilości zbiorników na paliwa płynne na planowanej nowej stacji paliw i wydanie decyzji dla przedsięwzięcia obejmującego 2 zbiorniki na paliwa płynne podczas gdy rzekomo pod koniec postępowania administracyjnego inwestor rozszerzył przedsięwzięcie na budowę trzech zbiorników na paliwa płynne; 9/ art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieustalenie rzeczywistej ilości miejsc parkingowych na planowanej nowej stacji paliw oraz nieustalenie powierzchni terenu przeznaczonego na budowę nowej stacji paliw; 10/ art. 107 K.p.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu; 11/ art. 9 w związku z art. 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; 12/ art. 3 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 7 a Prawa budowlanego poprzez niewłaściwą wykładnię polegająca na przyjęciu, że możliwa jest jednoczesna rozbudowa i przebudowa tej samej substancji budowlanej i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie będzie miała miejsca budowa pomimo, że przestawiony przez inwestora stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że z istniejącej budowli i instalacji nie zostanie pozostawiony żaden element, a w ich miejsce pojawią się zupełnie nowe i znacznie większe elementy budowlane, co świadczy o planach budowy. W uzasadnieniu skarg rozwinięto powyższe zarzuty. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji organów administracji, w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na przebudowie i rozbudowie istniejącej stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W ocenie organów obu instancji, spełnione są wszystkie warunki do wydania decyzji, w szczególności zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jaki obowiązuje na terenie tego na którym ma być przeprowadzone. Zdaniem sądu, organ nie poczynił ustaleń by ten fakt (zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) stwierdzić a wszelkie okoliczności wynikające z analizy akt administracyjnych wskazują, że zgodność taka w sposób oczywisty nie występuje. Zgodnie z art. 80 ust 2 (zdanie pierwsze) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm. (dalej; ustawa), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2017 r. II OSK 2460/16 "zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest - w świetle art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań, bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym bez konieczności badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko ani przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami". Podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r. II OSK 1036/07 stwierdzając, iż "o stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 46 ust. 3 ustawy), analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia (art. 47 ustawy), czy też uzgodnień z art. 48 ustawy". Stanowisko to jest w orzecznictwie ugruntowane (por. wyroki NSA z dnia 3 sierpnia 2017 r. II OSK 2631/16, z dnia 3 marca 2017 r. II OSK 1848/16, z dnia 12 stycznia 2017 r. II OSK 983/15, z dnia 18 maja 2016 r. II OSK 2174/14, z dnia 12 stycznia 2017 r. II OSK 983/15, z dnia 26 kwietnia 2013 r. II OSK 2628/11). W ocenie sądu organy obu instancji nie skonfrontowały choćby nazwy zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. D.. Organy powołują się na wypis z planu z 1 kwietnia 2017 r. z którego wynika, iż w obszarze w jakim zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt, dopuszcza on utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw. Z ustaleń ogólnych wynika natomiast, że istniejąca zabudowa zostaje do utrzymania z dopuszczeniem remontu, przebudowy rozbudowy i nadbudowy. Nie budzi wątpliwości sądu to, iż zapis o utrzymaniu istniejących stacji paliw dotyczy możliwości kontynuowania tego profilu działalności w istniejących obiektach i w niezmienionych rozmiarach a zapis o możliwości przebudowy, rozbudowy i nadbudowy istniejącej zabudowy należy rozumieć zgodnie z definicjami zamieszonymi w ustawie Prawo budowlane i utrwalonym poglądem prawnym (pojęcie rozbudowy i nadbudowy nie jest wprost definiowane ustawą Prawo budowlane) odnoszącym się do tych pojęć. Zauważyć bowiem należy, iż chociaż decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma odmienny charakter od decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego – jest to decyzja, która określa środowiskowe ramy, w jakich dane przedsięwzięcie może być realizowane, to jednak jest jednym z etapów procesu inwestycyjnego. Na dalszym etapie tego procesu, decyzja ta warunkować będzie konkretne rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym i przez pryzmat decyzji o pozwoleniu na budowę oraz przepisów regulujących podstawy do jej wydania - także w aspekcie techniczno-budowlanym, właściwy organ oceniał będzie konkretne rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym w zakresie ich zgodności z decyzją uwarunkowaniach środowiskowych. Wynika to bezpośrednio z art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tym znaczeniu decyzja o ustaleniu uwarunkowań środowiskowych nie może abstrahować od rozwiązań i regulacji zawartych w ustawie Prawo budowlane. I tak zgodnie z ustawą Prawo budowlane przez przebudowę rozumiemy wykonywanie robót budowlanych w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (art. 3 pkt. 7a ustawy Prawo budowlane). Z kolei w art. 3 pkt 6 ustawa ta definiuje pojęcie budowy, wskazując, że należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Termin "budowa" obiektu budowlanego obejmuje zatem 4 różne zakresy prac budowlanych mieszczące się pod tym pojęciem tj. wykonywanie obiektu nowego w tym sensie, że dany obiekt nie istnieje i nie istniał dotychczas tj. obiekt ten i nie jest przedmiotem rozbudowy, nadbudowy i odbudowy. Pozostałe trzy terminy – rozbudowa nadbudowa i odbudowa odnoszą się ingerencji w substancję obiektów budowlanych już istniejących (rozbudowa i nadbudowa) lub aktualnie już nie istniejącego (odbudowa). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów obiektu takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, która jednak nie prowadzi do powstania żadnego nowego obiektu, lecz do modyfikacji obiektu wcześniej istniejącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2018 r. II GSK 1318/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 lipca 2018 r. II SA/Ol 442/18 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 lutego 2018 r. II SA/Po 1046/17). Nadbudowa z kolei polega na powiększeniu istniejącego obiektu budowlanego poprzez zwiększenie jego wysokości z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowanej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r. II OSK 1750/15). Odbudowa zaś, to prace budowlane polegające na odtworzenia stanu pierwotnego obiektu i przy użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym, jednak w parametrach odpowiadających obiektowi pierwotnemu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2018 r. VII SA/Wa 870/17). Odnosząc tak rozumiane pojęcia (rozbudowa, nadbudowa, przebudowa) do sprawy będącej przedmiotem rozpoznania sądu, stwierdzić należy, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. D. dopuszczają działalność polegającą na prowadzeniu istniejących stacji paliw przy możliwości ich przebudowy (wykonywaniu robót budowlanych, w wyniku których, następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Możliwa jest także rozbudowa istniejących obiektów budowlanych tj. zmiana charakterystycznych parametrów obiektu takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji oraz nadbudowa - zwiększenie wysokości istniejącego budynku, z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowanej. Zapisy planu nie dopuszczają jednakże budowy nowych (dotychczas nieistniejących) obiektów mających pełnić funkcję stacji paliw. Tymczasem organ określenia środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i rozbudowie istniejącej stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, co byłoby zgodne z zapisami planu przytoczonymi wyżej, ale też wyburzeniem istniejących (liczba mnoga) budynków. Organ nie opisuje stanu zagospodarowania nieruchomości, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja i dla której określa uwarunkowania środowiskowe polegające także na wyburzeniu istniejących budynków, ale z opisu zamieszczonego w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że na działce nr [...] znajduje się pełniący funkcję usługowo-handlową pawilon stacji paliw płynnych i warsztat samochodowy (z opisu i zdjęć zamieszonych w karcie nie można jednoznacznie stwierdzić czy są to dwa budynki odrębne czy obiekty połączone ze sobą). Jeżeli zakładać, że inwestor nie zamierza przebudować i rozbudować istniejące budynki by je następnie wyburzyć, to zamierzenie obejmuje wyburzenie istniejącego jednokondygnacyjnego pawilonu handlowo-usługowego stacji paliw i warsztatu samochodowego i budowę na działkach nr [...], [...] i [...] trzykondygnacyjnej budowli handlowo-usługowej z funkcją stacji paliw. Takie zamierzenie byłoby jawnie sprzeczne z zapisami planu miejscowego. Plan miejscowy nie zezwala bowiem, na budowę obiektów o takim przeznaczeniu, a wyburzenie obiektów i budowa na tym terenie (aczkolwiek inwestycja planowana jest na trzech działkach a istniejące obiekty, według karty informacyjnej przedsięwzięcia są posadowione tylko na jednej) jest budową nowego obiektów. Takie przedsięwzięcia nie jest przebudową ani rozbudową ani też nadbudową czy też odbudową istniejącego obiektu. Jest to budowa nowego obiektu budowlanego o zupełnie innych parametrach niż obiekt istniejący, częściowo (jako mowa o tym wyżej planowana inwestycja obejmuje realizację zamierzenia na trzech działkach a istniejące obiekty są posadowione na jednej z tych działek) w miejsce obiektu który ma być wyburzony. Według oświadczenie pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. (k. 172 akt sądowych) aktualnie obiekt ten – obiekt mający być przebudowany i rozbudowany, został wyburzony i fizycznie nie istnieje. Ma to może (wobec faktów, o których mowa wyżej) drugoplanowe znaczenie, ale skoro planowana inwestycja obejmuje budowę nowej kondygnacji naziemnej do organ powinien wydać decyzję środowiskową także dla nadbudowy obiektu, gdyż jak mowa wyżej jest to termin którym posługuje się ustawa Prawo budowlane, odmienny od terminu "rozbudowa" czy "przebudowa". Decyzja o takiej treści nie mogłaby zatem legalnie stanowić wzorca dla decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż jak mowa o tym wyżej, przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane wymaga zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro zaś decyzja środowiskowa obejmuje jedynie przebudowę i rozbudowę to projekt budowlany obejmujący jej nadbudowę nie może być z nią zgodny. Rację ma także skarżący, że projekt budowlany nie może jednocześnie obejmować przebudowy i rozbudowy obiektu budowlanego. Jak mowa wyżej pojęcia te dotyczą charakterystycznych parametrów danego obiektu, przy czym przebudowa wyklucza zmianę takich parametrów jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji a rozbudowa z założenia dotyczy właśnie zmian tych (z wyjątkiem wysokości, bo to pojęcie związane jest z nadbudową) parametrów. Karkołomność tak nazwanego przedsięwzięcia polegała by zatem na zmianie parametrów użytkowych lub technicznych obiektu, bez ingerencji w kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość oraz liczbę kondygnacji a jednocześnie zmianę i to znaczącą tych parametrów tj. zmianę kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Przedsięwzięcie takie jest niemożliwe do realizacji – czego jednakże organy obu instancji nie dostrzegły. Mając na uwadze powyższe, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. a także § 2 pkt 7 w związku z § 14 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).