II SA/Wa 3671/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Protokolant referent Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta [...] Regionalnej Bazy Logistycznej w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej oddala skargę 1. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Komendant [...] Regionalnej Bazy Logistycznej w [...] (zwany dalej "Komendantem [...]") decyzją z [...] sierpnia 2021r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. B. (zwana dalej "Skarżącą"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] [...] Oddziału [...] (zwany dalej "Komendantem [...]") z [...] czerwca 2021r. nr [....] o cofnięciu z dniem [...] lipca 2021r. zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021r., poz. 735, zwany dalej "k.p.a.") i art. 56 ust. 3 i 3a ustawy z 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2020r., poz. 860 ze zm., zwana dalej "u.s.w.ż.z."). Z uzasadnienia decyzji wynika, że Skarżąca zwróciła się [...] października 2018r. do Komendanta [...] o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, który w rozkazie dziennym z [...] października 2018r. nr [...] wyraził zgodę na prowadzenie działalności gospodarczej oraz pracy zarobkowej od [...] października 2018r. na następujących warunkach: 1) rodzaj działalności: działalność gospodarcza jednoosobowa, zarejestrowana pod adresem: [...], ul. [...]; 2) kod PKD: [...] praktyka lekarska; 3) działalność prowadzona poza godzinami służbowymi, nie kolidująca ze służbą; 4) działalność pozwoli na podwyższenie kwalifikacji zawodowych. W podstawie prawnej powołano art. 56 ust. 3 u.s.w.ż.z. Skarżąca od [...] stycznia 2020r. przebywała nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim, co potwierdzają dane pochodzące z platformy elektronicznej Nowy Portal Informacyjny Usług Elektronicznych dla Klientów ZUS i ujęte w systemie ewidencyjno-kadrowym SEW-On line. Komendant [...], z uwagi na powyższe, podjął ww. decyzję z [...] czerwca 2021r. o cofnięciu z dniem [...] lipca 2021r. wydanego zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca zapoznała się z decyzją [...] czerwca 2021r. Zdaniem Komendanta [...] długotrwały okres absencji Skarżącej w służbie i nierealizowanie obowiązków służbowych jest skutkiem prowadzenia działalności gospodarczej. Sytuacja ta koliduje z wykonywaniem przez Skarżącą obowiązków służbowych, co stanowi negatywną przesłankę udzielenia zgody na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca, reprezentowana przez r. pr. W. B., w odwołaniu z [...] czerwca 2021r. zarzuciła ww. decyzji organu pierwszej instancji naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. - przez zaniechanie dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego niezbędnego do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, przy braku poszanowania słusznego interesu społecznego i interesu Skarżącej oraz braku rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi, leżącymi u podstaw wydania decyzji, w szczególności braku uzyskania stanowiska Skarżącej w zakresie poczynionych ustaleń i wniosków dowodowych, które mogło mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych leżących u podstaw decyzji; - art, 7, art. 10 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. - przez niezawiadomienie Skarżącej o toczącym się postępowaniu i wydanie decyzji bez wszechstronnego rozpoznania sprawy, skutkujące niewyjaśnieniem stanu faktycznego niezbędnego do wydania decyzji przy konieczności uwzględnienia interesu społecznego i interesu Skarżącej oraz braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji braku szczegółowego przedstawienia w uzasadnieniu decyzji, które zagadnienia i w jaki sposób zostały przez organ wzięte za podstawę decyzji; - art. 10, art. 81 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. - przez niezawiadomienie Skarżącej o toczącym się postępowaniu, zaniechanie przeprowadzenia postępowania przy udziale Skarżącej i uniemożliwienie Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, co skutkuje pozbawieniem Skarżącej możliwości złożenia wniosków dowodowych, mających istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a to niewyjaśnieniem stanu faktycznego niezbędnego do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu interesu Skarżącej oraz braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący w szczególności niewyjaśnienia okoliczności leżących u podstaw fizycznej niezdolności do służby; - art. 6, art. 9, art. 10 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. - przez niezawiadomienie Skarżącej, której praw i obowiązków dotyczy decyzja, o toczącym się postępowaniu co skutkuje naruszeniem prawa Skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, którego wynik i skutki mają bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki Skarżącej. Komendant [...], po rozpoznaniu odwołania, wskazał, że Skarżąca jest żołnierzem zawodowym, pozostającym w podległości służbowej. W tym stosunku zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów. Każdy, kto zgłasza się do służby w wojsku, czy w innych formacjach paramilitarnych, od momentu powołania musi poddać się wszystkim jej rygorom. Trybunał Konstytucyjny w wielu orzeczeniach wskazywał na specyfikę zwłaszcza stosunku służbowego żołnierzy zawodowych, podkreślając, że stosunek publiczno-prawny oparty jest na ścisłym podporządkowaniu organom wojskowym i możliwości jednostronnego kształtowania statusu żołnierzy zawodowych przez te organy. Jednym z podstawowych elementów stosunku służbowego w wojsku jest obowiązek wykonywania rozkazów wydawanych przez przełożonych. Zawodowa służba wojskowa wymaga ze swej istoty poświęcenia, pełnej dyspozycyjności i gotowości poddania się dyscyplinie służbowej. Przejawem podległości służbowej żołnierza zawodowego jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o udzieleniu zgody na wykonywanie poza służbą pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku udzielenia takiej zgody należy się liczyć z tym, że zgoda ta może być cofnięta i jest to uzależnione od decyzji przełożonego, kiedy ten stwierdzi, że praca poza wojskiem lub prowadzenie działalności gospodarczej przez żołnierza koliduje z wykonywaniem przez tego żołnierza obowiązków służbowych, tak jak ma to miejsce w sprawie. Zasadą wynikającą z art. 56 u.s.w.ż.z. jest zakaz podejmowania pracy zarobkowej i prowadzenia działalności gospodarczej przez żołnierza. Udzielenie zgody na pracę zarobkową lub prowadzenie działalności gospodarczej przez żołnierza jest wyrazem dobrej woli przełożonych, a decyzja (zgoda) przełożonego jest decyzją uznaniową. Organ może takie zezwolenie cofnąć kierując się przesłankami określonymi w art. 56 ust. 3 i 3a u.s.w.ż.z. Opisana procedura dotyczy także lekarzy będących żołnierzami zawodowymi, gdyż żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie wyłącza ich z tego zakresu władztwa służbowego. W ocenie Komendanta [...] decyzja pierwszo-instancyjna nie naruszyła prawa i została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, reprezentowana przez ww. pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: a) art. 56 ust. 3 pkt w zw. z art. 56 ust. 4 u.s.w.ż.z. i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wykonywania pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej przez żołnierzy zawodowych z 7 października 2009r. (Dz.U. nr 176, poz. 1366, zwane dalej "rozporządzeniem") - przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że naruszeniem warunków udzielenia zgody na prowadzenie działalności gospodarczej jest długotrwałe pozostawania Skarżącej na zwolnieniu lekarskim, co miałoby stanowić jedyną i wystarczającą podstawę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej; b) art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. - polegające na braku ustalenia stanu faktycznego (dowolne ustalenie, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego) niezbędnego do wydania decyzji przy jednoczesnym braku poszanowania słusznego interesu społecznego i interesu Skarżącej i braku rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi, leżącymi u podstaw wydania decyzji organu drugiej instancji, w szczególności braku uzyskania stanowiska Skarżącej w zakresie poczynionych ustaleń i wniosków dowodowych, które mogło mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, leżących u podstaw decyzji organu drugiej instancji; c) art. 10, art. 81 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. - polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania przy udziale Skarżącej i uniemożliwienie Jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co skutkuje pozbawieniem możliwości złożenia wniosków dowodowych, mających istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a to niewyjaśnieniem stanu faktycznego niezbędnego do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu interesu Skarżącej oraz braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący w szczególności niewyjaśnienia okoliczności leżących u podstaw fizycznej niezdolności do służby; d) art. 6, art. 9, art. 10 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. - polegające na braku zapewnienia Skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji organu drugiej instancji, co skutkuje naruszeniem prawa Skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, którego wynik i skutki mają bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki Skarżącej; d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 9 i art. 11 k.p.a. - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji i niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania jej w mocy. Skarżąca w uzasadnieniu skargi rozwinęła ww. zarzuty i dodała, że organ pierwszej instancji błędnie stwierdził, że istnieją podstawy do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej - "prowadzenie działalności gospodarczej niewątpliwie obciąża oficera, co przekłada się na Jego stan zdrowia [...] i koliduje z wykonywaniem przez nią zadań służbowych", co stanowi negatywną przesłankę udzielenia zgody na wykonywanie pracy zarobkowej lub prowadzenie działalności gospodarczej, określonej w art. 56 ust. 3 pkt 1 u.s.w.ż.z. Pozostawanie na zwolnieniu lekarskim nie stanowi o wywołaniu rozstroju zdrowia, uzasadniającego zwolnienie lekarskie, w związku z uzyskaną zgodą na prowadzenie działalności gospodarczej. Przyjęcie zatem przez organ pierwszej instancji, że prowadzenie działalności gospodarczej wywołuje rozstrój zdrowia Skarżącej, stoi w sprzeczności z materialnoprawną kwalifikacją podstawy cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. 3. Komendant [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu dodał, że pomimo pozostawania przez Skarżącą na zwolnieniu lekarskim w służbie wojskowej istniało podejrzenie, że prowadzi Ona działalność gospodarczą co odbywało się z uszczerbkiem dla służby wojskowej. W tej sprawie złożono doniesienie o możliwości popełnienia przestępstwa i obecnie [...] Oddział Żandarmerii Wojskowej prowadzi dochodzenie o sygn. akt [...]; [...] pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...] Działu ds. [...]. Skarżąca wypowiedziała ponadto stosunek służbowy żołnierza zawodowego, co miało związek z cofnięciem Jej zgody na prowadzenie działalności gospodarczej. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd wskazuje, że wskazuje, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329, zwana dalej "P.p.s.a.") Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżyła Skarżąca, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Komendanta [...], jak również utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] czerwca 2021r., w świetle wskazanych wyżej kryteriów, uznał, że nie naruszały one obowiązujących przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu ww. rozstrzygnięć nie wydano ani z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mający wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważa, że obowiązujący w chwili wydania obu ww. decyzji przepis art. 56 ust. 1 u.s.w.ż.z. stanowił, że żołnierzowi zawodowemu nie wolno podejmować pracy zarobkowej i prowadzić działalności gospodarczej. Przepis art. 56 ust. 2 u.s.w.ż.z. stanowił, że za pracę zarobkową uważa się pracę świadczoną osobiście: 1) w ramach stosunku pracy; 2) na podstawie innego tytułu, jeżeli praca jest wykonywana przez okres dłuższy niż jeden miesiąc. Przepis art. 56 ust. 3 u.s.w.ż.z. stanowił, że dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy zajmuje stanowisko służbowe, może zezwolić żołnierzowi na wykonywanie pracy zarobkowej lub prowadzenie działalności gospodarczej, jeżeli: 1) nie koliduje to z wykonywaniem zadań służbowych przez żołnierza; 2) wpływa na podwyższenie jego kwalifikacji; 3) nie narusza prestiżu żołnierza zawodowego; 4) prowadzona działalność gospodarcza lub działalność podmiotu, u którego będzie świadczona praca, nie dotyczy wyrobów, o których mowa w przepisach w sprawie klasyfikacji wyrobów obronnych oraz dostaw, robót budowlanych i usług, przeznaczonych na zamówienie jednostek wojskowych. Przepis art. 56 ust. 3a u.s.w.ż.z. stanowił, że praca zarobkowa nie może być wykonywana przez żołnierza zawodowego w jednostce wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę oraz jednostce wojskowej bezpośrednio podległej, z zastrzeżeniem ust. 3b. Przepis art. 56 ust. 3b u.s.w.ż.z. stanowił, że żołnierz zawodowy może wykonywać pracę zarobkową w tej samej lub podległej jednostce wojskowej, w której pełni służbę, niebędącej jednostką budżetową, na podstawie innej niż umowa o pracę. Przepis art. 56 ust. 4 u.s.w.ż.z. stanowił, że dowódca jednostki wojskowej w przypadku naruszenia warunków, o których mowa w ust. 3, może cofnąć zezwolenie na wykonywanie pracy zarobkowej lub prowadzenie działalności gospodarczej. Przepis art. 56 ust. 5 u.s.w.ż.z. stanowił, że Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 3-4. Rozporządzenie powinno w szczególności określić dane jakie powinien zawierać wniosek żołnierza o zezwolenie na pracę lub prowadzenie działalności gospodarczej, z uwzględnieniem miejsca, charakteru i czasu pracy lub prowadzonej działalności gospodarczej, jaka ma być wykonywana, a także szczegółowe warunki odmowy lub cofnięcia zezwolenia. Na mocy § 7 ust. 1 ww. Rozporządzenia dowódca jednostki wojskowej, który udzielił żołnierzowi zezwolenia na wykonywanie pracy zarobkowej lub prowadzenie działalności gospodarczej, po uzyskaniu informacji o naruszeniu warunków, o których mowa w art. 56 ust. 3-3b u.s.w.ż.z., może podjąć decyzję o cofnięciu zezwolenia. Z akt administracyjnych sprawy wynikało, że organ pierwszej instancji wiedział, że Skarżąca, która od [...] października 2018r. pełniła zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym młodszego oficera w [...] Wojskowym Oddziale [...], posiadając wykształcenie medyczne, od [...] stycznia 2020r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, co potwierdzają dane pochodzące z platformy elektronicznej Nowy Portal Informacyjny Usług Elektronicznych dla Klientów ZUS i ujęte w systemie ewidencyjno-kadrowym SEW-On line. Warto też wskazać, że z ustalonego przez organ administracyjny stanu faktycznego sprawy wynikało, że Skarżąca zwróciła się [...] października 2018r. do Komendanta [...] [...] o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, który w rozkazie dziennym z [...] października 2018r. nr [...] wyraził zgodę na prowadzenie działalności gospodarczej oraz pracy zarobkowej - praktyki lekarskiej - od [...] października 2018r., wskazując, że prowadzenie tejże działalności ma odbywać się poza godzinami służbowymi, jak również nie kolidować ze służbą, a ponadto działalność pozwoli na podwyższenie kwalifikacji zawodowych Skarżącej. Zarówno z art. 56 ust. 4 u.s.w.ż.z. i § 7 ust. 1 ww. Rozporządzenia wynika, że dowódca jednostki wojskowej, po uzyskaniu informacji o naruszeniu warunków, o których mowa w art. 56 ust. 3 u.s.w.ż.z. może cofnąć zezwolenie na wykonywanie pracy zarobkowej lub prowadzenie działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji przyjął, na podstawie znajdujących się w aktach osobowych Skarżącej i potwierdzających je informacji z platformy elektronicznej Nowy Portal Informacyjny Usług Elektronicznych dla Klientów ZUS i ujęte w systemie ewidencyjno-kadrowym SEW-On line - znanych Skarżącej i niewymagających odrębnego postępowania dowodowego - że naruszeniem warunku, o którym mowa w art. 56 ust. 3 pkt 1 u.s.w.ż.z. (brak kolizji z wykonywaniem zadań służbowych żołnierza) jest poświęcanie się przez Skarżącą zadaniom wynikającym z prowadzonej działalności gospodarczej, co przekłada się na stan zdrowia oficera i negatywnie wpływa na wykonywanie zadań służbowych w jednostce wojskowej. Z akt administracyjnych sprawy, na podstawie których stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a. orzeka Sąd administracyjny, wynika, że ww. decyzja Komendanta [...] była pierwszą czynnością procesową organu, o której Skarżąca dowiedziała się [...]czerwca 2021r. (k. 4 akt administracyjnych). Wydanie tej decyzji nie wymagało zbierania materiału dowodowego, bo był on znany Skarżącej oraz organowi. Sąd wskazuje ponadto, że wobec faktu, że k.p.a. nie rozstrzyga sposobu ustalenia daty wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu, to w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że za taką datę można uznać dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono stronę (por. postanowienie NSA z 4 marca 1981r. sygn. akt SA 654/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 15, dostępne LEX nr 9607). Sąd zauważa ponadto, że w nauce nie ma sporu co do tego, że wszczęcie postępowania nie wymaga szczególnej formy i stanowi czynność materialno-techniczną (zob. B. Adamiak w B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, s. 380-382). W sprawie nie zachodziły ponadto przesłanki z art. 31 k.p.a. i innych przepisów szczególnych. W związku z tym Sąd uznał, że podnoszone w skardze zarzuty z tego zakresu nie mogły być uznane za zasadne, gdyż Skarżącą, także z uwagi na specyfikę postępowania, poinformowano [...] czerwca 2021r. o cofnięciu z dniem [...] lipca 2021r. wydanego zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. W decyzji cofającej ww. zezwolenie wskazano przesłanki, z którymi Skarżąca mogła prowadzić polemikę, przedkładając ewentualne dowody, które uzasadniałyby jej racje. Skarżąca, choć otrzymała [...] czerwca 2021r. ww. decyzję Komendanta [...] z [...] czerwca 2021r., do odwołania nie załączyła ani wniosków dowodowych ani dowodów, które wskazywałyby, że stanowisko organu powinno być inne niż w ww. decyzji. Również do skargi nie załączono dowodów, które wskazywałyby na nieprawidłowość działania organów obu instancji. Wprawdzie z akt administracyjnych sprawy nie wynika, że organ odwoławczy wyznaczył Skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji termin, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a., tym niemniej w toku postępowania odwoławczego nie były zbierane nowe dowody. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem uwzględnienia przez Sąd skargi z tego powodu jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Dodatkowo wskazać należy, że ugruntowany jest w judykaturze pogląd, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi wadę procesową, która może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. strona wykaże, że zarzucane uchybienie umożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA z: 18 grudnia 2012r. sygn. akt II OSK 1490/11; 26 maja 2011r., sygn. akt I OSK 842/11; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym to na stronie, która stawia zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. spoczywa ciężar wykazania adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z 2 lutego 2011r. sygn. akt I OSK 575/10 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca takiego związku nie wykazała, więc nie mógł być uwzględniony zarzut naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a.), jak również zarzut naruszenia art. 6 i art. 9 k.p.a. Zdaniem Sądu organy obu instancji, wydając w sprawie ww. decyzje, rozważyły ponadto interes społeczny i słuszny interes Skarżącej, choć przyjęły, że interes Sił Zbrojnych sprzeciwia się uwzględnieniu słusznego interesu strony, skoro nie dotrzymany został warunek z art. 56 ust. 3 pkt 1 u.s.w.ż.z. Warto bowiem wskazać, że zasadą jest, że żołnierzowi zawodowemu nie wolno podejmować pracy zarobkowej i prowadzić działalności gospodarczej (art. 56 ust. 1 u.s.w.ż.z.). Zawodowa służba wojskowa - także lekarzy będących żołnierzami zawodowymi - wymaga ze swej istoty poświęcenia, pełnej dyspozycyjności i gotowości poddania się dyscyplinie służbowej. W przypadku udzielenia zgody na wykonywanie poza służbą pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej każdy żołnierz powinien liczyć z tym, że zgoda ta może być cofnięta i jest to uzależnione od decyzji przełożonego, w sytuacji, gdy przestanie istnieć np. jeden z warunków wskazanych w art. 56 ust. 3 u.s.w.ż.z. W świetle powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów – art. 56 ust. 3 i 4 u.s.w.ż.z. - organ może bowiem cofnąć udzielone wcześniej zezwolenie, gdy uzna, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w art. 56 ust. 3 u.s.w.ż.z. W sprawie - na podstawie znanych Skarżącej okoliczności faktycznych - uznano, że zachodziła przesłanka z art. 56 ust. 3 pkt 1 u.s.w.ż.z., przyjmując, że poświęcanie się przez Skarżącą zadaniom wynikającym z prowadzonej działalności gospodarczej przekłada się na Jej stan zdrowia i negatywnie wpływa na wykonywanie zadań służbowych w jednostce wojskowej. Okoliczność tą – zdaniem organów administracyjnych obu instancji - potwierdza długotrwałe zwolnienie lekarskie Skarżącej. Zdaniem Sądu, z punktu widzenia logiki i racjonalności oraz ww. okoliczności faktycznych, takiego stanowiska organów obu instancji kwestionować nie sposób. Tym samym nieuzasadnione były zarzuty skargi o naruszeniu przez organy administracyjne obu instancji przepisów art. 7, art. 77, art. 81, art. 107 § 1 k.p.a., jak również art. 80 k.p.a. Organy administracyjne dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym, znanym Skarżącej i na jego podstawie, mając na względzie treść przepisów prawa materialnego (art. 56 ust. 3 pkt 1 i 4 u.s.w.ż.z.) przyjęły racjonalne stanowisko, mieszczące się w graniach swobodnej oceny dowodów i nieprzekraczające granic uznania administracyjnego, choć odmienne od możliwego do zaakceptowania przez Skarżącą. 4. Sąd mając powyższe na względzie uznał, że zaskarżona decyzja podlegała oddaleniu, na mocy art. 151 P.p.s.a.