II SA/Go 174/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2022 r. A.G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] września 2021 r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej (ul. [...]) w km 0+000,00 – 0+731,95 wraz z budową odwodnienia drogowego w miejscowości [...]. Pismem z dnia [...] maja 2022 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w oparciu o przesłankę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Wójt Gminy – jako jej organ wykonawczy – prowadzi postępowanie wbrew woli radnych i mieszkańców [...]. W tym zakresie poszczególni Radni zajmowali na sesjach i w okresie międzysesyjnym stanowisko, działając na rzecz mieszkańców, co skutkowało podjęciem uchwały z dnia 5 marca 2020 r., nr XVI.107.2020 w sprawie rezolucji wzywającej Wójta do realizacji zadania pn. "Opracowanie dokumentacji na budowę drogi w miejscowości [...] w trybie ZRID" oraz budowy tejże drogi w zakresie od drogi wojewódzkiej [...] do zabudowań [...], a także uchwały z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr XXXIX.264.2022 w sprawie rezolucji przywołania Wójta do realizacji uchwały z dnia 5 marca 2020 r., nr XVI.107.2020 oraz zobowiązania i upoważnienia Przewodniczącego Rady Gminy do bezzwłocznego powiadomienia Wojewody i Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] o działaniach Wójta niezgodnych z uchwałami rady. Rada ustaliła, że realizacja inwestycji nie leży w interesie publicznym Gminy. Rady nie przekonał argument Wójta, który powołał się na okoliczność złożonego wniosku jednego właściciela nieruchomości o potrzebie budowy przez niego nieruchomości. W tym zakresie zidentyfikowany interes ogółu społeczeństwa, tj. mieszkańców Gminy, którzy czekają od wielu lat na poprawę ich możliwości komunikacyjnych, zdaniem Rady wyprzedza interes jednostki. W ocenie strony skarżącej kluczowym elementem dla realizacji inwestycji jest brak zabezpieczenia przez Radę środków w budżecie na jej wykonanie. Rada, wskazując na powyższe rezolucje, nie zdecydowała się na wyrażenie zgody na dofinansowanie inwestycji. Oznacza to, że inwestycja może nie zostać zrealizowana przez najbliższych kilka lat lub w ogóle. Radni przedłożyli analizę inwestycji RIO. Strona skarżąca wskazała, iż obecny etap inwestycji to wydanie przez Wójta zlecenia wycinki drzew pod inwestycję dla Lasów Państwowych. Drzewa zostały już oznaczone, a do wycinki ma dojść w czerwcu 2022 r. Przedsięwzięcie wynika z art. 20b ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 176; dalej jako specustawa drogowa). Jeżeli zostanie zrealizowana wycinka części lasu, ziści się przesłanka wskazana w przepisie o trudnych do odwrócenia skutkach. Wycinka lasu jest przedsięwzięciem w zasadzie nieodwracalnym, gdyż nasadzenie nowego lasu osiągnie skutek co najmniej po kilkudziesięciu latach. Może dojść do naruszenia symbiozy w ekosystemie, gdyż las graniczy z jeziorem [...]. Ewentualne skutki środowiskowe naruszenia równowagi pomiędzy drzewostanem, jeziorem i ekosystemem nie są znane. Według strony skarżącej tym bardziej nie jest zasadnym realizacja tej części inwestycji, skoro: rozstrzygnięcie organów nie jest prawomocne i nie jest wiadomym czy zostanie utrzymane w mocy, Rada nie zabezpieczyła środków na wykonanie inwestycji, zatem nie wiadomo czy droga w ogóle powstanie, istnieje realny spór pomiędzy dwoma organami gminy, prowadzone są protesty mieszkańców przeciw realizacji inwestycji. W tym stanie sprawy, w ocenie strony skarżącej, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest jak najbardziej zasadne, gdyż wypełnia przesłankę ustawową wskazaną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy piśmie z dnia [...] maja 2022 r. strona skarżąca nadesłała kopię porozumienia z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], zawartego pomiędzy Gminą a Nadleśnictwem, którego przedmiotem jest określenie terminu wycinki drzew i krzewów oraz ich uprzątnięcia z nieruchomości oznaczonych numerem działek: [...], w części porośniętej drzewami, na łącznej powierzchni 0,0214 ha, które zgodnie z decyzją Starosty z dnia [...] września 2021 r., nr [...] stanowią teren niezbędny do przebudowy rowów oraz budowy zjazdów, objęty ograniczeniem czasowym. Nieruchomości będące przedmiotem porozumienia stanowią własność Skarbu Państwa w zarządzie PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Odstępstwo od tej zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym przez wyrządzenie znacznej szkody rozumieć należy szkodę, której rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu podobnego rodzaju, zaś spowodowanie powstania trudnych do odwrócenia skutków oznacza skutki, których odwrócenie jest trudniejsze niż zwykle w tergo rodzaju przypadkach (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1671/17). Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest na wniosek strony, a ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który powinien uprawdopodobnić, że w jego sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14, CBOSA). Strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., II FZ 460/10, CBOSA). Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wnioskodawca musi powołać się na konkretne i dotyczące swojego interesu prawnego okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Z kolei brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Ponadto należy wskazać, że nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, bowiem na etapie postępowania o wstrzymanie wykonania aktu nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów skargi ani oceny legalności zaskarżonego aktu. Odnosząc powyższe rozważania do specyfiki niniejszej sprawy należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy specustawy drogowej, mającej na celu zapewnienie szybkiego przebiegu inwestycji drogowej. Realizuje się to m.in. poprzez uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, obowiązek rozpatrzenia odwołania w terminie do 14 dni, a skargi do sądu administracyjnego w terminie 2 miesięcy. Dlatego za utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy uznać pogląd, w świetle którego zbyt pochopne wstrzymywanie decyzji takich, jak decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie, byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy. Tym samym mechanizmy przewidziane w powołanej ustawie w celu szybkiej i skutecznej realizacji inwestycji drogowej w sposób istotny ograniczają także możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony wnoszącej o wstrzymanie omawianego rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 4 kwietnia 2019 r., II OSK 757/189, z dnia 18 grudnia 2014 r., II OZ 1356/14; z dnia 31 stycznia 2013 r., II OZ 42/13, CBOSA). W zgłoszonym w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca powołała się na ustawową przesłankę trudnych do odwrócenia skutków, jakie ma wywołać planowana w związku z inwestycją wycinka części lasu. W ocenie Sądu powołana okoliczność stanowi zwykłe następstwo wykonania decyzji wydanej w przedmiocie inwestycji drogowej. Ponadto strona skarżąca nie wykazała jakie konkretnie skutki miałaby wywołać realizacja zaskarżonej decyzji w odniesieniu do niej samej, to znaczy jakie negatywne, trudne do odwrócenia skutki mogłyby konkretnie dla niej zaistnieć. Z przedstawionego Sądowi porozumienia z dnia [...] grudnia 2021 r. wynika, że przeznaczone do wycinki drzewa znajdują się na terenie należącym do Skarbu Państwa, pozostającym w zarządzie Nadleśnictwa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca nie wykazała zatem okoliczności grożących jej niebezpieczeństwem doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków wiążących się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, ani też ich nie uprawdopodobniła. Na podstawie akt sprawy brak jest także podstaw do przyjęcia, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.