I SA/Lu 118/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant specjalista Marta Wawrzecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. K., I. Ł. i Ł. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2021 r. nr SKO.41/3544/PO/2021 w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2016 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz M. K., I. Ł. i Ł. K. kwotę 627 (słownie: sześćset dwadzieścia siedem) złotych z tytułu zwrotu części kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "Kolegium", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnik M. K., I. Ł. i Ł. K., prowadzących Niepubliczne Przedszkole Dwujęzyczne A. w L., dalej: "strony", "skarżący", od decyzji Prezydenta Miasta Lublin, dalej: :prezydent Miasta", "organ pierwszej instancji", z dnia 28 lipca 2021 r. w przedmiocie określenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Miasta z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości na kwotę 61.348,62 zł i wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem na kwotę 3.126,19 zł oraz nakazującej dokonanie zwrotu w/w kwot wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od poniższych kwot dotacji: 1) z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości od 8 lutego 2018 r. od kwoty 61.348,62 zł; 2) z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem - od 19 lutego 2016 r. od kwoty 10,04 zł - od 16 marca 2016 r. od kwoty 55,70 zł - od 20 kwietnia 2016 r. roku od kwoty 75,13 zł - od 20 czerwca 2016 r. od kwoty 381,47 zł - od 19 września 2016 r. od kwoty 92 zł - od 16 grudnia 2016 r. od kwoty 2.511,85 zł w terminie 15 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji na rachunek bankowy budżetu Miasta, 1. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 lipca 2021 r. 2. określiło wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za rok 2016 na kwotę 3.126,19 zł podlegającej zwrotowi od budżetu Miasta w ciągu 15 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia: - 19 lutego 2016 r. od kwoty 10,04 zł; - 16 maca 2016 r. od kwoty 55,70 zł - 20 kwietnia 2016 r. od kwoty 75,13 zł - 20 czerwca 2016 r. od kwoty 381,47 zł - 19 września 2016 r. od kwoty 92 zł - 16 grudnia 2016 r. od kwoty 2.511,85 zł 3. w pozostałym zakresie, tj. co do kwoty 61.348,62 zł umorzyło postępowanie administracyjne. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w ocenie organu pierwszej instancji dotacja w wysokości 61.348,62 zł została pobrana w nadmiernej wysokości z uwagi na to, że 39. dzieci (wymienionych w załączniku nr 1 do decyzji) nie uczęszczało do przedszkola w żadnym dniu w lipcu i w sierpniu w latach 2016 i 2017, co zdaniem organu pierwszej instancji oznacza, że "nie można nadać im statusu ucznia w znaczeniu rzeczywistym". Przedszkole nie realizowało zatem wobec nich ustawowego zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, na które pobrało dotację. Kwota dotacji w wysokości 3.126,19 zł została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem z uwagi na pokrycie z tej kwoty zobowiązań organu prowadzącego, które w ocenie Prezydenta Miasta nie mogły zostać pokryte z otrzymanej dotacji. Konkretnie Prezydent Miasta wskazał, że podana wyżej kwota obejmuje, po pierwsze, 285,25 zł (jak zaznaczył organ odwoławczy winno być 283,73 zł, przy czym błąd rachunkowy nie wpływa na określenie w sentencji zaskarżonej decyzji łącznej kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem), przeznaczone na ekwiwalent za niewykorzystany urlop wraz ze składakami na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki na podatek dochodowy. Wydatek ten, zdaniem organu pierwszej instancji, stanowił wyłącznie realizację obowiązku stron będących pracodawcami polegającego na wypłaceniu ekwiwalentu urlopowego dla pracownika, z którym zakończono stosunek pracy, a beneficjentem tego zobowiązania był wyłącznie pracownik, który nie wykorzystał przysługującego mu urlopu. Po drugie, 238,61 zł wynagrodzenia brutto wypłaconego zleceniobiorcy w kwotach wyższych niż należne o 6,19 zł + 3,85 zł za luty 2016 r., 33,60 zł +22,10 zł za marzec 2016 r., 44,80 zł + 30,33 zł za kwiecień 2016 r., 56 zł +41,74 zł za czerwiec 2016 r., mimo, że z liczby przepracowanych godzin w w/w miesiącach wynikały niższe wysokości należnego wynagrodzenia. Po trzecie, 92 zł przeznaczone na opłaty za badania lekarskie dla osoby realizującej czynności na podstawie umowy zlecenia, której poniesienie nie wynikało z umowy łączącej strony z podmiotem udzielającym świadczeń zdrowotnych z zakresu profilaktycznej ochrony zdrowia, a beneficjentem obowiązku wykonania badań była wyłącznie osoba skierowana na badania. Wreszcie, po czwarte, 2.511,85 zł przeznaczone na wynagrodzenia 5. pracowników za grudzień 2016 r. na podstawie aneksów do umów o pracę, pomimo że nie realizowali oni swoich obowiązków w podwyższonym zakresie w stosunku do uprzednich miesięcy 2016 r. Odwołując się od tej decyzji pełnomocnik stron zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 24 § 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie: Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm.), dalej: "u.s.o.", w związku z art. 5 ust. 7 u.s.o., art. 236 ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2002 r. o finansach publicznych (aktualnie: Dz.U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.), dalej: "u.f.p.", oraz art. 252 ust. 1 i art. 34 ust. 1 u.f.p. Składając odwołanie pełnomocnik stron wniosła o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze celem rozpoznania sprawy oraz o uchylenie w całości decyzji wydanej w pierwszej instancji, a także umorzenie postępowania. W przypadku uznania, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, pełnomocnik stron wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem ponownego jej rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności wyraziło stanowisko, że nie zachodziły przesłanki przeprowadzenia rozprawy wymienione w art. 89 k.p.a. Zdaniem Kolegium materiał dowodowy w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom pełnomocnika stron, został bowiem zgromadzony rzetelnie i pozwala na ustalenie stany faktycznego sprawy, a w konsekwencji także na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Następnie organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 90 ust. 2b, 3h i 3b, a także art. 5 ust. 7 u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. i w 2017 r. Przytoczył także treść art. 10 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 59 ze zm.). Przytoczył także brzmienie art. 67 ust. 1, art. 126 oraz art. 236 ust. 2 u.f.p. Odwołał się również do treści § 6 ust. 1 uchwały Rady Miasta Lublin nr 322/XI/2015 z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu miasta Lublin oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania przez publiczne i niepubliczne jednostki oświatowe prowadzone na terenie miasta Lublin przez osoby prawne lub fizyczne inne, niż miasto Lublin (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego, poz. 4258, z 2016 r. poz. 1259) oraz do treści § 4 ust. 1-2 uchwały Rady Miasta Lublin nr 600/XXIII/2016 z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu miasta Lublin oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania przez jednostki systemu oświaty funkcjonujące na terenie miasta Lublin prowadzone przez osoby fizyczne lub prawne inne, niż miasto Lublin (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego, poz. 4687, z 2017 r. poz. 666). Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło stanowiska wyrażonego przez organ pierwszej instancji w odniesieniu do stwierdzenia pobrania przez strony dotacji w nadmiernej wysokości w lipcu i sierpniu 2016 r. i 2017 r. łącznie kwocie 61.348,62 zł. W tym zakresie Kolegium uchyliło decyzję wydaną w pierwszej instancji i umorzyło postępowanie administracyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło bowiem, że jak wynika z wyjaśnień stron, zgodnie z treścią u.s.o. rok szkolny zaczyna się 1 września, a kończy 31 sierpnia. W związku z tym data początkowa umów zawieranych z rodzicami na rok szkolny 2016/2017 to 1 września 2016 r., a końcowa to 31 sierpnia 2017 r. Ponadto na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. list obecności, Kolegium ustaliło, że w przedszkolu odbywały się zajęcia grup wakacyjnych (cykl wakacyjny), choć nie wszystkie dzieci brały udział w zajęciach. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przedszkole wykazało zatem fakt zorganizowania grup wakacyjnych w lipcu i sierpniu 2016 r. i 2017 r. Zdaniem organu odwoławczego, także w trakcie trwania przerwy wakacyjnej należy się dotacja, gdyż istotne znaczenie dla ustalenia rzeczywistej liczby uczniów ma to, czy uczniowie ci pozostają wpisani do ewidencji przedszkola. Prezydent Miasta wypłacił zaś dotację na kwestionowanych w powyższych okresach uczniów we wcześniejszych miesiącach roku budżetowego. Uczniowie ci nie zostali zaś skreśleni z listy uczniów przedszkola w miesiącach: lipiec i sierpień 2016 r. i 2017 r. Wprawdzie w okresie od 1 lipca do 31 sierpnia każdego ze wskazanych lat przedszkole miało przerwę wakacyjną, podczas której nie prowadziło zajęć związanych z podstawą programowa, jednak ta przerwa w działalności edukacyjnej, nie stanowi, zdaniem Kolegium, uzasadnionej podstawy do odmowy przyznania dotacji za ten okres na uczniów zapisanych do przedszkola. Jak bowiem wskazuje się w piśmiennictwie, w sensie prawnym wakacje letnie też wlicza się do roku szkolnego (M. Pilich, Prawo oświatowe, Komentarz, wyd. II elektroniczne. Lex 2021). Ponadto Kolegium ma na względzie stanowisko prezentowane przez MEN (pismo z dnia 5 września 2006 r., znak: DE-3-AR/JD-339-10/2006). Wynika z niego, że ponieważ także w odniesieniu do okresu wakacyjnego zachodzi konieczność wypłacenia wynagrodzenia pracownikom, utrzymanie bazy, media, itp., a zatem finansowania kosztów niezwiązanych bezpośrednio z uczęszczaniem dziecka w danym miesiącu do przedszkola. Nawet więc gdy uczeń faktycznie w danym miesiącu nie uczęszcza do przedszkola, np. z powodu trwającej przerwy wakacyjnej czy długotrwałej choroby, to przedszkole powinno otrzymać na tego ucznia dotację. W odniesieniu do określenia wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za rok 2016 na kwotę 3.126,19 zł podlegającą zwrotowi do budżetu Miasta w ciągu 15 dni od dnia doręczenia decyzji wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych poczynając od wskazanych konkretnie dni, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło tak jak organ pierwszej instancji. Po pierwsze, Kolegium stwierdziło, że niezgodnie z przeznaczeniem wydatkowana została dotacja w kwocie [...]zł, ponieważ sfinansowano z niej ekwiwalent za niewykorzystany urlop dla E. H. wraz ze składkami na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki na podatek dochodowy. Organ odwoławczy podniósł, że umowę o pracę ze wskazaną osobą Przedszkole zawarło na czas nieokreślony od dnia 9 września 2012 r., aneksowana była ona w dniu 22 lipca 2015 r. w zakresie składników wynagradzania od dnia 1 września 2015 r., a rozwiązana na mocy porozumienia stron z dniem 30 czerwca 2016 r. Zdaniem Kolegium, mając na względzie treść uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1986 r., sygn. akt III PZP 42/86, zgodnie z którą wynagrodzenie jest świadczeniem koniecznym o charakterze majątkowym, które pracodawca jest zobowiązany wypłacać okresowo pracownikowi w zamian za wykonaną pracę, nie będzie natomiast takim składnikiem ekwiwalent za niewykorzystany urlop, przyjąć trzeba, że wydatek ten stanowił wyłącznie realizację obowiązku stron będących pracodawcami polegającego na wypłaceniu ekwiwalentu dla pracownika, z którym zakończono stosunek pracy, a beneficjentem tego zobowiązania był wyłącznie pracownik, który nie wykorzystał przysługującego mu urlopu. Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy to świadczenie, które nie dotyczy bezpośrednio zadań wykonywanych na rzecz uczniów. Dlatego też nie może on zostać sfinansowany z dotacji. Po drugie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że niezgodnie z przeznaczeniem została wykorzystana dotacja w łącznej kwocie 238,61 zł przeznaczona na wynagrodzenie brutto wypłacone zleceniobiorcy A. M. w kwotach wyższych niż należne. Inne bowiem kwoty wynikały z przedstawionych rachunków, a inne z ilości przepracowanych godzin i stawki godzinowej. Konkretnie dotyczy to następujących kwot: 6,19 zł + 3,85 zł za luty 2016 r., 33,60 zł +22,10 zł za marzec 2016 r., 44,80 zł + 30,33 zł za kwiecień 2016 r. oraz 56 zł +41,74 zł za czerwiec 2016 r. Organ odwoławczy przeanalizował umowy zlecenia zawarte między Przedszkolem a wskazaną osobą: z dnia 1 września 2015 r. wraz z aneksem oraz z dnia 1 lipca 2016 r., przewidujące godzinowe stawki wynagrodzenia, i zauważył, że na podstawie 4. rachunków wystawionych przez A. M., Przedszkole wypłaciło wyższe wynagrodzenie niż wynikało z ilości przepracowanych przez zleceniobiorcę godzin z uwzględnieniem wynikających z umów stawek wynagrodzenia. Strony odnosząc się do tej kwestii wyjaśniły jedynie, że "wynagrodzenie to zostało ustalone w sposób prawidłowy". Kolegium zaznaczyło, że beneficjent dotacji zobowiązany jest w toku postępowania wykazać nie tylko sam fakt poniesienia wydatku, który finansowany jest ze środków publicznych, ale także zasadność takiego wydatku z perspektywy treści art. 90 ust. 3d u.s.o. Wyraziło także stanowisko, że w przypadku kontroli dane niezbędne do oceny prawidłowości wykorzystania dotacji powinny wynikać z dokumentacji księgowej, finansowej, organizacyjnej i dokumentacji z przebiegu nauczania. Ciężar udowodnienia prawidłowości wydatkowania i rozliczenia dotacji spoczywa na beneficjencie. Jego rzeczą jest właściwe udokumentowanie wydatków, poprzez przedłożenie dowodów je potwierdzających. Po trzecie, Kolegium stwierdziło niezgodnie z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji w kwocie [...]zł, przeznaczonej na opłatę za badania lekarskie dla osoby realizującej czynności na podstawie umowy zlecenia, której poniesienie nie wynikało z umowy łączącej strony z podmiotem udzielającym świadczeń zdrowotnych z zakresu profilaktycznej ochrony zdrowia, a beneficjentem obowiązku wykonania badań była wyłącznie osoba skierowana na badania. Zdaniem organu odwoławczego, wydatek ten nie ma związku z kształceniem, wychowaniem czy opieką, a stanowi wydatek (obowiązek) organu prowadzącego. Zakwestionowana kwota dotyczy badań przeprowadzonych w stosunku do I. M. (medycyna pracy: laryngolog - 20 zł, zaświadczenie dla celów sanitarno-epidemiologicznych przy badaniu profilaktycznym - 10 zł, Rtg klatki piersiowej cyfrowe - 18 zł, badanie wstępne - 44 zł, łącznie: 92 zł). W toku kontroli strony nie okazały zaświadczenia lekarskiego dla I. M. i wyjaśniły, że ’’badania lekarskie p. M. nie powinny zostać pokryte z pieniędzy pochodzących z dotacji. Wydatek ten został omyłkowo zapłacony z środków dotacyjnych". Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając rozstrzygnięcie w tym zakresie dodatkowo podkreśliło, że dane niezbędne do oceny prawidłowości wykorzystania dotacji powinny wynikać z dokumentacji księgowej, finansowej, organizacyjnej i dokumentacji z przebiegu nauczania. Ciężar udowodnienia prawidłowości wydatkowania i rozliczenia dotacji spoczywa na beneficjencie. Jego rzeczą jest właściwe udokumentowanie wydatków, poprzez przedłożenie dowodów je potwierdzających. Po czwarte, organ odwoławczy stwierdził niezgodnie z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji w kwocie 2.511,85 zł przeznaczonej na wynagrodzenia 5. pracowników za grudzień 2016 r. na podstawie aneksów do umów o pracę, pomimo, że w grudniu nie realizowali oni swoich obowiązków w podwyższonym zakresie w stosunku do uprzednich miesięcy 2016 r. Kolegium ustaliło, że z aneksów do umów o pracę wynika, że określonym pięciu pracownikom zwiększono wynagrodzenie zasadnicze za pracę na okres od 1 do 31 grudnia 2016 r. Kolegium zauważyło jednocześnie, że w aktach sprawy znajdują się roczne karty ewidencji czasu pracy każdej z wymienionych osób, z których wynika mniejsza lub porównywalna z pozostałymi miesiącami - ilość przepracowanych godzin w grudniu 2016 r. Nadto z ewidencji czasu pracy wynikają usprawiedliwione nieobecności w okresie poświątecznym dwóch z tych osób. Dokonane ustalenia zaprzeczają więc wyjaśnieniom stron, że uzasadnieniem podwyższenia wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę jedynie w grudniu 2016 r., dla pięciu pracowników był wzmożony okres pracy (inicjatywy rodziców i dzieci, przedstawienia, spotkania wigilijne). Mając na względzie dokonane ustalenia Kolegium wyraziło stanowisko, że polityka finansowa organu prowadzącego Przedszkole spowodowała kumulację kwoty dotacji pozostałej do dyspozycji na koniec 2016 r. i potrzebę jej rozdysponowania w postaci "jednorazowego podwyższenia wynagrodzenia" wypłaconego w grudniu 2016 r. i nie służyła realizacji celu z art. 90 ust. 3d u.s.o. W skardze dotyczącej części decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, tj. w zakresie pkt 2., pełnomocnik skarżących zarzuciła, po pierwsze, naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotne znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie: a) art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2021 poz. 1540), dalej: "O.p.", w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez nieuzyskanie waloru ostateczności przez zaskarżoną decyzję przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2016, tj. przed dniem 31 grudnia 2021 r., który to dzień był ostatnim dniem przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2016, co powoduje, iż zobowiązanie o zwrot dotacji za 2016 r. wygasło, co winno skutkować umorzeniem przedmiotowego postępowania w całości; b) art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 5 ust. 7 tej ustawy poprzez uznanie, że zakwestionowane w punkcie 2 zaskarżonej decyzji wydatki nie mogą zostać pokryte dotacją oświatową, podczas gdy w rzeczywistości wydatki te mają charakter wydatków bieżących, a co za tym idzie istnieje możliwość pokrywania ich z otrzymywanej przez skarżących dotacji oświatowej; c) art. 252 ust. 1 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zakwestionowane w punkcie 2. zaskarżonej decyzji kwoty zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy w rzeczywistości zostały wydatkowane na bieżące zadania placówki oświatowej i miały charakter wydatków bieżących; Po drugie, pełnomocnik skarżących zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że organ prowadzący placówkę nie mógł sfinansować z otrzymanej dotacji oświatowej za rok 2016 zakwestionowanych kosztów, podczas gdy w rzeczywistości stanowiły one wydatek bieżący, który mógł być sfinansowany otrzymaną dotacją oświatową. Formułując powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniosła o uchylenie pkt 2. zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i umorzenie postępowania w tym zakresie, a także o zasądzenia od Kolegium na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, pozostając przy stanowisku wyrażonym w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje: Kontroli Sądu – w ramach art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca w całości decyzję organu pierwszej instancji określającą wysokość dotacji oświatowej pobranej w nadmiernej wysokości w 2016 r. i 2017 r. oraz dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2016 r., a także nakładającej obowiązek zwrotu tych dotacji wraz z odsetkami, określająca wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2016 r. i nakładającej obowiązek jej zwrotu wraz z odsetkami, a także umarzająca postępowanie w zakresie określenia kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Zaznaczyć należy, że skarga objęła decyzję Kolegium wyłącznie w zakresie określenia wysokości dotacji oświatowej wykorzystanej w 2016 r. niezgodnie z przeznaczeniem i nałożenia obowiązku zwrotu tej dotacji wraz z odsetkami. W tym też konkretnie zakresie wskazana decyzja była przedmiotem kontroli wykonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i orzekania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu "nieuzyskania waloru ostateczności przez zaskarżoną decyzję przed upływem 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2016" zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 67 ust. 1 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III O.p. Jak zaś stanowi art. 60 pkt 1 u.f.p., środkami publicznymi, stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są m.in. kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Z kolei art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. stanowi, że zwrotowi do budżetu jednostki terytorialnego w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia stosownej okoliczności podlegają dotacje udzielone przez tę jednostkę, wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem. Jak zaś wynika z ustępu 6. pkt 1 tego artykułu, od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego, jako wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, nalicza się odsetki począwszy od dnia ich przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Z art. 70 § 1 O.p., zamieszczonego w dziale III tej ustawy, a zatem mającego odpowiednie zastosowanie do dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego wynika, że zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu do dotacji podlegających do zwrotu ze względu na wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem prowadzi do stwierdzenia, przyjmowanego jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych, że obowiązek zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku, w którym dotacje te zostały przekazane. W przypadku dotacji przekazywanych w 2016 r. przedawnienie, którym mowa nastąpiło z upływem 2021 r. Zauważyć trzeba, że zaskarżona i kontrolowana w niniejszym postępowaniu sądowym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została w dniu 14 grudnia 2021 r. Doręczona zaś została pełnomocnik skarżących w dniu 3 stycznia 2022 r. Odwołując się do daty doręczenia, pełnomocnik skarżących argumentowała, że zaistniała przesłanka przedawnienia roszczenia o zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2016 r. Zdaniem pełnomocnik decyzja w sprawie zwrotu dotacji powinna bowiem przez upływem terminu przedawnienia nie tylko zostać wydana, ale i doręczona. Odnosząc się do tej argumentacji pełnomocnika skarżących zauważyć należy, że pomija ona treść art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), dalej: "ustawa o COVID". Zgodnie z treścią tego przepisu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów przedawnienia przewidzianych przepisami prawa administracyjnego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że przepis ten odnosi się także do odpowiednich terminów wynikających z przepisów prawa podatkowego. Stan zagrożenia epidemicznego w Polsce obowiązywał od 14 marca, zaś stan epidemii od 20 marca 2020 r. W dniu 16 maja 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), dalej: "ustawa nowelizująca", uchylająca powołany wyżej artykuł ustawy o COVID. Z art. 68 ust. 2 ustawy nowelizującej wynika, że terminy których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15 zzr ust. 1 ustawy o COVID, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia obowiązku zwrotu dotacji wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2016 r. uległ więc zawieszeniu od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., tj. na ponad dwa miesiące. Decyzja Kolegium doręczona zaś została pełnomocnik skarżącej w dniu 3 stycznia 2022 r. Nawet więc gdyby podzielić przytoczoną wyżej argumentację pełnomocnik skarżących o konieczności doręczenia decyzji Kolegium przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania, stwierdzić trzeba, że zarzut przedawnienia obowiązku zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2016 r. jest niezasadny. Odnosząc się do stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącego stwierdzenia wykorzystania określonych kwot dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2016 r. należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z treścią art. 90 ust. 3d u.s.o., w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, więc także udzielane organom prowadzącym niepubliczne przedszkola, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań takiego przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących przedszkoli, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności przedszkola, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej przedszkole, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 - z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Jak zaś stanowi art. 5 ust. 7 u.s.o. w brzmieniu mającym zastosowanie w odniesieniu do dotacji udzielanych w 2016 r., organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 1a) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym; 2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; 3) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; 4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych. Od 1 września 2016 r. dodany został jeszcze pkt 5 zaliczający do wymienionych przykładowo zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki. Zgodnie z treścią art. 236 ust. 2 u.f.p., przez wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu rozumie się natomiast wydatki budżetowe nie będące wydatkami majątkowymi. Jak wynika z treści ustępu 3 tego artykułu w pkt 1, przykładowo należą do nich wydatki wynagrodzenia i składki od nich naliczane oraz wydatki związane z realizacją statutowych zadań. Do wydatków majątkowych, wymienionych w art. 236 ust. 4 u.f.p. na zasadzie katalogu zamkniętego zależą zaś inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów oraz wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego. Biorąc pod uwagę przywołane regulacje prawne, zdaniem Sądu, nie ma racji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdzając wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w odniesieniu do kwoty 283,73 zł wydatkowanej na sfinansowanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop dla E. H. wraz ze składkami na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki na podatek dochodowy. Jak wynika z akt postępowania i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, umowa ze wskazaną osobą rozwiązana została na mocy porozumienia stron z dniem 30 czerwca 2016 r., z zastrzeżeniem wykorzystania urlopu wypoczynkowego. W niewielkiej części nie mógł on jednak zostać wykorzystany przez E. H. przed wygaśnięciem umowy o pracę ze względu na zwolnienie lekarskie. W tym zakresie otrzymała ona ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Mając na względzie powyższe ustalenia trzeba zauważyć, że zgodnie z treścią art. 161 Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo. Art. 163 § 1 tej ustawy stanowi, że urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. Jednak, jak wynika z treści art. 165 pkt 1 Kodeksu pracy, jeżeli pracownik nie może rozpocząć urlopu w ustalonym terminie z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w pracy, a w szczególności z powodu czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby pracodawca jest obowiązany przesunąć urlop na termin późniejszy. Zgodnie z treścią art. 171 § 1 Kodeksu pracy, w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. W określonych sytuacjach, mimo obowiązującej zasady naturalnego wykonania zobowiązań urlopowych, obowiązkiem pracodawcy jest więc dokonanie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Jak przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II BU 1/14, prawo do płatnego urlopu stanowi należność (wynagrodzenie) za świadczoną poprzednio pracę, gdy się weźmie pod uwagę, że na podstawie art. 172 Kodeksu pracy za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Dotyczy to również ekwiwalentu za niewykorzystany urlop (ma on charakter wynagrodzenia za pracę - por. zachowującą aktualność uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1972 r., III PZP 40/72), wypłacanego po ustaniu zatrudnienia. Oznacza to, że wynagrodzenie za urlop, a także ekwiwalent wypłacony pracownikowi z tytułu należnego i niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, stanowi przychód podlegający obowiązkowi składkowemu, tj. podlega składce na ubezpieczenie społeczne), a więc wpływa na przychód pracownika. Stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku nie jest sprzeczne z przywołanym przez organ odwoławczy stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu 7. sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1986 r., sygn. akt III PZP 42/86. Z uchwały tej wynika bowiem, że wynagrodzenie jest świadczeniem koniecznym o charakterze majątkowym, które pracodawca jest zobowiązany wypłacać okresowo pracownikowi w zamian za wykonaną pracę, świadczoną w ramach stosunku pracy, odpowiednio do rodzaju, ilości i jakości pracy. Biorąc pod uwagę wynikające z akt i niesporne okoliczności wypłaty E. H. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, przepisy Kodeksu pracy nakładające na pracodawcę w określonych okolicznościach obowiązek wypłaty takiego ekwiwalentu oraz przytoczone wyżej przepisy u.s.o. przewidujące udzielanie dotacji m.in. na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego placówkę, o których mowa w art. 5 ust. 7 tej ustawy, nie można uznać za prawidłową argumentacji organu odwoławczego negującej dopuszczalność sfinansowania z dotacji analizowanego wydatku, jako stanowiącego wyłącznie realizację obowiązku stron jako pracodawców. Tego rodzaju obowiązek, zdaniem Sądu, mieści się w zakresie wymienionym w art. 90 ust 3d pkt 1 lit. b) u.s.o. Ma natomiast rację Samorządowe Kolegium Odwoławcze kwestionując wydatkowanie zgodnie z przeznaczeniem dotacji w kwocie 238,61 zł przeznaczonej na wynagrodzenia brutto wypłacone zleceniobiorcy A. M. w kwotach wyższych niż należne. Organ odwoławczy nie kwestionował ani swobody kształtowania wynagrodzeń przez skarżących, jako pracodawców, ani też dopuszczalności sfinansowania z dotacji wynagrodzenia wskazanej osoby za wykonywane na podstawie umowy zlecenia czynności polegające na pomocy nauczycielowi w opiece nad dziećmi na spacerach, wycieczkach, zajęciach oraz rozkładaniu i rozdawaniu posiłków, prowadzeniu zajęć z rytmiki oraz pomocy przy drobnych pracach porządkowych. Kolegium zakwestionowało zaś, zdaniem Sądu trafnie, jedynie to, że z dotacji sfinansowano kwoty, które się nie należały A. M. biorąc pod uwagę ustalone umownie wynagrodzenie. Inna bowiem kwota wynikała z przedstawionych przez wskazaną osobę 4. rachunków, a inna z ilości przepracowanych godzin i ustalonej przez strony umowy zlecenia stawki godzinowej. Różnic między kwotą wynikającą z treści umów zlecenia i kwot wynagrodzenia sfinansowanych z dotacji skarżący nie potrafili wyjaśnić, twierdząc jedynie, że wynagrodzenie to zostało ustalone w sposób prawidłowy. Nie chodzi jednak o to, czy wynagrodzenie zostało ustalone w prawidłowy sposób, ale o to, czy dotacja została wydatkowana zgodnie z przeznaczeniem. Skoro zaś wypłacona A. M. kwota nie należała się od prowadzących przedszkole, jako wynagrodzenie za wykonywanie wymienionych wyżej czynności mieszczących się w zakresie objętym dofinansowaniem zgodnie z treścią art. 90 ust. 3d u.s.o., a nie wskazali oni jednocześnie żadnej innej podstawy do wypłaty tej kwoty uzasadniającej sfinansowanie jej z dotacji oświatowej, to wskazana kwota nie mogła zostać sfinansowana z dotacji. Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, kwestionujące dopuszczalność sfinansowania z udzielonej skarżącym dotacji oświatowej opłaty za badania lekarskie dla I. M., realizującej na rzecz Przedszkola czynności na podstawie umowy zlecenia, w kwocie 92 zł. Mieć należy na uwadze, że w toku kontroli skarżący nie okazali orzeczenia lekarskiego wydanego dla wskazanej osoby i nie wykazali, że badanie lekarskie tej osoby ma związek z realizacją zadań objętych dotacją oświatową dla Przedszkola. Przeciwnie, skarżący wyjaśnili, że ’"badania lekarskie p. M. nie powinny zostać pokryte z pieniędzy pochodzących z dotacji. Wydatek ten został omyłkowo zapłacony z środków dotacyjnych". Zdaniem Sądu trafnie zatem Kolegium przyjęło, że dotacja we wskazanej kwocie wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem. Stanowisko takie uzasadnione jest zarówno charakterem dotacji wynikającym z przepisów u.f.p., jak obowiązkami organu prowadzącego placówkę oświatową wynikającymi z przepisów u.s.o. Jak wynika bowiem z treści art. 126 pierwszej z powołanych ustaw, dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Jak zaś stanowi art. 5 ust. 7 pkt 3 u.s.o., do obowiązków organu prowadzącego placówkę oświatową należy w szczególności zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2 - 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, a zatem prowadzenie ewidencji księgowej, na podstawie dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych, ujmujących zapisy zdarzeń w porządku chronologicznym i systematycznym. Biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne przyjąć należy, iż dane niezbędne do oceny prawidłowości wykorzystania dotacji oświatowej powinny wynikać z prowadzonej przez organ prowadzący placówkę oświatową dokumentacji księgowej, finansowej, organizacyjnej i dokumentacji z przebiegu nauczania. Ciężar udowodnienia prawidłowości wydatkowania dotacji oświatowej spoczywa zaś na otrzymującym dotację, ponieważ jest on obowiązany rozliczać się z tej dotacji. Jego zatem obciąża właściwe udokumentowanie wydatków wykazanych jako sfinansowane z dotacji, poprzez przedłożenie dowodów je potwierdzających i wykazanie, w razie wątpliwości, związku danego wydatku z realizacją zadań objętych dotowaniem. Zdaniem Sądu, odpowiada prawu stwierdzenie przez Kolegium wydatkowania niezgodnie z przeznaczeniem dotacji w kwocie 2.511,85 zł na sfinansowanie wynagrodzenia 5. pracowników Przedszkola za grudzień 2016 r. na podstawie aneksów do umów o pracę, pomimo, że nie realizowali oni w grudniu swoich obowiązków w podwyższonym zakresie w stosunku do poprzednich miesięcy 2016 r. W oparciu o zgromadzony materiał organ odwoławczy ustalił, że na postawie aneksów do umów o pracę pięciu wskazanym pracownikom zwiększono wynagrodzenie zasadnicze za pracę na okres od 1 do 31 grudnia 2016 r.: I. C. z kwoty [...]zł na kwotę [...]zł; I. G. z kwoty [...]zł na kwotę [...]zł; A. M. z kwoty [...]zł na kwotę [...]zł; A. R. z kwoty [...]zł na kwotę [...]oraz A. M. z kwoty [...]zł na kwotę [...]zł (kwoty brutto). Jednocześnie z ustaleń Kolegium dokonanych na podstawie przedstawionych przez skarżących rocznych ewidencji czasu pracy wynika, że ilość przepracowanych godzin w grudniu 2016 r. przez wskazane osoby jest analogiczna, a w niektórych przypadkach nawet mniejsza, w porównaniu z pozostałymi miesiącami 2016 r. We wskazanych ewidencjach odnotowano bowiem usprawiedliwione nieobecności w okresie poświątecznym A. R. w wymiarze 4 dni i A. M. w wymiarze 3 dni. Skarżący uzasadniali podwyższenie wynagrodzenia za grudzień 2016 r. wskazanym osobom – nauczycielkom Przedszkola - zakresem ich obowiązków w grudniu 2016 r. związanych z organizacją przedstawień w grupach przedszkolnych i spotkań wigilijnych, które to obowiązki zwyczajowo wykonywane są przez nauczycieli we wszystkich przedszkolach w okresie poprzedzającym Święta B. N.. Słusznie jednak organ odwoławczy zauważył, że powyższe twierdzenia skarżących nie mają oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a co więcej są z nim sprzeczne. Skarżący na uzasadnienie zwiększenia wynagrodzenia wskazanym osobom wyłącznie w grudniu 2016 r. nie przedstawili zaś ani innego uzasadnienia, ani dokumentów. Pełnomocnik skarżących kwestionując zgodność z prawem rozstrzygnięcia Kolegium w analizowanym zakresie podnosiła, że wysokość wynagrodzenia pracowników pozostaje w całkowitej swobodzie organu prowadzącego i organ dotujący nie może w tym zakresie wskazywać, czy daną wysokość wynagrodzenia akceptuje, poza odniesieniem się do ustawowego limitu wynagrodzenia, który w roku 2016 jeszcze nawet nie obowiązywał. Zdaniem pełnomocnik, nie można również pomijać faktu, że dotowane Przedszkole jest placówką niepubliczną, utrzymuje się z różnych źródeł finansowania i funkcjonuje w oparciu o prawa wolnego rynku. Odnosząc się do argumentacji pełnomocnik skarżących zaznaczyć należy, że organ odwoławczy nie kwestionował zawarcia umów "aneksujących" umowy o pracę ze wskazanymi osobami w zakresie wynagrodzenia za grudzień 2016 r., nie podważał uprawnień organu prowadzącego przedszkole do kształtowania wynagrodzeń nauczycieli i nie kwestionował faktu dokonania wypłat wynagrodzeń zgodnie z zawartymi aneksami. Trafnie przyjął jednak, odwołując się do treści art. 90 ust. 3d u.s.o., że sfinansowanie z dotacji powiększenia wynagrodzeń tylko za jeden, ostatni miesiąc roku budżetowego – grudzień, nie było związane z realizacją celów dotacji oświatowej, wynikającego z powołanego przepisu u.s.o., jakim jest dofinansowanie realizacji zadań placówki oświatowej w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Nie wskazywała na to dokumentacja przedstawiona przez skarżących, zaś złożone przez nich wyjaśnienia rozmijały się z treścią dokumentacji, o czym była wyżej mowa. Dodać można, że fakt posiadania przez niepubliczną placówkę oświatową zróżnicowanych źródeł finansowania, w tym charakterystycznych dla "podmiotów rynkowych", nie oznacza, że może ona w sposób dowolny korzystać z dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, tzn. środków publicznych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 252 ust. 1 u.f.p. trzeba zaznaczyć, że organ odwoławczy w żadnym przypadku kwestionowania wydatkowania dotacji oświatowej przez skarżących zgodnie z przeznaczeniem nie uzasadniał swojego stanowiska charakterem wydatków wykazanych przez skarżących jako finansowanych z dotacji, jako wydatków niemieszczących się w ramach wydatków bieżących. Organ uzasadniał swoje stanowisko odwołując się do zupełnie innych argumentów. Z tego względu zarzut ten jest niezasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zauważyć trzeba, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze swoje rozstrzygnięcie oparło na materiale dowodowym zgromadzonym zgodnie z wymaganiami wynikającymi z treści art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Formułując zarzut naruszenia wskazanego przepisu pełnomocnik skarżących, reprezentująca ich także w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, nie podała jakie dowody i na jakie okoliczności należałoby jeszcze przeprowadzić. Zdaniem Sądu, organ dokonywał ocen co do poszczególnych okoliczności stanu faktycznego opierając się na całokształcie zgromadzonego materiału, zgodnie z logiką i doświadczeniem życiowym, więc tak jak wymaga tego norma zawarta w treści art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ odwoławczy także w sposób jasny i zrozumiały przedstawił swoje rozumowanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak tego wymaga przepis art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, uzasadnienie prawne zawiera zaś wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania nie są zatem uzasadnione. Nie jest więc również zasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., wymagającego aby w toku postępowania organy administracji publicznej stały na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadząc ponownie postępowanie Kolegium uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym orzeczeniu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie ar. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów postępowania przed sądaem administracyjnym, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 126 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 51 zł oraz wynagrodzenie dla pełnomocnik skarżących będącej adwokatem, znajduje uzasadnienie w treści art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Przy czym Sąd na podstawie art. 206 P.p.s.a., odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów w części ze względu na uwzględnienie skargi jedynie w części.